Maikling sagot
Oo, para sa isang mananampalataya. Pinangalanan ng Propeta (ﷺ) ang pagod, sakit, pag-aalala, dalamhati at pinsala, kahit ang tusok ng isang tinik. Wala sa mga ito ang dumarating sa isang Muslim nang hindi binubura ni Allah (﷾) ang ilan sa kanyang mga kasalanan sa pamamagitan nito. Nalalaglag ang mga kasalanan mula sa kanya gaya ng paglalaglag ng mga dahon mula sa isang puno. Sinasabi ng karamihan ng mga iskolar na sakop nito ang maliliit na kasalanan, habang nangangailangan ng taos-pusong pagbabalik-loob ang malalaking kasalanan. Hindi tanda ang pagdurusa na galit sa iyo si Allah (﷾). Nagdusa ang mga propeta nang higit sa sinuman. Totoo ito para sa bawat uri ng hirap. Sakop nito ang sakit at kirot, lungkot at pagkabalisa, karalitaan at utang. Sakop nito ang pagkawala ng isang mahal sa buhay, at ang pagiging inapi. Pumupunta sa Paraiso ang isang batang namatay nang bata pa. Nagdaragdag ang pagtitiis ng isang gantimpalang hindi mabilang. Ngunit hindi pumapalit ang pagdurusa sa pagbabalik-loob, at hindi nito binabayaran ang utang mo sa ibang tao. Hindi rin hinihiling ng Islam na hanapin mo ang pagdurusa. Sinabihan ng Propeta (ﷺ) ang mga maysakit na humanap ng lunas, at humingi siya kay Allah (﷾) ng pagkukupkop laban sa pag-aalala, dalamhati at utang.
Buong paliwanag
Ang sinabi ng Propeta (ﷺ)
Pinangalanan ng Propeta (ﷺ) ang pagod, sakit, lungkot, dalamhati, pinsala at pagkabalisa, kahit ang tusok ng isang tinik. Sinabi niya na wala sa mga ito ang dumarating sa isang Muslim nang hindi binubura ni Allah (﷾) ang ilan sa kanyang mga kasalanan sa pamamagitan nito. Sa isa pang ulat ay pinangalanan niya kahit ang isang pag-aalalang bumabagabag sa isang mananampalataya. Narinig siya ni Aisha na nagsabing ang isang tinik, o anumang mas malala, ay nagtataas sa isang mananampalataya ng isang antas at bumubura ng isang kasalanan. Kaya ang sagot ay oo. Para sa isang mananampalataya, walang sakit na nasasayang.
Isinalaysay nina Abu Sa'id al-Khudri at Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang pagod, sakit, lungkot, pighati, pananakit o kabalisahang dumarating sa isang Muslim, kahit ang pagkatusok ng isang tinik, na hindi binubura ni Allah dahil dito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.
Narinig nina Abu Sa'id at Abu Hurayra ang Sugo ni Allah (ﷺ) na nagsabing walang kirot, hirap, sakit o dalamhati na tumatama sa isang mananampalataya, kahit isang alalahaning bumabagabag sa kanya, na hindi nabubura ang kanyang mga kasalanan dahil dito.
Ilang binata ang tumawa sa harap ni Aisha dahil may isang lalaking natisod sa lubid ng tolda at muntik nang masaktan nang malubha. Sinabihan niya silang huwag tumawa. Narinig niya ang Sugo ni Allah (ﷺ) na nagsabing kapag ang isang Muslim ay natinik, o ng isang bagay na mas malala, itinataas siya ng isang antas at nabubura ang isang kasalanan.
Gaya ng mga dahong nalalaglag mula sa isang puno
Dinalaw ni Abdullah ibn Mas'ud ang Propeta (ﷺ) nang mataas ang kanyang lagnat. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang kanyang lagnat ay kasimbigat ng lagnat ng dalawang lalaki. Tinanong ni Ibn Mas'ud kung nangangahulugan ba iyon ng dobleng gantimpala, at sinabi niyang oo. Pagkatapos ay sinabi niya na walang pinsalang tumatama sa isang Muslim nang hindi binubura ni Allah (﷾) ang kanyang mga kasalanan sa pamamagitan nito. Nalalaglag ang mga ito mula sa kanya, sabi niya, gaya ng paglalaglag ng isang puno ng mga dahon nito.
Dinalaw ni Abdullah ibn Mas'ud ang Propeta (ﷺ) habang may mataas siyang lagnat. Sinabi ng Propeta na ang kanyang lagnat ay kasing-tindi ng sa dalawang lalaki. Itinanong ni Ibn Mas'ud kung iyon ba ay dahil magkakaroon siya ng dobleng gantimpala, at sinabi niyang oo. Sinabi niya na walang Muslim na tinatamaan ng anumang pinsala, kahit ang tusok ng isang tinik, nang hindi tinutubos ni Allah ang kanyang mga kasalanan sa pamamagitan nito, kung paanong naglalagas ng mga dahon ang isang puno.
Maliliit na kasalanan at malalaking kasalanan
Sinasabi ng karamihan ng mga iskolar na binubura ng mga hadith na ito ang maliliit na kasalanan. Ibinibigay ni Ibn Rajab ang dahilan. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na binubura ng limang pagdarasal, at ng isang pagdarasal sa Biyernes hanggang sa susunod, ang mga kasalanan sa pagitan ng mga ito. Idinagdag niya: hangga't iniiwasan ang malalaking kasalanan. Kaya nangangailangan ng taos-pusong pagbabalik-loob ang malalaking kasalanan. Kaya pa ring patawarin ni Allah (﷾) ang anumang loobin Niya. Ngunit walang sinumang dapat kumapit sa isang mabigat na kasalanan at maghintay na alisin ito ng isang sakit.
Iniulat ni Abu Hurayra na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): ang limang pagdarasal, at ang isang pagdarasal sa Biyernes hanggang sa susunod, ay nagbubura ng mga kasalanan sa pagitan ng mga ito, hangga't hindi nagagawa ang malalaking kasalanan.
Sinasabi na kayang magpatawad ni Allah kailanman Niya naisin, ngunit karaniwang sinasabi ng mga iskolar na ang malalaking kasalanan ay nangangailangan ng pagsisisi, at na ang mga gawang sinasabi ng mga hadith na nagdadala ng kapatawaran ay nagbubura ng maliliit na kasalanan. Sinisipi nito si Ibn Rajab (Lata'if al-Ma'arif) na ito ang pananaw ng karamihan sa mga iskolar, kasama ang hadith ng Sahih Muslim na ang limang pagdarasal at ang Biyernes hanggang Biyernes ay pantubos sa mga kasalanan hangga't naiiwasan ang malalaking kasalanan, at si Ibn Hajar na ang mga pangkalahatang ulat ay binabasa sa liwanag nito.
“O mga sumampalataya, magbalik-loob kayo kay Allāh sa isang pagbabalik-loob na tunay. Marahil ang Panginoon ninyo ay magtatakip para sa inyo sa mga masagwang gawa ninyo at magpapasok sa inyo sa mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog, sa Araw na hindi magpapahiya si Allāh sa Propeta at mga sumampalataya kasama sa kanya. Ang liwanag nila ay sisinag sa harapan nila at sa mga kanang kamay nila, habang nagsasabi: “Panginoon namin, lumubos Ka para sa amin ng liwanag namin at magpatawad Ka sa amin; tunay na Ikaw sa bawat bagay ay May-kakayahan.””
Parusa ba ang aking pagdurusa?
Maraming tao ang nag-iisip na oo. Kapag dumating ang sakit o pagkawala, itinatanong nila kung ano ang mali nilang nagawa. Sinasabi ng Islam na hindi mo mababasa ang pagkalugod o galit ni Allah (﷾) mula sa nangyayari sa iyo. Inilalarawan ng Qur'an ang isang taong nag-iisip na kapag binigyan siya ng marami, pinarangalan siya ng kanyang Panginoon. Kapag binawasan ang kanyang panustos, sinasabi niya: “Ang Panginoon ko ay humamak sa akin.” (89:16). Sumasagot ang Qur'an: “Aba’y hindi!” (89:17). Ipinaliwanag ni Ibn Kathir na kapwa pagsubok ang yaman at ang hirap. Nagbibigay at nagpipigil si Allah (﷾) sa mga iniibig Niya at sa mga hindi Niya iniibig. Sinasabi ng Qur'an: “Susubok Kami sa inyo sa pamamagitan ng kasamaan at kabutihan bilang tukso.” (21:35). Maaaring sinusubok ng isang hirap ang isang tao, binubura ang mga kasalanan, o itinataas ang kanyang antas. Walang sinumang makaaalam kung alin ito para sa iba. Kaya huwag ipasyang nagdurusa ang isang tao dahil galit sa kanya si Allah (﷾).
“Kaya hinggil naman sa tao, kapag sumubok dito ang Panginoon nito saka nagparangal Siya rito at nagpaginhawa Siya rito, nagsasabi ito: “Ang Panginoon ko ay nagparangal sa akin.” Hinggil naman sa kapag sumubok Siya rito saka naghigpit Siya rito sa panustos dito, nagsasabi ito: “Ang Panginoon ko ay humamak sa akin.” Aba’y hindi! Bagkus hindi kayo nagpaparangal sa ulila”
Ipinaliliwanag na ang yaman at kahirapan ay kapwa pagsubok, hindi tanda ng karangalan o kahihiyan. Inaakala ng tao na kapag binigyan siya ni Allah ng kasaganaan, ito ay dahil pinararangalan siya ni Allah, at kapag nilimitahan Niya ang kanyang panustos, ito ay dahil hinahamak siya ni Allah. Ang “Aba’y hindi!” ay nangangahulugang hindi ito alinman sa dalawa. Nagbibigay si Allah ng yaman sa mga iniibig Niya at sa mga hindi Niya iniibig, at ipinagkakait ito sa dalawa. Ang mahalaga ay sundin si Allah sa alinmang kalagayan: magpasalamat kapag mayaman at magtiis kapag mahirap.
“Bawat kaluluwa ay lalasap ng kamatayan. Susubok Kami sa inyo sa pamamagitan ng kasamaan at kabutihan bilang tukso. Tungo sa Amin pababalikin kayo.”
Iniulat ni Abu Hurayra na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): kapag nais ni Allah ang kabutihan para sa isang tao, sinusubok Niya ito ng hirap.
Ilang binata ang tumawa sa harap ni Aisha dahil may isang lalaking natisod sa lubid ng tolda at muntik nang masaktan nang malubha. Sinabihan niya silang huwag tumawa. Narinig niya ang Sugo ni Allah (ﷺ) na nagsabing kapag ang isang Muslim ay natinik, o ng isang bagay na mas malala, itinataas siya ng isang antas at nabubura ang isang kasalanan.
Ang pinakamabubuting tao ang pinakanagdusa
Kung tanda ng galit ni Allah (﷾) ang pagdurusa, ang mga propeta sana ang pinakakaunting nagdusa. Sila ang pinakanagdusa. Sinabi ni Aisha na wala siyang nakitang sinumang mas nagdusa sa sakit kaysa sa Propeta (ﷺ). Kasimbigat ng lagnat ng dalawang lalaki ang kanyang lagnat, at sinabi niya na nagdala ito ng dobleng gantimpala. Nanawagan si Job na nasaling siya ng kapinsalaan. Nawalan si Jacob ng kanyang anak nang maraming taon. Sinasabi ng Qur'an na niyanig nang husto ang mga sugo at ang mga mananampalataya hanggang sa nagsabi sila: “Kailan ang pag-aadya ni Allāh?” (2:214). Sinabi ng Propeta (ﷺ) na kapag nais ni Allah (﷾) ang mabuti para sa isang tao, sinusubok Niya siya ng hirap.
Sinabi ni Aisha na wala siyang nakitang sinumang higit na nagdusa sa sakit kaysa sa Sugo ni Allah (ﷺ).
Dinalaw ni Abdullah ibn Mas'ud ang Propeta (ﷺ) habang may mataas siyang lagnat. Sinabi ng Propeta na ang kanyang lagnat ay kasing-tindi ng sa dalawang lalaki. Itinanong ni Ibn Mas'ud kung iyon ba ay dahil magkakaroon siya ng dobleng gantimpala, at sinabi niyang oo. Sinabi niya na walang Muslim na tinatamaan ng anumang pinsala, kahit ang tusok ng isang tinik, nang hindi tinutubos ni Allah ang kanyang mga kasalanan sa pamamagitan nito, kung paanong naglalagas ng mga dahon ang isang puno.
“[Banggitin] si Job noong nanawagan siya sa Panginoon niya: “Tunay na ako ay nasaling ng kapinsalaan, at Ikaw ay ang pinakamaawain ng mga naaawa.” Kaya tumugon Kami sa kanya saka pumawi Kami sa anumang taglay niya na kapinsalaan. Nagbigay Kami sa kanya ng mag-anak niya at ng tulad nila kasama sa kanila bilang awa mula sa ganang Amin at bilang paalaala sa mga tagasamba.”
“Nagsabi siya: Naghihinaing lamang ako ng dalamhati ko at lungkot ko kay Allāh at nakaaalam ako mula kay Allāh ng hindi ninyo nalalaman.”
“O nag-aakala ba kayo na papasok kayo sa Paraiso samantalang hindi pa dumating sa inyo ang tulad ng sa mga lumipas bago pa ninyo? Sumaling sa kanila ang kadahupan at ang kariwaraan. Niyanig sila hanggang sa magsabi ang sugo at ang mga sumampalataya kasama sa kanya: “Kailan ang pag-aadya ni Allāh?” Pansinin, tunay na ang pag-aadya ni Allāh ay malapit na!”
Iniulat ni Abu Hurayra na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): kapag nais ni Allah ang kabutihan para sa isang tao, sinusubok Niya ito ng hirap.
Kapag sumunod nga ang hirap sa isang kasalanan
Kung minsan ay nakaugnay ang hirap sa kasalanan. Sinasabi ng Qur'an: “Ang anumang tumama sa inyo na kasawiang-palad ay dahil sa nakamit ng mga kamay ninyo – at nagpapaumanhin Siya sa marami.” (42:30). Ipinaliwanag ni Ibn Kathir na may mga sakunang dumarating dahil sa mga nakaraang kasalanan, at na pinatatawad ni Allah (﷾) ang marami pang iba. Pagkatapos ay sinipi niya ang hadith ng tinik. Kaya kahit sa ganoong pagkakataon, kayang linisin ng hirap ang isang mananampalataya. Ngunit hindi natin masasabing nagmula sa isang tiyak na kasalanan ang hirap ng isang tao. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na naging parusa ang salot para sa ilan, ngunit ginawa itong awa ni Allah (﷾) para sa mga mananampalataya. At walang sinumang maaaring humatol sa pagdurusa ng iba. Hindi tinitingnan ni Allah (﷾) ang mga mukha o ang yaman, kundi ang mga puso at ang mga gawa.
“Ang anumang tumama sa inyo na kasawiang-palad ay dahil sa nakamit ng mga kamay ninyo – at nagpapaumanhin Siya sa marami.”
Ipinaliliwanag ang “Ang anumang tumama sa inyo na kasawiang-palad” bilang mga sakunang dumarating dahil sa mga kasalanang nagawa ng mga tao noon, at ang “nagpapaumanhin Siya sa marami” bilang maraming kasalanang hindi pinarurusahan ni Allah kundi pinatatawad. Idinaragdag niya ang 35:45: kung pananagutin ni Allah ang mga tao sa lahat ng kanilang nakamit, hindi Siya mag-iiwan ng anumang nilalang sa lupa. Pagkatapos ay sinisipi niya ang sahih na hadith na walang pagod, sakit, alalahanin o dalamhati na umaabot sa isang mananampalataya, kahit isang tinik, na hindi binubura ni Allah ang ilan sa kanyang mga kasalanan dahil dito.
Isinalaysay nina Abu Sa'id al-Khudri at Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang pagod, sakit, lungkot, pighati, pananakit o kabalisahang dumarating sa isang Muslim, kahit ang pagkatusok ng isang tinik, na hindi binubura ni Allah dahil dito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.
Tinanong ni Aisha ang Sugo ni Allah (ﷺ) tungkol sa salot. Sinabi niya na ito ay dating parusang ipinadadala ni Allah sa sinumang naisin Niya, ngunit ginawa ito ni Allah na awa para sa mga mananampalataya. Ang mananampalatayang nananatili nang matiisin sa isang lupaing tinamaan ng salot, na nalalamang ang isinulat lamang ni Allah ang aabot sa kanya, ay may gantimpala ng isang martir.
Isinalaysay ni Abu Huraira na sinabi ng Propeta (ﷺ): hindi tinitingnan ni Allah ang inyong mga mukha o ang inyong yaman, kundi tinitingnan Niya ang inyong mga puso at ang inyong mga gawa.
Nangangahulugang galit sa iyo si Allah (﷾) ang pagdurusa
Nangangahulugang pinararangalan ka ni Allah (﷾) ang ginhawa at yaman
Higit na nagdusa ang mga propeta kaysa sa sinuman
Maaaring sumunod ang ilang hirap sa isang kasalanan
Kahit noon, nililinis nito ang mananampalataya
Mahahatulan mo ang mga tao ayon sa kanilang pagdurusa
Ang bawat uri ng hirap
Pinangangalanan ng Qur'an ang mga pagsubok: “Talagang susubok nga Kami sa inyo sa pamamagitan ng isang anuman kabilang sa pangamba at gutom, at ng isang kabawasan mula sa mga ari-arian, mga buhay, at mga bunga.” (2:155). Ipinaliwanag ni Ibn Kathir ang bawat pagkawala. Ang mga ari-arian ay yamang nasira. Ang mga buhay ay mga kaibigan, pamilya at mga mahal sa buhay na namatay. Ang mga bunga ay mga pananim na nabigo. Pinangangalanan ng mga hadith ang pagod, sakit, lungkot, dalamhati, pag-aalala at kirot. Kaya hindi para sa iisang uri lamang ng pagdurusa ang pangako. Sakop nito ang katawan, ang isip, ang pera, ang pamilya at ang mga maling ginagawa sa iyo ng mga tao.
“Talagang susubok nga Kami sa inyo sa pamamagitan ng isang anuman kabilang sa pangamba at gutom, at ng isang kabawasan mula sa mga ari-arian, mga buhay, at mga bunga. Magbalita ka ng nakagagalak sa mga nagtitiis, na mga kapag tinamaan sila ng isang kasawian ay nagsasabi sila: Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik. Ang mga iyon ay may ukol sa kanila na mga pagbubunyi mula sa Panginoon nila at awa. Ang mga iyon ay ang mga napapatnubayan.”
Ipinaliliwanag na sinusubok ni Allah ang Kanyang mga lingkod, minsan ng mabubuting bagay at minsan ng hirap. Binabasa niya ang listahan ng talata bilang mga uri ng pagsubok: kaunting takot at gutom; pagkawala ng yaman, kapag nasira ang ilan dito; pagkawala ng buhay, ibig sabihin ang mga kaibigan, pamilya at mahal sa buhay na namamatay; at pagkawala ng mga bunga, kapag hindi namumunga ang mga hardin at sakahan gaya ng inaasahan. Ang matiisin na nagsasabing “Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik” ay nakasusumpong ng aliw rito, at tumatanggap ng mga pagpapala at awa.
Isinalaysay nina Abu Sa'id al-Khudri at Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang pagod, sakit, lungkot, pighati, pananakit o kabalisahang dumarating sa isang Muslim, kahit ang pagkatusok ng isang tinik, na hindi binubura ni Allah dahil dito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.
| Pagdurusa | Ang ipinapangako |
|---|---|
| Pagod, sakit, isang tinik | Nabubura ang ilang kasalanan, at naitataas ang isang antas |
| Karamdaman at lagnat | Inaalis ang mga kasalanan, gaya ng paglilinis ng pugon sa bakal |
| Pag-aalala, lungkot, pighati | Nabubura ang mga kasalanan |
| Pagkawala ng paningin, nang may pagtitiis | Paraiso bilang kapalit nito |
| Pagkamatay sa salot o sa sakit sa tiyan | Ibinibilang na martir |
| Pagkawala ng pera o ng mga mahal sa buhay | Mga pagpapala at awa para sa nagtitiis |
| Pagkawala ng isang batang anak | Nasa Paraiso ang bata |
| Pagiging inapi | Babayaran ka ng nang-api sa pamamagitan ng kanyang mabubuting gawa |
Sakit at lagnat
Ang sakit ang hirap na pinakamadalas banggitin ng mga hadith. Dinalaw ng Propeta (ﷺ) ang isang babaeng nanginginig sa lagnat, at isinumpa niya ito. Sinabihan niya siya na huwag isumpa ang lagnat. Sinabi niya na inaalis nito ang mga kasalanan ng mga anak ni Adan. Ginagawa nito iyon gaya ng paglilinis ng isang pugon sa bakal. Kilala mismo ng Propeta (ﷺ) ang sakit. Sinabi ni Aisha na wala siyang nakitang sinumang mas nagdusa sa sakit kaysa sa kanya.
Iniulat ni Jabir na dinalaw ng Sugo ni Allah (ﷺ) si Umm al-Sa'ib, na nanginginig. Sinabi niya na lagnat ito, at isinumpa niya ito. Sinabi niya: huwag mong sumpain ang lagnat, sapagkat inaalis nito ang mga kasalanan ng mga anak ni Adan, gaya ng pag-aalis ng hurno sa dumi ng bakal.
Sinabi ni Aisha na wala siyang nakitang sinumang higit na nagdusa sa sakit kaysa sa Sugo ni Allah (ﷺ).
Dinalaw ni Abdullah ibn Mas'ud ang Propeta (ﷺ) habang may mataas siyang lagnat. Sinabi ng Propeta na ang kanyang lagnat ay kasing-tindi ng sa dalawang lalaki. Itinanong ni Ibn Mas'ud kung iyon ba ay dahil magkakaroon siya ng dobleng gantimpala, at sinabi niyang oo. Sinabi niya na walang Muslim na tinatamaan ng anumang pinsala, kahit ang tusok ng isang tinik, nang hindi tinutubos ni Allah ang kanyang mga kasalanan sa pamamagitan nito, kung paanong naglalagas ng mga dahon ang isang puno.
Habang may sakit ka, isinusulat pa rin ang iyong mabubuting gawa
Maraming maysakit ang nagdadalamhati na hindi na sila makapagdasal sa gabi, makapag-ayuno o makatulong sa iba. Nagsalita ang Propeta (ﷺ) tungkol sa isang lingkod ni Allah (﷾) na nagkasakit. Ibinibigay pa rin sa kanya ang gantimpala ng mabuting ginagawa niya noong malusog siya. Kaya walang nawawala sa isang taong nasa higaan ng ospital sa kanyang dating mabubuting gawa. Binubura ng sakit ang mga kasalanan, at patuloy na isinusulat ang gantimpala ng kanyang malulusog na araw.
Iniulat ni Abu Musa na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): kapag ang isang lingkod ni Allah ay nagkasakit o naglakbay, isinusulat para sa kanya ang gantimpala ng kabutihang dati niyang ginagawa noong siya ay malusog at nasa tahanan.
Binubura nito ang mga kasalanan
gaya ng paglilinis ng pugon sa bakal.
Pinananatili nitong nakasulat ang kanyang mabubuting gawa
ang gantimpala ng ginagawa niya noong malusog siya.
Nagdaragdag ng gantimpala ang pagtitiis
nang walang sukat.
Mahabang sakit at kapansanan
Dumating sa Propeta (ﷺ) ang isang babaeng may epilepsiya. Sa kanyang mga pagsumpong ay nalalantad ang kanyang katawan, at hiniling niya sa kanya na ipanalangin siya. Sinabi niya: magtiis ka at sa iyo ang Paraiso, o ipananalangin kitang gumaling. Pinili niya ang pagtitiis, at hiniling na ipanalangin siyang hindi malantad, at ginawa niya iyon. Tinawag siya ni Ibn Abbas na isang babae mula sa mga tao ng Paraiso. Sinabi rin ng Propeta (ﷺ) na nagsasalita si Allah (﷾) tungkol sa lingkod na nawalan ng paningin. Kung magtitiis siya, bibigyan siya ni Allah (﷾) ng Paraiso kapalit nito.
Isinalaysay ni Ata ibn Abi Rabah na nag-alok si Ibn Abbas na ipakita sa kanya ang isang babae mula sa mga tao ng Paraiso. Siya ay isang itim na babae na lumapit sa Propeta (ﷺ) na nagsasabing dumaranas siya ng mga atake ng epilepsy kung saan nalalantad ang kanyang katawan, at hiniling sa kanya na ipanalangin siya. Sinabi niya: kung nais mo, magtiis ka at sa iyo ang Paraiso; o kung nais mo, mananalangin ako kay Allah na pagalingin ka. Sinabi niya na magtitiis siya, ngunit hiniling sa kanya na ipanalanging hindi na siya malantad, at ipinanalangin niya siya.
Narinig ni Anas ibn Malik ang Propeta (ﷺ) na nagsabi na sinabi ni Allah: kapag sinubok Ko ang Aking lingkod sa kanyang dalawang minamahal na bagay, na ang ibig sabihin ay ang kanyang mga mata, at siya'y nagtiis, ibibigay Ko sa kanya ang Paraiso bilang kapalit ng mga ito. Inilagay ito ni al-Bukhari sa ilalim ng pamagat na ‘ang kalamangan ng nawalan ng paningin’.
Ang mamatay sa isang sakit
May mga kamatayan sa sakit na ibinibilang na pagkamartir. Pinangalanan ng Propeta (ﷺ) ang ilan sa mga martir. Kabilang sa kanila ang namatay sa salot at ang namatay sa isang sakit sa tiyan. Tinanong siya ni Aisha tungkol sa salot. Sinabi niya na naging parusa ito, ngunit ginawa itong awa ni Allah (﷾) para sa mga mananampalataya. Ang isang mananampalatayang matiising nananatili kung saan tumama ang salot, nagtitiwala kay Allah (﷾), ay may gantimpala ng isang martir.
Isinalaysay ni Abu Hurayra na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ) na lima ang mga martir: ang namatay sa salot, ang namatay sa sakit ng tiyan, ang nalunod, ang namatay sa ilalim ng gumuhong gusali, at ang martir sa landas ni Allah.
Tinanong ni Aisha ang Sugo ni Allah (ﷺ) tungkol sa salot. Sinabi niya na ito ay dating parusang ipinadadala ni Allah sa sinumang naisin Niya, ngunit ginawa ito ni Allah na awa para sa mga mananampalataya. Ang mananampalatayang nananatili nang matiisin sa isang lupaing tinamaan ng salot, na nalalamang ang isinulat lamang ni Allah ang aabot sa kanya, ay may gantimpala ng isang martir.
Humanap ng lunas, at dalawin ang maysakit
Wala sa mga ito ang nangangahulugang dapat kang manatiling may sakit. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang sakit na ibinaba si Allah (﷾) nang hindi rin ibinababa ang lunas nito. Dahilan iyon upang umasa at magpagamot. Hindi nito sinasabing alam na ang bawat lunas, o na gumagana ang bawat pagpapagamot. Tinuruan niya ang isang lalaking may kirot na ilagay ang kanyang kamay kung saan ito masakit at sabihin ang Bismillah, sa ngalan ni Allah (﷾), nang tatlong beses. Pagkatapos, nang pitong beses, dapat siyang magpakupkop kay Allah (﷾) at sa Kanyang kapangyarihan laban sa nararamdaman at kinatatakutan niya. Kapag dumadalaw siya sa maysakit, hinihiling niya kay Allah (﷾) na pagalingin sila. Sinabi niya na sa Araw ng Paghuhukom ay sasabihin ni Allah (﷾): nagkasakit Ako, at hindi mo Ako dinalaw.
Isinalaysay ni Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na hindi nagbaba si Allah ng anumang sakit nang hindi rin nagbababa ng lunas nito.
Nagreklamo si Uthman ibn Abi al-As sa Propeta (ﷺ) tungkol sa isang sakit na nadarama niya sa kanyang katawan mula nang maging Muslim siya. Sinabihan siya ng Propeta (ﷺ) na ilagay ang kanyang kamay sa lugar ng sakit at sabihin ang Bismillah (sa pangalan ni Allah) nang tatlong beses. Pagkatapos ay nang pitong beses: A'udhu billahi wa qudratihi min sharri ma ajidu wa uhadhir, “Nagpapakupkop ako kay Allah at sa Kanyang kapangyarihan mula sa kasamaan ng aking nadarama at kinatatakutan”.
Iniulat ni Aishah na kapag dinadalaw ng Propeta (ﷺ) ang isang maysakit, nananalangin siya: alisin Mo ang pinsala, Panginoon ng mga tao, at pagalingin Mo, sapagkat Ikaw ang Tagapagpagaling; walang paggaling kundi ang sa Iyo, isang paggaling na walang iniiwang sakit.
Iniulat ni Abu Hurayra na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ) na sa Araw ng Pagkabuhay ay sasabihin ni Allah: anak ni Adan, Ako ay nagkasakit at hindi mo Ako dinalaw. Itatanong ng tao kung paano niya madadalaw ang Panginoon ng mga daigdig. Sasabihin ni Allah: nagkasakit ang Aking lingkod at hindi mo siya dinalaw; kung dinalaw mo siya, natagpuan mo sana Ako sa piling niya.
Nagkasakit ang isang mananampalataya.
Ano ang nagagawa nito?
Binubura nito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.
Ano ang dapat niyang gawin?
Humanap ng lunas. Nagpadala si Allah (﷾) ng lunas kasama ng bawat sakit.
At habang naghihintay siya?
Ilagay ang kamay kung saan masakit, sabihin ang Bismillah, at humingi kay Allah (﷾) ng paggaling.
At ang mga nasa paligid niya?
Dalawin siya. Kasama ng maysakit si Allah (﷾).
Pag-aalala, lungkot at pagkabalisa
Ibinibilang din ang sakit ng isip. Pinangangalanan ng mga hadith ang pag-aalala, lungkot at dalamhati, gaya ng sakit ng katawan. Hindi kakulangan ng pananampalataya ang panlulumo. Sinabi ni Jacob: “Naghihinaing lamang ako ng dalamhati ko at lungkot ko kay Allāh” (12:86). Nang nasa sakit ng panganganak si Maria, nanawagan siya: “O sana ako ay namatay bago nito” (19:23). Hindi siya sinisisi ng Qur'an dahil dito. Sinabi sa kanya ng isang tinig: “Huwag kang malungkot” (19:24). Humingi mismo ang Propeta (ﷺ) kay Allah (﷾) ng pagkukupkop laban sa pag-aalala at dalamhati. Hindi niya itinuring na walang halaga ang mga ito.
Narinig nina Abu Sa'id at Abu Hurayra ang Sugo ni Allah (ﷺ) na nagsabing walang kirot, hirap, sakit o dalamhati na tumatama sa isang mananampalataya, kahit isang alalahaning bumabagabag sa kanya, na hindi nabubura ang kanyang mga kasalanan dahil dito.
Isinalaysay nina Abu Sa'id al-Khudri at Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang pagod, sakit, lungkot, pighati, pananakit o kabalisahang dumarating sa isang Muslim, kahit ang pagkatusok ng isang tinik, na hindi binubura ni Allah dahil dito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.
“Nagsabi siya: Naghihinaing lamang ako ng dalamhati ko at lungkot ko kay Allāh at nakaaalam ako mula kay Allāh ng hindi ninyo nalalaman.”
“Saka nagpapunta sa kanya ang sakit ng panganganak tungo sa katawan ng punong datiles. Nagsabi siya: “O sana ako ay namatay bago nito at naging isang limot na kinalimutan.” Saka may nanawagan sa kanya mula sa ilalim niya: Huwag kang malungkot; naglagay nga ang Panginoon mo sa ilalim mo ng isang batis.”
Iniulat ni Anas na dati ay nananalangin ang Propeta (ﷺ): O Allah, nagpapakupkop ako sa Iyo laban sa alalahanin at dalamhati, sa kahinaan at katamaran, sa karuwagan at karamutan, sa bigat ng utang at sa pagkagapi ng mga tao.
Binubura ng pag-aalala at lungkot ang mga kasalanan
Nangangahulugang nawala na ang iyong pananampalataya kapag nalulungkot ka
Nagpakupkop ang Propeta (ﷺ) kay Allah (﷾) mula sa pag-aalala at pighati
Nangangahulugang iniwan ka na ni Allah (﷾) ang isang malungkot na panahon
Maaaring gamutin ang sakit ng isip
‘Hindi ka iniwan ng iyong Panginoon’
Minsan ay nagkasakit ang Propeta (ﷺ) at hindi siya makatayo para sa pagdarasal sa gabi nang dalawa o tatlong gabi. Kinutya siya ng isang babae, na nagsasabing iniwan na siya ng kanyang demonyo. Pagkatapos ay ibinaba ni Allah (﷾) ang Surat al-Duha. Sinasabi nito: “hindi namaalam sa iyo [O Propeta Muḥammad] ang Panginoon mo at hindi Siya nasuklam.” (93:3). Ibinibigay ito ni Ibn Kathir bilang dahilan ng pagbaba ng surah. Sa ibang bahagi ay sinasabi ng Qur'an: “Talaga ngang nakaaalam Kami na ikaw ay napaninikipan ng dibdib mo dahil sa sinasabi nila.” (15:97). Hindi tanda ang isang malungkot na panahon na iniwan ka na ni Allah (﷾).
Iniulat ni Jundub ibn Sufyan na nagkasakit ang Sugo ni Allah (ﷺ) at hindi tumayo para sa pagdarasal sa gabi nang dalawa o tatlong gabi. Isang babae ang dumating at kinutya siya, na sinasabing iniwan na siya ng kanyang demonyo. Pagkatapos ay ibinaba ni Allah ang Surat al-Duha: sumpa man sa liwanag ng umaga, at sa gabi kapag ito ay tahimik, hindi ka iniwan ng iyong Panginoon, ni hindi Siya nasusuklam sa iyo.
“hindi namaalam sa iyo [O Propeta Muḥammad] ang Panginoon mo at hindi Siya nasuklam. Talagang ang Kabilang-buhay ay higit na mabuti para sa iyo kaysa sa Unang-buhay. Talagang magbibigay sa iyo ang Panginoon mo kaya malulugod ka.”
Ibinibigay ang dahilan kung bakit ibinaba ang surah. Nagkasakit ang Propeta (ﷺ) at hindi tumayo para sa pagdarasal nang isa o dalawang gabi, at isang babae ang kumutya sa kanya na iniwan na siya ng kanyang demonyo; sa isa pang ulat ay nabalam ang pagdating ng pagkasi, at sinabi ng mga sumasamba sa diyus-diyusan na pinabayaan na siya ng kanyang Panginoon. Kaya ibinaba ni Allah: hindi ka iniwan ng iyong Panginoon ni nasusuklam sa iyo. Pinangangalanan ni Ibn Kathir sina al-Bukhari, Muslim at iba pa bilang nagtala nito.
“Talaga ngang nakaaalam Kami na ikaw ay napaninikipan ng dibdib mo dahil sa sinasabi nila. Kaya magluwalhati ka kasabay ng papuri sa Panginoon mo at maging kabilang ka sa mga tagapagpatirapa.”
Ano ang nakatutulong sa isang balisang puso
Sinasabi ng Qur'an: “sa pag-aalaala kay Allāh napapanatag ang mga puso.” (13:28). Sa mga panahon ng kagipitan ay laging sinasabi ng Propeta (ﷺ): walang diyos kundi si Allah (﷾), ang Makapangyarihan, ang Matimpiin. Siya ang Panginoon ng mga langit at ng lupa. Nanawagan si Jonas mula sa kadiliman: “Walang Diyos kundi Ikaw. Kaluwalhatian sa Iyo!” (21:87). At sinasabi ng Qur'an: “huwag kayong mawalan ng pag-asa sa habag ni Allāh” (12:87). Hindi ka pinipigilan ng pagdarasal at pag-alaala na magpagamot. Ang sakit ng isip ay isang sakit, at dapat humingi ng tulong para rito gaya ng iba.
“na mga sumampalataya at napapanatag ang mga puso nila sa pag-aalaala kay Allāh. Pansinin, sa pag-aalaala kay Allāh napapanatag ang mga puso.”
Iniulat ni Ibn Abbas na sa panahon ng kagipitan ay dati nang sinasabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): walang diyos kundi si Allah, ang Makapangyarihan, ang Matimpiin; walang diyos kundi si Allah, Panginoon ng dakilang Trono; walang diyos kundi si Allah, Panginoon ng mga langit, Panginoon ng lupa at Panginoon ng marangal na Trono.
“[Banggitin mo si Jonas] na may isda noong umalis siya habang may kinagagalitan saka nagpalagay siya na hindi Kami makakakaya sa kanya, ngunit nanawagan siya sa loob ng mga kadiliman, na [nagsasabi]: “Walang Diyos kundi Ikaw. Kaluwalhatian sa Iyo! Tunay na ako dati ay kabilang sa mga tagalabag sa katarungan.” Kaya tumugon Kami sa kanya. Iniligtas Namin siya mula sa hapis. Gayon Kami nagliligtas sa mga mananampalataya.”
“O mga anak ko, umalis kayo at makiramdam kayo hinggil kay Jose at sa kapatid niya [na sa Benjamin] at huwag kayong mawalan ng pag-asa sa habag ni Allāh; tunay na walang nawawalan ng pag-asa sa habag ni Allāh kundi ang mga taong tagatangging sumampalataya.”
Isinalaysay ni Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na hindi nagbaba si Allah ng anumang sakit nang hindi rin nagbababa ng lunas nito.
Karalitaan, utang at pagkawala ng pera
Isa ang pagkawala ng yaman sa mga pagsubok na pinangangalanan ng Qur'an. Humingi ang Propeta (ﷺ) kay Allah (﷾) ng pagkukupkop laban sa bigat ng utang, kaya alam niya kung paano nito dinadaganan ang isang tao. Sinasabi ng Qur'an na tinatakot ni Satanas ang mga tao ng karalitaan, habang nangangako si Allah (﷾) ng kapatawaran at kabutihang-loob. Sinasabi nito na ang sinumang may takot kay Allah (﷾) ay gagawan Niya ng malalabasan, at tutustusan mula sa hindi niya inaakala. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang tunay na yaman ay ang yaman ng kaluluwa, hindi ang maraming ari-arian. At papasok sa Paraiso ang mga mahirap sa mga lumikas, ang mga unang Muslim na umalis sa Mecca, apatnapung taon bago ang mayayaman.
“Talagang susubok nga Kami sa inyo sa pamamagitan ng isang anuman kabilang sa pangamba at gutom, at ng isang kabawasan mula sa mga ari-arian, mga buhay, at mga bunga. Magbalita ka ng nakagagalak sa mga nagtitiis, na mga kapag tinamaan sila ng isang kasawian ay nagsasabi sila: Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik. Ang mga iyon ay may ukol sa kanila na mga pagbubunyi mula sa Panginoon nila at awa. Ang mga iyon ay ang mga napapatnubayan.”
Iniulat ni Anas na dati ay nananalangin ang Propeta (ﷺ): O Allah, nagpapakupkop ako sa Iyo laban sa alalahanin at dalamhati, sa kahinaan at katamaran, sa karuwagan at karamutan, sa bigat ng utang at sa pagkagapi ng mga tao.
“Ang demonyo ay nangangako sa inyo ng karalitaan at nag-uutos sa inyo ng kahalayan samantalang si Allāh ay nangangako sa inyo ng isang kapatawaran mula sa Kanya at isang kabutihang-loob. Si Allāh ay Malawak, Maalam.”
“Kaya kapag umabot sila sa taning nila ay humawak kayo sa kanila ayon sa isang nakabubuti o makipaghiwalay kayo sa kanila ayon sa isang nakabubuti. Magpasaksi kayo sa dalawang may katarungan kabilang sa inyo at magpanatili kayo ng pagsasaksi kay Allāh. Iyon ay ipinangangaral sa sinumang naging sumasampalataya kay Allāh at sa Huling Araw. Ang sinumang nangingilag magkasala kay Allāh ay gagawa Siya para rito ng isang malalabasan [sa bawat kagipitan], at magtutustos Siya rito mula sa kung saan hindi nito inaasahan. Ang sinumang nananalig kay Allāh, Siya ay kasapatan dito. Tunay na si Allāh ay umaabot sa nauukol sa Kanya. Gumawa nga si Allāh para sa bawat bagay ng isang pagtatakda.”
Isinalaysay ni Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang kayamanan ay hindi nasa pagkakaroon ng maraming ari-arian; ang tunay na kayamanan ay ang kasiyahan ng kaluluwa.
Sinabi ni Abdullah ibn Amr ibn al-As sa tatlong mahihirap na lalaking dumating sa kanya nang walang anuman na narinig niya ang Sugo ni Allah (ﷺ) na nagsabi: ang mahihirap sa mga lumikas ay mauuna sa mayayaman sa Paraiso nang apatnapung taon sa Araw ng Pagkabuhay. Pinili ng mga lalaki na magtiis at walang hiniling na anuman.
Mga problema sa pera sa Qur'an at hadith
- Isa sa mga pagsubok ang pagkawala ng yaman, at binibigyan ng magandang balita ang mga nagtitiis.
- Nagpakupkop ang Propeta (ﷺ) mula sa bigat ng utang.
- Ang sinumang may takot kay Allah (﷾), gagawa Siya para sa kanya ng daan palabas at tutustusan siya mula sa hindi niya inaasahan.
- Ang tunay na yaman ay ang yaman ng kaluluwa.
- Papasok sa Paraiso ang mga dukhang lumikas apatnapung taon bago ang mayayaman.
Kung may utang sa iyo ang isang tao
Nagsasalita rin ang Islam sa pinagkakautangan. Sinasabi ng Qur'an sa mga nagpapautang: “Kung naging may kagipitan [ang nagkautang] ay [magbigay ng] isang paghihintay hanggang sa kaluwagan [niya]” (2:280). Idinagdag nito na mas mabuti pa ang ipaubaya ang utang bilang kawanggawa. Nagsalaysay ang Propeta (ﷺ) tungkol sa isang mangangalakal na nagpaubaya sa kanyang mahihirap na may utang. Umaasa siyang ipaubaya rin ni Allah (﷾) ang sarili niyang mga kasalanan sa parehong paraan, at pinatawad siya ni Allah (﷾).
“Kung naging may kagipitan [ang nagkautang] ay [magbigay ng] isang paghihintay hanggang sa kaluwagan [niya]; ngunit ang magkawanggawa kayo ay higit na mabuti para sa inyo kung kayo ay nakaaalam.”
Iniulat ni Abu Hurayra na ikinuwento ng Propeta (ﷺ) ang isang mangangalakal na nagpapautang sa mga tao. Kapag ang isang may utang ay nasa kagipitan, sinasabihan niya ang kanyang mga lingkod na palampasin ang utang, upang palampasin naman ni Allah ang ating mga kasalanan. Kaya pinatawad siya ni Allah.
Ang mawalan ng isang mahal mo
Pinangangalanan ng Qur'an ang pagkawala ng mga buhay sa mga pagsubok. Pinupuri nito ang mga nagsasabi: “Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik.” (2:156). Sinasabi ni Ibn Kathir na ang ibig sabihin nito ay mga kaibigan, pamilya at mga mahal sa buhay na namatay. Nang naghihingalo ang sanggol na anak ng Propeta (ﷺ) na si Ibrahim, napuno ng luha ang mga mata ng Propeta (ﷺ). Sinabi niya na lumuluha ang mga mata at nagdadalamhati ang puso, ngunit ang sinasabi lamang natin ay ang ikinalulugod ng ating Panginoon. Kinausap din niya ang isang babaeng umiiyak sa isang libingan. Sinabi niya sa kanya na ang pagtitiis ay sa unang dagok, kapag bago pa ang pagkawala.
“Talagang susubok nga Kami sa inyo sa pamamagitan ng isang anuman kabilang sa pangamba at gutom, at ng isang kabawasan mula sa mga ari-arian, mga buhay, at mga bunga. Magbalita ka ng nakagagalak sa mga nagtitiis, na mga kapag tinamaan sila ng isang kasawian ay nagsasabi sila: Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik. Ang mga iyon ay may ukol sa kanila na mga pagbubunyi mula sa Panginoon nila at awa. Ang mga iyon ay ang mga napapatnubayan.”
Ipinaliliwanag na sinusubok ni Allah ang Kanyang mga lingkod, minsan ng mabubuting bagay at minsan ng hirap. Binabasa niya ang listahan ng talata bilang mga uri ng pagsubok: kaunting takot at gutom; pagkawala ng yaman, kapag nasira ang ilan dito; pagkawala ng buhay, ibig sabihin ang mga kaibigan, pamilya at mahal sa buhay na namamatay; at pagkawala ng mga bunga, kapag hindi namumunga ang mga hardin at sakahan gaya ng inaasahan. Ang matiisin na nagsasabing “Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik” ay nakasusumpong ng aliw rito, at tumatanggap ng mga pagpapala at awa.
Isinalaysay ni Anas na ang sanggol na anak ng Propeta (ﷺ) na si Ibrahim ay nasa kanyang mga huling hininga, at napuno ng luha ang mga mata ng Propeta. Nagtanong si Abd al-Rahman ibn Awf nang may pagtataka kung siya man ay umiiyak. Sumagot siya na ito ay awa. Pagkatapos ay lalo siyang umiyak at sinabing lumuluha ang mga mata at nagdadalamhati ang puso, ngunit ang sinasabi lamang natin ay ang nakalulugod sa ating Panginoon, at na nalulungkot sila sa paghihiwalay kay Ibrahim.
Iniulat ni Anas na dumaan ang Propeta (ﷺ) sa isang babaeng umiiyak sa isang libingan at sinabihan siyang matakot kay Allah at magtiis. Hindi siya kilala ng babae, kaya sinabi nitong hindi siya tinamaan ng gaya ng tumama rito. Nang malaman nito kung sino siya, lumapit ito sa kanya. Sinabi niya: ang pagtitiis ay sa unang dagok.
Kakulangan ba ng pananampalataya ang pagdadalamhati o pag-iyak dahil sa isang pagkawala?
Pumupunta sa Paraiso ang isang batang namatay
Pumupunta sa Paraiso ang isang batang namatay nang bata pa, nang walang kasalanang pananagutan. Nang mamatay bilang sanggol ang anak ng Propeta (ﷺ) na si Ibrahim, sinabi niya na may tagapagpasuso si Ibrahim sa Paraiso. Sa isang panaginip na ipinakita sa kanya, nakita ng Propeta (ﷺ) si Abraham sa isang hardin na maraming bata sa paligid niya. Sila ang mga batang namatay nang bata pa. Tinanong siya tungkol sa mga anak ng mga sumasamba sa diyus-diyosan, at sinabi niya na naroon din sila. Tinalakay nang mas detalyado ng mga iskolar ang mga anak ng mga hindi Muslim. Lubos na makatarungan at maawain si Allah (﷾). Sinabi ni Abu Hurayra sa isang nagdadalamhating ama na ang maliliit na bata ay ang maliliit ng Paraiso. Kumakapit ang gayong bata sa kanyang ama at hindi bumibitaw hanggang ipasok din siya ni Allah (﷾) sa Paraiso. At sinabi ng Propeta (ﷺ) na ipinapasok ni Allah (﷾) sa Paraiso ang isang Muslim na nawalan ng tatlong maliliit na anak.
Iniulat ni al-Bara' na nang mamatay si Ibrahim, ang sanggol na anak ng Propeta (ﷺ), sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): may tagapagpasuso siya sa Paraiso.
Isinalaysay ni Samura ibn Jundub ang isang mahabang panaginip na ikinuwento ng Propeta (ﷺ) sa kanyang mga Kasamahan. Ipinakita sa kanya ng dalawang anghel, kasama ng iba pang bagay, ang isang napakataas na lalaki sa isang halamanan na may napakaraming bata sa palibot niya. Sinabi nila sa kanya na ang lalaki ay si Abraham, at ang mga bata ay ang bawat batang namatay sa fitra, ang likas na disposisyon na ibinigay ni Allah sa sangkatauhan. Nagtanong ang ilang Muslim: at ang mga anak ng mga sumasamba sa diyus-diyosan? Sinabi niya: at ang mga anak ng mga sumasamba sa diyus-diyosan.
Sinabi ni Abu Hassan kay Abu Hurayra na dalawa sa kanyang mga anak ang namatay, at humingi ng isang hadith upang aliwin sila. Sinabi ni Abu Hurayra na oo. Ang maliliit na bata ay ang mga munting naninirahan sa Paraiso. Kapag nakatagpo ng isa sa kanila ang kanyang ama, hinahawakan niya ang kasuotan nito, at hindi niya ito binibitawan hanggang sa ipasok ni Allah ang kanyang ama sa Paraiso.
Iniulat ni Anas na sinabi ng Propeta (ﷺ): ang isang Muslim na namatayan ng tatlong anak bago sila sumapit sa pagbibinata o pagdadalaga, ipapasok siya ni Allah sa Paraiso, dahil sa Kanyang awa sa mga batang iyon.
Isang batang namatay nang maaga
- May tagapagpasuso sa Paraiso ang sanggol na anak ng Propeta (ﷺ) na si Ibrahim.
- Nasa isang halamanan sa pangangalaga ni Abraham ang mga batang namatay nang maaga, pati ang mga anak ng mga sumasamba sa diyus-diyosan.
- Kumakapit ang isang maliit na bata sa kanyang ama hanggang ipasok sila ni Allah (﷾) sa Paraiso.
Kapag inapi ka ng mga tao
Isang hirap din ang masaktan ng iba, at hindi ito nasasayang. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na umaakyat kay Allah (﷾) ang panalangin ng isang inapi nang walang tabing sa pagitan. Sinabi rin niya na sa Araw ng Paghuhukom, binabayaran ng isang taong umapi sa iba ang mga ito ng kanyang mabubuting gawa. Kung maubos ang kanyang mabubuting gawa, ipapasan sa kanya ang kanilang mga kasalanan. Kaya walang maling ginawa sa iyo ang nawawala. Hahatulan ito ni Allah (﷾) nang may buong katarungan.
Iniulat ni Ibn Abbas na ipinadala ng Propeta (ﷺ) si Mu'adh sa Yemen at sinabi sa kanya: mag-ingat ka sa panalangin ng inaapi, sapagkat walang tabing sa pagitan nito at ni Allah.
Iniulat ni Abu Hurayra na tinanong ng Propeta (ﷺ) kung sino ang bangkarote. Sinabi niya na ang bangkarote sa kanyang pamayanan ay darating sa Araw ng Pagkabuhay na may pagdarasal, pag-aayuno at kawanggawa. Ngunit ininsulto niya ang isa, siniraang-puri ang isa pa, kinuha ang yaman ng isa pa, nagpadanak ng dugo ng isa pa at binugbog ang isa pa. Bibigyan ang bawat isa ng ilan sa kanyang mabubuting gawa. Kung maubos ang kanyang mabubuting gawa bago maayos ang pagtutuos, kukunin ang kanilang mga kasalanan at itatapon sa kanya, at pagkatapos ay itatapon siya sa Apoy.
Higit pa ang dala ng pagtitiis
Ipinapangako ng mga hadith na binubura ng hirap ang mga kasalanan. Higit pa ang dala ng pagtitiis. Sinasabi ng Qur'an: “Lulubus-lubusin lamang ang mga nagtitiis sa pabuya sa kanila nang walang pagtutuos.” (39:10). Sinabi ng Propeta (ﷺ) na mabuti ang lahat para sa isang mananampalataya. Sa ginhawa ay nagpapasalamat siya, at sa hirap ay nagtitiis siya, at kapwa mabuti para sa kanya ang dalawa. Hindi nangangahulugan ang pagtitiis na hindi ka kailanman iiyak o dadaing kay Allah (﷾). Nangangahulugan ito na hindi ka tatalikod sa Kanya.
“Sabihin mo [ang sabi Ko]: “O mga lingkod Ko na mga sumampalataya, mangilag kayong magkasala sa Panginoon ninyo. Ukol sa mga gumawa ng maganda sa Mundong ito ay [ganting] maganda. Ang lupa ni Allāh ay malawak. Lulubus-lubusin lamang ang mga nagtitiis sa pabuya sa kanila nang walang pagtutuos.””
Isinalaysay ni Suhayb na sinabi ng Propeta (ﷺ) na kahanga-hanga ang kalagayan ng mananampalataya, sapagkat may kabutihan para sa kanya sa kabuuan nito, at hindi ito ganito para sa sinuman maliban sa mananampalataya: kung may nakalulugod na nangyari ay nagpapasalamat siya, at mabuti iyon para sa kanya; kung tinamaan siya ng hirap ay nagtitiis siya, at mabuti iyon para sa kanya.
“Nagsabi siya: Naghihinaing lamang ako ng dalamhati ko at lungkot ko kay Allāh at nakaaalam ako mula kay Allāh ng hindi ninyo nalalaman.”
Ang hindi nagagawa ng pagdurusa
Kayang gamitin ni Allah (﷾) ang hirap upang burahin ang mga kasalanan at itaas ang antas ng isang mananampalataya. Hindi niyon ginagawang mabuti ang pinsala, o pinatatawad ang sinumang nagdudulot nito. Ni hindi nito pinapalitan ang pagbabalik kay Allah (﷾). Sinasabi ng Qur'an sa mga mananampalataya: “magbalik-loob kayo kay Allāh sa isang pagbabalik-loob na tunay” (66:8). Dapat pa ring ituwid ang mga maling ginawa sa mga tao. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na pinatatawad ang bawat kasalanan ng isang martir, maliban sa utang. At walang pagdurusa ng sinuman ang bumubura sa mga kasalanan ng iba. Sinasabi ng Qur'an: “Hindi magpapasan ang isang tagapasan ng pasanin ng iba.” (6:164). Nililinis ng iyong sakit ang sarili mong talaan. Walang ibang kailangang magdusa o magbayad para sa iyong mga kasalanan.
“O mga sumampalataya, magbalik-loob kayo kay Allāh sa isang pagbabalik-loob na tunay. Marahil ang Panginoon ninyo ay magtatakip para sa inyo sa mga masagwang gawa ninyo at magpapasok sa inyo sa mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog, sa Araw na hindi magpapahiya si Allāh sa Propeta at mga sumampalataya kasama sa kanya. Ang liwanag nila ay sisinag sa harapan nila at sa mga kanang kamay nila, habang nagsasabi: “Panginoon namin, lumubos Ka para sa amin ng liwanag namin at magpatawad Ka sa amin; tunay na Ikaw sa bawat bagay ay May-kakayahan.””
Iniulat ni Abu Hurayra na tinanong ng Propeta (ﷺ) kung sino ang bangkarote. Sinabi niya na ang bangkarote sa kanyang pamayanan ay darating sa Araw ng Pagkabuhay na may pagdarasal, pag-aayuno at kawanggawa. Ngunit ininsulto niya ang isa, siniraang-puri ang isa pa, kinuha ang yaman ng isa pa, nagpadanak ng dugo ng isa pa at binugbog ang isa pa. Bibigyan ang bawat isa ng ilan sa kanyang mabubuting gawa. Kung maubos ang kanyang mabubuting gawa bago maayos ang pagtutuos, kukunin ang kanilang mga kasalanan at itatapon sa kanya, at pagkatapos ay itatapon siya sa Apoy.
Iniulat ni Abdullah ibn Amr ibn al-As na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): ang bawat kasalanan ng isang martir ay pinatatawad, maliban sa utang.
“Sabihin mo: “Sa iba pa ba kay Allāh maghahangad ako bilang Panginoon samantalang Siya ay Panginoon ng bawat bagay? Walang [kasalanang] nakakamit ang bawat kaluluwa malibang laban dito. Hindi magpapasan ang isang tagapasan ng pasanin ng iba. Pagkatapos tungo sa Panginoon ninyo ang babalikan ninyo saka magbabalita Siya sa inyo hinggil sa anumang kayo noon hinggil doon ay nagkakaiba-iba.””
Binubura ang sariling mga kasalanan ng nagdurusa
Itinataas ng isang antas ang mananampalataya
Pumapalit sa pagsisisi
Nagbabayad ng utang sa isang tao
Nag-aalis ng mga kasalanan ng iba
Nangangahulugang hindi ka dapat humanap ng lunas
Makapagpapatawad ba ang Diyos ng mga kasalanan nang walang dugo ni Jesus?
Dapat ko bang hilingin ang pagdurusa?
Hindi. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang sinumang dapat humiling ng kamatayan dahil sa isang pinsalang tumama sa kanya. Kung kailangan, hilingin niya kay Allah (﷾) na panatilihin siyang buhay habang mas mabuti para sa kanya ang buhay. Nagpakupkop ang Propeta (ﷺ) laban sa pag-aalala, dalamhati at utang, at sinabihan niya ang mga maysakit na humanap ng lunas. Humihingi ang isang Muslim kay Allah (﷾) ng ginhawa. Kung dumating pa rin ang hirap, alam niyang hindi ito nasasayang.
Iniulat ni Anas na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang sinuman sa inyo ang dapat humiling ng kamatayan dahil sa isang kapinsalaang tumama sa kanya. Kung kailangan niyang humiling, sabihin niya: ‘O Allah, panatilihin Mo akong buhay hangga't ang buhay ay higit na mabuti para sa akin, at kunin Mo ako kapag ang kamatayan ay higit na mabuti para sa akin.’
Iniulat ni Anas na dati ay nananalangin ang Propeta (ﷺ): O Allah, nagpapakupkop ako sa Iyo laban sa alalahanin at dalamhati, sa kahinaan at katamaran, sa karuwagan at karamutan, sa bigat ng utang at sa pagkagapi ng mga tao.
Isinalaysay ni Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na hindi nagbaba si Allah ng anumang sakit nang hindi rin nagbababa ng lunas nito.
Kung hindi ka isang Muslim
Ang mananampalataya ang tinutukoy ng mga hadith na ito. Ngunit bukas ang pinto sa lahat. Minsan ay ninais ni Amr ibn al-As na patayin ang Propeta (ﷺ). Nang pumunta siya upang tanggapin ang Islam, hiniling niya na patawarin muna siya. Sinabi sa kanya ng Propeta (ﷺ) na pinapawi ng Islam ang lahat ng nauna rito. Sinasabi ng Qur'an: “huwag kayong masiraan ng loob sa awa ni Allāh; tunay na si Allāh ay nagpapatawad sa mga pagkakasala nang lahatan” (39:53). Anuman ang nagawa mo, at anuman ang pinagdaraanan mo, maaari kang magsimulang muli ngayong araw.
Sinabi ni Amr ibn al-As, nang malapit na siyang mamatay, na bago ang Islam ay walang sinumang higit na kinamumuhian niya kaysa sa Propeta (ﷺ), at nais niyang patayin ito. Isinalaysay niya kung paano siya lumapit sa Propeta upang tanggapin ang Islam. Hiniling niya sa Propeta na iunat ang kanang kamay nito upang siya ay makapanumpa, at pagkatapos ay binawi niya ang sarili niyang kamay. Nang tanungin kung bakit, sinabi niyang may gusto siyang kondisyon: na siya ay patawarin. Itinanong ng Propeta kung hindi ba niya alam na binubura ng Islam ang lahat ng nauna rito.
“Sabihin mo [O Propeta na sinabi Ko]: “O mga lingkod Ko na nagpakalabis laban sa mga sarili nila, huwag kayong masiraan ng loob sa awa ni Allāh; tunay na si Allāh ay nagpapatawad sa mga pagkakasala nang lahatan. Tunay na Siya ay ang Mapagpatawad, ang Maawain.””
Kaya binubura ba ng aking pagdurusa ang aking mga kasalanan?
Oo, kung ikaw ay isang mananampalataya. Binubura ng sakit, kirot, pag-aalala, dalamhati, karalitaan, ang bigat ng utang, pagkawala at ang mga maling ginagawa sa iyo ng iba ang mga kasalanan. Sinasabi ng karamihan ng mga iskolar na ang ibig sabihin nito ay ang maliliit na kasalanan; nangangailangan ng pagbabalik-loob ang malalaking kasalanan. Pumupunta sa Paraiso ang isang batang namatay nang bata pa, at ginagantimpalaan nang walang sukat ang mga matiisin. Ngunit hindi pinapalitan ng pagdurusa ang pagbabalik-loob, o binabayaran ang utang mo sa mga tao. Humanap ng lunas, humingi kay Allah (﷾) ng ginhawa, at bumaling sa Kanya. Ipinapangako ng Qur'an: “kasama sa hirap ay ginhawa” (94:5).
Isinalaysay nina Abu Sa'id al-Khudri at Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang pagod, sakit, lungkot, pighati, pananakit o kabalisahang dumarating sa isang Muslim, kahit ang pagkatusok ng isang tinik, na hindi binubura ni Allah dahil dito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.
Iniulat ni al-Bara' na nang mamatay si Ibrahim, ang sanggol na anak ng Propeta (ﷺ), sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): may tagapagpasuso siya sa Paraiso.
“Sabihin mo [ang sabi Ko]: “O mga lingkod Ko na mga sumampalataya, mangilag kayong magkasala sa Panginoon ninyo. Ukol sa mga gumawa ng maganda sa Mundong ito ay [ganting] maganda. Ang lupa ni Allāh ay malawak. Lulubus-lubusin lamang ang mga nagtitiis sa pabuya sa kanila nang walang pagtutuos.””
“O mga sumampalataya, magbalik-loob kayo kay Allāh sa isang pagbabalik-loob na tunay. Marahil ang Panginoon ninyo ay magtatakip para sa inyo sa mga masagwang gawa ninyo at magpapasok sa inyo sa mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog, sa Araw na hindi magpapahiya si Allāh sa Propeta at mga sumampalataya kasama sa kanya. Ang liwanag nila ay sisinag sa harapan nila at sa mga kanang kamay nila, habang nagsasabi: “Panginoon namin, lumubos Ka para sa amin ng liwanag namin at magpatawad Ka sa amin; tunay na Ikaw sa bawat bagay ay May-kakayahan.””
Isinalaysay ni Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na hindi nagbaba si Allah ng anumang sakit nang hindi rin nagbababa ng lunas nito.
“Kaya tunay na kasama sa hirap ay ginhawa. Tunay na kasama sa hirap ay ginhawa.”
Mga pananaw
Kristiyano: pinasan ni Kristo ang ating mga kasalanan
Itinuturo ng karamihan ng mga Kristiyano na inaalis ang mga kasalanan sa pamamagitan ng pagdurusa ni Kristo sa krus, hindi sa pamamagitan ng sariling pagdurusa ng isang mananampalataya. Ipinapaliwanag ng mga simbahan sa iba't ibang paraan kung paano ito gumagana. Binabasa rin ng marami ang mga pagsubok ng isang mananampalataya bilang disiplina ng Diyos, na para sa ikabubuti.
Isinulat ni Pedro na si Kristo ang “nagdala ng ating mga kasalanan sa kanyang sariling katawan sa ibabaw ng punong kahoy”.
Pagtutol
Sinasabi ng Qur'an na walang kaluluwang magpapasan ng pasanin ng iba. Pinatatawad ni Allah (﷾) ang sinumang bumabaling sa Kanya, nang hindi kailangan ang pagdurusa ng iba. Binubura ng sariling hirap ng isang mananampalataya ang sarili niyang mga kasalanan, gaya ng itinuro ng Propeta (ﷺ).
Mga kritiko: itinuturo nito sa mga tao na tanggapin ang pagdurusa
Sinasabi ng ilang kritiko na ang pangako ng gantimpala para sa pagdurusa ay ginagawang walang kibo ang mga tao. Sinasabi nila na itinuturo nito sa mga maysakit na manatiling maysakit at sa mga mahirap na manatiling mahirap.
Kung binubura ng sakit ang mga kasalanan, walang dahilan ang isang mananampalataya upang labanan ang sakit o karalitaan.
Pagtutol
Ang parehong Propeta (ﷺ) ang nagsabi na may lunas ang bawat sakit at sinabihan ang mga tao na hanapin ito. Nagpakupkop siya laban sa pag-aalala, dalamhati at utang, at sinabing huwag hilingin ang kamatayan. Sinasabihan ng Qur'an ang mga nagpapautang na bigyan ng panahon ang isang mahirap na may utang.
Pinatatawad ng pagtawag na awa sa pagdurusa ang mga nagdudulot nito.
Pagtutol
Hindi. Umaabot kay Allah (﷾) ang panalangin ng inapi nang walang tabing. Sa Araw ng Paghuhukom ay babayaran ng nang-api ang kanyang mga biktima ng sarili niyang mabubuting gawa.
Ang pananaw ng Islam
Para sa isang mananampalataya, binubura ng bawat uri ng hirap ang mga kasalanan, pangunahin ang maliliit: sakit, kirot, pag-aalala, dalamhati, karalitaan, utang, pagkawala at ang pagiging inapi. Nagdadala ang pagtitiis ng gantimpalang walang sukat, at pumupunta sa Paraiso ang isang batang namatay nang bata pa. Hindi pinapalitan ng pagdurusa ang pagbabalik-loob o binabayaran ang mga utang sa mga tao. Humahanap ang isang Muslim ng lunas at humihingi kay Allah (﷾) ng ginhawa.
Binubura ng pagod, sakit, pag-aalala, dalamhati at pinsala, kahit ng isang tinik, ang ilan sa mga kasalanan ng isang Muslim.
Naniniwala ang karamihan ng mga iskolar na binubura ng hirap at ng mabubuting gawa ang maliliit na kasalanan, habang nangangailangan ng taos-pusong pagbabalik-loob ang malalaking kasalanan.
Hindi tanda ng galit ni Allah (﷾) ang pagdurusa, at hindi tanda ng Kanyang pagpaparangal ang ginhawa: kapwa pagsubok ang dalawa.
Inaalis ng lagnat ang mga kasalanan gaya ng pag-aalis ng isang pugon ng dumi sa bakal.
Ibinibigay pa rin sa isang maysakit ang gantimpala ng mabuting ginagawa niya noong malusog siya.
Ibinibilang na martir ang namatay sa salot o sa isang sakit sa tiyan.
Nasa Paraiso ang isang batang namatay nang bata pa.
May lunas ang bawat sakit, kaya dapat itong hanapin ng mga maysakit.
Tumatanggap ang mga matiisin ng gantimpalang walang sukat.
Walang sinumang magpapasan ng pasanin ng iba, kaya ang sariling talaan lamang ng nagdurusa ang nililinis ng pagdurusa.