Kakulangan ba ng pananampalataya ang pagdadalamhati o pag-iyak dahil sa isang pagkawala?

Isinalaysay ni Anas na ang sanggol na anak ng Propeta (ﷺ) na si Ibrahim ay nasa kanyang mga huling hininga, at napuno ng luha ang mga mata ng Propeta. Nagtanong si Abd al-Rahman ibn Awf nang may pagtataka kung siya man ay umiiyak. Sumagot siya na ito ay awa. Pagkatapos ay lalo siyang umiyak at sinabing lumuluha ang mga mata at nagdadalamhati ang puso, ngunit ang sinasabi lamang natin ay ang nakalulugod sa ating Panginoon, at na nalulungkot sila sa paghihiwalay kay Ibrahim.

Isinalaysay ni Usama ibn Zayd na ipinatawag ng anak na babae ng Propeta (ﷺ) ang kanyang ama habang naghihingalo ang kanyang anak. Una siyang nagpasabi na ang kinukuha ni Allah at ang ibinibigay Niya ay pag-aari Niya, na ang lahat ng bagay ay may takdang panahon, at na dapat siyang magtiis at umasa sa gantimpala. Nang dalhin sa kanya ang bata, na hirap huminga, dumaloy ang luha sa kanyang mga mata. Nang tanungin kung ano ito, sinabi niya na ito ay isang awa na inilagay ni Allah sa puso ng Kanyang mga alipin, at si Allah ay maawain sa mga alipin Niyang maawain.

“Tumalikod siya sa kanila at nagsabi: “Ah, hinagpis ko dahil kay Jose!” Pumuti ang mga mata niya dahil sa pagkalungkot sapagkat siya ay hapis.”

“Nagsabi siya: Naghihinaing lamang ako ng dalamhati ko at lungkot ko kay Allāh at nakaaalam ako mula kay Allāh ng hindi ninyo nalalaman.”

“O mga anak ko, umalis kayo at makiramdam kayo hinggil kay Jose at sa kapatid niya [na sa Benjamin] at huwag kayong mawalan ng pag-asa sa habag ni Allāh; tunay na walang nawawalan ng pag-asa sa habag ni Allāh kundi ang mga taong tagatangging sumampalataya.”

Isinalaysay ni Abdullah ibn Umar na dinalaw ng Propeta (ﷺ) si Sa'd ibn Ubada sa kanyang karamdaman at umiyak, at umiyak din ang mga taong kasama niya. Sinabi ng Propeta na hindi nagpaparusa si Allah dahil sa luha ng mata o sa dalamhati ng puso, kundi nagpaparusa Siya o nagpapakita ng awa dahil dito, at itinuro niya ang kanyang dila.

Isinalaysay ni Abdullah ibn Mas'ud na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang sinumang sumasampal sa kanyang mga pisngi, pumupunit sa kanyang damit at sumisigaw ng mga hiyaw ng panahon bago ang Islam ay hindi kabilang sa atin.

“Talagang susubok nga Kami sa inyo sa pamamagitan ng isang anuman kabilang sa pangamba at gutom, at ng isang kabawasan mula sa mga ari-arian, mga buhay, at mga bunga. Magbalita ka ng nakagagalak sa mga nagtitiis, na mga kapag tinamaan sila ng isang kasawian ay nagsasabi sila: Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik. Ang mga iyon ay may ukol sa kanila na mga pagbubunyi mula sa Panginoon nila at awa. Ang mga iyon ay ang mga napapatnubayan.”

Isinalaysay ni Umm Salama na itinuro ng Propeta (ﷺ): kapag ang isang Muslim na tinamaan ng kasawian ay nagsabi ng iniutos ni Allah, “Tunay na kami ay kay Allāh at tunay na kami ay tungo sa Kanya mga babalik; O Allah, gantimpalaan Mo ako sa aking kapighatian at bigyan Mo ako ng higit na mabuti kapalit nito”, binibigyan siya ni Allah ng higit na mabuti. Nang mamatay ang kanyang asawang si Abu Salama, inisip niya kung sino ang higit na mabuti kaysa sa kanya, ngunit sinabi niya ang mga salita, at ipinakasal siya ni Allah sa Sugo ni Allah.

Isinalaysay nina Abu Sa'id al-Khudri at Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang pagod, sakit, lungkot, pighati, pananakit o kabalisahang dumarating sa isang Muslim, kahit ang pagkatusok ng isang tinik, na hindi binubura ni Allah dahil dito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.

Isinalaysay ni Suhayb na sinabi ng Propeta (ﷺ) na kahanga-hanga ang kalagayan ng mananampalataya, sapagkat may kabutihan para sa kanya sa kabuuan nito, at hindi ito ganito para sa sinuman maliban sa mananampalataya: kung may nakalulugod na nangyari ay nagpapasalamat siya, at mabuti iyon para sa kanya; kung tinamaan siya ng hirap ay nagtitiis siya, at mabuti iyon para sa kanya.

“Kaya tunay na kasama sa hirap ay ginhawa. Tunay na kasama sa hirap ay ginhawa.”