Mali bang pinupuna ang mga Sahaba, at dapat ba natin silang sundin?

“Ang mga nangungunang kauna-unahan kabilang sa mga tagalikas at mga tagaadya at ang mga sumunod sa kanila ayon sa paggawa ng maganda ay nalugod si Allāh sa kanila at nalugod sila sa Kanya. Naghanda Siya para sa kanila ng mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog bilang mga mananatili sa mga ito magpakailanman. Iyon ang pagkatamong sukdulan.”

“Talaga ngang nalugod si Allāh sa mga mananampalataya noong nangangako sila ng katapatan sa iyo [O Propeta Muḥammad] sa ilalim ng punong-kahoy sapagkat nakaalam Siya sa nasa mga puso nila kaya naman nagpababa Siya ng katahimikan sa kanila at gumantimpala Siya sa kanila ng isang pagpapawaging malapit,”

Iniulat ni al-Bara ibn Azib na nang gawin ng Sugo ni Allah (ﷺ) ang kasunduang pangkapayapaan sa mga tao ng Hudaybiyya, si Ali ibn Abi Talib ang sumulat ng dokumento. Nang tumutol ang mga pagano sa mga salitang ‘Muhammad, Sugo ni Allah’, hiniling ng Propeta (ﷺ) kay Ali na burahin ang mga ito. Tumanggi si Ali, at ang Propeta (ﷺ) mismo ang bumura sa mga ito.

Iniulat nina al-Miswar ibn Makhrama at Marwan ang martsa ng Propeta (ﷺ) patungong Hudaybiyya at ang kasunduan doon. Pinagsabihan ni Abu Bakr si Urwa, na nagmumungkahing tatakbo ang mga kasamahan ng Propeta (ﷺ) at iiwan siyang mag-isa. Kinuwestiyon ni Umar ang mga kondisyon ng kasunduan sa Propeta (ﷺ) at pagkatapos ay kay Abu Bakr, na nagsabi sa kanyang manatili sa Propeta (ﷺ), sapagkat siya ay nasa tama.

Iniulat ni Zayd ibn Arqam na sa isang painuman na tinatawag na Khumm, sa pagitan ng Makkah at Madinah, pinuri ng Propeta (ﷺ) si Allah at sinabing nag-iiwan siya ng dalawang mabibigat na bagay sa mga tao: ang Aklat ni Allah, na naglalaman ng tamang patnubay at liwanag, kaya mahigpit na hawakan ito; at ang mga tao ng kanyang sambahayan, na pinaaalalahanan ang mga tao ng kanilang mga tungkulin sa mga kasapi ng kanyang pamilya. Sinabi ni Zayd na ang mga asawa ng Propeta (ﷺ) ay kabilang sa kanyang sambahayan, ngunit ang sambahayang tinutukoy dito ay ang mga ipinagbabawal ang kawanggawa: ang pamilya ni Ali, ni Aqil, ni Ja'far at ni al-Abbas.

“O mga maybahay ng Propeta, hindi kayo gaya ng isa sa mga babae. Kung nangilag kayong magkasala ay huwag kayong magmalamyos sa pagsabi para magmithi ang sa puso niya ay may karamdaman at magsabi kayo ng isang pananalitang nakabubuti. Manatili kayo sa mga bahay ninyo at huwag kayong magtanghal gaya ng pagtatanghal ng unang Panahon ng Kamangmangan. Magpanatili kayo ng pagdarasal, magbigay kayo ng zakāh, at tumalima kayo kay Allāh at sa Sugo Niya. Nagnanais lamang si Allāh na mag-alis sa inyo ng karumihan [na kapinsalaan, kasamaan, at kasalanan], O mga tao ng bahay [ng Propeta], at magdalisay sa inyo nang isang [lubos na] pagdadalisay. Tandaan ninyo [mga maybahay ng Sugo] ang binibigkas sa mga bahay ninyo na mga talata ni Allāh at karunungan. Tunay na si Allāh ay laging Mapagtalos, Mapagbatid.”

Iniulat ni Aisha na isang umaga ay lumabas ang Sugo ni Allah (ﷺ) na nakasuot ng isang guhitang balabal na yari sa itim na balahibo ng kamelyo. Dumating si al-Hasan ibn Ali at isinilong niya ito sa ilalim nito; pagkatapos ay dumating si al-Husayn at isinilong niya ito kasama niya; pagkatapos ay dumating si Fatima at isinilong niya ito; pagkatapos ay dumating si Ali at isinilong niya ito. Pagkatapos ay binigkas niya ang talata: “Nagnanais lamang si Allāh na mag-alis sa inyo ng karumihan, O mga tao ng bahay, at magdalisay sa inyo nang isang [lubos na] pagdadalisay” (Qur'an 33:33).

“Nagsabi sila: “Nagtataka ka ba sa pasya ni Allāh? Ang awa ni Allāh at ang mga pagpapala Niya ay sumainyo, O mga tao ng bahay. Tunay na Siya ay Kapuri-puri, Maringal.””

Iniulat ni Anas na sa gabing pinakasalan ng Propeta (ﷺ) si Zaynab bint Jahsh, pumunta siya sa silid ni Aisha at sinabi: kapayapaan at awa ni Allah ay sumainyo, mga tao ng bahay. Ibinalik niya ang pagbati. Pagkatapos ay pumunta siya sa mga silid ng lahat ng iba pa niyang asawa at sinabi ang gayon din sa kanila, at sumagot sila gaya ng pagsagot ni Aisha.

“Ang mga nangungunang kauna-unahan kabilang sa mga tagalikas at mga tagaadya at ang mga sumunod sa kanila ayon sa paggawa ng maganda ay nalugod si Allāh sa kanila at nalugod sila sa Kanya. Naghanda Siya para sa kanila ng mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog bilang mga mananatili sa mga ito magpakailanman. Iyon ang pagkatamong sukdulan.”

Iniulat ni Abd al-Rahman ibn Awf na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): si Abu Bakr ay nasa Paraiso, si Umar ay nasa Paraiso, si Uthman ay nasa Paraiso, si Ali ay nasa Paraiso, si Talha ay nasa Paraiso, si al-Zubayr ay nasa Paraiso, si Abd al-Rahman ibn Awf ay nasa Paraiso, si Sa'd ibn Abi Waqqas ay nasa Paraiso, si Sa'id ibn Zayd ay nasa Paraiso, at si Abu Ubayda ibn al-Jarrah ay nasa Paraiso.

Iniulat ni Abu Musa na kasama niya ang Propeta (ﷺ) sa isang hardin sa Madinah nang may isang lalaking humiling na buksan ang tarangkahan. Sinabihan siya ng Propeta (ﷺ) na buksan ito at ibigay sa lalaki ang mabuting balita ng Paraiso; si Abu Bakr iyon, at pinuri niya si Allah. Ganoon din ang nangyari sa ikalawang lalaki, si Umar. Para sa ikatlong lalaki, sinabi ng Propeta (ﷺ) na ibigay sa kanya ang mabuting balita ng Paraiso kasama ang isang pagsubok na sasapit sa kanya; si Uthman iyon, na pumuri kay Allah at nagsabi: si Allah ang Siyang hinihingan ng tulong.

Iniulat ni Aishah na sinabihan ng Propeta (ﷺ) ng isang lihim ang kanyang anak na si Fatima at umiyak ito, pagkatapos ay ng isa pa at tumawa ito. Pagkamatay niya, sinabi ni Fatima kay Aishah: sinabi niya na dati ay sinusuri ni Gabriel ang Qur'an kasama niya minsan sa isang taon, ngunit sa taong ito ay dalawang beses, na itinuring niyang tanda ng kanyang kamatayan, at na siya ang magiging una sa kanyang pamilya na susunod sa kanya. Pagkatapos ay itinanong niya kung hindi ba siya nalulugod na maging pinuno ng mga babae ng Paraiso, at tumawa ito.

Iniulat ni Abu Sa'id al-Khudri na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): sina al-Hasan at al-Husayn ang mga pinuno ng mga kabataan ng Paraiso.

Iniulat ni Umm Mubashshir na narinig niya ang Sugo ni Allah (ﷺ) na nagsabi, sa harap ni Hafsa: kung loloobin ni Allah, walang sinuman sa mga tao ng Puno na nanumpa ng katapatan sa ilalim nito ang papasok sa Apoy.

Isinalaysay ni Aisha na nang mamatay ang Propeta (ﷺ), ipinilit ni Umar na hindi pa siya patay. Dumating si Abu Bakr, hinagkan ang mukha ng Propeta, pagkatapos ay sinabi sa mga tao na ang sinumang sumasamba kay Muhammad ay dapat malaman na patay na si Muhammad, at ang sinumang sumasamba kay Allah ay dapat malaman na buhay si Allah at hindi kailanman mamamatay. Binigkas niya ang 39:30 at 3:144, na si Muhammad ay hindi hihigit sa isang sugo, at umiyak ang mga tao.

Sa isang mahabang ulat mula kay Aisha, si Ali, na hindi nagbigay ng kanyang panunumpa sa loob ng anim na buwan ng buhay ni Fatima matapos mamatay ang Propeta (ﷺ), ay naghangad ng pakikipagkasundo kay Abu Bakr nang mamatay na ito. Ipinatawag niya si Abu Bakr, at dumating si Abu Bakr sa kanya. Sinabi ni Ali na alam ng pamilya ang kahigitan ni Abu Bakr at ang ibinigay sa kanya ni Allah, at hindi nila ito kinaiinggitan, ngunit hindi sila kinonsulta ni Abu Bakr, at inakala nilang may karapatan sila sa bagay na iyon dahil sa kanilang pagkakamag-anak sa Sugo (ﷺ). Umiyak si Abu Bakr at sinabing ang kabaitan sa mga kamag-anak ng Sugo (ﷺ) ay higit na mahal sa kanya kaysa sa kabaitan sa sarili niyang mga kamag-anak. Ibinigay ni Ali ang kanyang panunumpa ng katapatan sa kanya noong hapong iyon at pinuri sa publiko ang karapatan ni Abu Bakr. Natuwa ang mga Muslim at muling lumapit kay Ali. Ang parehong ulat ay nagsisimula sa kahilingan ni Fatima tungkol sa kanyang mana; ang bahaging iyon ay tinatalakay sa pahinang ‘Nagalit ba si Fatima kay Abu Bakr?’.

Tinanong ni Ibn al-Hanafiyya, anak ni Ali, ang kanyang ama kung sino ang pinakamabuti sa mga tao pagkatapos ng Sugo ni Allah (ﷺ). Sumagot si Ali na si Abu Bakr, pagkatapos ay si Umar. Sa takot na pangalanan ni Ali si Uthman sa susunod, nagtanong siya: pagkatapos ay ikaw? Sumagot si Ali na siya ay isang lalaki lamang sa gitna ng mga Muslim.

Iniulat ni Zayd ibn Arqam na sa isang painuman na tinatawag na Khumm, sa pagitan ng Makkah at Madinah, pinuri ng Propeta (ﷺ) si Allah at sinabing nag-iiwan siya ng dalawang mabibigat na bagay sa mga tao: ang Aklat ni Allah, na naglalaman ng tamang patnubay at liwanag, kaya mahigpit na hawakan ito; at ang mga tao ng kanyang sambahayan, na pinaaalalahanan ang mga tao ng kanilang mga tungkulin sa mga kasapi ng kanyang pamilya. Sinabi ni Zayd na ang mga asawa ng Propeta (ﷺ) ay kabilang sa kanyang sambahayan, ngunit ang sambahayang tinutukoy dito ay ang mga ipinagbabawal ang kawanggawa: ang pamilya ni Ali, ni Aqil, ni Ja'far at ni al-Abbas.

Sinabi ng Propeta (ﷺ): ang sinumang ako ang mawla, si Ali ang kanyang mawla. Ang mawla ay nangangahulugang malapit na kaibigan, katulong o tagatangkilik.

“[Tatanggapin] kung magbabalik-loob kayong dalawa kay Allāh sapagkat kumiling nga ang mga puso ninyong dalawa. Kung magtataguyuran kayong dalawa laban sa kanya, tunay na si Allāh ay Mapagtangkilik sa kanya at si Gabriel at ang maayos sa mga mananampalataya. Ang mga anghel, matapos niyon, ay mapagtaguyod [sa Kanya].”

Sa isang mahabang ulat mula kay Aisha, si Ali, na hindi nagbigay ng kanyang panunumpa sa loob ng anim na buwan ng buhay ni Fatima matapos mamatay ang Propeta (ﷺ), ay naghangad ng pakikipagkasundo kay Abu Bakr nang mamatay na ito. Ipinatawag niya si Abu Bakr, at dumating si Abu Bakr sa kanya. Sinabi ni Ali na alam ng pamilya ang kahigitan ni Abu Bakr at ang ibinigay sa kanya ni Allah, at hindi nila ito kinaiinggitan, ngunit hindi sila kinonsulta ni Abu Bakr, at inakala nilang may karapatan sila sa bagay na iyon dahil sa kanilang pagkakamag-anak sa Sugo (ﷺ). Umiyak si Abu Bakr at sinabing ang kabaitan sa mga kamag-anak ng Sugo (ﷺ) ay higit na mahal sa kanya kaysa sa kabaitan sa sarili niyang mga kamag-anak. Ibinigay ni Ali ang kanyang panunumpa ng katapatan sa kanya noong hapong iyon at pinuri sa publiko ang karapatan ni Abu Bakr. Natuwa ang mga Muslim at muling lumapit kay Ali. Ang parehong ulat ay nagsisimula sa kahilingan ni Fatima tungkol sa kanyang mana; ang bahaging iyon ay tinatalakay sa pahinang ‘Nagalit ba si Fatima kay Abu Bakr?’.

Iniulat ni Aisha na matapos mamatay ang Propeta (ﷺ), hiniling ni Fatima kay Abu Bakr ang kanyang bahagi sa iniwan ng Sugo (ﷺ). Ibinigay sa kanya ni Abu Bakr ang mga salita ng Propeta (ﷺ): ang aming ari-arian ay hindi minamana; anuman ang aming iwan ay kawanggawa. Nagalit si Fatima at hindi kinausap si Abu Bakr hanggang sa kanyang kamatayan, anim na buwan pagkaraan. Sinabi ni Abu Bakr na hindi niya iiwan ang anumang bagay na dating ginagawa ng Sugo (ﷺ), dahil sa takot na maligaw. Pagkaraan ay ibinigay ni Umar kina Ali at al-Abbas ang kawanggawa sa Madinah upang pangasiwaan, at pinanatili ang Khaybar at Fadak sa ilalim ng pinuno.

Iniulat ni Malik ibn Aws na dumating sina Ali at al-Abbas kay Umar na nagtatalo tungkol sa ari-arian ng Banu al-Nadir. Tinanong ni Umar ang isang grupo, at pagkatapos sina Ali at al-Abbas, sa ngalan ni Allah, kung alam ba nilang sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): ang aming ari-arian ay hindi minamana; ang aming iniiwan ay kawanggawa. Sumagot sila: sinabi niya iyon. Pagkatapos ay sinabi sa kanila ni Umar kung paano ito pinangasiwaan nila ni Abu Bakr gaya ng ginawa ng Propeta (ﷺ), at na ibinibigay niya ito sa kanila sa kondisyong iyon, na tinanggap nila.

Sa ulat ni Aisha tungkol sa kahilingan ni Fatima hinggil sa kanyang mana, ibinigay ni Abu Bakr ang mga salita ng Propeta (ﷺ) at sinabing hindi niya babaguhin ang ginawa ng Sugo (ﷺ). Pagkatapos ay sinabi ni Ali na kinikilala nila ang kahigitan ni Abu Bakr at binanggit ang kanilang sariling pagkakamag-anak sa Sugo (ﷺ). Sumagot si Abu Bakr na ang paggawa ng mabuti sa mga kamag-anak ng Sugo (ﷺ) ay higit na mahal sa kanya kaysa sa paggawa ng mabuti sa sarili niyang mga kamag-anak.

Sinabi ni Abu Bakr: pangalagaan (parangalan) ninyo si Muhammad (ﷺ) sa pamamagitan ng kanyang pamilya.

Iniulat ni Uqba ibn al-Harith na matapos ang pagdarasal sa Asr ay nakita ni Abu Bakr si al-Hasan na nakikipaglaro sa mga batang lalaki at binuhat niya ito sa kanyang mga balikat. Sinabi niya: kamukha mo ang Propeta (ﷺ), hindi si Ali. Nakangiti si Ali.

Namahagi si Umar ng mga kasuotan sa mga babae ng Madinah, at may isang magandang kasuotang natira. Sinabihan siya ng isang lalaki na ibigay ito sa kanyang asawa, ang apo ng Sugo ni Allah (ﷺ), na tinutukoy si Umm Kulthum, ang anak na babae ni Ali. Sa halip ay ibinigay ito ni Umar kay Umm Salit, isang babae ng mga Ansar na nagdala ng mga sisidlan ng tubig para sa mga Muslim sa Uhud.

Isinalaysay ni Anas na pagkamatay ng Propeta (ﷺ), tuwing may tagtuyot, hinihiling ni Umar ibn al-Khattab sa buhay pang tiyuhin ng Propeta na si al-Abbas na manalangin kay Allah para sa ulan. Sinabi ni Umar: dati'y hinihiling namin sa aming Propeta na manalangin sa Iyo para sa ulan, at ngayon ay hinihiling namin sa kanyang tiyuhin.

Sa mahabang ulat tungkol sa kamatayan ni Umar, pinangalanan ni Umar ang anim na lalaki upang pumili mula sa kanilang sarili. Nauwi ang pagpili kina Uthman at Ali, at hiniling ni Abd al-Rahman ibn Awf sa bawat isa na mangakong magiging makatarungan kung mapipili, at makikinig at susunod sa isa kung ang isa ang mapipili. Pumayag ang dalawa. Nanumpa si Abd al-Rahman kay Uthman, at ibinigay ni Ali sa kanya ang panunumpa ng katapatan, pagkatapos ay ang lahat ng tao ng Madinah. Nagsisimula ang ulat ilang araw bago ang kanyang kamatayan: tinitiyak ni Umar na ang buwis na itinakda sa lupain ng Iraq ay hindi hihigit sa kaya nito, at sinasabi na kung pananatilihin siyang buhay ni Allah, hindi na kailanman mangangailangan ang mga balo ng Iraq ng isang lalaking susuporta sa kanila. Pagkatapos ay sinaksak siya habang sinisimulan niya ang pagdarasal sa madaling-araw.

“[Itong mga propeta ay] ang mga nagpapaabot ng mga pasugo ni Allāh at natatakot sa Kanya at hindi natatakot sa isa man maliban kay Allāh. Nakasapat si Allāh bilang Mapagtuos.”

Sa isang mahabang ulat mula kay Aisha, si Ali, na hindi nagbigay ng kanyang panunumpa sa loob ng anim na buwan ng buhay ni Fatima matapos mamatay ang Propeta (ﷺ), ay naghangad ng pakikipagkasundo kay Abu Bakr nang mamatay na ito. Ipinatawag niya si Abu Bakr, at dumating si Abu Bakr sa kanya. Sinabi ni Ali na alam ng pamilya ang kahigitan ni Abu Bakr at ang ibinigay sa kanya ni Allah, at hindi nila ito kinaiinggitan, ngunit hindi sila kinonsulta ni Abu Bakr, at inakala nilang may karapatan sila sa bagay na iyon dahil sa kanilang pagkakamag-anak sa Sugo (ﷺ). Umiyak si Abu Bakr at sinabing ang kabaitan sa mga kamag-anak ng Sugo (ﷺ) ay higit na mahal sa kanya kaysa sa kabaitan sa sarili niyang mga kamag-anak. Ibinigay ni Ali ang kanyang panunumpa ng katapatan sa kanya noong hapong iyon at pinuri sa publiko ang karapatan ni Abu Bakr. Natuwa ang mga Muslim at muling lumapit kay Ali. Ang parehong ulat ay nagsisimula sa kahilingan ni Fatima tungkol sa kanyang mana; ang bahaging iyon ay tinatalakay sa pahinang ‘Nagalit ba si Fatima kay Abu Bakr?’.

Tinanong ni Ibn al-Hanafiyya, anak ni Ali, ang kanyang ama kung sino ang pinakamabuti sa mga tao pagkatapos ng Sugo ni Allah (ﷺ). Sumagot si Ali na si Abu Bakr, pagkatapos ay si Umar. Sa takot na pangalanan ni Ali si Uthman sa susunod, nagtanong siya: pagkatapos ay ikaw? Sumagot si Ali na siya ay isang lalaki lamang sa gitna ng mga Muslim.

Iniulat ni Ibn Abbas na nang ihimlay ang bangkay ni Umar at ipanalangin siya ng mga tao, dumating si Ali, humingi ng awa ni Allah para kay Umar at sinabing walang sinumang ang mga gawa ay higit na mahal sa kanya na dalhin sa pakikipagkita kay Allah kaysa sa mga gawa ni Umar. Sinabi ni Ali na palagi niyang inaakala na ilalagay ni Allah si Umar kasama ng kanyang dalawang kasama, dahil madalas niyang marinig ang Propeta (ﷺ) na nagsasabi: ako, si Abu Bakr at si Umar ay umalis; ako, si Abu Bakr at si Umar ay pumasok.

Iniulat ni Ubayda na sinabi ni Ali sa mga tao ng Iraq na humatol gaya ng dati nilang paghatol, dahil ayaw niya ng pagkakaiba-iba, hanggang magkaisa ang mga tao bilang iisang grupo o mamatay siya gaya ng pagkamatay ng kanyang mga kasamahan.

Isinalaysay ni al-Hasan al-Basri na pinamunuan ni al-Hasan ibn Ali ang mga hukbong kasinlaki ng mga bundok laban kay Mu'awiya, at nagbabala si Amr ibn al-As na hindi sila aatras hangga't hindi nila napapatay ang kanilang mga kalaban. Itinanong ni Mu'awiya kung sino ang matitira upang mag-alaga sa mga tao, sa kanilang mga babae at sa kanilang mga anak kung magpupuksaan ang dalawang panig, at nagsugo ng dalawang lalaki ng Quraysh upang mag-alok ng kapayapaan. Sa bawat kondisyong hiniling ni al-Hasan ay sumagot sila na sila ang mananagot dito, at nakipagkasundo si al-Hasan kay Mu'awiya. Pagkatapos ay inalaala ng tagapagsalaysay ang mga salita ng Propeta (ﷺ) mula sa pulpito tungkol sa pagdudulot ni al-Hasan ng kapayapaan sa pagitan ng dalawang malaking pangkat ng mga Muslim.

Ipinaglaban noong 10 Oktubre 680 (10 Muharram 61 AH) sa kasalukuyang timog Iraq. Si Husayn ibn Ali, ang apo ng Propeta Muhammad (ﷺ), ay pinatay kasama ang karamihan sa mga kasapi ng kanyang pamilya at malalapit na kasamahan; pitumpu o pitumpu't dalawang tao ang namatay sa kanyang panig. Tinanggihan siya ng gobernador na si Ubayd Allah ibn Ziyad ng ligtas na pagdaan.

Iniulat ni Anas ibn Malik na ang ulo ni al-Husayn ay dinala kay Ubaydullah ibn Ziyad at inilagay sa isang bandeha, at sinimulan ni Ibn Ziyad na sundutin ang ilong at bibig nito ng isang patpat. Sinabi sa kanya ni Anas na si al-Husayn ay higit na kamukha ng Propeta (ﷺ) kaysa sa iba.

Iniulat ni Ibn Abi Nu'm na tinanong si Abdullah ibn Umar kung maaari bang pumatay ng langaw ang isang peregrino. Sinabi niya: nagtatanong ang mga tao ng Iraq tungkol sa mga langaw, gayong pinatay nila ang anak ng anak na babae ng Sugo ni Allah (ﷺ). Sinabi ng Propeta (ﷺ) na sina al-Hasan at al-Husayn ang kanyang dalawang mabangong balanoy sa mundong ito.

“O mga maybahay ng Propeta, hindi kayo gaya ng isa sa mga babae. Kung nangilag kayong magkasala ay huwag kayong magmalamyos sa pagsabi para magmithi ang sa puso niya ay may karamdaman at magsabi kayo ng isang pananalitang nakabubuti. Manatili kayo sa mga bahay ninyo at huwag kayong magtanghal gaya ng pagtatanghal ng unang Panahon ng Kamangmangan. Magpanatili kayo ng pagdarasal, magbigay kayo ng zakāh, at tumalima kayo kay Allāh at sa Sugo Niya. Nagnanais lamang si Allāh na mag-alis sa inyo ng karumihan [na kapinsalaan, kasamaan, at kasalanan], O mga tao ng bahay [ng Propeta], at magdalisay sa inyo nang isang [lubos na] pagdadalisay. Tandaan ninyo [mga maybahay ng Sugo] ang binibigkas sa mga bahay ninyo na mga talata ni Allāh at karunungan. Tunay na si Allāh ay laging Mapagtalos, Mapagbatid.”

“O Propeta [Muḥammad], sabihin mo sa mga maybahay mo, mga babaing anak mo, at mga kababaihan ng mga mananampalataya na maglugay sila sa ibabaw nila ng mula sa mga balabal nila. Iyon ay higit na angkop na makilala sila [bilang babaing mananampalatayang mahinhin] para hindi sila maperhuwisyo. Laging si Allāh ay Mapagpatawad, Maawain.”

Ang Propeta Muhammad (ﷺ) at si Khadija ay may apat na anak na babae, sina Zaynab, Ruqayya, Umm Kulthum at Fatima. Pinakasalan ni Fatima ang kanyang pinsang si Ali ibn Abi Talib. Sina Ruqayya at Umm Kulthum ay sunod-sunod na pinakasalan ni Uthman ibn Affan. Pinakasalan ni Zaynab si Abu al-As ibn al-Rabi'. Sinasabi ng ilang huling manunulat na sina Zaynab, Ruqayya at Umm Kulthum ay hindi niya sariling mga anak; sinasabi naman ng iba na lahat ng apat ay isinilang sa kanya at kay Khadija.

Iniulat ni Abu Qatada al-Ansari na nagdasal ang Sugo ni Allah (ﷺ) habang karga si Umama, ang anak na babae ng kanyang anak na si Zaynab at ni Abu al-As ibn al-Rabi. Kapag nagpatirapa siya ay ibinababa niya ito, at kapag tumayo siya ay kinakarga niya ito.

Iniulat ni Ibn Umar na hindi lumahok si Uthman sa Labanan sa Badr dahil kasal siya sa isa sa mga anak na babae ng Sugo ni Allah (ﷺ) at may sakit ito. Sinabi sa kanya ng Propeta (ﷺ) na magkakaroon siya ng gantimpala at bahagi ng isang lumaban sa Badr.

Iniulat ni Anas na sa libing ng isang anak na babae ng Sugo ni Allah (ﷺ), umupo ang Propeta (ﷺ) sa tabi ng libingan at puno ng luha ang kanyang mga mata.

“Ang mga nangungunang kauna-unahan kabilang sa mga tagalikas at mga tagaadya at ang mga sumunod sa kanila ayon sa paggawa ng maganda ay nalugod si Allāh sa kanila at nalugod sila sa Kanya. Naghanda Siya para sa kanila ng mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog bilang mga mananatili sa mga ito magpakailanman. Iyon ang pagkatamong sukdulan.”

“Si Muḥammad ay ang Sugo ni Allāh. Ang mga kasama sa kanya ay mga matindi sa mga tagatangging sumasampalataya, mga maawain sa isa’t isa sa kanila. Makikita mo sila na mga nakayukod, mga nakapatirapa, na naghahangad ng isang kabutihang-loob mula kay Allāh at ng isang kasiyahan [Niya]. Ang tatak nila ay nasa mga mukha nila, mula sa bakas ng pagpapatirapa. Iyon ay ang paglalarawan sa kanila sa Torah. Ang paglalarawan naman sa kanila sa Ebanghelyo ay gaya ng tanim na nagluwal ng usbong nito, saka pinalakas nito iyon, saka kumapal iyon, saka tumayo iyon sa puno nito, na nagpatuwa sa mga tagatanim, upang magpangitngit Siya sa pamamagitan nila sa mga tagatangging sumampalataya. Nangako si Allāh sa mga sumampalataya at mga gumawa ng mga maayos kabilang sa kanila ng isang kapatawaran at isang pabuyang sukdulan [sa Paraiso].”

Iniulat ni Abdullah ibn Mas'ud na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang pinakamabuti sa mga tao ay ang kanyang sariling salinlahi, pagkatapos ay ang mga sumunod sa kanila, pagkatapos ay ang mga sumunod sa mga iyon.

Iniulat ni Abu Said al-Khudri na sinabi ng Propeta (ﷺ): huwag ninyong laitin ang aking mga kasamahan. Kung gumugol ang sinuman sa inyo ng gintong kasinlaki ng Bundok Uhud, hindi ito aabot sa isang mudd, o kahit kalahati nito, ng ginugol ng isa sa kanila.

“Iyon ay isang kalipunang lumipas na. Ukol doon ang nakamit niyon at ukol sa inyo ang nakamit ninyo. Hindi kayo tatanungin tungkol sa anumang dati nilang ginagawa.”

“[May bahagi] para sa mga maralitang tagalikas, na mga pinalisan mula sa mga tahanan nila at mga yaman nila, habang naghahangad ng isang kabutihang-loob mula kay Allāh at isang pagkalugod, at nag-aadya kay Allāh at sa Sugo Niya. Ang mga iyon ay ang mga tapat. Ang mga namalagi sa tahanan [sa Madīnah] at pananampalataya bago pa ng mga iyon ay umiibig sa sinumang lumikas kanila, hindi nakatatagpo sa mga dibdib nila ng isang pangangailangan sa anumang ibinigay sa mga iyon, at nagtatangi [sa mga iyon] higit sa mga sarili nila, kahit pa man sa kanila ay may kadahupan. Ang sinumang ipinagsasanggalang sa kasakiman ng sarili niya, ang mga iyon ay ang mga magtatagumpay [sa landas nila]. Ang mga dumating matapos na nila ay nagsasabi: “Panginoon namin, magpatawad Ka sa amin at sa mga kapatid namin na nauna sa amin sa pananampalataya at huwag Kang maglagay sa mga puso namin ng isang pagkamuhi sa mga sumampalataya. Panginoon namin, tunay na Ikaw ay Mahabagin, Maawain.””

“Ang mga nangungunang kauna-unahan kabilang sa mga tagalikas at mga tagaadya at ang mga sumunod sa kanila ayon sa paggawa ng maganda ay nalugod si Allāh sa kanila at nalugod sila sa Kanya. Naghanda Siya para sa kanila ng mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog bilang mga mananatili sa mga ito magpakailanman. Iyon ang pagkatamong sukdulan.”

Iniulat ni al-Irbad ibn Sariya ang isang pamamaalam na pangaral ng Sugo ni Allah (ﷺ), na pagkatapos nito ay lumuha ang mga mata at nanginig ang mga puso. Sinabihan niya silang matakot kay Allah, makinig at sumunod, at nagbabala tungkol sa maraming pagkakaiba-ibang darating. Sinabi niya na ang sinumang mabubuhay ay makakikita nito, kaya panghawakan ninyo ang aking Sunnah at ang Sunnah ng mga kalipang tamang pinatnubayan, at mag-ingat kayo sa mga bagong imbentong bagay.

“Ang sinumang nakikipaghidwaan sa Sugo matapos na luminaw para sa kanya ang patnubay at sumusunod sa iba pa sa landas ng mga mananampalataya, magtutuon Kami sa kanya sa tinuunan niya at magsusunog Kami sa kanya Impiyerno. Kay sagwa ito bilang kahahantungan!”

Tinanong ni Ibn al-Hanafiyya, anak ni Ali, ang kanyang ama kung sino ang pinakamabuti sa mga tao pagkatapos ng Sugo ni Allah (ﷺ). Sumagot si Ali na si Abu Bakr, pagkatapos ay si Umar. Sa takot na pangalanan ni Ali si Uthman sa susunod, nagtanong siya: pagkatapos ay ikaw? Sumagot si Ali na siya ay isang lalaki lamang sa gitna ng mga Muslim.

Iniulat ni al-Irbad ibn Sariya ang isang pamamaalam na pangaral ng Sugo ni Allah (ﷺ), na pagkatapos nito ay lumuha ang mga mata at nanginig ang mga puso. Sinabihan niya silang matakot kay Allah, makinig at sumunod, at nagbabala tungkol sa maraming pagkakaiba-ibang darating. Sinabi niya na ang sinumang mabubuhay ay makakikita nito, kaya panghawakan ninyo ang aking Sunnah at ang Sunnah ng mga kalipang tamang pinatnubayan, at mag-ingat kayo sa mga bagong imbentong bagay.

“Ang mga nangungunang kauna-unahan kabilang sa mga tagalikas at mga tagaadya at ang mga sumunod sa kanila ayon sa paggawa ng maganda ay nalugod si Allāh sa kanila at nalugod sila sa Kanya. Naghanda Siya para sa kanila ng mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog bilang mga mananatili sa mga ito magpakailanman. Iyon ang pagkatamong sukdulan.”

Sa isang mahabang ulat mula kay Aisha, si Ali, na hindi nagbigay ng kanyang panunumpa sa loob ng anim na buwan ng buhay ni Fatima matapos mamatay ang Propeta (ﷺ), ay naghangad ng pakikipagkasundo kay Abu Bakr nang mamatay na ito. Ipinatawag niya si Abu Bakr, at dumating si Abu Bakr sa kanya. Sinabi ni Ali na alam ng pamilya ang kahigitan ni Abu Bakr at ang ibinigay sa kanya ni Allah, at hindi nila ito kinaiinggitan, ngunit hindi sila kinonsulta ni Abu Bakr, at inakala nilang may karapatan sila sa bagay na iyon dahil sa kanilang pagkakamag-anak sa Sugo (ﷺ). Umiyak si Abu Bakr at sinabing ang kabaitan sa mga kamag-anak ng Sugo (ﷺ) ay higit na mahal sa kanya kaysa sa kabaitan sa sarili niyang mga kamag-anak. Ibinigay ni Ali ang kanyang panunumpa ng katapatan sa kanya noong hapong iyon at pinuri sa publiko ang karapatan ni Abu Bakr. Natuwa ang mga Muslim at muling lumapit kay Ali. Ang parehong ulat ay nagsisimula sa kahilingan ni Fatima tungkol sa kanyang mana; ang bahaging iyon ay tinatalakay sa pahinang ‘Nagalit ba si Fatima kay Abu Bakr?’.

Iniulat ni Malik ibn Aws na dumating sina Ali at al-Abbas kay Umar na nagtatalo tungkol sa ari-arian ng Banu al-Nadir. Tinanong ni Umar ang isang grupo, at pagkatapos sina Ali at al-Abbas, sa ngalan ni Allah, kung alam ba nilang sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): ang aming ari-arian ay hindi minamana; ang aming iniiwan ay kawanggawa. Sumagot sila: sinabi niya iyon. Pagkatapos ay sinabi sa kanila ni Umar kung paano ito pinangasiwaan nila ni Abu Bakr gaya ng ginawa ng Propeta (ﷺ), at na ibinibigay niya ito sa kanila sa kondisyong iyon, na tinanggap nila.

Isinalaysay ni al-Hasan al-Basri na pinamunuan ni al-Hasan ibn Ali ang mga hukbong kasinlaki ng mga bundok laban kay Mu'awiya, at nagbabala si Amr ibn al-As na hindi sila aatras hangga't hindi nila napapatay ang kanilang mga kalaban. Itinanong ni Mu'awiya kung sino ang matitira upang mag-alaga sa mga tao, sa kanilang mga babae at sa kanilang mga anak kung magpupuksaan ang dalawang panig, at nagsugo ng dalawang lalaki ng Quraysh upang mag-alok ng kapayapaan. Sa bawat kondisyong hiniling ni al-Hasan ay sumagot sila na sila ang mananagot dito, at nakipagkasundo si al-Hasan kay Mu'awiya. Pagkatapos ay inalaala ng tagapagsalaysay ang mga salita ng Propeta (ﷺ) mula sa pulpito tungkol sa pagdudulot ni al-Hasan ng kapayapaan sa pagitan ng dalawang malaking pangkat ng mga Muslim.

“O mga maybahay ng Propeta, hindi kayo gaya ng isa sa mga babae. Kung nangilag kayong magkasala ay huwag kayong magmalamyos sa pagsabi para magmithi ang sa puso niya ay may karamdaman at magsabi kayo ng isang pananalitang nakabubuti. Manatili kayo sa mga bahay ninyo at huwag kayong magtanghal gaya ng pagtatanghal ng unang Panahon ng Kamangmangan. Magpanatili kayo ng pagdarasal, magbigay kayo ng zakāh, at tumalima kayo kay Allāh at sa Sugo Niya. Nagnanais lamang si Allāh na mag-alis sa inyo ng karumihan [na kapinsalaan, kasamaan, at kasalanan], O mga tao ng bahay [ng Propeta], at magdalisay sa inyo nang isang [lubos na] pagdadalisay. Tandaan ninyo [mga maybahay ng Sugo] ang binibigkas sa mga bahay ninyo na mga talata ni Allāh at karunungan. Tunay na si Allāh ay laging Mapagtalos, Mapagbatid.”

“O Propeta [Muḥammad], sabihin mo sa mga maybahay mo, mga babaing anak mo, at mga kababaihan ng mga mananampalataya na maglugay sila sa ibabaw nila ng mula sa mga balabal nila. Iyon ay higit na angkop na makilala sila [bilang babaing mananampalatayang mahinhin] para hindi sila maperhuwisyo. Laging si Allāh ay Mapagpatawad, Maawain.”