Yeni Ahit ne zaman yazıldı ve kitaplarını kim seçti?

Standart bir ders kitabı. Pavlus'un en eski mektuplarını MS 50 dolaylarına, Markos'u yaklaşık 65-70'e, Matta ile Luka'yı yaklaşık 80-85'e, Yuhanna'yı da yaklaşık 90-95'e tarihler; İsa'nın Aramice konuştuğunu, İncillerin ise kendilerini adlandırmayan yazarlarca Grekçe yazıldığını belirtir. Pavlus'un İsa'yı hayattayken tanımadığını ve ancak çarmıha germeden sonra iman ettiğini de söyler.

“Yahya zindana atıldıktan sonra İsa, Tanrı'nın egemenliğinin Müjdesi'ni duyurarak Celile'ye geldi ve şöyle dedi: Zaman doldu, Tanrı'nın egemenliği yaklaştı; tövbe edin ve Müjde'ye iman edin.”

İrenaeus, dünyanın dört bölgesi ve dört ana rüzgârı olduğu için dört İncil'den ne fazla ne de eksik olabileceğini savunur. Daha az İncil ya da başka İnciller kullanan Hristiyanlara karşı savunma yapıyordu.

Eusebius, kendi zamanının Hristiyan yazılarını herkesçe kabul edilenler, tartışmalı olanlar ve reddedilenler diye ayırır. Tartışmalı olanlar arasında Yakup ve Yahuda'nın mektuplarını, Petrus'un ikinci mektubunu ve Yuhanna'nın ikinci ve üçüncü mektuplarını sayar.

Dördüncü yüzyılda kopyalanmış bir Grekçe Kutsal Kitap ve Yeni Ahit'in günümüze ulaşmış en eski tam nüshası. Markos İncili 16:8'de biter. Vahiy'den sonra bugünkü Yeni Ahit'te bulunmayan Barnabas Mektubu'nu ve Hermas'ın Çobanı'nın bir kısmını da içerir.

Kiliselerin Yeni Ahit üzerinde nasıl anlaştığını izler. Üç yüzyıl boyunca İbraniler, Yakup ve Vahiy gibi kitaplar tartışmalıydı ve bazıları Hermas'ın Çobanı'nı kutsal yazı olarak okuyordu. Athanasius'un 367 tarihli mektubu, tam olarak yirmi yedi kitabı içeren günümüze ulaşmış ilk listedir; Hippo (393) ve Kartaca (397) konsilleri bunu onayladı; Süryani kiliseleri uzun süre daha kısa bir set kullandı.

Farklı bölgelerin kiliselerinin uzun süre farklı Yeni Ahitler kullandığını gösterir. Beşinci yüzyılın başından itibaren Süryani kiliselerinin standart Kutsal Kitabı olan Süryanice Peşitta yirmi iki kitap içerir; 2 Petrus, 2 ve 3 Yuhanna, Yahuda ve Vahiy onda yoktur. Dördüncü yüzyılda kopyalanan Sinaiticus Kodeksi Barnabas Mektubu'nu ve Hermas'ın Çobanı'nı, beşinci yüzyıldan Alexandrinus Kodeksi de Klemens'in iki mektubunu ekler. Habeş kilisesi otuz beş kitaplık bir Yeni Ahit sayar. Batı'da yirmi yedi kitap Jerome'un Latince Vulgata'sı aracılığıyla yayıldı.

İskenderiye piskoposu Athanasius, kutsal yazı saydığı kitapları sıralar. Yeni Ahit listesi bugünkü Yeni Ahit'in yirmi yedi kitabıdır; tam olarak bu kitapları içeren ve başkasını içermeyen, günümüze ulaşmış en eski listedir.

Kiliselerin Yeni Ahit üzerinde nasıl anlaştığını izler. Üç yüzyıl boyunca İbraniler, Yakup ve Vahiy gibi kitaplar tartışmalıydı ve bazıları Hermas'ın Çobanı'nı kutsal yazı olarak okuyordu. Athanasius'un 367 tarihli mektubu, tam olarak yirmi yedi kitabı içeren günümüze ulaşmış ilk listedir; Hippo (393) ve Kartaca (397) konsilleri bunu onayladı; Süryani kiliseleri uzun süre daha kısa bir set kullandı.

Farklı bölgelerin kiliselerinin uzun süre farklı Yeni Ahitler kullandığını gösterir. Beşinci yüzyılın başından itibaren Süryani kiliselerinin standart Kutsal Kitabı olan Süryanice Peşitta yirmi iki kitap içerir; 2 Petrus, 2 ve 3 Yuhanna, Yahuda ve Vahiy onda yoktur. Dördüncü yüzyılda kopyalanan Sinaiticus Kodeksi Barnabas Mektubu'nu ve Hermas'ın Çobanı'nı, beşinci yüzyıldan Alexandrinus Kodeksi de Klemens'in iki mektubunu ekler. Habeş kilisesi otuz beş kitaplık bir Yeni Ahit sayar. Batı'da yirmi yedi kitap Jerome'un Latince Vulgata'sı aracılığıyla yayıldı.

Katolik konsil, Tobit, Yudit, Bilgelik, Sirak, Baruk ve iki Makabeler kitabı dahil Eski Ahit'in kitaplarını ve Yeni Ahit'in yirmi yedi kitabını sıralar. Şöyle biter: bu kitapları, bütün olarak ve bütün parçalarıyla, kutsal ve kanonik olarak kabul etmeyen “ve sözü edilen gelenekleri bilerek ve isteyerek hor gören kişi aforoz olsun” (lanetlensin ve dışlansın).

“Size mektubumda fuhuş yapanlarla düşüp kalkmamanızı yazdım:”

“Bu mektup aranızda okunduktan sonra Laodikya kilisesinde de okunmasını sağlayın; siz de Laodikya'dan gelecek mektubu okuyun.”

“Rabbimizin sabrını kurtuluş fırsatı sayın; nitekim sevgili kardeşimiz Pavlus da kendisine verilen bilgeliğe göre size böyle yazdı; bütün mektuplarında bu konulardan söz ederken de böyle yazar; onlarda anlaşılması güç bazı şeyler var ki, cahil ve kararsız kişiler, öbür Kutsal Yazıları da çarpıttıkları gibi, bunları da kendi yıkımlarına yol açacak şekilde çarpıtırlar.”

Hristiyan bir bilgin olarak, kilisenin kanonu yaratmadığını, ibadette yetkilerini zaten kanıtlamış kitapları tanımaya vardığını savunur; böylece kanon, yetkili bir kitaplar listesinden çok yetkili kitapların bir listesidir. Bu sürecin Grek ve Latin kiliselerinde dördüncü yüzyılın sonlarına kadar, Süryani kiliselerinde ise daha uzun sürdüğünü de kaydeder.

“Onların ardından Meryem oğlu İsâ’yı kendinden önce gelen Tevrat’ı doğrulayıcı olarak gönderdik. Ona, içinde hidayet ve nur olan, kendinden önceki Tevrat’ı tasdik eden ve muttakiler için yol gösterici ve bir öğüt olan İncil’i verdik.”

Zeyd bin Sabit'in rivayetine göre Yemame'de Kur'an'ı ezbere bilenlerin birçoğu öldürüldükten sonra Ebu Bekir, Allah'ın Resulü için vahyi yazdığını hatırlatarak ondan Kur'an'ı tek bir cilt hâlinde toplamasını istedi. Zeyd onu yazılı parçalardan ve insanların hafızalarından topladı; tamamlanan nüsha Ebu Bekir'den Ömer'e, sonra da Hafsa'ya geçti.

Ebu Hureyre'nin rivayetine göre Cebrail, Kur'an'ı her yıl bir kez Peygamber'le (ﷺ) karşılıklı okurdu; vefat ettiği yıl ise iki kez okudu.

“Kur’an’ı şüphesiz biz indirdik. O’nu koruyacak olan da şüphesiz biziz.”