Filipililer 2:6'daki 'Tanrı'nın suretinde' ifadesi İsa'nın Tanrı olduğu anlamına mı gelir?

Hristiyanlar “Tanrı'nın suretinde” ifadesini İsa'nın doğumundan önce Tanrı'nın (﷾) ta kendisi olan doğayı paylaştığı anlamında okur. Buna karşılık gelen “kul suretini” ifadesini gösterirler. Gerçekten bir kul oldu, derler; öyleyse gerçekten Tanrı'ydı. Ayeti onun bir insan olduğunda haklarını bir kenara bıraktığını öğreten bir ayet olarak da okurlar.

Her şey Grekçe morphe (suret) kelimesine bağlıdır. On dokuzuncu yüzyılın bir âlimi olan J. H. Thayer Yeni Ahit Grekçesinin standart sözlüğünü yazdı. Morphe'yi bir kişinin ya da şeyin göze çarptığı biçim, yani dış görünüşü diye tanımlar. Örneği, İsa'nın iki izleyicisine “başka bir surette” göründüğü Markos 16:12'dir. O ayet Markos'un sonradan eklenmiş uzun sonundandır, ama yine de erken Hristiyan Grekçesidir. Kimse onu İsa'nın doğasını değiştirdiğini söylüyor diye okumaz. Öyleyse kelime tek başına İsa'nın Tanrı olduğunu kanıtlayamaz.

Sonra ayetin İsa'nın neyi yapmadığını söylediğine bakın. Tanrı'ya (﷾) eşitliği sımsıkı tutulacak bir şey saymadı. Modern bir Yeni Ahit âlimi olan James Dunn ve başkaları bunu Âdem'in hikâyesinin arka planında okur. Yaratılış'ta yılan Âdem ile Havva'ya “tanrılar gibi” olacaklarını vaat eder ve onlar buna uzanır. İtaatkâr kul olan İsa Tanrı'ya (﷾) eşitliğe uzanmadı. Bir kişi zaten sahip olduğu şeye uzanmaz.

Birinci yüzyılın Hristiyan misyoneri Pavlus 7. ayette durmaz. Tanrı'nın (﷾) İsa'yı yükselttiğini ve ona en yüce adı verdiğini söyler. İsa'nın Rab olduğunun her ikrarının, der, “Baba Tanrı'nın yüceliği için” olduğunu söyler. Yükselten ile yükseltilen iki kişidir. Başka bir mektubunda Pavlus bunu açıkça söyler: Hristiyanlar için tek bir Tanrı (﷾), Baba ve tek bir Rab, İsa Mesih vardır.

Pavlus başka yerde Mesih'in başının Tanrı olduğunu söyler. Sonunda Oğul'un kendisinin de her şeyi kendisine bağımlı kılan Tanrı'ya (﷾) bağımlı olacağını söyler. İsa Baba'nın kendisinden büyük olduğunu söyler. Yuhanna onun dirildikten sonra Baba'ya “Tanrıma ve Tanrınıza” dediğini söyler. Tanrı'nın (﷾) üstünde bir baş, O'ndan büyük bir şey ya da O'nun üstünde bir Tanrı yoktur.

Kur'an İsa'nın ilk sözlerini kendisine kitap verilmiş ve peygamber kılınmış bir Tanrı kulu olarak kaydeder. Bu, insan suretinde bir Tanrı'ya değil, Pavlus'un Filipililer 2'de tarif ettiği alçakgönüllü kula uyar. İslam da aynısını öğretir: İsa Tanrı'nın (﷾) bir kuluydu.

Filipililer 2:6-11 Oğul'un doğumundan önce Tanrı olarak var olduğunu ve bir insan olmak için kendini alçalttığını öğretir. “kul suretini” ile kurulan paralellik “Tanrı'nın suretinde” ifadesinin tanrısal doğa anlamına geldiğini gösterir.