Sa dami ng relihiyon, paano ko malalaman kung alin ang totoo?

“Nagsabi sila: “Walang papasok sa Paraiso kundi mga Hudyo o mga Kristiyano.” Iyon ay mga pinakamimithi nila. Sabihin mo: “Magbigay kayo ng patotoo ninyo kung kayo ay mga tapat.””

“Walang pamimilit sa relihiyon. Luminaw nga ang pagkagabay sa pagkalisya. Kaya ang sinumang tumatangging sumampalataya sa nagpapakadiyos at sumasampalataya kay Allāh ay nakakapit nga sa hawakang pinakamatibay na walang pagkalamat para rito. Si Allāh ay Madinigin, Maalam.”

“Kaya hindi ba sila nagmumuni-muni sa Qur’ān? Kung sakaling ito ay mula sa ganang iba pa kay Allāh, talaga sanang nakatagpo sila rito ng pagkakaiba-ibang marami.”

“Tunay na Kami ay nagbaba ng [Qur’ān na] Paalaala at tunay na Kami rito ay talagang mag-iingat [laban sa pagbabago].”

“Kung kayo ay nasa isang pag-aalinlangan sa ibinaba Namin sa Lingkod Namin, maglahad kayo ng isang kabanata kabilang sa tulad nito at tumawag kayo ng mga saksi ninyo bukod pa kay Allāh kung kayo ay mga tapat.”

“Ang sinumang napatnubayan ay napatnubayan lamang para sa [pakinabang ng] sarili niya at ang sinumang naligaw ay naligaw lamang laban dito. Hindi papasanin ng isang tagapasan ang pasanin ng iba. Hindi Kami magpaparusa hanggang sa magpadala Kami ng isang sugo.”

“At si Jesus, nang sumigaw muli ng malakas na tinig, ay nalagot ang hininga.”

“at sa pagsabi nila: “Tunay na kami ay pumatay sa Kristo Jesus na anak ni Maria, na Sugo ni Allāh.” Hindi sila nakapatay sa kanya at hindi sila nagpako sa kanya sa krus subalit may pinahawig sa kanya para sa kanila. Tunay na ang mga nagkaiba-iba hinggil sa kanya ay talagang nasa isang pagdududa hinggil sa kanya. Walang ukol sa kanila hinggil sa kanya na anumang kaalaman maliban sa pagsunod sa palagay. Hindi sila nakapatay sa kanya sa katiyakan,”

“At kung paanong itinakda sa mga tao na mamatay nang minsan, at pagkatapos nito ay ang paghuhukom:”

“At pagkatapos ay sumagi sa isip ko ang mga taludtod na ito, na hindi kinasihan nang higit-sa-likas, ni natutunan noong nakaraan:”

Isinulat ni Jaini na ang awtoridad ng mga aral ng Jain ay nakasalalay sa huli sa katotohanang ipinangaral ang mga ito ng isang nilalang na nakaaalam ng lahat. Iginigiit ng mga gurong Jain na ang mga aral lamang ng Jina ang makatatagal sa masusing pagsusuri ng katwiran (p. 89).

Isinulat ni Jaini na ang Jaina, na hindi naniniwala sa isang Diyos na kumikilos sa mundo, ay hindi makasasandal sa pananampalataya sa banal na biyaya. Kailangan niyang umasa nang malaki sa sarili niyang pagkukusa at pagsisikap, para sa kanyang mga pangangailangan sa mundong ito at para sa kanyang kaligtasan (p. 89).

Iniulat ang isang salaysay ni Ban Gu noong ikalawang siglo CE na ang Analects ay tinipon ng una at ikalawang salinlahi ng mga alagad ni Confucius at pagkatapos ay ipinasa nang pribado sa loob ng maraming siglo. Napapansin na ikinatwiran ng klasikong iskolar na si Zhu Weizheng noong 1986 na ang Analects ay hindi sinisipi ni pinangangalanan bago ang ikalawang siglo BCE, ang siglo kung kailan naitakda ang teksto nito, at na ang mga kopyang nahukay ay mula sa unang siglo BCE. Iminumungkahi na ang Analects ay maaaring sa bahagi ay isang pagpili mula sa isang mas malaki at mas iba-ibang kalipunan ng materyal na kaugnay ni Confucius.

Sinasabi ng kabanata ni Sima Qian tungkol kay Laozi na siya ay si Li Er, tinatawag ding Dan, isang lalaki ng Chu na nag-iingat ng mga arkibo sa korte ng Zhou. Nilinang ni Laozi ang Daan at ang kabutihan, at ang kanyang karunungan ay naglalayong itago ang kanyang sarili at walang pangalan. Nang umalis siya sa Zhou, hiniling sa kanya ng bantay ng isang daanan na sumulat ng isang aklat. Kaya sumulat siya ng isang aklat sa dalawang bahagi, ng mga limang libong salita, tungkol sa kahulugan ng Daan at ng kabutihan. Pagkatapos ay umalis siya, at walang nakaaalam kung saan siya nagtapos. Pagkatapos ay nagbibigay ang kabanata ng ibang mga salaysay. Sinasabi ng ilan na si Lao Laizi iyon, isa ring lalaki ng Chu, na sumulat ng labinlimang kabanata tungkol sa mga gamit ng turong Taoista. Itinatala nito na ang Dakilang Mananalaysay ng Zhou, na nagngangalan ding Dan ngunit isinulat sa ibang titik, ay nakipagkita kay Duke Xian ng Qin matagal matapos mamatay si Confucius. Sinasabi ng ilan na ang Dan na ito ay si Laozi, sinasabi ng ilan na hindi, at walang nakaaalam kung ganoon nga. Tinatawag nito si Laozi na isang maginoong namuhay nang nakatago sa mundo.

“sa panghihinayang sa mga pagkakamali sa mga lumang salita, at sa pagnanais na itama ang mga maling pahayag sa mga naunang kronika, Siya, sa ikalabing-walong araw ng ikasiyam na buwan ng ikaapat na taon ng Wa-dō, ay nag-utos sa akin na si Yasumaro”

“Kaya sa kalabuan ng dakilang pagsisimula, kami, sa pag-asa sa orihinal na turo, ay natututo ng panahon ng pagkabuo ng lupa at ng pagsilang ng mga pulo; sa kalayuan ng orihinal na simula, kami, sa pagtitiwala sa mga naunang pantas, ay nakauunawa sa panahon ng pinagmulan ng mga Diyos at ng pagkatatag ng mga tao.”

“Natanggap ng mga Hindu ang kanilang relihiyon sa pamamagitan ng kanilang kapahayagan, ang mga Veda. Pinaninindigan nila na ang mga Veda ay walang simula at walang wakas. Maaaring katawa-tawa ito sa pandinig ng mga tagapakinig na ito, kung paanong ang isang aklat ay mawawalan ng simula o wakas. Ngunit sa mga Veda ay walang aklat na tinutukoy. Ang ibig sabihin ng mga ito ay ang naipong kayamanan ng espirituwal na batas na natuklasan ng iba't ibang tao sa iba't ibang panahon. Kung paanong umiral ang batas ng grabidad bago ito natuklasan, at iiral kahit makalimutan ito ng buong sangkatauhan, gayundin ang mga batas na namamahala sa espirituwal na mundo. Ang moral, etikal at espirituwal na ugnayan sa pagitan ng kaluluwa at mga kaluluwa at sa pagitan ng mga indibidwal na espiritu at ng Ama ng lahat ng espiritu ay naroon na bago natuklasan ang mga ito at mananatili kahit makalimutan natin ang mga ito. Ang mga nakatuklas ng mga batas na ito ay tinatawag na mga Rishi, at pinararangalan namin sila bilang mga ganap na nilalang, at ikinagagalak kong sabihin sa mga tagapakinig na ito na ang ilan sa pinakamahusay sa kanila ay mga babae.”

“Kung paanong gumagawa ng karwahe ang isang bihasang manggagawa, ako, isang mang-aawit, Makapangyarihang Isa! ay humubog ng himnong ito para sa iyo. Kung ikaw, O Agni, Diyos, ay malugod na tatanggap nito, makamit nawa namin sa pamamagitan nito ang makalangit na mga Tubig.”

“Yamang marami ang nagsikap na maglahad nang maayos ng isang salaysay tungkol sa mga bagay na lubos na pinaniniwalaan sa gitna natin, Gaya ng pagkakabigay sa atin ng mga yaon, na buhat sa pasimula ay mga saksing nakakita, at mga ministro ng salita; Minabuti ko rin naman, palibhasa'y may ganap na pagkaunawa sa lahat ng bagay buhat pa sa una, na isulat sa iyo nang sunud-sunod, kagalang-galang na Teofilo,”

“At sinalita ng Diyos ang lahat ng salitang ito, na sinasabi,”

“Kung paanong dumarating sa akin ang salita ng Panginoon, gayon ko ipinahahayag, O Lalo”

“Ang Aklat na ito ay walang pag-aalinlangan dito, isang patnubay ukol sa mga tagapangilag magkasala,”

“Ako ang dumaig sa lahat, ang nakaaalam ng lahat, walang dungis sa gitna ng lahat ng bagay. Tinalikuran ko ang lahat, napalaya sa pamamagitan ng pagwawakas ng pagnanasa. Yamang nalalaman ko para sa aking sarili, kanino ako dapat maging tagasunod? Wala akong tagapagturo. Walang sinumang tulad ko.”

“At muling nag-alab ang galit ng PANGINOON laban sa Israel, at inudyukan niya si David laban sa kanila upang sabihin, Humayo ka, bilangin mo ang Israel at ang Juda.”

“At tumindig si Satanas laban sa Israel, at inudyukan si David na bilangin ang Israel.”

“At inihagis niya ang mga pirasong pilak sa templo, at umalis, at pumunta at nagbigti.”

“Ngayon ang taong ito ay bumili ng isang bukid sa pamamagitan ng ganti ng kasamaan; at nang mahulog nang patiwarik, ay nabasag sa gitna, at lumuwa ang lahat ng kanyang bituka.”

“(Sa layong) isang Laksha Yojana sa itaas ng araw ay makikita ang buwan; sa dalawang kalahating-buwan ay tinatamasa nito ang isang Samvatsara ng araw, sa dalawang araw at kapat ay isang buwan at sa isang araw ay isang Paksha ng araw; kung minsan ang bilis nito ay nagiging mas mabilis kaysa sa araw.”

Ang Buwan ay nasa karaniwang layong 238,855 milya (384,400 kilometro) mula sa Daigdig. Ang Araw, ang tanging bituin ng sistemang solar, ay mga 93 milyong milya (150 milyong kilometro) mula sa Daigdig, kaya ito ay mga 390 beses na mas malayo kaysa sa Buwan.

“Pagkatapos ay magkasama nilang isinilang ang Diyosa ng Araw, na tinawag na Oho-hiru-me no muchi.”

“Sa isang kasulatan ay sinasabi:—“Sinabi ni Izanagi no Mikoto: ‘Nais kong magluwal ng mahalagang anak na mamamahala sa mundo.’ Kaya kumuha siya sa kanyang kaliwang kamay ng isang salaming puting-tanso, at mula roon ay isinilang ang isang Diyos na tinawag na Oho-hiru-me no Mikoto.””

“Pagkatapos nito, isinilang ang isang Diyos sa paghuhugas niya ng kanyang kaliwang mata, na tinawag na Ama-terasu-no-oho-Kami.”

Iniuulat ni Jaini na pinaniniwalaan ng mga Svetambara na pinakasalan ni Mahavira ang prinsesang si Yasoda at nagkaroon ng isang anak na babae, samantalang naniniwala ang mga Digambara na nanatili siyang binata sa buong buhay niya (p. 11). Tungkol sa pananamit, isinulat niya na naniniwala ang mga Digambara na si Mahavira at ang ibang mga Jina ay walang suot na damit sa lahat ng panahon matapos ang kanilang pagtalikod, at na ang bawat mongheng Jain ay dapat gumawa ng ganoon din. Sa salaysay ng Svetambara ay nagsuot si Mahavira ng tela nang ilang panahon bago naging walang damit, at hindi hinihingi ng mga Svetambara sa kanilang mga monghe na maging walang damit. Tinatawag ito ni Jaini na walang alinlangang ang nag-iisang pinakamahalagang punto ng pagtatalo ng dalawang tradisyon (p. 13).

Sa isang tala tungkol sa pamilya ni Mahavira, itinatala ni Jacobi na ang kuwento ng paglilipat ng embryo ni Mahavira mula sa sinapupunan ng babaeng Brahmin na si Devananda tungo sa babaeng Kshatriya na si Trisala ay tinatanggihan ng mga Digambara, samantalang pinaninindigan ng mga Svetambara ang katotohanan nito. Idinaragdag niya na matatagpuan ang kuwento sa Acaranga, sa Kalpa Sutra at sa marami pang ibang aklat.

“Ang lahat ng bagay ay di-sarili— kapag nakita ito nang may karunungan, nadidismaya ang isa sa pagdurusa: ito ang landas tungo sa kadalisayan.”

“At ano ang pasanin? Ang limang kumakapit na kumpol, dapat sabihin. Anong lima? Ang mga kumakapit na kumpol ng anyo, pakiramdam, pagdama, mga pagpili, at kamalayan. Ito ang tinatawag na pasanin. At sino ang tagapasan ng pasanin? Ang indibidwal, dapat sabihin; ang kagalang-galang na may ganitong pangalan at ganitong angkan. Ito ang tinatawag na tagapasan ng pasanin.”

“P.—Kung gayon, tiyak na ang persona ay nakikilala sa kahulugan ng isang tunay at sukdulang katotohanan? Th.—Ipagpalagay na sinabi ng Dakilang Isa ang sinisipi, iyon ba ay dahilan upang igiit na ang persona ay nakikilala sa kahulugan ng isang tunay at sukdulang katotohanan?”

“Huwag mong sabihing huwad ang mga aklat ng Hindu at Musalman; huwad ang hindi nagninilay sa mga ito. Kung sinasabi mong ang iisang Diyos ay nasa lahat ng bagay, bakit ka pumapatay ng mga manok?”

“Kaya hindi ba sila nagmumuni-muni sa Qur’ān? Kung sakaling ito ay mula sa ganang iba pa kay Allāh, talaga sanang nakatagpo sila rito ng pagkakaiba-ibang marami.”

“Paano ninyo nasasabi, Kami ay marurunong, at ang kautusan ng PANGINOON ay nasa amin? Narito, tunay na sa walang kabuluhan ito ginawa niya; ang panulat ng mga eskriba ay walang kabuluhan.”

Inuuri nito ang mga biblikal na Dead Sea Scroll sa mga pangkat. Ang ilan ay malapit sa tekstong Masoretiko ng Gitnang Panahon; ang ilan ay sumusunod sa tekstong Hebreo sa likod ng Griyegong Septuagint, kabilang ang 4QJer-b, na may mas maikling anyo ng Jeremias; ang ilan ay malapit sa Samaritanong Pentateuch; at marami ang hindi sumusunod sa alinman sa mga ito. Ang Great Isaiah Scroll ay naiiba sa tekstong Masoretiko sa maraming maliliit na detalye ng pagbaybay at gramatika, bagaman sumasang-ayon dito sa nilalaman sa karamihan ng mga lugar.

Tungkol sa wakas ng Marcos, iniuulat nito na wala ang mga talata 9-20 sa dalawang pinakamatandang manuskritong Griyego, ang Sinaiticus at Vaticanus, at sa ilang unang salin; na hindi nagpapakita ng anumang kaalaman tungkol sa mga ito sina Clemente ng Alexandria at Origenes; at na sinasabi nina Eusebio at Jeronimo na wala ang bahaging ito sa halos lahat ng kopyang Griyego na alam nila.

Isinulat nina Jamison at Witzel na ang Rig Veda ay nakarating sa atin sa esensiya sa iisang lubhang mahusay na naingatang paaralan lamang, ang kay Shakalya, na ang pagsusuri sa teksto nang salita-por-salita (ang Padapatha) ay ipinasa rin; nawala ang mga koleksiyong Bashkala at Mandukeya. Inililista ng kanilang talahanayan ng mga tekstong Vedic ang mga natitirang koleksiyon: isa ng Rig Veda, tatlo ng Sama Veda, anim ng Yajur Veda (isa sa mga ito ay bahagya) at dalawa ng Atharva Veda, na sinasabi nilang lubhang nagkakaiba sa isa't isa. Minamarkahan ng talahanayan ang iba pang mga teksto bilang nawala, tulad ng Brahmana ng paaralang Paippalada, na walang natitirang teksto.

Hinahatulan ni Witzel ang listahan ni Patanjali ng mga paaralan (21 ng Rig Veda, 101 ng Yajur Veda, 1,000 ng Sama Veda, 9 ng Atharva Veda) bilang malinaw na hindi makatotohanan sa bahagi (p. 259, tala 10). Napapansin niya na ang ibang bersiyon ng Rig Veda, na ngayon ay nawala, tulad ng sa paaralang Bashkala, ay may mas maraming himno at nagtatapos sa ibang himno; ang Shakala Rig Veda lamang ang nagtatapos sa himnong mayroon ito ngayon (p. 265, tala 32). Inihahambing niya ang mga ito roon sa mga apokripong himno ng Rig Veda (ang koleksiyong Khila), na inilalarawan niya sa pp. 284-285 bilang ipinasa bilang hiwalay na koleksiyon lamang sa Kashmir. Inilalarawan din niya ang mga sinaunang teksto ng Yajur Veda na kilala lamang mula sa mga pira-piraso, kabilang ang nawala na ngayong Caraka Samhita (p. 298).

“sinasabi sa atin ng mga Svetambara, gayundin ng mga Digambara, na bukod sa mga Anga, may iba pa at marahil mas matatandang akda, na tinatawag na Purva, na orihinal na labing-apat. Unti-unting nawala ang kaalaman sa mga Purvang ito, hanggang sa wakas ay tuluyan itong naglaho.”

“Ang teksto ng tatlong pitaka at ang atthakatha tungkol dito ay ipinasa nang pasalita noong unang panahon ng pinakamarurunong na bhikkhu, ngunit nang makita nilang lumalayo ang mga tao (sa relihiyon) ay nagtipon ang mga bhikkhu, at upang manatili ang tunay na doktrina, isinulat nila ang mga ito sa mga aklat.”

Ibinibigay ni Geiger, ang tagasalin ng kronika, ang mga 483 BCE bilang malamang na taon ng kamatayan ng Buddha, at idinidiin na tinatayang petsa lamang ito. Inilalagay niya ang simula ng ikalawang kalahati ng paghahari ni Haring Vattagamani sa katapusan ng 29 o simula ng 28 BCE, at ang kanyang pagbabalik sa trono mga sampung taon bago nito ayon sa sariling mga numero ng kronika.

“Nagtakda ang mga Bhikkhu ng Dakilang Konseho ng isang doktrinang salungat (sa tunay na Pananampalataya). Sa pagbabago sa orihinal na bersiyon ay gumawa sila ng ibang bersiyon. Inilipat nila ang mga Sutta na kabilang sa isang lugar (ng kalipunan) sa ibang lugar; sinira nila ang (tunay na) kahulugan at ang Pananampalataya, sa Vinaya at sa limang Kalipunan (ng mga Sutta).”

Iniulat ang isang salaysay ni Ban Gu noong ikalawang siglo CE na ang Analects ay tinipon ng una at ikalawang salinlahi ng mga alagad ni Confucius at pagkatapos ay ipinasa nang pribado sa loob ng maraming siglo. Napapansin na ikinatwiran ng klasikong iskolar na si Zhu Weizheng noong 1986 na ang Analects ay hindi sinisipi ni pinangangalanan bago ang ikalawang siglo BCE, ang siglo kung kailan naitakda ang teksto nito, at na ang mga kopyang nahukay ay mula sa unang siglo BCE. Iminumungkahi na ang Analects ay maaaring sa bahagi ay isang pagpili mula sa isang mas malaki at mas iba-ibang kalipunan ng materyal na kaugnay ni Confucius.

“Naririnig ko na ang mga kronika ng mga emperador at gayundin ang orihinal na mga salitang nasa pag-aari ng iba't ibang pamilya ay lumilihis sa eksaktong katotohanan, at karamihan ay pinalaki ng mga hungkag na kasinungalingan.”

Sinasabi na natapos nina Guru Arjan at ng kanyang eskriba na si Bhai Gurdas ang unang edisyon, ang Adi Granth, noong 1604 at iniluklok ito sa Golden Temple sa Amritsar. Ang mga himno nito ay karamihan ay sa anim sa mga Guru, at ang iba ay sa mga Hindung santo ng bhakti at sa Sufi na si Sheikh Farid. Idinagdag sa kalaunan ni Guru Gobind Singh ang mga himno ni Guru Tegh Bahadur upang mabuo ang huling edisyon. Iniulat ng artikulo ang isang debate ng mga iskolar tungkol sa dalawang sinaunang manuskrito: sa isang lugar, ang manuskritong Kartarpur ay may dalawang panimulang linya lamang ng isang himno ni Guru Arjan, na sinusundan ng mga blangkong pahina, samantalang ang manuskritong Banno, na may petsang 1644, ay may buong himno. Hindi nagkakasundo ang mga iskolar kung alin ang sumasalamin sa orihinal.

“Kaya kapighatian ay ukol sa mga sumusulat ng kasulatan sa pamamagitan ng mga kamay nila, pagkatapos nagsasabi silang ito ay mula sa ganang kay Allāh upang bumili sila kapalit nito ng isang kaunting panumbas. Kaya kapighatian ay ukol sa kanila mula sa sinulat ng mga kamay nila at kapighatian ay ukol sa kanila mula sa nakakamit nila.”

“Tunay na Kami ay nagbaba ng [Qur’ān na] Paalaala at tunay na Kami rito ay talagang mag-iingat [laban sa pagbabago].”

Isinalaysay ni Zayd ibn Thabit na matapos mapatay sa Yamama ang marami sa mga nakasaulo ng Qur'an, hiniling sa kanya ni Abu Bakr na tipunin ang Qur'an sa iisang tomo, at ipinaalala sa kanya na siya ang dating sumusulat ng kapahayagan para sa Sugo ni Allah. Tinipon ito ni Zayd mula sa mga nakasulat na piraso at mula sa alaala ng mga tao, at ang natapos na kopya ay napunta mula kay Abu Bakr kay Umar at pagkatapos ay kay Hafsa.

“Kung kayo ay nasa isang pag-aalinlangan sa ibinaba Namin sa Lingkod Namin, maglahad kayo ng isang kabanata kabilang sa tulad nito at tumawag kayo ng mga saksi ninyo bukod pa kay Allāh kung kayo ay mga tapat.”

“Kaya hindi ba sila nagmumuni-muni sa Qur’ān? Kung sakaling ito ay mula sa ganang iba pa kay Allāh, talaga sanang nakatagpo sila rito ng pagkakaiba-ibang marami.”

“At gagawin kitang gaya ng tuktok ng isang bato: ikaw ay magiging isang dakong paglaladlaran ng mga lambat; ikaw ay hindi na itatayo pa: sapagkat akong PANGINOON ang nagsalita nito, sabi ng Panginoong DIYOS.”

“Anak ng tao, pinapaglingkod ni Nabucodonosor na hari ng Babilonia ang kanyang hukbo ng isang malaking paglilingkod laban sa Tiro: ang bawat ulo ay nakalbo, at ang bawat balikat ay nabalatan: gayunma'y wala siyang naging upa, ni ang kanyang hukbo, mula sa Tiro, dahil sa paglilingkod na kanyang ginawa laban dito:”

“Siya'y binuhay ng Diyos sa ikatlong araw, at ipinakita siya nang hayag; Hindi sa buong bayan, kundi sa mga saksing hinirang ng Diyos nang una pa, samakatwid baga'y sa amin, na kumain at uminom na kasalo niya pagkatapos na siya'y bumangon mula sa mga patay.”

“Tunay na Kami ay nagsugo sa iyo, [O Muḥammad,] kalakip ng katotohanan bilang mapagbalita ng nakagagalak at bilang mapagbabala. Walang anumang kalipunan malibang may nagdaan doon na isang mapagbabala.”

“Ang sinumang napatnubayan ay napatnubayan lamang para sa [pakinabang ng] sarili niya at ang sinumang naligaw ay naligaw lamang laban dito. Hindi papasanin ng isang tagapasan ang pasanin ng iba. Hindi Kami magpaparusa hanggang sa magpadala Kami ng isang sugo.”

“Ang Aklat na ito ay walang pag-aalinlangan dito, isang patnubay ukol sa mga tagapangilag magkasala,”

“Kaya hindi ba sila nagmumuni-muni sa Qur’ān? Kung sakaling ito ay mula sa ganang iba pa kay Allāh, talaga sanang nakatagpo sila rito ng pagkakaiba-ibang marami.”

“Tunay na Kami ay nagbaba ng [Qur’ān na] Paalaala at tunay na Kami rito ay talagang mag-iingat [laban sa pagbabago].”

Isinalaysay ni Zayd ibn Thabit na matapos mapatay sa Yamama ang marami sa mga nakasaulo ng Qur'an, hiniling sa kanya ni Abu Bakr na tipunin ang Qur'an sa iisang tomo, at ipinaalala sa kanya na siya ang dating sumusulat ng kapahayagan para sa Sugo ni Allah. Tinipon ito ni Zayd mula sa mga nakasulat na piraso at mula sa alaala ng mga tao, at ang natapos na kopya ay napunta mula kay Abu Bakr kay Umar at pagkatapos ay kay Hafsa.

“Kung kayo ay nasa isang pag-aalinlangan sa ibinaba Namin sa Lingkod Namin, maglahad kayo ng isang kabanata kabilang sa tulad nito at tumawag kayo ng mga saksi ninyo bukod pa kay Allāh kung kayo ay mga tapat.”

“Tunay na Kami ay nagsugo sa iyo, [O Muḥammad,] kalakip ng katotohanan bilang mapagbalita ng nakagagalak at bilang mapagbabala. Walang anumang kalipunan malibang may nagdaan doon na isang mapagbabala.”

“Ang sinumang napatnubayan ay napatnubayan lamang para sa [pakinabang ng] sarili niya at ang sinumang naligaw ay naligaw lamang laban dito. Hindi papasanin ng isang tagapasan ang pasanin ng iba. Hindi Kami magpaparusa hanggang sa magpadala Kami ng isang sugo.”