Bakit hindi ginagawang halata ng Diyos ang Kanyang sarili?

Ikinakatwiran na ang isang ganap na mapagmahal na Diyos ay gagawing makukuha ang isang personal na ugnayan sa Kanya ng bawat taong may kakayahan nito, kaya walang ganoong tao ang hindi maniniwala nang walang sariling kasalanan. Pinaniniwalaan niya na nangyayari ang ganoong walang-sisi na hindi paniniwala, at napagpasyahang walang ganoong Diyos. Sa mga sumunod na aklat (The Wisdom to Doubt, 2007; The Hiddenness Argument, 2015) ay muli niya itong inilahad: ang isang ganap na mapagmahal na Diyos ay laging bukas sa ganoong ugnayan, kaya walang sinumang mawawalan ng paniniwala na hindi lumalaban.

Isinalaysay ng Propeta (ﷺ) na sinasabi ni Allah: Ako ay ayon sa iniisip ng Aking alipin tungkol sa Akin, at Ako ay kasama niya kapag inaalaala niya Ako; kung lumapit siya sa Akin nang isang dangkal, lumalapit Ako sa kanya nang isang braso, at kung pumunta siya sa Akin nang naglalakad, pumupunta Ako sa kanya nang tumatakbo. Nasa Sahih Muslim 2675 din.

“Kapag nagtanong sa iyo ang mga lingkod Ko tungkol sa Akin, tunay na Ako ay malapit: sumasagot Ako sa panalangin ng dumadalangin kapag dumalangin siya sa Akin kaya tumugon sila sa Akin at sumampalataya sila sa Akin, nang sa gayon sila ay magagabayan.”

“na lumikha ng kamatayan at buhay upang sumubok Siya sa inyo kung alin sa inyo ang pinakamaganda sa gawa. Siya ay ang Makapangyarihan, ang Mapagpatawad,”

“O nilikha sila ng hindi isang anuman o sila ay ang mga tagalikha? O lumikha sila ng mga langit at lupa? Bagkus hindi sila nakatitiyak.”

“na lumikha ng kamatayan at buhay upang sumubok Siya sa inyo kung alin sa inyo ang pinakamaganda sa gawa. Siya ay ang Makapangyarihan, ang Mapagpatawad,”

“na mga sumasampalataya sa nakalingid, nagpapanatili sa pagdarasal, at mula sa itinustos Namin sa kanila ay gumugugol,”

“Nag-akala ba ang mga tao na iiwan sila na magsabi: “Sumampalataya kami,” habang sila ay hindi sinusubok [sa sinabi nila]? Talaga ngang sumubok sa mga bago pa nila kaya talagang nakaaalam nga si Allāh sa mga nagpakatapat at talagang nakaaalam nga Siya sa mga sinungaling.”

“Nagsabi sila: “Bakit kasi walang pinababa sa kanya na isang anghel?” Kung sakaling nagpababa Kami sa kanya ng isang anghel ay talaga sanang napagpasyahan ang usapin, pagkatapos hindi sila palulugitan [para magbalik-loob]. Kung sakaling gumawa Kami sa kanya na isang anghel ay talaga sanang gumawa Kami sa kanya na [nasa anyo ng] isang lalaki at talaga sanang nagpalito Kami sa kanila ng ikinalilito nila.”

Binabasa ang kahilingang “Bakit kasi walang pinababa sa kanya na isang anghel?” bilang paghiling ng mga tumatangging sumampalataya ng isang anghel mula sa langit, sa sariling anyo ng anghel, upang patunayan ang Propeta (ﷺ). Binabasa ang “talaga sanang napagpasyahan ang usapin” bilang: kung ipinadala ng Diyos ang anghel na hiniling nila at tumanggi pa rin silang sumampalataya, darating agad ang parusa. Hindi sila bibigyan ng panahon upang magbalik-loob, gaya ng nangyari sa mga naunang bayan na humingi ng mga tanda at pagkatapos ay tinanggihan ang mga ito. Iniuulat din niya na binasa ito nina Mujahid at Ikrima bilang pagdating ng Huling Oras mismo.

Nagbibigay ng ilang pagbasa sa “talaga sanang napagpasyahan ang usapin”. Si Ibn Abbas: kung nakita nila ang anghel sa tunay nitong anyo ay mamamatay sila, dahil hindi nila makakayang tingnan ito. Sina Mujahid at Ikrima: darating ang Huling Oras. Sina al-Hasan at Qatada: mapupuksa sila agad, dahil ang paraan ng Diyos ay ang sinumang humingi ng tanda, ipinakita ito at hindi sumampalataya, ay pinupuksa noon din. Ipinaliliwanag niya ang “hindi sila palulugitan” bilang: hindi sila bibigyan ng panahon o pagpapaliban.

“Naghihintay kaya sila maliban pa na pumunta sa kanila ang mga anghel o pumunta ang Panginoon mo o pumunta ang ilan sa mga tanda ng Panginoon mo? Sa araw na pumunta ang ilan sa mga tanda ng Panginoon mo ay hindi magpapakinabang sa isang kaluluwa ang pananampalataya nito [kung] hindi ito dating sumampalataya bago pa niyan o nagkamit ito sa pananampalataya nito ng isang kabutihan. Sabihin mo: “Maghintay kayo; tunay na Kami ay mga naghihintay.””

Binabasa ang paghihintay sa mga anghel, sa pagdating ng Panginoon, o sa ilan sa Kanyang mga tanda bilang naghihintay sa mga tumatangging sumampalataya sa Araw ng Pagkabuhay, at sa mga tandang nauuna rito. Para sa mga tandang iyon ay sinisipi niya ang ulat ni Abu Hurayra sa Sahih al-Bukhari na hindi darating ang Huling Oras hanggang sumikat ang araw mula sa kanluran. Kapag nakita ito ng mga tao, sasampalataya ang lahat ng nasa lupa, at iyon ang panahong hindi na magpapakinabang sa isang kaluluwa ang pananampalataya kung hindi ito sumampalataya bago pa niyan. Binabanggit niya na iniuulat din ito ni Muslim.

“Magpapakita Kami sa kanila ng mga tanda Namin sa mga abot-tanaw at sa mga sarili nila hanggang sa luminaw para sa kanila na [ang Qur’ān na] ito ay ang katotohanan. Hindi ba nakasapat ang Panginoon mo na Siya sa bawat bagay ay Saksi?”

“[Nagsugo Kami ng] mga sugo bilang mga tagapagbalita ng nakagagalak at mga tagapagbabala upang hindi magkaroon ang mga tao laban kay Allāh ng isang katwiran matapos ng mga sugo. Laging si Allāh ay Makapangyarihan, Marunong.”

“Ang sinumang napatnubayan ay napatnubayan lamang para sa [pakinabang ng] sarili niya at ang sinumang naligaw ay naligaw lamang laban dito. Hindi papasanin ng isang tagapasan ang pasanin ng iba. Hindi Kami magpaparusa hanggang sa magpadala Kami ng isang sugo.”

“Ang mga nakibaka alang-alang sa Amin ay talagang magpapatnubay nga Kami sa kanila sa mga landas Namin. Tunay na si Allāh ay talagang kasama sa mga tagagawa ng maganda.”

Tinitipon ang ilang pagbasa sa “Ang mga nakibaka alang-alang sa Amin”. Sinasabi ni al-Suddi at ng iba na ibinaba ang talata bago itinakda ang pakikipaglaban, at hinihinuha ni Ibn Atiyya mula rito na ang ibig sabihin nito ay ang pangkalahatang pagsisikap sa relihiyon ng Diyos at para sa Kanyang kaluguran. Binabasa ito nina Ibn Abbas at Ibrahim ibn Adham bilang ang mga kumikilos ayon sa kanilang nalalaman. Isinasama ni Abu Sulayman al-Darani ang pakikibaka laban sa sariling sarili sa pagsunod.