Maikling sagot
Hindi. Ipinagbabawal ng Islam ang pagsisinungaling, at hindi pahintulot na manlinlang ang taqiyya. Ang ibig sabihin ng salita ay pag-iingat. Nagmula ito sa isang talata tungkol sa isang mananampalatayang pinilit, sa ilalim ng pagpapahirap o banta ng kamatayan, na magsabi ng mga salita ng kawalang-pananampalataya. Pinatatawad siya ng talata kung nananatiling matatag ang kanyang puso sa pananampalataya. Kahit noon, sinasabi ng mga iskolar na mas mabuti ang manindigan. Iniuutos ng Qur'an sa mga Muslim na magsabi ng totoo, tuparin ang kanilang mga kasunduan at makitungo nang makatarungan kahit sa mga napopoot sa kanila. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na humahantong sa kasamaan ang pagsisinungaling, at na tanda ng isang mapagpaimbabaw ang pagsisinungaling. Sinasabi ng mga kritiko na maaaring linlangin ng mga Muslim ang mga hindi Muslim upang ikalat ang Islam. Walang talata o tunay na hadith na nagsasabi niyon. Nagkakasala ang isang Muslim na nagsisinungaling para sa Islam.
Buong paliwanag
Ang pinatatawad ng Qur'an
Nagbababala ang Qur'an ng parusa para sa sinumang bumaling sa kawalang-pananampalataya matapos ang pananampalataya, “hindi ang sinumang pinilit habang ang puso niya ay napapanatag sa pananampalataya” (16:106). Ipinaliwanag ito ni Ibn Kathir, isang iskolar ng Qur'an noong ika-14 na siglo, bilang isang mananampalatayang pinilit ng mga pambubugbog at pang-aabuso na magsabi ng mga salita ng kawalang-pananampalataya, habang tinatanggihan ito ng kanyang puso. Sinasabihan ng isa pang talata ang mga mananampalataya na huwag gawing mga katangkilik ang mga di-sumasampalataya kapalit ng mga mananampalataya, “maliban na mangilag kayo sa kanila sa isang pinangingilagan” (3:28). Ipinaliwanag ni Ibn Kathir na para ito sa mga mananampalatayang natatakot para sa kanilang kaligtasan. Pinupuri rin ng Qur'an ang isang mananampalataya sa sambahayan ni Paraon na nagtago ng kanyang pananampalataya upang manatiling buhay, at pagkatapos ay nagsalita para kay Moises. Tungkol sa pagliligtas ng isang buhay na nasa ilalim ng banta ang bawat kaso, hindi tungkol sa pagpanalo sa isang pagtatalo.
“Ang sinumang tumangging sumampalataya kay Allāh matapos na ng pagsampalataya niya – hindi ang sinumang pinilit habang ang puso niya ay napapanatag sa pananampalataya subalit ang sinumang nagbukas ng dibdib sa kawalang-pananampalataya – laban sa kanila ay isang galit mula kay Allāh at ukol sa kanila ay isang pagdurusang sukdulan.”
Ipinaliliwanag ni Ibn Kathir ang eksepsiyon sa 16:106 bilang ang taong nagsasabi ng mga salita ng kawalang-pananampalataya dahil napipilitan siya sa pamamagitan ng mga pambubugbog at pang-aabuso, habang tinatanggihan ito ng kanyang puso at nananatiling panatag sa pananampalataya. Sinasabi niya na nagkaisa ang mga iskolar na ang taong napipilitan sa ganitong paraan ay maaaring sumunod sa kanila upang iligtas ang sarili o tumanggi, gaya ng pagtanggi ni Bilal, na nagsasabing “Iisa, Iisa” habang pinahihirapan siya ng isang malaking bato sa kanyang dibdib sa init, at na mas mabuti para sa Muslim na manindigan sa kanyang relihiyon kahit ikamatay pa niya.
“Huwag gumawa ang mga mananampalataya sa mga tagatangging sumampalataya bilang mga katangkilik bukod pa sa mga mananampalataya. Ang sinumang gagawa niyon ay hindi siya kaugnay kay Allāh sa anuman, maliban na mangilag kayo sa kanila sa isang pinangingilagan. Nagbibigay-babala sa inyo si Allāh sa sarili Niya. Tungo kay Allāh ang kahahantungan.”
Ipinaliliwanag ni Ibn Kathir ang eksepsiyon sa 3:28, “maliban na mangilag kayo sa kanila sa isang pinangingilagan”, bilang para sa mga mananampalatayang, sa ilang lugar o panahon, ay natatakot para sa kanilang kaligtasan mula sa mga galit sa kanila. Ang gayong mga mananampalataya ay maaaring magpakita ng pakikipagkaibigan sa panlabas upang protektahan ang sarili, ngunit hindi kailanman sa kalooban.
“May nagsabing isang lalaking mananampalataya kabilang sa mag-anak ni Paraon, na nagtatago ng pananampalataya niya: Papatay ba kayo ng isang lalaki dahil nagsasabi siya: ‘Ang Panginoon ko ay si Allāh,’ samantalang naghatid nga siya sa inyo ng mga malinaw na patunay mula sa Panginoon ninyo? Kung siya ay naging isang sinungaling, laban sa kanya ang kasinungalingan niya. Kung siya ay naging isang tapat, tatama sa inyo ang ilan sa ipinangangako niya sa inyo. Tunay na si Allāh ay hindi nagpapatnubay sa sinumang siya ay nagpapakalabis na palasinungaling.”
Kahit sa ilalim ng pagpapahirap, mas mabuti ang manindigan
Sinasabi ni Ibn Kathir na nagkasundo ang mga iskolar tungkol sa isang taong pinilit sa ganitong paraan. Maaari siyang sumunod upang iligtas ang sarili, o tumanggi. Itinatanghal niya si Bilal, na pinahirapan at inihiga sa ilalim ng isang malaking bato sa init. Patuloy na nagsabi si Bilal ng ‘Iisa, Iisa’, na ang ibig sabihin ay iisa ang Diyos (﷾). Sinasabi ni Ibn Kathir na mas mabuti para sa isang Muslim na manindigan sa kanyang relihiyon kahit ikamatay pa niya ito. Kaya isang awa para sa mahihina sa pinakamasamang mga sandali ang eksepsiyon, hindi isang paraan ng pamumuhay.
Ipinaliliwanag ni Ibn Kathir ang eksepsiyon sa 16:106 bilang ang taong nagsasabi ng mga salita ng kawalang-pananampalataya dahil napipilitan siya sa pamamagitan ng mga pambubugbog at pang-aabuso, habang tinatanggihan ito ng kanyang puso at nananatiling panatag sa pananampalataya. Sinasabi niya na nagkaisa ang mga iskolar na ang taong napipilitan sa ganitong paraan ay maaaring sumunod sa kanila upang iligtas ang sarili o tumanggi, gaya ng pagtanggi ni Bilal, na nagsasabing “Iisa, Iisa” habang pinahihirapan siya ng isang malaking bato sa kanyang dibdib sa init, at na mas mabuti para sa Muslim na manindigan sa kanyang relihiyon kahit ikamatay pa niya.
Iniuutos ng Islam ang katotohanan
Sinasabihan ng Qur'an ang mga mananampalataya na mangilag kay Allah (﷾) at maging kasama ng mga tapat, at laging magsabi ng isang salitang tama. Ipinagbabawal nito ang paghahalo ng kasinungalingan sa katotohanan, o ang pagtatago ng katotohanan kapag alam ito. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na humahantong ang katapatan sa kabutihan at ang kabutihan sa Paraiso, habang humahantong ang pagsisinungaling sa kasamaan at ang kasamaan sa Apoy. Pinangalanan niya ang pagsisinungaling na una sa tatlong tanda ng isang mapagpaimbabaw.
“O mga sumampalataya, mangilag kayong magkasala kay Allāh at maging kasama kayo sa mga tapat.”
“O mga sumampalataya, mangilag kayong magkasala kay Allāh at magsabi kayo ng isang sinasabing tama,”
“Huwag kayong maghalo sa katotohanan ng kasinungalingan ni magtago kayo ng katotohanan [tungkol sa pagdating ni Propeta Muḥammad] samantalang kayo ay nakaaalam [nito].”
Isinalaysay ni Abdullah ibn Mas'ud na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang katapatan ay humahantong sa kabutihan at ang kabutihan sa Paraiso, at ang isang lalaki ay patuloy na nagsasabi ng totoo hanggang sa siya ay maging tapat. Ang pagsisinungaling ay humahantong sa kasamaan at ang kasamaan sa Apoy, at ang isang lalaki ay patuloy na nagsisinungaling hanggang sa maitala siya sa harap ni Allah bilang isang sinungaling.
Isinalaysay ni Abu Huraira na sinabi ng Propeta (ﷺ) na tatlo ang tanda ng isang mapagpaimbabaw: kapag nagsasalita siya ay nagsisinungaling, kapag nangangako siya ay sinisira niya ito, at kapag pinagkakatiwalaan siya ay nagtataksil siya sa tiwala.
| Pinagmulan | Ang sinasabi nito |
|---|---|
| Qur'an 16:106 | Ang mananampalataya lamang na pinilit magsabi ng mga salita ng kawalang-pananampalataya, habang matatag ang kanyang puso sa pananampalataya, ang pinatatawad. |
| Ibn Kathir | Kahit noon, mas mabuti ang manindigan, gaya ng ginawa ni Bilal sa ilalim ng pagpapahirap. |
| Qur'an 9:119 | Mangilag kay Allah (﷾) at maging kasama ng mga tapat. |
| Sahih al-Bukhari 6094 | Humahantong ang katapatan sa Paraiso; humahantong ang pagsisinungaling sa Apoy. |
| Sahih al-Bukhari 33 | Ang pagsisinungaling ang unang tanda ng isang mapagpaimbabaw. |
| Sahih al-Bukhari 2692 | Hindi sinungaling ang nagkakasundo sa mga tao sa pamamagitan ng paghahatid ng mabubuting salita. |
Katotohanan at katarungan kahit sa mga kaaway
Iniuutos ng Qur'an ang katarungan kahit sa mga napopoot sa mga Muslim: “Huwag ngang mag-udyok sa inyo ang pagkasuklam sa ilang tao upang hindi kayo magmakatarungan.” (5:8). Iniuutos nito na tuparin ang bawat kasunduan, dahil itatanong ang bawat kasunduan. Nakatali ang isang Muslim na naninirahan sa anumang bansa sa kanyang kasunduan dito at sinusunod niya ang mga batas nito. Lalabagin ng panlilinlang sa mga tao tungkol sa sariling pananampalataya ang dalawang utos.
“O mga sumampalataya, kayo ay maging mga mapagpanatili para kay Allāh, mga saksi sa pagkamakatarungan. Huwag ngang mag-udyok sa inyo ang pagkasuklam sa ilang tao upang hindi kayo magmakatarungan. Magmakatarungan kayo; ito ay pinakamalapit sa pangingilag magkasala. Mangilag kayong magkasala kay Allāh. Tunay na si Allāh ay Mapagbatid sa anumang ginagawa ninyo.”
“Huwag kayong lumapit sa yaman ng ulila kundi sa [paraang] pinakamaganda hanggang sa umabot siya sa katindihan niya. Magpatupad kayo sa kasunduan; tunay na ang kasunduan ay laging pinananagutan.”
Ang ulat na sinisipi ng mga kritiko
Madalas sipiin ng mga kritiko ang isang hadith tungkol sa pagpapayapa. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang nagkakasundo sa mga tao sa pamamagitan ng paghahatid ng mabubuting salita ay hindi sinungaling. Tungkol ito sa pagbabalik sa pagkakasundo ng mga taong nag-aaway. Halimbawa, maaaring sabihin lamang sa bawat panig ang mabuting sinabi ng isa pa. Wala itong sinasabi tungkol sa panlilinlang sa sinuman tungkol sa Islam. Hindi nito binibigyan ng pahintulot ang sinuman na magsinungaling upang makakuha ng mga magbabalik-loob.
Isinalaysay ni Umm Kulthum bint Uqba na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang nagkakasundo sa mga tao sa pamamagitan ng paghahatid ng mabuti o pagsasabi ng mabuti ay hindi sinungaling.
Mga pananaw
Ang sinasabi ng mga kritiko
Sinasabi ng mga kritiko na pinahihintulutan ng taqiyya ang mga Muslim na magsinungaling sa mga hindi Muslim upang isulong ang Islam, at na sinasabihan sila ng 3:28 na magkunwaring kaibigan.
Sinasabi ng mga kritiko na pinahihintulutan ng taqiyya ang mga Muslim na magsinungaling sa mga hindi Muslim upang isulong ang Islam.
Pagtutol
Pinatatawad lamang ng talata ang isang mananampalatayang pinilit ng pagpapahirap na magsabi ng mga salita ng kawalang-pananampalataya. Sinasabi ni Ibn Kathir na mas mabuti ang manindigan. Iniuutos ng Qur'an sa mga Muslim na maging kasama ng mga tapat, at makitungo nang makatarungan kahit sa mga napopoot sa kanila. Tinawag ng Propeta (ﷺ) na tanda ng isang mapagpaimbabaw ang pagsisinungaling.
Sinasabi ng mga kritiko na sinasabihan ng Qur'an 3:28 ang mga Muslim na magkunwaring kaibigan ng mga hindi Muslim.
Pagtutol
Ipinaliwanag ni Ibn Kathir na para sa mga mananampalatayang natatakot para sa kanilang kaligtasan mula sa mga galit sa kanila ang eksepsiyon. Tungkol ito sa pagprotekta sa isang buhay na nasa ilalim ng banta, hindi tungkol sa panlilinlang sa mga kapitbahay. Pinahihintulutan ng Qur'an ang kabaitan at katarungan sa lahat ng hindi lumalaban sa mga Muslim.
Ang pananaw ng Islam
Ipinagbabawal ng Islam ang pagsisinungaling. Pinatatawad lamang ng Qur'an ang isang mananampalatayang pinilit ng pagpapahirap o banta ng kamatayan na magsabi ng mga salita ng kawalang-pananampalataya, at sinasabi ng mga iskolar na mas mabuti ang manindigan. Iniuutos nito ang katotohanan, katarungan at pagtupad sa mga kasunduan, kahit sa mga kaaway.
Pinatatawad lamang ng Qur'an ang mga salita ng kawalang-pananampalataya kapag pinilit, habang nananatiling matatag ang puso sa pananampalataya.
Sinasabi ni Ibn Kathir na mas mabuti para sa isang Muslim na manindigan sa kanyang relihiyon kahit sa ilalim ng pagpapahirap.
Iniuutos ng Qur'an sa mga mananampalataya na maging kasama ng mga tapat at magsabi ng tama.
Sinabi ng Propeta (ﷺ) na humahantong sa kasamaan ang pagsisinungaling at isa itong tanda ng isang mapagpaimbabaw.