Maikling sagot
Ang ibig sabihin ng jihad ay pakikibaka, o pagsisikap, sa landas ng Diyos (﷾). Hindi ito nangangahulugan ng ‘banal na digmaan’. Ang salitang Arabe para sa digmaan ay harb, na ibang salita. Walang pariralang Arabe na nangangahulugang ‘banal na digmaan’ ang matatagpuan sa Qur'an o sa mga sinabi ng Propeta (ﷺ). Sinabihan niya ang isang lalaking nais lumabas at makipaglaban na gawin ang kanyang jihad sa paglilingkod sa kanyang mga magulang. Ibinilang din niyang jihad ang pagsasalita laban sa mali. Isang anyo ng jihad ang pakikipaglaban. Pinahihintulutan lamang ito sa loob ng mga hangganang itinakda ng Diyos (﷾), at isang lehitimong awtoridad lamang ang maaaring magpahayag ng digmaan. Walang sinumang maaaring kumuha ng batas sa sarili niyang mga kamay.
Buong paliwanag
Ang ibig sabihin ng salita
Nagmumula ang jihad sa isang ugat na Arabe na nangangahulugan ng pagsisikap at pakikibaka. Ginagamit ito ng Qur'an para sa pagsisikap ng bawat uri sa landas ng Diyos (﷾). Kaya maaaring maging jihad ang pakikibaka ng isang Muslim laban sa sarili niyang mga kahinaan, laban sa kahirapan o laban sa kawalang-katarungan. Ang Surat al-Furqan ay isang kabanatang ipinahayag sa Mecca, bago pa pinahintulutan ang anumang pakikipaglaban. Dito ay sinasabihan ang Propeta (ﷺ) na makibaka nang malaki laban sa mga hindi sumasampalataya sa pamamagitan ng Qur'an (bihi sa Arabe, ‘sa pamamagitan nito’), ibig sabihin ay sa mensahe nito. Nangangako ang isa pang talata ng patnubay sa lahat ng nakikibaka alang-alang sa Diyos (﷾). Sinasabi ng isa pa: “Ang sinumang nakibaka ay nakibaka lamang para sa sarili niya.” (29:6).
“Kaya huwag kang tumalima sa mga tagatangging sumampalataya at makibaka ka sa kanila nang isang pakikibakang malaki.”
“Ang mga nakibaka alang-alang sa Amin ay talagang magpapatnubay nga Kami sa kanila sa mga landas Namin. Tunay na si Allāh ay talagang kasama sa mga tagagawa ng maganda.”
“Ang sinumang nakibaka ay nakibaka lamang para sa sarili niya. Tunay na si Allāh ay talagang Walang-pangangailangan sa mga nilalang.”
“Makibaka kayo alang-alang kay Allāh nang totoong pakikibaka. Siya ay humalal sa inyo at hindi Siya naglagay sa inyo sa relihiyon ng anumang pagkaasiwa, bilang kapaniwalaan ng ama ninyong si Abraham. Siya ay nagpangalan sa inyo na mga Muslim bago pa niyan at sa [Qur’ān na] ito upang ang Sugo ay maging isang saksi sa inyo at kayo ay maging mga saksi sa mga tao. Kaya magpanatili kayo ng pagdarasal, magbigay kayo ng zakāh, at mangunyapit kayo kay Allāh. Siya ay ang Pinagpapatangkilikan ninyo! Kaya kay inam ang Pinagpapatangkilikan at kay inam ang Mapag-adya!”
Ang jihad sa sariling mga salita ng Propeta (ﷺ)
Binigyan ng Propeta (ﷺ) ang salita ng isang malawak na kahulugan. Pinauwi niya ang isang boluntaryo upang gawin ang kanyang jihad sa pag-aalaga sa kanyang mga magulang. Sinabi niya na mananampalataya ang sinumang nakikibaka laban sa mga gumagawa ng mali sa pamamagitan ng kanyang dila. Sinabi rin niya sa mga babae na ang pinakamabuting jihad para sa kanila ay isang mahusay na naisagawang paglalakbay-banal (Hajj, ang paglalakbay-banal sa Mecca).
Isinalaysay ni Abdullah ibn Amr na humingi ang isang lalaki ng pahintulot ng Propeta (ﷺ) na sumama sa jihad. Itinanong ng Propeta kung buhay pa ang kanyang mga magulang. Nang sabihin niyang oo, sinabi sa kanya ng Propeta: kung gayon ay gawin mo ang iyong jihad sa paglilingkod sa kanila.
Isinalaysay ni Abdullah ibn Mas'ud na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang bawat propeta bago siya ay may mga alagad na sumunod sa kanyang daan; pagkatapos ay dumating ang mga kahalili na nagsasabi ng hindi nila ginagawa at gumagawa ng hindi iniutos sa kanila. Ang sinumang magpunyagi laban sa kanila sa pamamagitan ng kanyang kamay ay isang mananampalataya, ang sinumang magpunyagi laban sa kanila sa pamamagitan ng kanyang dila ay isang mananampalataya, at ang sinumang magpunyagi laban sa kanila sa pamamagitan ng kanyang puso ay isang mananampalataya.
Isinalaysay ni Aisha na sinabi niya na ang jihad ay itinuturing na pinakamabuting gawa, at itinanong kung hindi ba dapat makipaglaban din ang mga babae. Sumagot ang Propeta (ﷺ) na ang pinakamabuting jihad para sa kanila ay isang paglalakbay (Hajj) na mahusay na isinagawa at tinanggap.
| Anyo | Ang sinabi |
|---|---|
| Sa pamamagitan ng Qur'an | Sa Mecca, bago pinahintulutan ang pakikipaglaban: makibaka nang malaki sa pamamagitan ng mensahe nito |
| Paglilingkod sa mga magulang | Pinauwi ang isang boluntaryo sa labanan upang gawin ang kanyang jihad sa paglilingkod sa kanila |
| Pagsasalita | Mananampalataya ang sinumang nakikibaka laban sa mga gumagawa ng mali sa pamamagitan ng kanyang dila |
| Paglalakbay-banal | Para sa mga babae, ang pinakamabuting jihad ay isang mahusay na naisagawang Hajj |
| Pakikipaglaban | Sa loob lamang ng mga hangganan, at ipinahahayag lamang ng isang lehitimong pinuno |
Kung saan nagmula ang ‘banal na digmaan’
May sariling salita ang Arabe para sa digmaan, harb, at ginagamit ito ng Qur'an, gaya sa 8:57. Hindi lumilitaw saanman sa Qur'an o sa hadith (ang mga nakatalang sinabi at ginawa ng Propeta (ﷺ)) ang pariralang ‘banal na digmaan’ (al-harb al-muqaddasa). Isinasalin ng isang kilalang salin sa Ingles ng Sahih Muslim 1731 ang mga utos ng Propeta (ﷺ) sa kanyang mga komandante bilang ‘make a holy war’ (‘gumawa kayo ng banal na digmaan’). Ngunit ang salitang Arabe roon ay ughzu, na nangangahulugang ‘lumabas kayo sa kampanya’. Idinagdag ng tagasalin ang salitang ‘banal’.
“Kaya kung makasusumpong ka nga naman sa kanila sa digmaan ay magpawatak-watak ka sa pamamagitan nila ng sinumang nasa likuran nila, nang sa gayon sila ay magsasaalaala.”
Sa malawakang ginagamit na salin sa Ingles ng Sahih Muslim, ang utos ng Propeta (ﷺ) sa kanyang mga komandante sa hadith 1731, ang Arabeng ughzu (lumabas kayo sa kampanya), ay isinalin na “Make a holy war” (‘Gumawa kayo ng banal na digmaan’). Walang salita sa Arabe na nangangahulugang ‘banal’.
Isinalaysay ni Buraida na kapag nagtatalaga ang Propeta (ﷺ) ng isang pinuno ng hukbo ay sinasabihan niya itong matakot kay Allah at maging mabuti sa kanyang mga tauhan, at huwag magnakaw mula sa samsam, sumira sa pangako, pumutol-putol sa mga patay o pumatay ng mga bata. Bago ang anumang labanan, dapat ialok sa kaaway ang tatlong pagpipilian: tanggapin ang Islam; kung hindi, magbayad ng jizya, at pagkatapos ay dapat magpigil sa kanila ang mga Muslim; at kung kapwa ito tinanggihan, saka lamang lumaban.
Kung paano ginawang bukambibig ng balita ang ‘jihad’
Sa Ingles ay lumihis ang salita. Unang binibigyang-kahulugan ng Cambridge Dictionary ang jihad bilang isang panrelihiyong pakikibaka laban sa kasamaan sa iyong sarili o sa lipunan. Ibinibigay na rin nito ngayon ang ikalawang paggamit: digmaan o terorismong isinasagawa ng ilang ekstremistang Muslim. Malaki ang nagawa ng balita upang ikalat ang ikalawang paggamit na iyon. Natuklasan ng isang pag-aaral ng Cardiff University sa mga pahayagang Britaniko mula 2000 hanggang 2008 na 36% ng mga balita tungkol sa mga Muslim sa Britanya ay tungkol sa terorismo. Ang mga pangngalang pinakamadalas gamitin para sa mga Muslim sa Britanya ay terorista, ekstremista, Islamista, suicide bomber at militante. Sa gayong pag-uulat ay naging isang mabilis na salita ang ‘jihad’ para sa isang pag-atake. Mali at kulang sa kaalaman ang paggamit na iyon. Kinukuha nito ang isang anyo ng jihad, ang pakikipaglaban, inaalis ang mga hangganang inilalagay dito ng Islam, at ibinibigay ang salita sa mismong mga taong lumalabag sa mga hangganang iyon.
Binibigyang-kahulugan nito ang jihad una sa lahat bilang, sa Islam, isang panrelihiyong pakikibaka laban sa kasamaan sa iyong sarili o sa lipunan. Ibinibigay rin nito ang salita bilang ginagamit upang tumukoy sa digmaan o terorismong isinasagawa ng ilang ekstremistang Muslim laban sa mga taong pinaniniwalaan nilang banta sa kanilang relihiyon.
Isang pag-aaral ng mga pambansang pahayagan sa Britanya mula 2000 hanggang 2008. Natuklasan nito na 36% ng mga balita tungkol sa mga Muslim sa Britanya ay tungkol sa terorismo o sa digmaan laban sa terorismo, na ang mga pangngalang pinakamadalas gamitin kaugnay ng mga Muslim sa Britanya ay terorista, ekstremista, Islamista, suicide bomber at militante, na may napakakaunting positibong pangngalan gaya ng iskolar, at na ang pinakakaraniwang mga pang-uri ay radikal, panatiko, pundamentalista, ekstremista at militante.
Pakikipaglaban: pinahihintulutan, ngunit sa loob ng mga hangganan
Isang anyo ng jihad ang pakikipaglaban. Sa mga aklat ng batas Islamiko, ang kabanatang tinatawag na Aklat ng Jihad ay ang batas ng digmaan, at isa itong batas ng mga hangganan at ipinagbabawal nito ang terorismo sa lahat ng pangit na anyo nito. Ibinigay ang unang pahintulot na makipaglaban sa mga taong inaatake at inaapi. Nakatali ang bawat labanan sa utos: “huwag kayong lumabag; tunay na si Allāh ay hindi umiibig sa mga tagalabag” (2:190). Ipinagbawal ng Propeta (ﷺ) ang pagpatay sa mga babae at mga bata. Sinabihan niya ang bawat komandante na huwag sirain ang isang pangako o putul-putulin ang mga patay. May mga taong hindi lumaban sa mga Muslim dahil sa kanilang pananampalataya at hindi nagpalayas sa kanila mula sa kanilang mga tahanan. Sa kanila ay pinahihintulutan ng Qur'an ang kabaitan at katarungan, “Tunay na si Allāh ay umiibig sa mga nagpapakamakatarungan.” (60:8). Inilalatag sa sarili nilang mga pahina ang buong batas ng digmaan, at ang pagbabawal ng Islam sa terorismo.
“Ipinahintulot [ang pakikipaglaban] para sa mga [mananampalatayang] kinakalaban dahil sila ay nilabag sa katarungan. Tunay na si Allāh sa pag-aadya sa kanila ay talagang May-kakayahan.”
“Makipaglaban kayo ayon sa landas ni Allāh sa mga kumakalaban sa inyo ngunit huwag kayong lumabag; tunay na si Allāh ay hindi umiibig sa mga tagalabag.”
Isinalaysay ni Ibn Umar na may isang babaeng natagpuang patay sa isa sa mga kampanya ng Propeta (ﷺ), at ipinagbawal ng Propeta ang pagpatay sa mga babae at mga bata.
Isinalaysay ni Buraida na kapag nagtatalaga ang Propeta (ﷺ) ng isang pinuno ng hukbo ay sinasabihan niya itong matakot kay Allah at maging mabuti sa kanyang mga tauhan, at huwag magnakaw mula sa samsam, sumira sa pangako, pumutol-putol sa mga patay o pumatay ng mga bata. Bago ang anumang labanan, dapat ialok sa kaaway ang tatlong pagpipilian: tanggapin ang Islam; kung hindi, magbayad ng jizya, at pagkatapos ay dapat magpigil sa kanila ang mga Muslim; at kung kapwa ito tinanggihan, saka lamang lumaban.
“Hindi sumasaway sa inyo si Allāh kaugnay sa mga [tagatangging sumampalataya na] hindi nakipaglaban sa inyo dahil sa Relihiyon [ninyo] at hindi nagpalisan sa inyo mula sa mga tahanan ninyo, na magsamabuting-loob kayo sa kanila at magpakamakatarungan kayo sa kanila. Tunay na si Allāh ay umiibig sa mga nagpapakamakatarungan.”
Sa ilalim lamang ng isang lehitimong awtoridad
Hindi ipinahahayag ng mga indibidwal o mga pangkat ang digmaan sa Islam. Tinawag ng Propeta (ﷺ) ang pinuno na isang kalasag na sa likod niya nakikipaglaban ang mga Muslim. Pinaniniwalaan ng mga huristang Muslim (mga iskolar ng batas Islamiko) na nauukol sa lehitimong pinuno ang pasya na makipagdigma. Ang tanging eksepsiyon ay ang pagtatanggol laban sa isang biglaang pag-atake kapag walang panahong magtanong sa kanya. Pinaniniwalaan din nila na nauukol ang paglilitis at parusa sa isang lehitimong hukuman na may kuwalipikadong hukom. Walang indibidwal ang maaaring magpasya kung sino ang papatayin o parurusahan.
Isinalaysay ni Abu Huraira na sinabi ng Propeta (ﷺ): ang sinumang sumunod sa pinuno ay sumusunod sa akin, at ang sinumang sumuway sa kanya ay sumusuway sa akin. Ang pinuno (imam) ay isang kalasag: sa likod niya isinasagawa ang pakikipaglaban at sa pamamagitan niya hinahanap ang proteksiyon. Kung nag-uutos siya ng kabanalan at namamahala nang makatarungan ay gagantimpalaan siya, at kung hindi, ang pasanin ay nasa kanya.
Naninindigan si Ibn Qudamah, isang Hanbali na hurista, na ang usapin ng jihad ay ipinagkakatiwala sa pinuno (imam) at sa kanyang paghuhusga, at na dapat siyang sundin ng mga tao rito. Nagbibigay siya ng isang eksepsiyon: kung biglang sumalakay ang isang kaaway at walang panahong magtanong sa pinuno, maaaring ipagtanggol ng mga tao ang kanilang sarili nang walang pahintulot niya. Naninindigan din siya na ang isang Muslim na pumapasok sa isang lupaing hindi Muslim sa ilalim ng isang pangako ng kaligtasan (aman) ay hindi maaaring magtaksil sa mga tao nito o kunin ang kanilang ari-arian, dahil ibinigay ang kaligtasan sa pagkaunawang hindi siya magtataksil sa kanila, kahit hindi ito sinabi sa mga salita.
Naninindigan si Ibn Qudamah, isang Hanbali na hurista, na bilang tuntunin, walang sinumang maaaring magsagawa ng isang takdang parusa (hadd) maliban sa pinuno (imam) o sa itinalaga niyang kumilos para sa kanya. Ang tanging eksepsiyong pinahihintulutan niya ay isang lumang patakaran tungkol sa isang amo at sa sarili niyang alipin, na wala nang aplikasyon ngayon.
Mga pangkat na maling gumagamit sa salita
Inilagay ng ilang armadong pangkat ang salita sa kanilang mga pangalan. Kabilang sa kanila ang Egyptian Islamic Jihad, Palestinian Islamic Jihad at ang Islamic Jihad Union. Ipinagbabawal ng Britanya ang tatlo bilang mga organisasyong terorista. Mali silang gamitin ang salita para sa ginagawa nila, dahil ipinagbabawal ng Islam ang terorismo. Ipinagbawal ng Propeta (ﷺ) ang pagpatay sa mga babae at mga bata. Sinabi niya na walang kinalaman sa kanya ang sinumang bumabangon laban sa kanyang pamayanan, na pinababagsak ang mabuti at masama nang walang pagkakaiba. Noong 2014, mahigit 120 iskolar na Muslim ang sumulat sa pinuno ng pangkat na tumatawag sa sarili nitong Islamic State. Kabilang sa kanila ang Grand Mufti ng Ehipto. Sinabi nila sa kanya na ipinagbabawal sa Islam ang pagpatay sa mga walang-sala. Hindi magagawang jihad ng isang pangkat ang ipinagbabawal ng Islam sa pamamagitan ng pagbibigay sa sarili nito ng pangalan.
Ang listahan ng pamahalaan ng UK ng mga organisasyong ipinagbawal sa ilalim ng Terrorism Act 2000. Kasama rito ang Egyptian Islamic Jihad at Palestinian Islamic Jihad (kapwa ipinagbawal noong Marso 2001), ang Islamic Jihad Union (Hulyo 2005) at ang Harakat-ul-Jihad-ul-Islami (Oktubre 2005).
Isinalaysay ni Ibn Umar na may isang babaeng natagpuang patay sa isa sa mga kampanya ng Propeta (ﷺ), at ipinagbawal ng Propeta ang pagpatay sa mga babae at mga bata.
Isinalaysay ni Abu Hurayrah na sinabi ng Propeta (ﷺ): ang sinumang sumalakay sa kanyang pamayanan, na pinababagsak ang mabuti at masama nang walang pagkakaiba, na hindi pinatatawad kahit ang mga mananampalataya, at hindi tumutupad sa pangako sa mga binigyan ng katiyakan ng kaligtasan, ay walang kinalaman sa akin, at wala akong kinalaman sa kanya.
Isang bukas na liham mula sa mga Muslim na iskolar, mufti at imam sa buong mundo para sa pinuno ng pangkat na tumatawag sa sarili nitong Islamic State. Kabilang sa mga lumagda si Shawqi Allam, ang Grand Mufti ng Ehipto, at si Abdallah bin Bayyah, kasama ang mga iskolar at pinuno mula sa Nigeria, Pakistan, Indonesia at Hilagang Amerika. Inililista ng buod nito ang sinasabi nitong ipinagbabawal sa Islam, kabilang ang: pagpatay sa mga walang sala; pagpatay sa mga sugo, at gayundin sa mga mamamahayag at manggagawa ng tulong; pagdedeklarang hindi Muslim ang mga tao malibang hayagan nilang ipahayag ang kawalan ng pananampalataya; pananakit o pagmamalupit sa mga Kristiyano o sa sinumang kabilang sa mga Tao ng Kasulatan; pagpilit sa mga tao na magbalik-loob; pagpapahirap sa mga tao; at paglapastangan sa mga patay. Idinadagdag nito na ang pagbabalik ng pang-aalipin ay ipinagbabawal sa Islam, sapagkat ito ay inalis sa pamamagitan ng pangkalahatang pagkakaisa, at kinokondena nito ang kanyang pagkuha ng mga babae bilang mga babae-alipin bilang pagbuhay muli ng alitan at katiwalian.
Nakapipinsala ito sa Islam, at hindi ito gumagana
Salungat sa Sharia ang pananakit sa mga walang-salang tao, mga babae man, mga bata o iba pang hindi nakikipaglaban. Binibigyan din nito ang Islam ng masamang pangalan, inilalayo ang mga taong nag-iisip na maging Muslim, at binibigyan ng sandata ang mga napopoot sa Islam. Kapwa nais ng mga napopoot sa Islam at ng mga ekstremista na maging marahas ang isang Muslim, upang sisihin ang bawat Muslim: huwag mahulog sa kanilang bitag. Bihirang makamit ng terorismo ang inaangkin nitong ipinaglalaban. Ang isang Muslim na nakararamdam na siya ay nilabag ay dapat magsalita, mag-boycott, magprotesta nang mapayapa, bumoto o tumakbo sa katungkulan, ayon sa batas, at hindi kailanman siya mismo gumamit ng karahasan.
Isinalaysay ni Ibn Umar na may isang babaeng natagpuang patay sa isa sa mga kampanya ng Propeta (ﷺ), at ipinagbawal ng Propeta ang pagpatay sa mga babae at mga bata.
Iniulat ni Rabah ibn Rabi' na sa isang kampanya ay nakita ng Propeta (ﷺ) ang mga taong nagtitipon sa paligid ng isang babaeng pinatay. Sinabi niya na hindi siya isa sa dapat sanang nilabanan. Nagpadala siya ng mensahe kay Khalid ibn al-Walid, na namumuno sa unahan: huwag pumatay ng babae o ng upahang manggagawa.
Iniulat ni Jabir na sa isang kampanya ay nagbanta si Abdullah ibn Ubayy, isang pinuno ng mga mapagkunwari, na palalayasin ng mas marangal ang mas hamak mula sa Madinah. Hiniling ni Umar sa Propeta (ﷺ) na hayaan siyang putulin ang ulo ng lalaki. Sinabi ng Propeta (ﷺ): hayaan mo siya, upang hindi sabihin ng mga tao na pinapatay ni Muhammad ang kanyang mga kasamahan.
Iniulat ni Anas ibn Malik na sinabi ng Propeta (ﷺ): gawin ninyong madali ang mga bagay para sa mga tao at huwag ninyong gawing mahirap; bigyan ninyo sila ng magandang balita at huwag ninyo silang itaboy.
Pinangangalanan ang ‘cumulative extremism’: ang paraan kung paanong ang isang anyo ng ekstremismo ay maaaring kumain at magpalaki sa iba pang anyo. Ginagamit ito ng mga sumunod na manunulat para sa mga grupong far-right at sa mga marahas na ekstremistang nag-aangking sila ay sa Islam, na ang bawat isa ay lumalago sa mga gawa ng isa.
Isang pag-aaral ng 648 grupong terorista na aktibo sa pagitan ng 1968 at 2006, at 268 sa mga ito ang natapos. Sa mga natapos, 43 porsiyento ang bumaling sa prosesong pampulitika at 40 porsiyento ang tinapos ng gawain ng pulisya at intelihensiya. Kaunti ang tinapos ng puwersang militar, at mga isa lamang sa sampu ang nanalo.
Iniulat ni Tariq ibn Shihab na isang lalaki ang nagtanong sa Propeta (ﷺ), habang inilalagay niya ang kanyang paa sa estribo, kung aling jihad ang pinakamainam. Sinabi niya: isang salita ng katotohanan na sinabi sa harap ng isang di-makatarungang pinuno.
Mga pananaw
Ang karaniwang pagtutol: banal na digmaan ang jihad
Sinasabi ng maraming kritiko na ang ibig sabihin ng jihad ay banal na digmaan: isang panrelihiyong tungkuling labanan ang mga hindi sumasampalataya hanggang sumuko sila.
Sinasabi ng mga kritiko na ang ibig sabihin ng jihad ay banal na digmaan, isang tungkuling labanan ang mga hindi sumasampalataya hanggang sumuko sila.
Pagtutol
Ginagamit ng Qur'an ang jihad para sa pakikibaka ng bawat uri, kahit ang pakikibaka sa pamamagitan ng Qur'an mismo sa Mecca, bago pa pinahintulutan ang anumang pakikipaglaban. Tinawag ng Propeta (ﷺ) na isang jihad ang paglilingkod sa iyong mga magulang. Sa isang kilalang salin sa Ingles, idinagdag ng tagasalin ang salitang ‘banal’. Kung saan nangangahulugan nga ng pakikipaglaban ang jihad, nauukol ang pasya sa lehitimong pinuno. At nakatali ang bawat labanan sa utos na huwag lumampas sa mga hangganan. Malaki ang utang ng larawan ng isang banal na digmaan sa balita, kung saan naging isang mabilis na salita ang jihad para sa terorismo. Natuklasan ng isang pag-aaral ng Cardiff University na 36% ng mga balita sa pahayagang Britaniko tungkol sa mga Muslim sa Britanya ay tungkol sa terorismo.
Itinuturo ng mga kritiko ang mga armadong pangkat na tumatawag sa kanilang sarili na ‘Islamic Jihad’ bilang patunay ng ibig sabihin ng salita.
Pagtutol
Hindi ginagawang naaayon sa batas ng isang pangalan ang isang gawa. Ipinagbabawal ng Britanya ang Egyptian Islamic Jihad, Palestinian Islamic Jihad at ang Islamic Jihad Union bilang mga pangkat na terorista, at ipinagbabawal ng Islam ang ginagawa nila. Ipinagbawal ng Propeta (ﷺ) ang pagpatay sa mga babae at mga bata. At itinakwil niya ang sinumang pinababagsak ang mabuti at masama nang walang pagkakaiba. Noong 2014, mahigit 120 iskolar na Muslim, kabilang ang Grand Mufti ng Ehipto, ang sumulat na ipinagbabawal sa Islam ang pagpatay sa mga walang-sala. Mali ang mga pangkat na ito na gamitin ang salita. At mali ang balita na kunin ang kanilang paggamit nito bilang kahulugan nito.
Ang pananaw ng Islam
Ang ibig sabihin ng jihad ay pakikibaka sa landas ng Diyos (﷾). Maaari itong laban sa sariling mga kahinaan, para sa sariling mga magulang, o laban sa paggawa ng mali sa pamamagitan ng dila. Kapag nagpahayag ng digmaan ang isang lehitimong awtoridad, maaari itong sa labanan, palaging sa loob ng mga hangganang itinakda ng Diyos (﷾). Itinali ng Propeta (ﷺ) ang bawat labanan sa mga hangganang hindi maaaring lampasan ng sinumang Muslim.
Ginagamit ng Qur'an ang jihad para sa pakikibaka ng bawat uri. Kasama roon ang pakikibaka sa pamamagitan ng Qur'an mismo sa Mecca, bago pa pinahintulutan ang anumang pakikipaglaban.
Tinawag ng Propeta (ﷺ) na mga anyo ng jihad ang paglilingkod sa sariling mga magulang, at ang pagsasalita laban sa mga gumagawa ng mali. Tinawag niya ang isang mabuting paglalakbay-banal na pinakamabuting jihad para sa mga babae.
Harb ang salita ng Qur'an para sa digmaan.
Sa isang kilalang salin sa Ingles ng Sahih Muslim 1731, idinagdag ng tagasalin ang salitang ‘banal’. Ang ibig sabihin ng Arabeng ughzu ay lumabas sa kampanya.
Ibinigay ang pahintulot na makipaglaban sa mga inaatake at inaapi. Nakatali ang bawat labanan sa utos na huwag lumabag sa mga hangganan.
Ipinagbawal ng Propeta (ﷺ) ang pagpatay sa mga babae at mga bata, ang pagsira sa mga pangako at ang pagputul-putol sa mga patay.
Nauukol sa lehitimong pinuno ang pasya na makipagdigma, hindi sa mga indibidwal o mga pangkat. Ang tanging eksepsiyon ay ang pagtatanggol laban sa isang biglaang pag-atake.
Maling ginagamit ang salita ng mga pangkat na naglalagay ng ‘jihad’ sa kanilang mga pangalan para sa mga gawa ng terorismo. Ipinagbawal ng Propeta (ﷺ) ang pagpatay sa mga babae at mga bata. At itinakwil niya ang sinumang pinababagsak ang mabuti at masama nang walang pagkakaiba.