Pinilit ba ang mga tao na maging Kristiyano?

Ang batas ni Charlemagne para sa nasakop na mga Saxon ay nag-uutos ng kamatayan para sa sinumang nagsusunog ng simbahan, kumakain ng karne sa panahon ng Kuwaresma dahil sa paghamak sa Kristiyanismo, o nagsusunog ng patay ayon sa mga paganong ritwal. Itinatakda ng kabanata 8: kung ang sinuman sa lahi ng mga Saxon na mula ngayon ay nakatago sa gitna nila ay nagnais na itago ang sarili nang hindi bininyagan, at humamak na lumapit sa binyag at nagnais na manatiling pagano, parusahan siya ng kamatayan.

Inilalahad ang mga kondisyon ng pagsuko kung saan tinanggap nina Ferdinand at Isabella ang mga Muslim ng Granada bilang mga sakop, na ipinangako sa kanila ang kanilang mga lupain, ang kanilang mga masjid at ang kanilang sariling batas. Inilalarawan kung paano sinunod ng sapilitang mga pagpapalit ng relihiyon sa Granada ang mga di-makatwirang pamamaraan ni Francisco Ximenes de Cisneros, Arsobispo ng Toledo, at kung paano iniutos ng maharlikang kautusan (pragmatica) noong 12 Pebrero 1502 na umalis ang lahat ng Moro sa mga kaharian ng Castile at Leon pagsapit ng katapusan ng Abril, na pinananatili ang mga batang lalaki na wala pang labing-apat at mga batang babae na wala pang labindalawa, sa mga kondisyong ginawang imposible ang pag-alis: makapaglalayag lamang sila mula sa mga daungan ng Biscay, hindi makapupunta sa Navarre, Aragon, sa mga Turko o sa mga Moro ng Africa, at haharap sa kamatayan kung mananatili. Sinasabi ni Lea na ang kautusan ay walang inialok na nakasaad na alternatibo, kaya ang pagpapalit ng relihiyon, ang tanging paraan upang matakasan ito, ay maaaring tawaging kusang-loob; pinamagatan niya ang bahagi na “Enforced conversion in Castile”.

Isang kahilingang binasa ng mga mananakop na Espanyol sa mga mamamayan ng Amerika. Nakasalig sa pagkakaloob ng Papa ng kanilang mga lupain sa mga hari ng Espanya, hinihingi nito na kilalanin nila ang Simbahan bilang pinuno ng buong mundo, ang Papa, at sa kanyang pangalan ang hari at reyna ng Espanya bilang kanilang mga panginoon, at hayaang mangaral sa kanila ang mga pari. Sinasabi nito na hindi sila pipilitin na maging Kristiyano. Ngunit kung tumanggi sila o magpaliban, ipinahayag nito: “papasok kami nang may kapangyarihan sa inyong bansa, at makikipagdigma kami laban sa inyo sa lahat ng paraan”, kukunin kayo, ang inyong mga asawa at ang inyong mga anak at gagawin silang mga alipin, at sasabihing kasalanan ninyo ang mga kamatayan at kawalang susunod.

Ang maharlikang kautusan ng France na namamahala sa pang-aalipin sa mga pulo ng France sa Amerika. Iniuutos ng ikalawang artikulo nito na ang lahat ng alipin sa mga pulo ay bautismuhan at turuan sa relihiyong Katoliko, Apostoliko at Romano, at na ang mga naninirahang bumibili ng mga bagong dating na Aprikano ay iulat sila sa loob ng isang linggo sa gobernador at sa intendente, na siyang magpapaturo at magpapabautismo sa kanila.

Sinasabi na nakarating ang Islam sa Sulu sa pamamagitan ng mga mangangaral: si Makdum, na dumating mga 1380 at nagkaroon ng mga nagbalik-loob sa maraming lugar, at si Abu Bakr, na dumating mga 1450, nagpakasal sa anak na babae ni Raja Baginda at nagturo ng relihiyon at batas, kaya tinalikuran ng mga tao ang kanilang mga dating diyos sa isang mabagal at unti-unti ngunit tunay na pagbabalik-loob; sinasabi ni Saleeby na binabago nito ang dating pinaniniwalaang opinyon na ang Islam ay ipinasok doon sa pamamagitan ng espada. Ibinibigay nito ang mga tagubilin ni Gobernador Francisco de Sande noong 1578 para sa ekspedisyon laban sa Sulu: na utusan ang mga taga-Sulu na huwag nang tumanggap ng anumang mangangaral ng doktrina ni Mohammed; na alamin kung sino ang nangaral nito, at “hulihin sila at dalhin sa harap ko”; at na sunugin o wasakin ang bahay kung saan ipinangaral ang isinumpang doktrinang iyon. Inililista ni Saleeby sa mga layunin ang gawing basalyong estado ang Sulu, ang maningil ng buwis, at “bunutin ang ‘isinumpang doktrina’ ni Mohammed at gawing Kristiyano ang mga taga-Sulu”, at sinasabing sinimulan ng ekspedisyon ang isang kalagayan ng digmaan sa pagitan ng Sulu at Espanya.

“Walang pamimilit sa relihiyon. Luminaw nga ang pagkagabay sa pagkalisya. Kaya ang sinumang tumatangging sumampalataya sa nagpapakadiyos at sumasampalataya kay Allāh ay nakakapit nga sa hawakang pinakamatibay na walang pagkalamat para rito. Si Allāh ay Madinigin, Maalam.”

“Kung sakaling niloob ng Panginoon mo ay talaga sanang sumampalataya ang sinumang nasa lupa sa kabuuan nila nang lahatan. Kaya ikaw ba ay mamimilit sa mga tao hanggang sa sila ay maging mga mananampalataya?”

“Kaya magpaalaala ka [sa kanila, O Propeta Muḥammad]; ikaw ay isang tagapagpaalaala lamang. Hindi ka sa kanila isang tagapanaig [sa pagsampalataya].”

“Sabihin mo: “Ang katotohanan ay mula sa Panginoon ninyo. Kaya ang sinumang lumuob ay sumampalataya siya, at ang sinumang lumuob ay tumanggi siyang sumampalataya.” Tunay na Kami ay naglaan para sa mga tagalabag sa katarungan ng isang apoy na papaligid sa kanila ang mga pader nito. Kung magpapasaklolo sila ay sasakloluhan sila ng isang tubig na gaya ng kumukulong langis, na iihaw sa mga mukha nila. Kay saklap ang inumin at kay sagwa ito bilang pahingahan!”