May iba bang kasulatang naingatan gaya ng Qur'an?

Isinalaysay ni Abu Hurayra na binabalikan ni Gabriel ang Qur'an kasama ang Propeta (ﷺ) minsan bawat taon, at dalawang ulit sa taon ng kanyang pagkamatay.

Isinalaysay ni Zayd ibn Thabit na matapos mapatay sa Yamama ang marami sa mga nakasaulo ng Qur'an, hiniling sa kanya ni Abu Bakr na tipunin ang Qur'an sa iisang tomo, at ipinaalala sa kanya na siya ang dating sumusulat ng kapahayagan para sa Sugo ni Allah. Tinipon ito ni Zayd mula sa mga nakasulat na piraso at mula sa alaala ng mga tao, at ang natapos na kopya ay napunta mula kay Abu Bakr kay Umar at pagkatapos ay kay Hafsa.

Isinalaysay ni Anas na si Hudhayfa ibn al-Yaman, na nabahala sa pagkakaiba-iba ng mga sundalo ng Syria at Iraq sa pagbigkas ng Qur'an, ay humimok kay Uthman na iligtas ang pamayanan bago ito magkaiba-iba tungkol sa Aklat nito gaya ng nangyari sa mga Hudyo at Kristiyano. Hiniram ni Uthman ang mga tinipong pahina na iniingatan ni Hafsa, ipinakopya ang mga ito kay Zayd ibn Thabit at sa tatlong lalaki ng Quraysh, at sinabi sa tatlo na kapag nagkaiba sila ni Zayd ay isulat nila sa diyalekto ng Quraysh, na siyang pinagbabaan ng Qur'an, ibinalik ang mga pahina sa kanya, nagpadala ng isang kopya sa bawat lalawigan, at iniutos na sunugin ang lahat ng iba pang nakasulat na materyal ng Qur'an.

Isinulat nina Jamison at Witzel na ang Rig Veda ay nakarating sa atin sa esensiya sa iisang lubhang mahusay na naingatang paaralan lamang, ang kay Shakalya, na ang pagsusuri sa teksto nang salita-por-salita (ang Padapatha) ay ipinasa rin; nawala ang mga koleksiyong Bashkala at Mandukeya. Inililista ng kanilang talahanayan ng mga tekstong Vedic ang mga natitirang koleksiyon: isa ng Rig Veda, tatlo ng Sama Veda, anim ng Yajur Veda (isa sa mga ito ay bahagya) at dalawa ng Atharva Veda, na sinasabi nilang lubhang nagkakaiba sa isa't isa. Minamarkahan ng talahanayan ang iba pang mga teksto bilang nawala, tulad ng Brahmana ng paaralang Paippalada, na walang natitirang teksto.

“sinasabi sa atin ng mga Svetambara, gayundin ng mga Digambara, na bukod sa mga Anga, may iba pa at marahil mas matatandang akda, na tinatawag na Purva, na orihinal na labing-apat. Unti-unting nawala ang kaalaman sa mga Purvang ito, hanggang sa wakas ay tuluyan itong naglaho.”

“Nagtakda ang mga Bhikkhu ng Dakilang Konseho ng isang doktrinang salungat (sa tunay na Pananampalataya). Sa pagbabago sa orihinal na bersiyon ay gumawa sila ng ibang bersiyon. Inilipat nila ang mga Sutta na kabilang sa isang lugar (ng kalipunan) sa ibang lugar; sinira nila ang (tunay na) kahulugan at ang Pananampalataya, sa Vinaya at sa limang Kalipunan (ng mga Sutta).”

“Naririnig ko na ang mga kronika ng mga emperador at gayundin ang orihinal na mga salitang nasa pag-aari ng iba't ibang pamilya ay lumilihis sa eksaktong katotohanan, at karamihan ay pinalaki ng mga hungkag na kasinungalingan.”

Sinasabi ng kabanata ni Sima Qian tungkol kay Laozi na siya ay si Li Er, tinatawag ding Dan, isang lalaki ng Chu na nag-iingat ng mga arkibo sa korte ng Zhou. Nilinang ni Laozi ang Daan at ang kabutihan, at ang kanyang karunungan ay naglalayong itago ang kanyang sarili at walang pangalan. Nang umalis siya sa Zhou, hiniling sa kanya ng bantay ng isang daanan na sumulat ng isang aklat. Kaya sumulat siya ng isang aklat sa dalawang bahagi, ng mga limang libong salita, tungkol sa kahulugan ng Daan at ng kabutihan. Pagkatapos ay umalis siya, at walang nakaaalam kung saan siya nagtapos. Pagkatapos ay nagbibigay ang kabanata ng ibang mga salaysay. Sinasabi ng ilan na si Lao Laizi iyon, isa ring lalaki ng Chu, na sumulat ng labinlimang kabanata tungkol sa mga gamit ng turong Taoista. Itinatala nito na ang Dakilang Mananalaysay ng Zhou, na nagngangalan ding Dan ngunit isinulat sa ibang titik, ay nakipagkita kay Duke Xian ng Qin matagal matapos mamatay si Confucius. Sinasabi ng ilan na ang Dan na ito ay si Laozi, sinasabi ng ilan na hindi, at walang nakaaalam kung ganoon nga. Tinatawag nito si Laozi na isang maginoong namuhay nang nakatago sa mundo.

Sinasabi na natapos nina Guru Arjan at ng kanyang eskriba na si Bhai Gurdas ang unang edisyon, ang Adi Granth, noong 1604 at iniluklok ito sa Golden Temple sa Amritsar. Ang mga himno nito ay karamihan ay sa anim sa mga Guru, at ang iba ay sa mga Hindung santo ng bhakti at sa Sufi na si Sheikh Farid. Idinagdag sa kalaunan ni Guru Gobind Singh ang mga himno ni Guru Tegh Bahadur upang mabuo ang huling edisyon. Iniulat ng artikulo ang isang debate ng mga iskolar tungkol sa dalawang sinaunang manuskrito: sa isang lugar, ang manuskritong Kartarpur ay may dalawang panimulang linya lamang ng isang himno ni Guru Arjan, na sinusundan ng mga blangkong pahina, samantalang ang manuskritong Banno, na may petsang 1644, ay may buong himno. Hindi nagkakasundo ang mga iskolar kung alin ang sumasalamin sa orihinal.

Iniulat ang isang salaysay ni Ban Gu noong ikalawang siglo CE na ang Analects ay tinipon ng una at ikalawang salinlahi ng mga alagad ni Confucius at pagkatapos ay ipinasa nang pribado sa loob ng maraming siglo. Napapansin na ikinatwiran ng klasikong iskolar na si Zhu Weizheng noong 1986 na ang Analects ay hindi sinisipi ni pinangangalanan bago ang ikalawang siglo BCE, ang siglo kung kailan naitakda ang teksto nito, at na ang mga kopyang nahukay ay mula sa unang siglo BCE. Iminumungkahi na ang Analects ay maaaring sa bahagi ay isang pagpili mula sa isang mas malaki at mas iba-ibang kalipunan ng materyal na kaugnay ni Confucius.

“Tunay na Kami ay nagbaba ng [Qur’ān na] Paalaala at tunay na Kami rito ay talagang mag-iingat [laban sa pagbabago].”

“Kaya hindi ba sila nagmumuni-muni sa Qur’ān? Kung sakaling ito ay mula sa ganang iba pa kay Allāh, talaga sanang nakatagpo sila rito ng pagkakaiba-ibang marami.”

“Kung kayo ay nasa isang pag-aalinlangan sa ibinaba Namin sa Lingkod Namin, maglahad kayo ng isang kabanata kabilang sa tulad nito at tumawag kayo ng mga saksi ninyo bukod pa kay Allāh kung kayo ay mga tapat.”