Tama ba si Vessantara na ipamigay ang kanyang mga anak?

“Pagkatapos ay kumuha siya ng tubig sa kanyang sisidlan, at tinawag ang brahmin na lumapit, ibinuhos niya ang tubig, na nananalanging makamit niya ang pagkaalam sa lahat. ‘Higit na mahal kaysa sa aking anak nang sandaang ulit, sanlibong ulit, sandaang libong ulit ang pagkaalam sa lahat!’ sigaw niya, na pinaalingawngaw ang lupa, at sa brahmin ay ibinigay niya ang mahalagang kaloob na ito ng kanyang mga anak.”

“Noon ay nagkaroon ng sindak at takot, at yumanig ang malawak na lupa, Nang ang hari na magkadaop ang mga kamay ay ibinigay ang dalawang anak;”

“Nang maibigay ng Dakilang Nilalang ang kaloob, siya'y natuwa, na iniisip kung gaano kabuti ang kaloob na kanyang ginawa, habang nakatayo siyang nakatingin sa mga bata. At pumasok si Jujaka sa gubat, at kinagat ang isang baging, at sa pamamagitan nito ay itinali ang kanang kamay ng batang lalaki sa kaliwa ng batang babae, at itinaboy sila habang pinapalo sila ng mga dulo ng baging.”

“At pagkatapos ang brahmin, hawak ang tungkod, mahigpit na hawak ang baging, Ay pinalo sila at itinaboy sila nang tuloy-tuloy sa harap ng paningin ng kanilang ama.”

“Kung saan niya sila pinalo, nahiwa ang balat, umagos ang dugo, nang mapalo sila ay sumuray-suray sila na magkatalikod.”

“Pagkatapos ay naisip niya: ‘Ang lahat ng sakit na ito ay nagmumula sa pagmamahal, at sa wala nang ibang dahilan; kailangan kong patahimikin ang pagmamahal na ito, at maging panatag.’ Kaya sa pamamagitan ng kapangyarihan ng kanyang kaalaman ay inalis niya ang matinding kirot ng kalungkutan, at naupo nang tahimik gaya ng dati.”

“Ang Haring Vessantara, na naninirahan sa mga lupain ng gubat, Ang nagbigay sa kanila bilang mga alipin, siya na gaya ng lupa ay malayang nagbibigay sa lahat ng humihingi.”

“Iniutos ng hari na bayaran ang halaga para sa mga bata.”

“Noong panahong iyon, si Devadatta ay si Jujaka, ang ginang na si Cinca ay si Amittatapani, si Channa ay si Cetaputta, si Sariputta ay ang asetikong si Accuta, si Anuruddha ay si Sakka, si Haring Suddhodana ay si Haring Sanjaya, si Mahamaya ay si Phusati, ang ina ni Rahula ay si Reyna Maddi, si Rahula ay si Prinsipe Jali, si Uppalavanna ay si Kanhajina, ang mga tagasunod ng Buddha ay ang iba pang mga tao, at si Haring Vessantara ay ako mismo.”

Sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang pinakamabuting kawanggawa ay ibinibigay mula sa labis, at na dapat magsimula sa mga inaalagaan ng isang tao.

Si Sa'd ibn Abi Waqqas, na maysakit sa Mecca, ay nagtanong sa Propeta (ﷺ) kung maaari niyang ipamana ang lahat ng kanyang ari-arian sa kawanggawa. Sinabi ng Propeta na hindi, at hindi rin ang kalahati, at pinahintulutan ang isang-katlo, at idinagdag na kahit ang isang-katlo ay marami na: higit na mabuti na iwan mong mayaman ang iyong mga tagapagmana kaysa dukha at namamalimos sa mga tao, at kahit ang pagkaing isinusubo ng isang lalaki sa bibig ng kanyang asawa ay kawanggawa.

Si Abdullah ibn Amr ibn al-As ay dating nag-aayuno araw-araw at nagsasagawa ng salah buong gabi. Sinabihan siya ng Propeta (ﷺ) na huwag gawin iyon: dapat siyang mag-ayuno sa ilang araw at hindi sa iba, at magsagawa ng salah sa gabi at matulog din. Sinabi niya na ang kanyang katawan ay may karapatan sa kanya, ang kanyang mga mata ay may karapatan sa kanya, at ang kanyang asawa ay may karapatan sa kanya.

“O mga sumampalataya, magsanggalang kayo sa mga sarili ninyo at mga mag-anak ninyo sa isang apoy na ang panggatong nito ay ang mga tao at ang mga bato, na sa ibabaw nito ay may mga anghel na mababagsik na matitindi na hindi sumusuway kay Allāh sa anumang ipinag-utos Niya sa kanila at gumagawa sa anumang inuutos sa kanila.”

“[Sila] ang mga nagsasabi: “Panginoon namin, magkaloob Ka sa amin mula sa mga asawa namin at mga supling namin ng ginhawa ng mga mata, at gumawa Ka sa amin para sa mga tagapangilag magkasala bilang tagapanguna.””