Ninais ba ng Buddha na magturo?

“Pagkatapos ay sumagi sa isip ko, ‘Ang prinsipyong ito na natuklasan ko ay malalim, mahirap makita, mahirap unawain, mapayapa, dakila, lampas sa saklaw ng lohika, pino, nauunawaan ng matatalino. Ngunit gusto ng mga tao ang pagkapit, mahal nila ito at kinasisiyahan. Mahirap para sa kanila na makita ang paksang ito; ibig sabihin, ang tiyak na pagkakaugnay ng mga kondisyon, ang nakasalalay na pagsibol. Mahirap din para sa kanila na makita ang paksang ito; ibig sabihin, ang pagpapatahimik sa lahat ng gawain, ang pagbitaw sa lahat ng pagkakakapit, ang pagwawakas ng pananabik, ang paglalaho, ang pagtigil, ang pagkapawi. At kung ituturo ko ang prinsipyong ito, maaaring hindi ako maunawaan ng iba, na magiging nakapapagod at nakagagambala para sa akin.’”

“At pagkatapos ay sumagi sa isip ko ang mga taludtod na ito, na hindi kinasihan nang higit-sa-likas, ni natutunan noong nakaraan:”

“Kaya, habang nagninilay ako nang ganito, ang isip ko ay humilig sa pananatiling walang ginagawa, hindi sa pagtuturo ng Dhamma.”

“Pagkatapos ang diyos na si Sahampati, na nalalaman ang takbo ng aking isip, ay nag-isip, ‘Oh panginoon! Mawawala ang mundo, mapapahamak ang mundo! Sapagkat ang isip ng Natanto, ng ganap, ng lubos na gising na Buddha, ay humihilig sa pananatiling walang ginagawa, hindi sa pagtuturo ng Dhamma.’ Pagkatapos, kasingdali ng pag-unat o pagbaluktot ng isang malakas na tao ng kanyang bisig, naglaho ang diyos na si Sahampati mula sa kaharian ng mga diyos at muling lumitaw sa harap ko. Inayos niya ang kanyang balabal sa isang balikat, itinaas ang kanyang nakatikom na mga palad patungo sa akin, at nagsabi, ‘Ginoo, ituro nawa ng Pinagpalang Isa ang Dhamma! Ituro nawa ng Banal na Isa ang Dhamma!”

“Pagkatapos, sa pag-unawa sa paanyaya ng Diyos, sinuri ko ang mundo sa mata ng isang Buddha, dahil sa aking habag sa mga nilalang na may damdamin.”

“Napaunlad at nalinang na ng Ganap na Nakaunawa ang apat na saligan ng kapangyarihang saykiko, ginawa ang mga itong sasakyan at saligan, pinanatili ang mga ito, pinagtibay, at wastong isinagawa. Kung nanaisin niya, maaaring mabuhay ang Ganap na Nakaunawa sa buong nararapat na haba ng buhay o sa natitira pa rito.”

“Ngunit hindi ito naunawaan ni Ānanda, kahit nagbigay ang Buddha ng ganoon kalinaw na pahiwatig, ganoon kalinaw na tanda. Hindi siya nagmakaawa sa Buddha: ‘Ginoo, manatili nawa ang Pinagpala sa buong nararapat na haba ng buhay! Manatili nawa ang Banal sa buong nararapat na haba ng buhay! Iyon ay para sa kapakanan at kaligayahan ng mga tao, dahil sa pakikiramay sa mundo, para sa kapakinabangan, kapakanan, at kaligayahan ng mga diyos at tao.’ Sapagkat ang kanyang isip ay para bang sinapian ni Māra.”

“Nang masabi ito, sinabi ng Buddha kay Māra, ‘Magpahinga ka, Masama. Malapit na ang ganap na pagkapawi ng Ganap na Nakaunawa. Tatlong buwan mula ngayon ay lubos nang mapapawi ang Ganap na Nakaunawa.’”

“Kaya sa Dambanang Cāpāla, ang Buddha, nang may kamalayan at gising na isip, ay isinuko ang lakas ng buhay.”

“Kaya, Ānanda, ang pagkakasala ay iyo lamang, ang pagkakamali ay iyo lamang. Sapagkat kahit nagbigay ang Ganap na Nakaunawa ng ganoon kalinaw na pahiwatig, ganoon kalinaw na tanda, hindi ka nagmakaawa sa akin na manatili sa buong nararapat na haba ng buhay, o sa natitira pa rito. Kung nagmakaawa ka sa akin, tatanggihan sana kita nang dalawang beses, ngunit papayag sa ikatlong pagkakataon. Kaya, Ānanda, ang pagkakasala ay iyo lamang, ang pagkakamali ay iyo lamang.”

“Pagkatapos ang diyos na si Sahampati, na nalalaman ang takbo ng aking isip, ay nag-isip, ‘Oh panginoon! Mawawala ang mundo, mapapahamak ang mundo! Sapagkat ang isip ng Natanto, ng ganap, ng lubos na gising na Buddha, ay humihilig sa pananatiling walang ginagawa, hindi sa pagtuturo ng Dhamma.’ Pagkatapos, kasingdali ng pag-unat o pagbaluktot ng isang malakas na tao ng kanyang bisig, naglaho ang diyos na si Sahampati mula sa kaharian ng mga diyos at muling lumitaw sa harap ko. Inayos niya ang kanyang balabal sa isang balikat, itinaas ang kanyang nakatikom na mga palad patungo sa akin, at nagsabi, ‘Ginoo, ituro nawa ng Pinagpalang Isa ang Dhamma! Ituro nawa ng Banal na Isa ang Dhamma!”

“At pagkatapos ay sumagi sa isip ko ang mga taludtod na ito, na hindi kinasihan nang higit-sa-likas, ni natutunan noong nakaraan:”

“Nang masabi ito, sinabi ng Buddha kay Māra, ‘Magpahinga ka, Masama. Malapit na ang ganap na pagkapawi ng Ganap na Nakaunawa. Tatlong buwan mula ngayon ay lubos nang mapapawi ang Ganap na Nakaunawa.’”

“Kaya, Ānanda, ang pagkakasala ay iyo lamang, ang pagkakamali ay iyo lamang. Sapagkat kahit nagbigay ang Ganap na Nakaunawa ng ganoon kalinaw na pahiwatig, ganoon kalinaw na tanda, hindi ka nagmakaawa sa akin na manatili sa buong nararapat na haba ng buhay, o sa natitira pa rito. Kung nagmakaawa ka sa akin, tatanggihan sana kita nang dalawang beses, ngunit papayag sa ikatlong pagkakataon. Kaya, Ānanda, ang pagkakasala ay iyo lamang, ang pagkakamali ay iyo lamang.”

“O nagtatalukbong, bumangon ka saka magbabala ka.”

“O Sugo, magpaabot ka ng pinababa sa iyo mula sa Panginoon mo. Kung hindi mo gag̶̶awin ay hindi ka nagpapaaabot ng pasugo Niya. Si Allāh ay magsasanggalang sa iyo sa mga tao. Tunay na si Allāh ay hindi nagpapatnubay sa mga taong tagatangging sumampalataya.”

“Talaga ngang may dumating sa inyo na isang Sugo kabilang sa mga sarili ninyo, na mabigat sa kanya ang anumang ininda ninyo, na masigasig sa inyo, na sa mga mananampalataya ay mahabaging maawain.”

“Kaya baka ikaw ay kikitil sa sarili mo dahil sa mga bakas nila, kung hindi sila sumampalataya sa salaysay na ito, dala ng dalamhati.”

“Hindi naging ukol sa isang tao na mamatay malibang may pahintulot ni Allāh bilang atas na tinaningan. Ang sinumang nagnanais ng gantimpala sa Mundo ay magbibigay Kami sa kanya mula rito. Ang sinumang nagnanais ng gantimpala sa Kabilang-buhay ay magbibigay Kami sa kanya mula roon. Gaganti Kami sa mga tagapagpasalamat.”