Maikling sagot
Sinasabi ng Qur'an na pinauusad nang marahan ang mga ulap, pinagbubuklod at ibinubunton. Lumalabas ang ulan mula sa loob ng mga ito, at bumabagsak ang yelong ulan mula sa mga kumpol na parang bundok sa langit, na may kidlat na sapat ang liwanag upang makasilaw. Tinatawag din nito na mabibigat ang mga ulap. Totoo ang bawat bahagi niyan. Ang isang karaniwang ulap ay may mga 500 tonelada ng tubig, at lumulutang ito dahil napakaliliit ng mga patak nito. Nanirahan ang Propeta Muhammad (ﷺ) sa isang bayan sa disyerto at hindi marunong bumasa. Ipinaliwanag ng mundo ng mga maalam sa kanyang panahon ang mga unos sa pamamagitan ng teorya ni Aristotle ng mga tuyong singaw na nagliliyab. Wala sa teoryang iyon ang inuulit ng Qur'an. Inilalarawan nito ang nakikita ng sinuman sa isang unos at walang iniaalok na teorya kung paano ito gumagana. Tinatawag ng Qur'an ang ganoong mga bagay na mga tanda ng Diyos (﷾).
Buong paliwanag
Ang unos sa iisang talata
Ibinibigay ng Qur'an ang buhay ng isang unos sa iisang talata. Pinauusad, pinagbubuklod at ibinubunton ang mga ulap. Lumalabas ang ulan mula sa loob ng mga ito. Ibinababa ang yelong ulan mula sa mga kumpol na parang bundok. Sapat ang liwanag ng kidlat upang bumulag. Inihaharap ng Qur'an ang lahat ng ito bilang gawa ni Allah (﷾), isang tandang dapat pagnilayan.
“Hindi ka ba nakakita na si Allāh ay nagpapausad ng mga ulap, pagkatapos nagbubuklod Siya sa mga ito? Pagkatapos gumagawa Siya sa mga ito bilang bunton saka nakikita mo ang ulan habang lumalabas mula sa loob nito. Nagbababa Siya mula sa langit ng mga bundok [ng mga ulap] na nasa mga ito ay may yelong ulan, saka nagpapatama Siya nito sa sinumang niloloob Niya at naglilihis Siya nito palayo sa sinumang niloloob Niya. Halos ang kislap ng kidlat nito ay nag-aalis ng mga paningin.”
Itinutulak ang mga ulap
Pinagsasama ang mga ito
Ipinatong-patong ang mga ito
Dumarating ang ulan mula sa gitna nito
Bumabagsak ang granizo mula sa mga kimpal na parang bundok
na may kidlat na sapat ang liwanag upang bumulag.
Kung paano ito binasa ng mga unang iskolar
Ipinapaliwanag ni Ibn Kathir ang talata nang hakbang-hakbang. Pinauusad ng Diyos (﷾) ang mga ulap habang manipis pa ang mga ito, pinagbubuklod ang mga ito matapos magkalat, at ibinubunton ang mga ito sa isa't isa. Lumalabas ang ulan mula sa mga puwang sa pagitan nila. Tungkol sa mga ‘bundok’ sa langit, nagbibigay siya ng dalawang pagbasa. Kinuha ng ilang iskolar ang mga ito bilang mga tunay na bundok ng yelong ulan sa langit, kung saan ibinababa ang yelong ulan. Kinuha naman ng iba ang ‘mga bundok’ bilang larawan para sa mga ulap mismo. Doon niya ito iniiwan: si Allah (﷾) ang higit na nakaaalam. Sinusunod ng pahinang ito ang ikalawa. Alinman doon, inilalarawan ng talata nang totoo ang unos, at wala itong inuulit sa mga maling teorya ng panahon nito.
Ipinaliliwanag ang marahang pagpapausad sa mga ulap habang mahina pa ang mga ito, ang kanilang pagsasama matapos silang magkalat, at ang kanilang pagbubunton sa isa't isa, na ang ulan ay lumalabas mula sa mga puwang sa pagitan nila (Ibn Abbas, al-Dahhak). Tungkol sa “mga bundok [ng mga ulap] na nasa mga ito ay may yelong ulan”, iniulat niya ang mga nagsasabing may mga bundok ng yelong ulan sa langit na mula roon ay nagbababa ang Diyos ng yelong ulan, at ang mga itinuturing ang “mga bundok” bilang talinghaga para sa mga ulap; at si Allah ang higit na nakaaalam.
“Hindi ka ba nakakita na si Allāh ay nagpapausad ng mga ulap, pagkatapos nagbubuklod Siya sa mga ito? Pagkatapos gumagawa Siya sa mga ito bilang bunton saka nakikita mo ang ulan habang lumalabas mula sa loob nito. Nagbababa Siya mula sa langit ng mga bundok [ng mga ulap] na nasa mga ito ay may yelong ulan, saka nagpapatama Siya nito sa sinumang niloloob Niya at naglilihis Siya nito palayo sa sinumang niloloob Niya. Halos ang kislap ng kidlat nito ay nag-aalis ng mga paningin.”
Ang natutuklasan ng mga meteorologist
Lumalaki ang mga unos habang umaakyat ang mga cumulus na ulap (mga nakabuntong ulap) at nagsasama bilang isang matayog na cumulonimbus, ang mataas na ulap ng unos. Madalas itong sampung kilometro ang taas o higit pa. Nabubuo ang yelong ulan sa malamig nitong itaas na bahagi, na dinadala paitaas ng malalakas na updraft (umaakyat na hangin). Lumalaki ang karga sa likod ng kidlat habang nagbabanggaan ang yelo at malambot na yelong ulan doon sa itaas. Nagsasalita ang Arabe tungkol sa mga bundok sa langit na may yelong ulan sa loob. Isinasalin ito ng Rowwad bilang “mga bundok [ng mga ulap]”. Malapit na tumutugma rito ang matayog na ulap ng unos na may yelong ulan sa itaas na bahagi nito.
Ipinaliliwanag nito na ang mga bagyong may kulog ay lumalaki mula sa pumapaitaas at nagsasanib na mga ulap na cumulus; na dinadala ng malalakas na pataas na hangin ang mga patak ng ulan sa napakalamig na itaas na bahagi ng bagyo, kung saan lumalaki ang graniso; at na ang kargang elektrikal sa likod ng kidlat ay nabubuo habang nagbabanggaan ang maliliit na butil ng yelo at malambot na graniso (graupel) sa malamig na itaas na bahaging iyon.
“Hindi ka ba nakakita na si Allāh ay nagpapausad ng mga ulap, pagkatapos nagbubuklod Siya sa mga ito? Pagkatapos gumagawa Siya sa mga ito bilang bunton saka nakikita mo ang ulan habang lumalabas mula sa loob nito. Nagbababa Siya mula sa langit ng mga bundok [ng mga ulap] na nasa mga ito ay may yelong ulan, saka nagpapatama Siya nito sa sinumang niloloob Niya at naglilihis Siya nito palayo sa sinumang niloloob Niya. Halos ang kislap ng kidlat nito ay nag-aalis ng mga paningin.”
- NASA, Kennedy Space Center, 2014
- NASA, International Space Station, 2008
Ang mabibigat na ulap
Dalawang beses tinatawag ng Qur'an na mabibigat (thiqal, ibig sabihin ay puno ng dala) ang mga ulap na may ulan. Pinatutunayan ng pagsukat ang salita. Ang isang karaniwang ulap sa magandang panahon ay may mga 500 tonelada ng tubig, at mas marami pa ang dala ng isang ulap ng unos. Lumulutang ito dahil nakakalat ang tubig nito bilang napakaliliit na patak sa napakalaking dami ng hangin. Kaya mas magaan ang ulap kaysa sa mas tuyong hangin sa ilalim nito. Walang sinuman noong ikapitong siglo ang makatitimbang ng isang ulap, at tumutugma ang salita ng Qur'an sa sinukat sa bandang huli.
“Siya ang nagpapakita sa inyo ng kidlat sa pangamba at sa paghahangad, at nagpapairal sa mga ulap na mabibigat.”
“Siya ay ang nagsusugo ng mga hangin bilang mga tagapagbalita ng nakagagalak sa harap ng awa Niya; hanggang sa nang nagdala ang mga iyon ng mga ulap na mabigat ay aakay Kami sa mga ito tungo sa isang bayang patay saka magpapababa Kami roon ng tubig kaya magpapalabas Kami sa pamamagitan nito ng lahat ng mga bunga. Gayon Kami magpapalabas ng mga patay, nang sa gayon kayo ay magsasaalaala.”
Kinukuwenta nito ang bigat ng tubig sa isang karaniwang ulap na cumulus mula sa laki nito at sa dami ng tubig sa bawat metro kubiko, at umaabot sa humigit-kumulang 500 tonelada (mga 1.1 milyong libra). Ipinaliliwanag nito na lumulutang pa rin ang ulap dahil ang tubig nito ay nakakalat bilang maliliit na patak sa mga isang kilometro kubiko ng hangin, kaya hindi gaanong siksik ang ulap kaysa sa mas tuyong hangin sa ilalim nito.
- 500Tonelada ng tubig sa isang karaniwang ulap ng magandang panahon
- 10 km+Madalas na taas ng isang ulap ng bagyong may kulog
Ang itinuro ng mundo ng mga maalam
Ang agham ng panahon ay ang kay Aristotle. Isa siyang Griyegong palaisip ng ikaapat na siglo BCE. Itinuro niya na may dalang dalawang singaw mula sa lupa ang hangin, ang isa ay basa at ang isa ay tuyo. Ang kulog ay ang tuyong singaw na tumatama sa mga ulap, at ang kidlat ay ang singaw na iyon na nagliliyab. Hindi isinalin sa Arabe ang kanyang Meteorology (ang kanyang aklat tungkol sa panahon) hanggang sa mga saling Abbasid (ang kilusan ng pagsasalin sa ilalim ng mga kalipa ng Baghdad). Mahigit isang siglo iyon matapos mamatay ang Propeta (ﷺ). Itinuturo pa rin ang kanyang teorya ng panahon sa Europa noong dekada 1600. Kumalat nga ang karunungang Griyego sa rehiyon sa Syriac, sa mga monasteryo at paaralan ng Syria at Mesopotamia. Ang Syriac ay isang anyo ng Aramaiko na ginagamit ng mga silangang simbahan. Kaya ang sinumang kumuha rito ay makukuha rin ang teoryang ito.
Itinuturo ni Aristoteles na humihigop ang araw ng dalawang singaw mula sa lupa: isang basa, ang alimuom, at isang tuyo na parang usok (Aklat I, kab. 4). Sa Aklat II, kab. 9, ipinaliliwanag niya ang kulog bilang ang tuyong singaw, na nakulong sa isang ulap at pilit na inilabas, na tumatama sa mga nakapaligid na ulap, at ang kidlat bilang ang parehong inilabas na singaw na nagniningas sa isang pino at mahinang apoy.
Ang karaniwang kasaysayan ng kilusan ng pagsasaling Griyego-Arabe. Ipinakikita nito na ang pagsasalin ng agham at pilosopiyang Griyego sa Arabe ay isang proyekto ng mga Abbasid na nakasentro sa Baghdad, mula sa ikalawang hati ng ika-8 siglo hanggang sa ika-10, at ang mga akdang Griyego ay dati nang makukuha sa rehiyon pangunahin sa Syriac.
Kung bakit ito ay isang tanda
Bukas sa sinuman ang panonood ng mga unos, at hindi iba ang inaangkin ng Qur'an. Nasa sinasabi at sa hindi isinasama ang tanda. Hindi marunong bumasa o sumulat ang Propeta (ﷺ), at itinatala ito ng Qur'an. Nagsasabi ang salaysay nito tungkol sa unos ng ilang payak na bagay na totoo. Gumagamit ito ng salita para sa mga ulap na pinatutunayan ng pagsukat. Wala itong dala sa mga pagkakamaling ipapasa sana ng bawat pinagmulan ng mga maalam noong panahong iyon. Ipinapangako ng Qur'an na patuloy na lilitaw ang ganoong mga tanda hanggang sa maging malinaw ang katotohanan nito.
“Hindi ka dati bumibigkas bago pa nito ng anumang aklat at hindi ka nagsusulat nito sa pamamagitan ng kanan mo [dahil] kung gayon ay talagang nag-alinlangan ang mga tagapagpabula.”
“Magpapakita Kami sa kanila ng mga tanda Namin sa mga abot-tanaw at sa mga sarili nila hanggang sa luminaw para sa kanila na [ang Qur’ān na] ito ay ang katotohanan. Hindi ba nakasapat ang Panginoon mo na Siya sa bawat bagay ay Saksi?”
Mga pananaw
Ang pananaw ng Islam
Ang Qur'an, na ipinahayag sa Propeta Muhammad (ﷺ), ay tumpak na naglalarawan sa unos, tumatawag na mabibigat ang mga ulap, at umiiwas sa maling teorya ng panahon nito. Iniaalok nito ang mga ito bilang mga tanda ng Nagpapausad sa mga ulap, hindi bilang aralin sa agham.
Inilalarawan ng Qur'an ang mga ulap na pinauusad, pinagbubuklod at ibinubunton. Lumalabas ang ulan mula sa loob ng mga ito, at ibinababa ang yelong ulan mula sa mga kumpol na parang bundok sa langit, na may nakabubulag na kidlat.
Nabubuo ang mga unos habang umaakyat ang mga cumulus na ulap at nagsasama bilang matataas na tore, at lumalaki ang yelong ulan sa malamig nilang itaas na bahagi.
Dalawang beses tinatawag ng Qur'an na mabibigat ang mga ulap na may ulan, at may mga 500 tonelada ng tubig nga ang isang karaniwang ulap.
Ipinaliwanag ng pamantayang karunungan ng panahon, ang kay Aristotle, ang kulog at kidlat bilang tuyong singaw na tumatama sa mga ulap at nagliliyab. Wala riyan ang inuulit ng Qur'an.
Ipinahahayag ng Qur'an na hindi bumasa o sumulat ang Propeta (ﷺ) bago ito dumating.
Nagbigay ang Qur'an ng tumpak na salaysay ng unos, malaya sa mga pagkakamali ng panahon nito, sa isang lalaking hindi marunong bumasa. Isa ito sa mga tandang sinasabi ng Qur'an na ipinakikita ng Diyos (﷾) sa mundo.