Maikling sagot
Isaalang-alang ang Islam dahil nagsalita ang Siyang gumawa sa mundo, at ang Qur'an ay Kanyang salita. Itinuro ni Confucius ang mga panahon bilang tahimik na turo ng Langit. Itinuturo ng Qur'an ang mga tanda ng gayunding uri: ang mga langit, ang lupa, at ang pagsunod ng maghapon sa gabi. Sinasabi nito na nagsalita rin ang Siyang gumawa sa mga ito, sa isang Aklat na masusubok. Iniuutos ng Islam ang kabaitan sa mga magulang at ang pagtupad sa sariling salita, at pinupuri nito ang kaalaman. Itinuro din ni Confucius ang mga tungkuling ito. Sa Islam, utos ng Diyos (﷾) ang bawat isa, at nananagot sa Kanya ang bawat tao para rito. Kung saan naghahandog ang mga lumang ritwal sa mga espiritu at sa mga patay, inilalaan ng Islam ang lahat ng pagsamba sa Diyos (﷾) lamang. Ang Islam ay isang ganap na paraan ng pamumuhay, na magkakasama ang paniniwala, pagsamba, pamilya at pagkatao. Basahin ang Qur'an, at subukin ito.
Buong paliwanag
Ang sinabi ni Confucius tungkol sa pananahimik ng Langit
Minsang sinabi ni Confucius (Kongzi) na mas gusto niyang hindi magsalita. Itinanong ng kanyang alagad na si Zigong kung ano kung gayon ang itatala ng mga estudyante. (Tsze-kung ang baybay ni Legge sa pangalan. Si James Legge ang tagasalin noong ika-labinsiyam na siglo na ginagamit ng site na ito.) Sumagot si Confucius ng isang tanong: nagsasalita ba ang Langit? Itinuro niya ang apat na panahon at ang lahat ng bagay na lumalago. Sa Analects, ang Langit (Tian, o T'ien sa baybay ni Legge) ang pinakamataas na kapangyarihan. Para kay Confucius, nagtuturo ito sa pamamagitan ng kaayusan nito at hindi sa pamamagitan ng mga salita. Itinatala ito ng Analects (Lunyu) sa Aklat 17, kabanata 19, na isinusulat na 17.19.
“Sinabi ng Guro, ‘Mas gusto kong hindi magsalita.’ Sinabi ni Tsze-kung, ‘Kung ikaw, Guro, ay hindi magsasalita, ano ang itatala namin, ang iyong mga alagad?’ Sinabi ng Guro, ‘Nagsasalita ba ang Langit? Sinusunod ng apat na panahon ang kanilang takbo, at ang lahat ng bagay ay patuloy na nalilikha, ngunit may sinasabi ba ang Langit?’”
Ang gayunding uri ng mga tanda, at isang Manlilikhang nagsalita
Itinuturo din ng Qur'an ang kaayusan ng mundo. Nagsasalita ito tungkol sa mga langit at lupa, at sa pagsasalit-salitan ng gabi at maghapon, bilang mga tanda para sa mga may isip. Ipinakikita ng gayong mga tanda na may isang Manlilikha, at na hindi Niya ginawa ang lahat ng ito nang walang saysay (3:191). Hindi sinasabi ng mga ito nang detalyado sa isang tao kung paano Siya sasambahin, o kung ano ang itatanong Niya sa kanya sa huling araw. Sinasabi ng Qur'an na nagsalita rin ang Diyos (﷾). Kinakausap Niya ang mga tao sa pamamagitan ng pagkasi, mula sa likuran ng isang lambong, o sa pagsusugo ng isang sugo. Inaangkin ng Qur'an na ito ang salitang iyon, at nag-aanyaya ito ng isang pagsubok. Inilalahad ng pahinang “May nakatugon na ba sa hamon ng Qur'an na sumulat ng isang kabanatang tulad nito?” ang pagsubok.
“Tunay na sa pagkalikha sa mga langit at lupa at pagsasalit-salitan ng gabi at maghapon ay talagang may mga tanda ukol sa mga may isip, na mga umaalaala kay Allāh nang nakatayo o nakaupo o nakahiga sa mga tagiliran nila at nag-iisip-isip sa pagkalikha sa mga langit at lupa, [na nagsasabi]: Panginoon namin, hindi Ka lumikha nito nang walang-saysay. Kaluwalhatian sa Iyo, kaya magsanggalang Ka sa amin sa pagdurusa sa Apoy.”
“Hindi naging ukol sa tao na kausapin siya ni Allāh maliban sa isang pagkasi, o sa likuran ng isang lambong, o magsugo Siya ng isang [anghel na] sugo para magkasi iyon ayon sa pahintulot Niya ng anumang niloloob Niya. Tunay na Siya ay Mataas, Marunong.”
“Kung kayo ay nasa isang pag-aalinlangan sa ibinaba Namin sa Lingkod Namin, maglahad kayo ng isang kabanata kabilang sa tulad nito at tumawag kayo ng mga saksi ninyo bukod pa kay Allāh kung kayo ay mga tapat.”
Mga tungkuling iniuutos ng Islam, na itinuro din ni Confucius
Sinabi ni Confucius na ang paggalang sa magulang, ang tungkulin sa mga magulang, ay higit pa sa pagtustos. Kahit ang mga aso at kabayo ay makapagbibigay ng isang uri ng pagtustos. Kung walang paggalang, tanong niya, ano ang pagkakaiba (2.7)? Iniuutos ng Qur'an ang kabaitan sa mga magulang kasunod mismo ng pagsamba sa Diyos (﷾). Sinasabi nito na kausapin sila nang walang salita ng pagkasuya, at kausapin sila sa marangal na pananalita. Sinabi ni Confucius na hindi niya alam kung paano makauusad ang taong walang katapatan (2.22). Sinasabihan ng Qur'an ang mga mananampalataya na tuparin ang bawat kasunduan, sapagkat pananagutan ang bawat kasunduan. Nagbubukas ang Analects sa kasiyahan ng pag-aaral (1.1). Sinasabihan ng Qur'an ang Propeta (ﷺ) na hilingin sa kanyang Panginoon na dagdagan ang kanyang kaalaman. Itinatanong nito kung nagkakapantay ba ang mga nakaaalam at ang mga hindi nakaaalam. Sa Islam, utos ng Diyos (﷾) ang bawat tungkulin, at nananagot sa Kanya ang bawat tao para rito.
“Ang paggalang sa magulang sa kasalukuyan ay nangangahulugan ng pagtustos sa mga magulang. Ngunit ang mga aso at kabayo ay may kakayahan ding gumawa ng anumang pagtustos;-- kung walang paggalang, ano ang magtatangi sa isang pagtustos mula sa isa pa?”
“Nagtadhana ang Panginoon mo na huwag kayong sumamba kundi sa Kanya at sa mga magulang ay [mag-ukol ng] paggawa ng maganda. Kung aabutan nga naman sa piling mo ng katandaan ang isa sa kanilang dalawa o ang kapwa sa kanilang dalawa ay huwag kang magsabi sa kanilang dalawa ng pagkasuya at huwag kang bumulyaw sa kanilang dalawa. Magsabi ka sa kanilang dalawa ng salitang marangal. Magbaba ka para sa kanila ng loob sa pagkaaba dahil sa pagkaawa at magsabi ka: “Panginoon ko, maawa Ka sa kanilang dalawa yayamang nag-alaga silang dalawa sa akin noong bata pa [ako].””
“Sinabi ng Guro, ‘Hindi ko alam kung paano makauusad ang taong walang katapatan. Paano mapatatakbo ang isang malaking karwahe nang walang pahalang na kahoy na pinagsisingkawan ng mga baka, o ang isang maliit na karwahe nang walang kaayusan sa pagsisingkaw ng mga kabayo?’”
“Huwag kayong lumapit sa yaman ng ulila kundi sa [paraang] pinakamaganda hanggang sa umabot siya sa katindihan niya. Magpatupad kayo sa kasunduan; tunay na ang kasunduan ay laging pinananagutan.”
“Hindi ba kaaya-aya ang matuto nang may palagiang tiyaga at sipag?”
“Kaya napakataas si Allāh, ang Haring Totoo. Huwag kang magmadali sa pagbigkas ng Qur’ān bago pa matapos sa iyo ang pagkasi nito at magsabi ka: “Panginoon ko magdagdag Ka sa akin ng kaalaman.””
“O ang sinumang siya ay masunurin sa mga sandali ng gabi habang nakapatirapa at nakatayo, na nangingilag sa Kabilang-buhay at nag-aasam awa ng Panginoon niya [ay higit na mabuti ba]? Sabihin mo: “Nagkakapantay kaya ang mga nakaaalam at ang mga hindi nakaaalam? Nagsasaalaala lamang ang mga may isip.””
Kung saan naiiba ang Islam: ang pagsamba sa Diyos (﷾) lamang
Sinabi ni Confucius na dapat alayan ng handog ang mga patay na magulang ayon sa kaangkupan, ibig sabihin ay ayon sa mga ritwal (li). Sinabi niya ito nang tanungin tungkol sa paggalang sa magulang (2.5). Itinatala rin ng Analects kung paano naghahandog sa mga patay at sa mga espiritu, na para bang naroroon sila (3.12). Hindi iniaalay ng Islam ang mga handog na ito. Itinuturo nito na ang dasal, ang pag-aalay, ang buhay at ang kamatayan ay pawang ukol sa Diyos (﷾), na walang katambal. Sa Diyos (﷾) ang mga dako ng pagsamba, kaya walang sinumang dapat dalanginan kasama Niya. Sinasabi ng Qur'an na ang mga dinadalanginan bukod sa Diyos (﷾) ay hindi makatutugon sa panalangin. Sinasabi ng maraming pamilya na pag-alaala ang mga ritwal na ito, hindi pagsamba. Iniingatan ng Islam ang pag-alaala. Tinitingnan nito ang ginagawa: para sa Diyos (﷾) lamang ang handog at ang panalangin, anuman ang tawag sa ritwal. Dito tumatalikod ang Islam sa mga ritwal. Nananatili ang paggalang na utang sa mga magulang: kabaitan sa buong buhay nila, kahit tutulan nila ang pananampalataya ng kanilang anak (31:15).
“Na ang mga magulang, habang buhay, ay paglingkuran ayon sa kaangkupan; na, kapag patay na, sila ay ilibing ayon sa kaangkupan; at na sila ay alayan ng handog ayon sa kaangkupan.”
“Naghahandog siya sa mga patay, na para bang naroroon sila. Naghahandog siya sa mga espiritu, na para bang naroroon ang mga espiritu.”
“Sabihin mo: “Tunay na ang dasal ko, ang pag-aalay ko, ang buhay ko, at ang kamatayan ko ay ukol kay Allāh, ang Panginoon ng mga nilalang – walang katambal sa Kanya. Gayon nag-utos sa akin, at ako ay una sa mga Muslim.””
“Na ang mga masjid ay ukol kay Allāh, kaya huwag kayong manalangin kasama kay Allāh sa isa man.”
“Kung dadalangin kayo sa kanila ay hindi sila makaririnig sa panalangin ninyo, at kung sakaling nakarinig sila ay hindi sila tutugon sa inyo. Sa Araw ng Pagbangon ay magkakaila sila sa pagtatambal ninyo. Walang nagbabalita sa iyo ng tulad ng [kay Allāh na] isang Mapagbatid.”
“Kung nakipagpunyagi silang dalawa sa iyo na magtambal ka sa Akin ng wala kang kaalaman hinggil doon ay huwag kang tumalima sa kanilang dalawa. Makisama ka sa kanilang dalawa sa Mundo ayon sa nakabubuti. Sumunod ka sa landas ng sinumang nagsisising nanumbalik tungo sa Akin. Pagkatapos tungo sa Akin ang babalikan ninyo saka magbabalita Ako sa inyo hinggil sa anumang dati ninyong ginagawa.”
| Tungkulin | Ang Analects | Ang Qur'an |
|---|---|---|
| Mga magulang | Hindi sapat ang pagtustos kung walang paggalang. | Kabaitan sa mga magulang, kasunod mismo ng pagsamba sa Diyos (﷾). |
| Katapatan | Paano makauusad ang isang taong walang katapatan? | Tuparin ang bawat kasunduan. |
| Pag-aaral | Nagsisimula ito sa ligaya ng pag-aaral. | Hilingin sa iyong Panginoon na dagdagan ang iyong kaalaman. |
| Sakripisyo | Sa mga namatay na magulang at sa mga espiritu, ayon sa mga ritwal. | Sa Diyos (﷾) lamang ang panalangin at sakripisyo. |
Mga magulang na namatay na
Hindi sinasabi ng Islam na natatapos sa kamatayan ang pag-ibig ng isang anak. Para sa isang magulang na namatay bilang mananampalataya, nananalangin ang anak sa Diyos (﷾) para sa kanila at nagbibigay ng kawanggawa para sa kanila. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na natatapos sa kamatayan ang mga gawa ng isang tao, maliban sa tatlo. Isa rito ang isang matuwid na anak na nananalangin para sa kanya. Itinanong ng isang lalaki kung matatanggap ba ng kanyang ina, na biglang namatay, ang gantimpala ng kawanggawang ibibigay para rito. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na oo. Para sa mga namatay sa labas ng Islam, maingat ang Qur'an. Hindi humihingi ang isang Muslim ng kapatawaran ng Diyos (﷾) para sa kanila. Ibinibigay ng talata ang kondisyon nito: “matapos na luminaw para sa kanila na ang mga ito ay mga maninirahan sa Impiyerno” (9:113). Tuntunin iyon para sa sarili niyang mga panalangin. Hindi iyon hatol sa mga magulang ninuman. Walang ipinadadalang poot ang Diyos (﷾) “hanggang sa magpadala Kami ng isang sugo” (17:15). Siya ay “hindi lumalabag sa katarungan na kasimbigat ng isang katiting” (4:40). Walang Muslim ang maaaring magpahayag ng kapalaran ninuman. Sa Diyos (﷾) lamang iyon. Ibinibigay ng mga pahinang “Paano natin dapat parangalan ang ating mga ninuno?” at “Paggalang sa magulang: pinararangalan din ba ng Islam ang mga magulang?” ang buong sagot.
Iniulat ni Abu Huraira na sinabi ng Propeta (ﷺ) na kapag namatay ang isang tao, natatapos ang kanyang mga gawa maliban sa tatlo: ang pangmatagalang kawanggawa, ang kaalamang pinakikinabangan ng mga tao, at ang isang matuwid na anak na nananalangin para sa kanya.
Isinalaysay ni Aisha na may isang lalaking nagsabi sa Propeta (ﷺ) na biglang namatay ang kanyang ina. Inakala niyang magbibigay sana ito ng kawanggawa kung nabuhay pa, at itinanong niya kung tatanggapin ba nito ang gantimpala kung magbibigay siya ng kawanggawa para rito. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na oo.
“Hindi naging ukol sa Propeta at sa mga sumampalataya na humingi sila ng tawad para sa mga tagapagtambal [na namatay sa kawalang-pananampalataya], kahit pa man ang mga ito ay mga mayroong pagkakamag-anak, matapos na luminaw para sa kanila na ang mga ito ay mga maninirahan sa Impiyerno.”
“Ang sinumang napatnubayan ay napatnubayan lamang para sa [pakinabang ng] sarili niya at ang sinumang naligaw ay naligaw lamang laban dito. Hindi papasanin ng isang tagapasan ang pasanin ng iba. Hindi Kami magpaparusa hanggang sa magpadala Kami ng isang sugo.”
“Tunay na si Allāh ay hindi lumalabag sa katarungan na kasimbigat ng isang katiting. Kung may isang magandang gawa ay pag-iibayuhin Niya ito [sa gantimpala] at magbibigay Siya mula sa taglay Niya ng isang pabuyang mabigat.”
Isang ganap na paraan ng pamumuhay
Hindi inilalagay ng Islam ang paniniwala sa isang sulok ng buhay. Inaanyayahan ng Qur'an ang mga mananampalataya na pumasok sa Islam nang buong puso. Sinasabi nito na ginawang ganap ng Diyos (﷾) ang relihiyon para sa kanila at nilubos ang Kanyang biyaya sa kanila. Pinagsasama ng Islam ang paniniwala, pagsamba, buhay pampamilya at pagkatao sa iisang paraan, at nakasalig ang bawat bahagi sa utos ng Diyos (﷾). Inilalahad ito ng pahinang “Ano ang Islam?”.
“O mga sumampalataya, magsipasok kayo sa pagkapasakop nang lubusan at huwag kayong sumunod sa mga yapak ng demonyo; tunay na siya para sa inyo ay isang kaaway na malinaw.”
“Sa araw na ito bumuo Ako para sa inyo ng Relihiyon ninyo, lumubos Ako sa inyo ng biyaya Ko at nalugod Ako para sa inyo sa Islām bilang relihiyon.”
Ang hinihingi ng Islam sa mambabasa
Dalawang bagay nang magkasama ang hinihingi ng Islam. Sambahin ang Diyos (﷾) lamang, at sundin si Muhammad (ﷺ). Tinatawag siya ng Qur'an na Sugo ni Allah (﷾) at Pangwakas sa mga Propeta, ang huli sa kanila. Sinasabihan siya nito na sabihing isinugo siya sa lahat ng tao. Nagtatapos ang talata sa panawagang sumampalataya sa Diyos (﷾) at sa Kanyang Sugo, at sumunod sa kanya, upang mapatnubayan ka. Basahin ang pahina tungkol sa hamon ng Qur'an. Basahin ang Qur'an sa isang saling pinagkakatiwalaan mo. Pagkatapos ay itanong kung ito ay isang mensahe mula sa Panginoon ng mga daigdig, na nagsalita.
“Si Muḥammad ay hindi ama ng isa sa mga lalaki ninyo, subalit ang Sugo ni Allāh at ang pangwakas sa mga propeta. Laging si Allāh sa bawat bagay ay Maalam.”
“Sabihin mo: “O mga tao, tunay na ako ay Sugo ni Allāh sa inyo nang lahatan, na ukol sa Kanya ang paghahari sa mga langit at lupa. Walang Diyos kundi Siya; nagbibigay-buhay Siya at nagbibigay-kamatayan Siya. Kaya sumampalataya kayo kay Allāh at sa Sugo Niya, ang Propeta na iliterato, na sumasampalataya kay Allāh at sa mga salita Niya. Sumunod kayo sa kanya, nang sa gayon kayo ay mapapatnubayan.””
“Kung kayo ay nasa isang pag-aalinlangan sa ibinaba Namin sa Lingkod Namin, maglahad kayo ng isang kabanata kabilang sa tulad nito at tumawag kayo ng mga saksi ninyo bukod pa kay Allāh kung kayo ay mga tapat.”
“Hindi naging ukol sa tao na kausapin siya ni Allāh maliban sa isang pagkasi, o sa likuran ng isang lambong, o magsugo Siya ng isang [anghel na] sugo para magkasi iyon ayon sa pahintulot Niya ng anumang niloloob Niya. Tunay na Siya ay Mataas, Marunong.”
Talata por talata
Analects 17.19 — Aklat 17, kabanata 19
“Sinabi ng Guro, ‘Mas gusto kong hindi magsalita.’ Sinabi ni Tsze-kung, ‘Kung ikaw, Guro, ay hindi magsasalita, ano ang itatala namin, ang iyong mga alagad?’ Sinabi ng Guro, ‘Nagsasalita ba ang Langit? Sinusunod ng apat na panahon ang kanilang takbo, at ang lahat ng bagay ay patuloy na nalilikha, ngunit may sinasabi ba ang Langit?’”
Sinipi para sa
Pinuri ni Confucius ang pananahimik ng Langit. Nagtuturo ang Langit sa pamamagitan ng mga panahon at walang sinasabi, kaya walang idinaragdag ang isang Aklat ng mga salita.
Ang tugon
Sinabi nga ni Confucius na nagtuturo ang Langit sa pamamagitan ng mga panahon nito. Tinatawag din ng Qur'an na mga tanda ang mga langit at lupa, at ang gabi at maghapon (3:190-191). Ipinakikita ng mga tanda ang isang Manlilikha at isang layunin (3:191). Hindi sinasabi ng mga ito nang detalyado kung paano Siya sasambahin, o kung ano ang itatanong Niya sa huling araw. Sinasabi ng Qur'an na nagsalita rin ang Diyos (﷾): sa pamamagitan ng pagkasi, mula sa likuran ng isang lambong, o sa pamamagitan ng isang sugo (42:51).
Kung saan ito humahantong — Ang kasabihan ay tungkol sa kung paano nagtuturo ang Langit sa pamamagitan ng mga panahon. Nagsasalita ang Qur'an kung saan tahimik ang mga panahon, at inaanyayahan nito ang mambabasa na subukin ito.
Mencius 5A.5 — Aklat 5, bahagi 1, kabanata 5, talata 4
“Hindi nagsasalita ang Langit. Ipinakita lamang nito ang kalooban nito sa pamamagitan ng kanyang personal na pag-uugali at ng kanyang pamamahala sa mga gawain.”
Sinipi para sa
Sinabi ni Mencius na hindi nagsasalita ang Langit. Ipinakita nito ang kalooban nito sa pamamagitan ng pag-uugali ni Shun at ng kanyang pamamahala sa mga gawain. Binabasa namin ang kalooban ng Langit sa buhay mismo, kaya hindi namin kailangan ng isang Aklat.
Ang tugon
Sang-ayon si Mencius kay Confucius na hindi nagsasalita ang Langit. Tinanong siya kung ibinigay ba ng Langit sa sinaunang pantas na si Shun ang trono na may tiyak na mga tagubilin, at sinabi niyang hindi. Sa kanyang pagbasa, binabasa ang kalooban ng Langit pagkatapos, mula sa pag-uugali at mga pangyayari. Ngunit binabasa ng mga tao ang parehong mga pangyayari sa magkasalungat na paraan. Hindi masasabi ng mga pangyayari nang detalyado kung paano sasambahin ang Diyos (﷾), o kung ano ang itatanong Niya. Sinasabi ng Qur'an na nagsalita ang Manlilikha sa mga salita (42:51). Inaangkin nito na ito ang salitang iyon, at nag-aanyaya ito ng isang pagsubok (2:23).
Kung saan ito humahantong — Ang pagbasa sa kalooban ng Langit mula sa mga pangyayari ay pagbasang ginawa ng mga tao. Inaangkin ng Qur'an na ito ay sariling salita ng Diyos (﷾), at masusubok ito.
Shih King, Mga Dakilang Oda, Dekada ni Wan Wang, Oda 7 — Hwang I
Sa salin ni Legge, ang odang Huang yi (Hwang I ni Legge) ay nagsasalaysay kung paano tumunghay ang Panginoon sa itaas sa mundo, pinili ang angkan ng Zhou upang mamuno, at nagsalita kay Haring Wen (Wan ni Legge). Isinasalin ni Legge ang Shangdi at Di ng oda bilang “God”. Inilalarawan ng pamagat ni Legge ang oda bilang nagpapakita ng pag-angat ng angkan ng Zhou sa pamamagitan ng pagpapala ng Diyos. Sa isang pananalita, ipinasasabi ng oda sa Diyos kay Wen na nalulugod Siya sa kanyang kabutihan.
Sinipi para sa
Nagsalita na ang Langit sa aming mga pantas. Sa odang Huang yi (Hwang I), nagsasalita ang Diyos kay Haring Wen at sinasabing nalulugod Siya sa kanyang kabutihan. Hindi namin kailangan ng isang propetang Arabe.
Ang tugon
Sang-ayon ang Qur'an na nagsugo ang Diyos (﷾) ng isang mapagbabala sa bawat bayan (35:24; 16:36). Sinasabi nito na hindi nito isinalaysay ang kuwento ng bawat sugo (40:78). Ang odang Huang yi ay isang tula sa Aklat ng mga Oda (Shijing, ang Shih King ni Legge), isa sa pinakamatatandang klasikong Confucian. Si Haring Wen (Wan ni Legge) ang ama ng unang hari ng maharlikang angkan ng Zhou ng sinaunang Tsina. Ang oda ay isang tula tungkol sa pag-angat ng angkan ng Zhou. Hindi nito inaangkin na ito ay isang Aklat na ibinaba sa isang sugo, at walang sinuman ngayon ang makapagpapangalan sa mga mapagbabala ng Tsina. Inaangkin nga ng Qur'an na ito ay salita ng Diyos (﷾), at nag-aanyaya ito ng pagsubok (2:23). Dumating ang mga naunang sugo sa sarili nilang mga bayan. Sinasabi ng Qur'an na isinugo si Muhammad (ﷺ) sa lahat ng tao (34:28), kaya para rin sa Tsina ang kanyang mensahe. Isang paalala tungkol sa salita: isinasalin ni Legge, isang Kristiyanong misyonero, ang Shangdi at Di ng oda bilang ‘Diyos’. Hindi sinasabi ng pahinang ito na nagsasalita ang oda tungkol kay Allah (﷾).
Kung saan ito humahantong — Isinasalaysay ng oda ang pagpapala ng Panginoon sa itaas kay Haring Wen, ngunit hindi ito isang Aklat na ibinaba sa isang sugo. Inaangkin ng Qur'an na ito ay ganoon, at nag-aanyaya ito ng pagsubok.
Analects 2.5 — Aklat 2, kabanata 5
“Na ang mga magulang, habang buhay, ay paglingkuran ayon sa kaangkupan; na, kapag patay na, sila ay ilibing ayon sa kaangkupan; at na sila ay alayan ng handog ayon sa kaangkupan.”
Sinipi para sa
Ibinilang ni Confucius ang paghahandog sa mga patay na magulang na bahagi ng paggalang sa magulang. Ang pag-iwan dito ay kawalan ng paggalang sa magulang.
Ang tugon
Isinama nga ito ni Confucius sa kanyang sagot tungkol sa paggalang sa magulang. Iniingatan ng Islam ang kabaitan sa mga magulang sa tabi ng pagsamba sa Diyos (﷾) (17:23). Sinasamahan ng isang mananampalataya nang may katarungan ang mga magulang na tumututol sa kanyang pananampalataya (31:15). Inililipat ng Islam ang pagsamba, at ang bawat handog, sa Diyos (﷾) lamang (6:162-163). Para sa isang magulang na namatay bilang mananampalataya, nananalangin ang anak sa Diyos (﷾) at nagbibigay ng kawanggawa para sa kanila (Muslim 1631; Bukhari 1388).
Kung saan ito humahantong — Inililipat ng Islam ang pagsamba sa Diyos (﷾) lamang. Iniingatan nito ang paggalang na utang sa mga magulang.
Qur'an 9:113 — Surah At-Tawbah, talata 113
“Hindi naging ukol sa Propeta at sa mga sumampalataya na humingi sila ng tawad para sa mga tagapagtambal [na namatay sa kawalang-pananampalataya], kahit pa man ang mga ito ay mga mayroong pagkakamag-anak, matapos na luminaw para sa kanila na ang mga ito ay mga maninirahan sa Impiyerno.”
Sinipi para sa
Kung gayon, ipinagbabawal sa akin ng Islam na ipanalangin ang aking mga magulang at mga lolo at lola, at sinasabi nitong nasa Apoy sila.
Ang tugon
Para sa mga namatay sa labas ng Islam, hindi humihingi ang isang Muslim ng kapatawaran ng Diyos (﷾) (9:113). Tuntunin iyon para sa sarili niyang mga panalangin. Hindi iyon hatol sa iyong mga magulang o mga lolo at lola. Ibinibigay ng talata ang kondisyon nito: “matapos na luminaw para sa kanila na ang mga ito ay mga maninirahan sa Impiyerno”. Sinasabi rin ng Qur'an na walang ipinadadalang poot ang Diyos (﷾) “hanggang sa magpadala Kami ng isang sugo” (17:15). Siya ay “hindi lumalabag sa katarungan na kasimbigat ng isang katiting” (4:40). Walang Muslim ang maaaring magpahayag ng kapalaran ninuman. Sa Diyos (﷾) iyon.
Kung saan ito humahantong — Hayagang sinasabi ng Islam ang tuntunin nito para sa panalangin, at iniiwan ang kapalaran ng bawat tao sa isang Diyos na walang inaapi.
Qur'an 2:185 — Surah Al-Baqarah, talata 185
“Ang buwan ng Ramaḍān ay ang [buwang] pinababa rito ang Qur’ān bilang patnubay para sa mga tao at bilang mga malinaw na patunay mula sa patnubay at saligan [ng tama at mali]. Kaya ang sinumang nakasaksi kabilang sa inyo sa buwan [ng Ramaḍān] ay mag-ayuno siya rito at ang sinumang maysakit o nasa isang paglalakbay ay [mag-aayuno ng mismong] bilang mula sa ibang mga araw. Nagnanais si Allāh sa inyo ng isang ginhawa at hindi Siya nagnanais sa inyo ng hirap at upang bumuo kayo ng bilang at upang dumakila kayo kay Allāh dahil nagpatnubay Siya sa inyo, at nang sa gayon kayo ay magpapasalamat.”
Sinipi para sa
Humihingi ang Islam ng araw-araw na pagdarasal, pag-aayuno at isang takdang batas. Mas banayad ang daang Confucian.
Ang tugon
Hindi hinusgahan ni Confucius ang isang daan ayon sa kung gaano ito kadali: “Ang supilin ang sarili at bumalik sa wastong asal ay ganap na kabutihan.” (12.1). Sinasabi ng Qur'an na naghahangad ang Diyos (﷾) ng ginhawa para sa mga tao at ayaw Niya silang ilagay sa kahirapan (2:185). Maaaring bayaran ng maysakit ang pag-aayuno sa ibang araw. Sinasabi rin nito na hindi nag-aatang ang Diyos (﷾) sa isang kaluluwa ng pasaning higit sa kaya nito (2:286). Ipinakikita ng pahinang “Ano ang Islam?” ang buong daan.
Kung saan ito humahantong — Tunay na pagsisikap ang hinihingi ng Islam, ngunit sa loob ng kaya ng bawat tao.
Mga pananaw
Isang mambabasang Confucian
Maaaring magsabi ng ilang bagay ang isang mambabasang Confucian. Nagtuturo ang Langit sa pamamagitan ng kaayusan nito. Isinasalaysay na ng mga lumang aklat ang pagsasalita ng Langit. Isa nang buong buhay ang Daan. Bahagi ng paggalang sa magulang ang mga ritwal para sa mga patay na magulang, at pag-alaala ang mga ito, hindi pagsamba. Inaakala rin ng ilan na labis ang hinihingi ng Islam.
Sinabi ni Confucius na nagtuturo ang Langit sa pamamagitan ng mga panahon at hindi nagsasalita (17.19). Kung hindi kailangan ng Langit ng mga salita, hindi ko kailangan ng isang aklat.
Pagtutol
Tanggapin nating nagtuturo ang mga panahon. Ipinakikita ng mga ito ang isang Manlilikha at isang layunin (3:191), ngunit hindi nang detalyado kung paano Siya sasambahin o kung ano ang itatanong Niya. Sinasabi ng Qur'an na nagsasalita rin ang Diyos (﷾), sa pamamagitan ng mga sugo (42:51).
Sinasabi ng odang Huang yi (Hwang I) na nagsalita ang Diyos kay Haring Wen. (Ang ‘Diyos’ ay salita ni Legge para sa Shangdi at Di ng oda.) Nagsalita na ang Langit sa Tsina, kaya hindi ko kailangan ng isang propetang Arabe.
Pagtutol
Sinasabi mismo ng Qur'an na nagkaroon ng mapagbabala ang bawat bayan (35:24). Ngunit ang oda ay isang tula tungkol sa pag-angat ng angkan ng Zhou, hindi isang Aklat na ibinaba sa isang sugo. Isinugo si Muhammad (ﷺ) sa lahat ng tao, Tsino man o Arabe (34:28). Inaangkin ng Qur'an na ito ay salita ng Diyos (﷾), at nag-aanyaya ito ng pagsubok (2:23).
Ang Daan ni Confucius ay isa nang buong paraan ng pamumuhay, na may pamilya, pag-aaral, mga ritwal at pamahalaan.
Pagtutol
Tanggapin nating umaabot ito sa buong buhay. Ang tanong ay kung kaninong utos ito. Sinasabi ng Islam na utos ng Diyos (﷾) ang buong paraan nito, na ibinaba sa mga salitang masusubok (2:23). Sinasabi nito na ginawa itong ganap ng Diyos (﷾) (5:3; 2:208).
Ibinilang ni Confucius ang paghahandog sa mga patay na magulang na bahagi ng paggalang sa magulang (2.5), kaya ang pag-iwan dito ay kawalan ng paggalang sa magulang.
Pagtutol
Ibinilang nga ito ni Confucius nang ganoon. Iniingatan ng Islam ang paggalang na utang sa mga magulang, na may kabaitan sa buong buhay nila, kahit tutulan nila ang pananampalataya ng kanilang anak (31:15). Inililipat nito ang handog at ang pagsamba sa Diyos (﷾) lamang (6:162-163).
Paggalang at pag-alaala ang aming mga ritwal para sa mga patay, hindi pagsamba.
Pagtutol
Iniingatan ng Islam ang pag-alaala at ang paggalang. Tinitingnan nito ang ginagawa, hindi ang pangalang ibinibigay dito. Sa Diyos (﷾) lamang nauukol ang handog at ang panalangin (6:162-163), at walang sinumang dapat dalanginan kasama Niya (72:18). Ang mga tinatawag bukod sa Kanya ay hindi makatutugon sa panalangin (35:14).
Labis ang hinihingi ng Islam, na may araw-araw na pagdarasal, pag-aayuno at isang takdang batas. Mas banayad ang daang Confucian.
Pagtutol
Tanggapin nating tunay na pagsisikap ang hinihingi ng Islam. Hiningi rin ito ni Confucius: “Ang supilin ang sarili at bumalik sa wastong asal ay ganap na kabutihan.” (12.1). Sa Islam, utang ang pagsisikap sa Siyang lumikha sa atin. Hindi naghahangad ang Diyos (﷾) ng hirap para sa mga tao (2:185), at hindi Siya nag-aatang sa isang kaluluwa ng higit sa kaya nito (2:286).
Ang pananaw ng Islam
Sinasabi ng Islam na itinuturo ng mga tanda ng mundo ang iisang Manlilikha, na nagsalita Siya, at na sa Kanya ang lahat ng pagsamba. Iniuutos nito ang kabaitan sa mga magulang at ang pagtupad sa sariling salita bilang mga utos ng Diyos (﷾). Ipinauubaya nito sa Diyos (﷾) ang kapalaran ng bawat tao, at ito ay isang ganap na paraan ng pamumuhay.
Nagsasalita ang Qur'an tungkol sa kaayusan ng mga langit at lupa, at sa pagsasalit-salitan ng gabi at maghapon. Tinatawag nito ang mga ito na mga tanda para sa mga may isip.
Kinakausap din ng Diyos (﷾) ang mga tao, sa pamamagitan ng pagkasi, mula sa likuran ng isang lambong, o sa pagsusugo ng isang sugo.
Iniuutos ng Islam ang kabaitan sa mga magulang kasunod ng pagsamba sa Diyos (﷾), at ang pagtupad sa bawat kasunduan. Pinupuri nito ang kaalaman at ang panalangin para sa higit pa nito.
Para sa Diyos (﷾) lamang ang dasal, ang pag-aalay, ang buhay at ang kamatayan, at walang sinumang dapat dalanginan kasama Niya.
Hindi humihingi ang isang Muslim ng kapatawaran ng Diyos (﷾) para sa mga namatay sa labas ng Islam (9:113). Walang pinarurusahan bago sila maabot ng isang sugo (17:15), hindi kailanman lumalabag sa katarungan ang Diyos (﷾) (4:40), at walang Muslim ang maaaring magpahayag ng kapalaran ng sinumang partikular na tao.
Ang Islam ay isang ganap na paraan ng pamumuhay, na pinagsasama ang paniniwala, pagsamba, pamilya at pagkatao.
Si Muhammad (ﷺ), ang Pangwakas sa mga Propeta, ay isinugo sa lahat ng tao. Ang panawagan ay ang sumampalataya sa Diyos (﷾) at sa Kanyang Sugo, at sumunod sa kanya.