Kung naniniwala na ang mga Hindu sa iisang Diyos, bakit pa sila dapat maging Muslim?

“Kilalanin natin ang kataas-taasang dakilang panginoon ng mga panginoon, ang kataas-taasang diyos ng mga diyos, ang panginoon ng mga panginoon, ang pinakamataas sa itaas, bilang diyos, ang panginoon ng mundo, ang karapat-dapat sambahin.”

“Ang paniniwala ng mga edukado at ng mga walang pinag-aralan ay nagkakaiba sa bawat bansa; sapagkat ang una ay nagsisikap na umunawa ng mga abstraktong ideya at magbigay-kahulugan sa mga pangkalahatang prinsipyo, samantalang ang huli ay hindi lumalampas sa pag-unawa ng mga pandama, at nasisiyahan sa mga hinangong tuntunin, nang hindi pinahahalagahan ang mga detalye, lalo na sa mga usapin ng relihiyon at batas, na tungkol dito ay nahahati ang mga opinyon at interes. Naniniwala ang mga Hindu tungkol sa Diyos na siya ay iisa, walang hanggan, walang simula at wakas, kumikilos ayon sa malayang kalooban, makapangyarihan sa lahat, marunong sa lahat, buhay, nagbibigay-buhay, namamahala, nag-iingat; isa na sa kanyang kapangyarihan ay natatangi, lampas sa lahat ng pagkakatulad at pagkakaiba, at na hindi siya katulad ng anumang bagay ni walang anumang bagay na katulad niya. Upang ilarawan ito ay maglalahad kami ng ilang sipi mula sa kanilang panitikan, baka isipin ng mambabasa na ang aming salaysay ay walang iba kundi sabi-sabi.”

“Bumaba na ba tayo ngayon mula sa mga mithiin ng pilosopiya tungo sa relihiyon ng mga mangmang? Sa simula pa lamang, masasabi ko sa inyo na walang politeismo sa India. Sa bawat templo, kung may tatayo sa tabi at makikinig, matatagpuan niya ang mga sumasamba na ikinakapit ang lahat ng katangian ng Diyos, kasama ang pagiging nasa lahat ng dako, sa mga larawang ito. Hindi ito politeismo, ni hindi rin sasagot sa ating tanong ang pangalang henoteismo.”

“Ang mga iyon din, na mga sumasamba kay Indra at sa iba pang mas mababang diyos—na mga tagasunod ng mga linya ng Tri-Veda,—at nagsasagawa ng mga handog na itinuturo kay Indra atbp., ay sa katunayan ay itinuturo ang mga ito sa Akin. Sapagkat, dahil sa mga dahilang sinabi na noon, ang lahat (si Indra atbp.), ay bumubuo ng Aking katawan, na Ako ang Kaluluwa nito. At ang bawat termino, si Indra atbp., ay natatagpuan ang sukdulang kahulugan nito sa pagtukoy sa Akin. Gayunman ay nagsasagawa sila ng mga handog, nang hindi nalalaman ang anyong ito, o batas.”

“Talagang kung nagtanong ka sa kanila kung sino ang lumikha ng mga langit at lupa at nagpasilbi ng araw at buwan ay talagang magsasabi nga silang si Allāh. Kaya paanong nalilinlang sila [palayo sa pagsamba kay Allāh]?”

“Talagang kung nagtanong ka sa kanila kung sino ang lumikha sa kanila ay talagang magsasabi nga silang si Allāh. Kaya paanong nalilinlang sila?”

“Pansinin, ukol kay Allāh ang relihiyong wagas. Ang mga gumagawa sa bukod pa sa Kanya bilang mga katangkilik [ay nagsasabi]: “Hindi kami sumasamba sa kanila kundi upang magpalapit sila sa amin kay Allāh sa kadikitan.” Tunay na si Allāh ay maghahatol sa pagitan nila hinggil sa anumang sila hinggil doon ay nagkakaiba-iba. Tunay na si Allāh ay hindi nagpapatnubay sa sinumang sinungaling [nag-uugnay sa Kanya ng katambal,] na palatangging sumampalataya.”

“Sumasamba sila bukod pa kay Allāh sa hindi nakapipinsala sa kanila at hindi nagpapakinabang sa kanila, at nagsasabi sila: “Ang mga ito ay ang mga tagapagpamagitan namin sa ganang kay Allāh.” Sabihin mo: “Nagbabalita ba kayo kay Allāh hinggil sa hindi Niya nalalaman sa mga langit ni sa lupa [na may katambal Siya]? Kaluwalhatian sa Kanya at napakataas Siya higit sa anumang itinatambal nila.””

“Hindi sumasampalataya ang higit na marami sa kanila kay Allāh malibang habang sila ay mga tagapagtambal.”

Ang Bibliyang Arabe ng Smith-Van Dyck, na natapos noong 1865 at hanggang ngayon ay ang karaniwang Bibliya ng mga Protestanteng nagsasalita ng Arabe, ay nagsisimula sa Genesis 1:1 sa “Sa pasimula ay nilikha ni Allah ang mga langit at ang lupa”. Ang salita nito para sa Diyos sa kabuuan ay Allah.

“Gumawa ba siya sa mga diyos bilang nag-iisang diyos? Tunay na ito ay talagang isang bagay na kataka-taka.”

“Hindi Kami nagsugo bago mo pa ng anumang sugo malibang nagkakasi Kami sa kanya na walang Diyos kundi Ako, kaya sumamba kayo sa Akin.”

“Talaga ngang nagpadala Kami sa bawat kalipunan ng isang sugo, na [nagsasabi]: “Sumamba kayo kay Allāh at umiwas kayo sa nagpapakadiyos.” Kaya mayroon sa kanila na pinatnubayan ni Allāh at mayroon sa kanila na nagindapat sa kanya ang kaligawan. Kaya humayo kayo sa lupain saka tumingin kayo kung papaano naging ang kinahinatnan ng mga tagapagpasinungaling.”

“Sabihin mo: “Tunay na ang dasal ko, ang pag-aalay ko, ang buhay ko, at ang kamatayan ko ay ukol kay Allāh, ang Panginoon ng mga nilalang – walang katambal sa Kanya. Gayon nag-utos sa akin, at ako ay una sa mga Muslim.””

“Na ang mga masjid ay ukol kay Allāh, kaya huwag kayong manalangin kasama kay Allāh sa isa man.”

“Sa Iyo [lamang] kami sumasamba at sa Iyo [lamang] kami nagpapatulong.”

“Sa mga ito, ang may taglay na kaalaman, na laging nakatalaga, at na ang pagsamba ay (nakatuon) sa iisang (Nilalang) lamang, ang itinuturing na pinakamataas. Sapagkat sa taong may kaalaman ay mahal ako higit sa lahat ng bagay, at mahal siya sa akin.”

“Kahit ang isang taong napakasama ng asal ay sumamba sa akin, nang hindi sumasamba sa sinuman pang iba, tiyak na dapat siyang ituring na mabuti, sapagkat mabuti ang kanyang ipinasya.”

“Ibig sabihin, na ang kataas-taasang Nilalang lamang ang dapat pagpitaganan.”

“Maging ang mga iyon, O anak ni Kuntî! na mga deboto ng ibang mga diyos at sumasamba nang may pananampalataya, ay ako lamang ang sinasamba, (ngunit) nang hindi wasto. Sapagkat ako ang tumatamasa gayundin ang panginoon ng lahat ng handog. Ngunit hindi nila ako tunay na nakikilala, kaya sila'y bumabagsak. Ang mga nanunumpa sa mga diyos ay pumupunta sa mga diyos; ang mga nanunumpa sa mga espiritu ng mga ninuno ay pumupunta sa mga espiritu ng mga ninuno; ang mga sumasamba sa mga Bhûta ay pumupunta sa mga Bhûta; at gayundin ang mga sumasamba sa akin ay pumupunta sa akin.”

“Nagsabi sila: “Gumawa ang Napakamaawain ng isang anak.” Kaluwalhatian sa Kanya; bagkus [sila ay] mga lingkod na pinarangalan [sila]. Hindi sila nangunguna sa Kanya sa pagsabi samantalang sila sa utos Niya ay gumagawa. Nakaaalam Siya sa anumang nasa pagitan ng mga kamay nila at anumang nasa likuran nila. Hindi sila nakapamamagitan maliban para sa sinumang kinalugdan Niya. Sila, dahil sa takot sa Kanya, ay mga nababagabag.”

“Hindi naging ukol sa isang tao na magbigay rito si Allāh ng kasulatan, kapamahalaan, at pagkapropeta, pagkatapos magsabi ito sa mga tao: “Kayo ay maging mga mananamba para sa akin bukod pa kay Allāh,” bagkus [magsabi ito]: “Kayo ay maging mga paham dahil kayo noon ay nagtuturo ng kasulatan at dahil kayo noon ay nag-aaral;” ni mag-uutos ito sa inyo na gumawa kayo sa mga anghel at mga propeta bilang mga panginoon. Nag-uutos ba ito sa inyo ng kawalang-pananampalataya matapos noong kayo ay naging mga Muslim?”

“[Banggitin] ang araw na kakalap Siya sa kanila nang lahatan, pagkatapos magsasabi Siya sa mga anghel: “Ang mga ito ba ay sa inyo dati sila sumasamba?” Magsasabi sila: “Kaluwalhatian sa iyo, [O Allāh]! Ikaw ay ang Katangkilik namin sa halip nila. Bagkus sila dati ay sumasamba sa mga jinn; ang higit na marami sa kanila sa mga ito ay mga mananampalataya.””

“Tunay na ang mga dinadalanginan ninyo bukod pa kay Allāh ay mga lingkod na mga tulad ninyo. Kaya dumalangin kayo saka tumugon sila sa inyo, kung kayo ay mga tapat.”

“Ang mga iyon din, na mga sumasamba kay Indra at sa iba pang mas mababang diyos—na mga tagasunod ng mga linya ng Tri-Veda,—at nagsasagawa ng mga handog na itinuturo kay Indra atbp., ay sa katunayan ay itinuturo ang mga ito sa Akin. Sapagkat, dahil sa mga dahilang sinabi na noon, ang lahat (si Indra atbp.), ay bumubuo ng Aking katawan, na Ako ang Kaluluwa nito. At ang bawat termino, si Indra atbp., ay natatagpuan ang sukdulang kahulugan nito sa pagtukoy sa Akin. Gayunman ay nagsasagawa sila ng mga handog, nang hindi nalalaman ang anyong ito, o batas.”

“Kaya, hindi nauunawaan ng mga deboto ng Traividya (o ng Karma-Kāṇḍa ng mga Veda) na ang mga ritwal ay mga paglilingkod-pagsamba lamang kay Paramapurusha Mismo na ang katawan Niya ay si Indra atbp., at na si Paramapurusha Mismo ang tunay na Layon ng pagsambang iyon. Kaya may karapatan lamang sila sa limitadong gantimpala, at may katangiang bumagsak (mula sa lugar o kalagayang natamo).”

“Kapag nagtanong sa iyo ang mga lingkod Ko tungkol sa Akin, tunay na Ako ay malapit: sumasagot Ako sa panalangin ng dumadalangin kapag dumalangin siya sa Akin kaya tumugon sila sa Akin at sumampalataya sila sa Akin, nang sa gayon sila ay magagabayan.”

“Sa katapusan ng maraming buhay, ang taong may taglay na kaalaman ay lumalapit sa akin, (sa paniniwalang) si Vâsudeva ang lahat. Napakahirap matagpuan ang gayong taong may mataas na kaluluwa.”

“Sa mga ito, ang may taglay na kaalaman, na laging nakatalaga, at na ang pagsamba ay (nakatuon) sa iisang (Nilalang) lamang, ang itinuturing na pinakamataas. Sapagkat sa taong may kaalaman ay mahal ako higit sa lahat ng bagay, at mahal siya sa akin.”

“Ang mga pinagkaitan ng kaalaman ng iba't ibang pagnanasa ay lumalapit sa ibang mga diyos, na sumusunod sa iba't ibang alituntunin, at pinamamahalaan ng sarili nilang mga kalikasan. Anumang anyo (ng diyos) ang nais sambahin nang may pananampalataya ng sinumang sumasamba, sa anyong iyon ay pinatatatag ko ang kanyang pananampalataya. Taglay ang pananampalatayang iyon, sinisikap niyang paluguran (ang diyos sa) anyong iyon, at natatamo mula rito ang mga kapaki-pakinabang na bagay na kanyang hinahangad, (bagaman ang mga ito ay) sa katunayan ay ibinibigay ko. Ngunit ang bungang (natamo) sa gayon ng mga may kaunting pagpapasya ay nasisira. Ang mga sumasamba sa mga diyos ay pumupunta sa mga diyos, at ang aking mga sumasamba, ay pumupunta rin sa akin.”

“Ang yaong hindi pinaliliwanag ng pananalita, ngunit siyang nagpapaliwanag sa pananalita: kilalanin mo na iyon lamang ang Brahman (ang Kataas-taasang Nilalang), hindi ito na sinasamba ng mga tao rito. Ang yaong hindi maiisip ng isip, ngunit sa pamamagitan nito, sabi nila, ay nakapag-iisip ang isip: kilalanin mo na iyon lamang ang Brahman, hindi ito na sinasamba ng mga tao rito. Ang yaong hindi nakikita ng mata, ngunit sa pamamagitan nito ay nakakakita ang mata: kilalanin mo na iyon lamang ang Brahman, hindi ito na sinasamba ng mga tao rito. Ang yaong hindi naririnig ng tainga, ngunit sa pamamagitan nito ay nakaririnig ang tainga: kilalanin mo na iyon lamang ang Brahman, hindi ito na sinasamba ng mga tao rito. Ang yaong hindi nalalanghap ng sinuman sa pamamagitan ng hininga, ngunit sa pamamagitan nito ay nalalanghap ang hininga: kilalanin mo na iyon lamang ang Brahman, hindi ito na sinasamba ng mga tao rito.”

“Nang hindi pinapansin ang mga ito, kilalanin mo ang Atman mismo bilang ang walang kondisyong Brahman. Ito ang kahulugan. Ang Brahman ay hindi ang sinasamba ng mga tao rito, gaya ni Iswara, na hindi ang Atman, at may kondisyon at tinutukoy bilang ‘ito’.”

“Sapagkat ang Kasulatan, ang Smriti, ang Itihâsa at ang Purâna ay pare-parehong nagtuturo na may iisang kataas-taasang sanhi, ibig sabihin, ang Brahman—isang nilalang na siyang Panginoon ng lahat ng Panginoon, nakaaalam ng lahat, makapangyarihan sa lahat, agad na natutupad ang lahat ng layunin nito, malaya sa lahat ng dungis, hindi limitado ng lugar o panahon, tumatamasa ng kataas-taasang walang kapantay na kaligayahan. Ni hindi rin mapaninindigan na sa itaas ng Panginoon ay may ‘dalisay na Pag-iral’ na ang Panginoon ay isang bahagi lamang nito.”

“Ang Brahman na iyon ay tinatawag na Tadvanam (layon ng pagsamba). Siya ay dapat sambahin sa pangalang Tadvanam. Ang nakakikilala sa Brahman nang ganito, ay minamahal ng lahat ng nilalang.”

“Siya ay ang lumikha ng mga langit at lupa sa anim na araw. Pagkatapos lumuklok Siya sa trono. Nakaaalam Siya sa anumang lumalagos sa lupa at anumang lumalabas mula rito, anumang bumababa mula sa langit, at anumang pumapanik doon. [Sa pamamagitan ng kaalaman Niya] Siya ay kasama sa inyo nasaan man kayo. Si Allāh sa anumang ginagawa ninyo ay Nakakikita.”

“Talaga ngang lumikha Kami sa tao, habang nakaaalam Kami sa anumang isinusulsol sa kanya ng sarili niya at Kami ay higit na malapit sa kanya kaysa sa ugat ng leeg.”

“[Si Allāh] ang Tagapaglalang ng mga langit at lupa, gumawa Siya para sa inyo mula sa mga sarili ninyo ng mga kabiyak at mula sa mga hayupan ng mga kabiyak, na nagpaparami Siya sa inyo dahil doon. Walang katulad sa Kanya na anuman [ni may anumang totoong diyos maliban sa Kanya], at Siya ay ang Madinigin, ang Nakakikita.”

“Walang [magagawa] ang bawat sinumang nasa mga langit at lupa kundi pupunta sa Napakamaawain bilang alipin [na nagpapasailalim].”

“Kabilang sa mga tanda Niya ang gabi at ang maghapon, at ang araw at ang buwan. Huwag kayong magpatirapa sa araw ni sa buwan. Magpatirapa kayo kay Allāh na lumikha ng mga ito, kung kayo ay sa Kanya sumasamba.”

“Tunay na Kami ay nagpababa sa iyo ng Aklat kalakip ng katotohanan, kaya sumamba ka kay Allāh habang nagpapakawagas para sa Kanya sa relihiyon.”

“Hindi sila inuutusan kundi upang sumamba sila kay Allāh bilang mga nagpapakawagas sa Kanya sa relihiyon [sa pagsamba] bilang mga makatotoo, magpanatili sila ng dasal, at magbigay sila ng zakāh. Iyon ay ang relihiyon ng pagkamatuwid.”

“Kapag nakasakay sila sa daong ay dumadalangin sila kay Allāh habang mga nagpapakawagas para sa Kanya sa relihiyon. Ngunit noong nagligtas Siya sa kanila patungo sa katihan, biglang sila ay nagtatambal [sa Kanya]”

“Pansinin, ukol kay Allāh ang relihiyong wagas. Ang mga gumagawa sa bukod pa sa Kanya bilang mga katangkilik [ay nagsasabi]: “Hindi kami sumasamba sa kanila kundi upang magpalapit sila sa amin kay Allāh sa kadikitan.” Tunay na si Allāh ay maghahatol sa pagitan nila hinggil sa anumang sila hinggil doon ay nagkakaiba-iba. Tunay na si Allāh ay hindi nagpapatnubay sa sinumang sinungaling [nag-uugnay sa Kanya ng katambal,] na palatangging sumampalataya.”

“Maging ang mga iyon, O anak ni Kuntî! na mga deboto ng ibang mga diyos at sumasamba nang may pananampalataya, ay ako lamang ang sinasamba, (ngunit) nang hindi wasto. Sapagkat ako ang tumatamasa gayundin ang panginoon ng lahat ng handog. Ngunit hindi nila ako tunay na nakikilala, kaya sila'y bumabagsak. Ang mga nanunumpa sa mga diyos ay pumupunta sa mga diyos; ang mga nanunumpa sa mga espiritu ng mga ninuno ay pumupunta sa mga espiritu ng mga ninuno; ang mga sumasamba sa mga Bhûta ay pumupunta sa mga Bhûta; at gayundin ang mga sumasamba sa akin ay pumupunta sa akin.”

“Sabihin mo: “Ukol kay Allāh ang [pagpapahintulot ng] pamamagitan nang lahatan. Sa Kanya ang paghahari sa mga langit at lupa. Pagkatapos tungo sa Kanya pababalikin kayo [para tuuusin].””

“Si Allāh, walang Diyos kundi Siya, ang Buháy, ang Mapagpanatili. Walang nakatatangay sa Kanya na isang antok ni isang pagkatulog. Sa Kanya ang anumang nasa mga langit at ang anumang nasa lupa. Sino itong mamamagitan sa piling Niya malibang ayon pahintulot Niya? Nakaaalam Siya sa anumang nasa harapan nila at anumang nasa likuran nila. Hindi sila nakapapaligid sa anuman mula sa kaalaman Niya malibang ayon sa niloob Niya. Sumakop ang silya Niya sa mga langit at lupa at hindi nakabibigat sa Kanya ang pangangalaga sa mga ito. Siya ay ang Mataas, ang Sukdulan.”

“Sa Araw na iyon ay hindi magpapakinabang ang pamamagitan maliban sa sinumang nagpahintulot doon ang Napakamaawain at nalugod Siya roon sa sinasabi.”

“Kay rami ng anghel sa mga langit na hindi nakapagdudulot ang pamamagitan nila ng anuman maliban nang matapos na magpahintulot si Allāh sa sinumang niloloob Niya at kinalulugdan Niya.”

Isinalaysay ni Anas na sinabi ng Propeta (ﷺ): sa Araw ng Pagkabuhay na Muli ay magtitipon ang mga mananampalataya. Maghahanap sila ng mamamagitan para sa kanila sa kanilang Panginoon. Pupuntahan nila nang sunud-sunod sina Adan, Noe, Abraham, Moises at Jesus, at sasabihin ng bawat isa na hindi siya karapat-dapat para dito. Pagkatapos ay pupunta sila sa kanya. Hihingi siya ng pahintulot sa kanyang Panginoon at bibigyan siya nito. Kapag nakita niya ang kanyang Panginoon ay magpapatirapa siya, at mananatiling ganoon hangga't niloloob ni Allah. Pagkatapos ay sasabihan siyang itaas ang kanyang ulo: humingi, at ibibigay ito; magsalita, at pakikinggan siya. Sasabihan siyang mamagitan, at tatanggapin ang kanyang pamamagitan. Pupurihin niya ang kanyang Panginoon sa mga salitang itinuturo sa kanya ng kanyang Panginoon, at saka mamamagitan. Magtatakda si Allah para sa kanya ng isang hangganan, at dadalhin niya sa Paraiso ang mga nasa loob nito. Babalik siya at mangyayari muli ang gayon.

Isinalaysay ni Abu Huraira na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang bawat propeta ay may isang panalanging tinutugon, at ginamit ito ng bawat propeta nang maaga. Iningatan niya ang sa kanya, bilang pamamagitan para sa kanyang pamayanan sa Araw ng Pagkabuhay na Muli. Aabot ito, kung loloobin ni Allah, sa bawat isa sa kanyang pamayanan na namatay nang hindi nagtatambal ng anuman kay Allah.

Isinalaysay ni Abu Huraira na tinanong ang Propeta (ﷺ) kung sino ang magiging pinakamaligaya sa mga tao sa kanyang pamamagitan sa Araw ng Pagkabuhay na Muli. Sinabi niya kay Abu Huraira na, nang makita ang kasabikan nito sa hadith, inaasahan niyang walang ibang magtatanong sa kanya tungkol dito bago ito. Pagkatapos ay sinabi niya na ito ay ang nagsabi ng ‘walang diyos kundi si Allah’ nang taimtim (khalisan), mula sa kanyang puso.

Isinalaysay ni Anas na pagkamatay ng Propeta (ﷺ), tuwing may tagtuyot, hinihiling ni Umar ibn al-Khattab sa buhay pang tiyuhin ng Propeta na si al-Abbas na manalangin kay Allah para sa ulan. Sinabi ni Umar: dati'y hinihiling namin sa aming Propeta na manalangin sa Iyo para sa ulan, at ngayon ay hinihiling namin sa kanyang tiyuhin.

“Na ang mga masjid ay ukol kay Allāh, kaya huwag kayong manalangin kasama kay Allāh sa isa man.”

Isinalaysay ni Abu Hurayra na nang bumaba ang talatang nag-uutos na balaan ang pinakamalapit na mga kamag-anak (Qur'an 26:214), tinawag ng Propeta (ﷺ) ang Quraysh, ang kanyang tiyuhing si al-Abbas, ang kanyang tiyahing si Safiyya at ang kanyang anak na si Fatima, at sinabi sa bawat isa na hindi niya sila matutulungan kahit kaunti laban kay Allah; maaaring hingin sa kanya ni Fatima ang anumang gusto niya, ngunit hindi niya ito matutulungan kahit kaunti laban kay Allah.

“Sabihin mo: “Ukol kay Allāh ang [pagpapahintulot ng] pamamagitan nang lahatan. Sa Kanya ang paghahari sa mga langit at lupa. Pagkatapos tungo sa Kanya pababalikin kayo [para tuuusin].””

Isinalaysay ni Buraida na tinuturuan ng Propeta (ﷺ) ang kanyang mga kasamahan kung ano ang sasabihin kapag lumabas sila sa mga libingan. Babatiin nila ng kapayapaan ang mga mananampalataya at mga Muslim na naninirahan doon, at sasabihin na susunod sila sa kanila, kung loloobin ni Allah. Pagkatapos ay hihingi sila kay Allah ng kagalingan para sa mga buhay at para sa mga patay.

Isinalaysay ni Jundub ang narinig niyang sinabi ng Propeta (ﷺ) limang araw bago siya namatay. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na kinuha siya ni Allah bilang Kanyang matalik na kaibigan, gaya ng pagkuha Niya kay Abraham. Kung kumuha siya ng sinuman sa kanyang pamayanan bilang sarili niyang matalik na kaibigan, iyon ay si Abu Bakr. Pagkatapos ay nagbabala siya na ginawa ng mga bayan bago sila ang mga libingan ng kanilang mga propeta at mga matuwid na lalaki na mga lugar ng pagsamba. Ipinagbawal niya sa mga Muslim na gawing mga lugar ng pagsamba ang mga libingan.

Isinalaysay ni Aisha na sa kanyang huling karamdaman, sinabi ng Propeta (ﷺ) na isinumpa ni Allah ang mga Hudyo at ang mga Kristiyano dahil sa pagtatayo ng mga lugar ng pagsamba sa mga libingan ng kanilang mga propeta. Idinagdag niya na kung hindi dahil dito, ang kanyang sariling libingan ay ilalagay sana sa hayag na lugar; hindi ito ginawa, dahil sa takot na gawin itong lugar ng pagsamba.

“ay sumamba sila sa Panginoon ng Bahay na ito, na nagpakain sa kanila mula sa isang pagkagutom at nagpatiwasay sa kanila mula sa isang pangamba.”

Isinalaysay ni al-Bara ibn Azib na pagdating sa Madinah, nagdasal ang Propeta (ﷺ) nang nakaharap sa Jerusalem sa loob ng labing-anim o labimpitong buwan, hanggang sa ibinaling ang direksiyon ng pagdarasal sa Ka'bah.

“Nakakikita nga Kami sa pagtuon ng mukha mo sa langit, kaya magbabaling nga Kami sa iyo [O Propeta Muḥammad] sa isang qiblah na kalulugdan mo iyon. Kaya magbaling ka ng mukha mo sa dako ng Masjid na Pinakababanal [sa Makkah]. Saan man kayo ay magbaling kayo ng mga mukha ninyo sa dako niyon. Tunay na ang mga binigyan ng Kasulatan ay talagang nakaaalam na iyon ay ang totoo mula sa Panginoon nila. Si Allāh ay hindi nalilingat sa anumang ginagawa nila.”

“[Banggitin] noong nagtalaga Kami para kay Abraham ng pook ng Bahay, na [nagsasabi]: Huwag kang magtambal sa Akin ng anuman at magdalisay ka ng Bahay Ko para sa mga pumapalibot, mga tumatayo [sa pagdarasal], at mga tagayukod na nagpapatirapa.”

Isinalaysay ni Abis ibn Rabi'a na lumapit si Umar sa Itim na Bato at hinalikan ito. Sinabi ni Umar na alam niyang ito ay isang batong hindi makapipinsala ni makapagdudulot ng pakinabang, at na kung hindi niya nakita ang Propeta (ﷺ) na humalik dito, ay hindi niya ito hahalikan.

“Bagaman ako'y hindi ipinanganak at hindi nauubos sa (aking) diwa, bagaman ako ang panginoon ng lahat ng nilalang, gayunman ay hinahawakan ko ang pamamahala sa sarili kong kalikasan, at ipinanganganak sa pamamagitan ng aking mapanlinlang na kapangyarihan.”

“Sa tuwing, O inapo ni Bharata! nanghihina ang kabanalan, at nangingibabaw ang kawalang-kabanalan, nililikha ko ang aking sarili. Ako'y ipinanganak sa bawat panahon, para sa proteksiyon ng mabubuti, para sa pagpuksa sa mga gumagawa ng masama, at sa pagtatatag ng kabanalan.”

“Walang panginoon niya sa mundo, walang namamahala sa kanya, wala kahit isang tanda niya. Siya ang sanhi, ang panginoon ng mga panginoon ng mga pandama, at walang magulang ni panginoon niya.”

“Sabihin mo: “Siyang si Allāh ay Kaisa-isa. Si Allāh ay ang Dulugan [sa pangangailangan]. Hindi Siya nagkaanak at hindi Siya ipinanganak. Hindi nagkaroon sa Kanya ng isang kapantay na isa man.””

“Ang mga pinagkaitan ng kaalaman ng iba't ibang pagnanasa ay lumalapit sa ibang mga diyos, na sumusunod sa iba't ibang alituntunin, at pinamamahalaan ng sarili nilang mga kalikasan. Anumang anyo (ng diyos) ang nais sambahin nang may pananampalataya ng sinumang sumasamba, sa anyong iyon ay pinatatatag ko ang kanyang pananampalataya. Taglay ang pananampalatayang iyon, sinisikap niyang paluguran (ang diyos sa) anyong iyon, at natatamo mula rito ang mga kapaki-pakinabang na bagay na kanyang hinahangad, (bagaman ang mga ito ay) sa katunayan ay ibinibigay ko. Ngunit ang bungang (natamo) sa gayon ng mga may kaunting pagpapasya ay nasisira. Ang mga sumasamba sa mga diyos ay pumupunta sa mga diyos, at ang aking mga sumasamba, ay pumupunta rin sa akin.”

“Sa Iyo [lamang] kami sumasamba at sa Iyo [lamang] kami nagpapatulong.”

“Na ang mga masjid ay ukol kay Allāh, kaya huwag kayong manalangin kasama kay Allāh sa isa man.”

“Hindi Kami nagsugo bago mo pa ng anumang sugo malibang nagkakasi Kami sa kanya na walang Diyos kundi Ako, kaya sumamba kayo sa Akin.”

“Sabihin mo: “O mga tao, tunay na ako ay Sugo ni Allāh sa inyo nang lahatan, na ukol sa Kanya ang paghahari sa mga langit at lupa. Walang Diyos kundi Siya; nagbibigay-buhay Siya at nagbibigay-kamatayan Siya. Kaya sumampalataya kayo kay Allāh at sa Sugo Niya, ang Propeta na iliterato, na sumasampalataya kay Allāh at sa mga salita Niya. Sumunod kayo sa kanya, nang sa gayon kayo ay mapapatnubayan.””

Si Dayananda Saraswati, tagapagtatag ng Arya Samaj, ay nangangatwiran sa binagong ikalawang edisyon ng kanyang Satyarth Prakash, isang aklat na naglalaan din ng isang kabanata sa pag-atake sa Qur'an, na walang taludtod ng mga Veda ang nagsasalita tungkol sa pagtawag sa Diyos sa isang larawan, pagbibigay-buhay dito, o pagsamba dito; ang mga taludtod na binibigkas para sa mga ritwal na ito, sabi niya, ay nagmula sa mga Tantra, hindi sa mga Veda. Sa pananaw na pumapasok ang isang diyos sa larawan kapag tinawag sa pamamagitan ng mga mantra at umaalis kapag natapos ang ritwal, sumasagot siya na ang Diyos, na pumupuno sa lahat ng bagay, ay hindi dumarating ni umaalis. Binabasa niya ang Yajur Veda 32.3 (na tasya pratima asti) at ang paulit-ulit na linya ng Kena Upanishad bilang pagbabawal sa pagsamba sa larawan, tinatawag na salungat sa mga Veda ang mga Tantra at Purana na nag-uutos nito, at itinatanggi na ang pagsamba sa larawan ay unang hakbang patungo sa Diyos.

“Walang sinumang nakahawak sa kanya sa itaas, o sa kabila, o sa gitna. Walang larawan niya na ang pangalan ay Dakilang Kaluwalhatian. Hindi makikita ang kanyang anyo, walang sinumang nakakikita sa kanya sa pamamagitan ng mata. Ang mga nakakikilala sa kanya sa pamamagitan ng puso at isip na ganitong naninirahan sa puso, ay nagiging walang kamatayan.”

Sinasabi nito na ang ikasampung aklat ng Rig Veda ay kumakatawan sa isang tiyak na mas huling patong ng koleksiyon, na mahigit sa ikaapat na bahagi ng Rig Veda ay nakatuon sa papuri kay Indra, at na halos hindi hihigit sa tatlumpu ng mga himno nito ang hindi iniuukol sa mga diyos o sa mga bagay na ginawang diyos. Ang ideyang ang iba't ibang diyos ay mga anyo ng iisang banal na nilalang, isinulat niya, ay matatagpuan sa mga mas huling himno, gaya ng bagong himnong 1.164; ipinapakita ng gayong mga pananalita na pagsapit ng katapusan ng panahong Rigvedic ay nagkaroon ng kulay-monoteistiko ang politeismo ng mga pantas. Paminsan-minsan ay inilalarawan pa ng mga himno ang isang diyos na siyang lahat ng diyos at ang kalikasan din; ang binhing ito ng panteismo ay lumago sa mas huling panitikang Vedic tungo sa Vedanta. Ang teorya ni Max Müller tungkol sa henoteismo ay nagmula sa ugali ng mga makata na tawagin ang bawat diyos na para bang siya ang kataas-taasan. Sa pananaw ni Macdonell, halos hindi hihigit ang ugaling ito sa likas na pagmamalabis ng isang mang-aawit tungkol sa diyos na kanyang tinatawag, sapagkat alam ng mga pantas ang eksaktong lugar ng bawat diyos sa ritwal ng Soma. Ang mga makatang Vedic, idinadagdag niya, ay naniniwala na ang mga diyos ay may simula.

“Ang Buwan ay nabuo mula sa kanyang isip, at mula sa kanyang mata ay isinilang ang Araw; sina Indra at Agni ay ipinanganak mula sa kanyang bibig, at si Vâyu mula sa kanyang hininga.”

“Sino ang tunay na nakaaalam at sino ang makapagpapahayag nito rito, kung saan ito ipinanganak at kung saan nagmula ang paglikhang ito? Ang mga Diyos ay mas huli kaysa sa pagkakagawa ng mundong ito. Sino nga ang nakaaalam kung saan ito unang nagkaroon?”

“Sabihin mo: “Siyang si Allāh ay Kaisa-isa. Si Allāh ay ang Dulugan [sa pangangailangan]. Hindi Siya nagkaanak at hindi Siya ipinanganak. Hindi nagkaroon sa Kanya ng isang kapantay na isa man.””

“Sabihin mo: “O mga tao, tunay na ako ay Sugo ni Allāh sa inyo nang lahatan, na ukol sa Kanya ang paghahari sa mga langit at lupa. Walang Diyos kundi Siya; nagbibigay-buhay Siya at nagbibigay-kamatayan Siya. Kaya sumampalataya kayo kay Allāh at sa Sugo Niya, ang Propeta na iliterato, na sumasampalataya kay Allāh at sa mga salita Niya. Sumunod kayo sa kanya, nang sa gayon kayo ay mapapatnubayan.””