Maikling sagot
Iniraranggo nila ang mga tao ayon sa kapanganakan at pinarurusahan nang mas mabigat ang Shudra, ang uri ng mga lingkod, para sa parehong gawa. Sinasabi ni Manu na ang Shudra na umiinsulto sa isang lalaki ng mas matataas na kasta ay puputulan ng dila, “sapagkat siya ay mababa ang pinagmulan”. Ang Brahmin na umiinsulto sa isang Shudra ay nagbabayad ng maliit na multa. Ang pagpatay sa isang Brahmin ay nakamamatay na kasalanan, ngunit ang pagpatay sa isang Shudra ay maliit na pagkakasala lamang. Ang mga Chandala, ang pinakamababang mga itinakwil, ay kailangang manirahan sa labas ng nayon at magsuot ng damit ng mga patay. Sinasabi ng aklat ng batas ni Gautama na ang Shudra na sadyang nakikinig sa Veda ay pupunuin ang mga tainga ng tunaw na lata o lacre. Inulit ang tuntuning iyon nina Shankara at Ramanuja, ang dalawang pinakamaimpluwensiyang guro ng Vedanta. Kabaligtaran ang ginagawa ng Qur'an. Sinasabihan nito ang mga Muslim na kalingain kahit ang isang kaaway na pagano “hanggang sa makarinig siya ng pananalita ni Allāh”.
Buong paliwanag
Kung aling mga aklat ang mga ito, at ang kanilang katayuan
Ang Manusmriti (ang Mga Batas ni Manu) at ang Gautama Dharmasutra ay mga aklat ng batas, na tinatawag na dharmashastra. Kabilang sila sa smriti, ang inaalaalang tradisyon. Mas mababa iyon sa shruti, ang ipinahayag na Veda. Sa loob ng mga aklat ng batas, si Manu ang nauuna. Sinasabi ng Brihaspati Smriti, isa pang aklat ng batas, na ang unang ranggo ay kay Manu, dahil isinakatawan niya ang diwa ng Veda. Ang aklat ng batas na salungat kay Manu, sabi nito, ay hindi sinasang-ayunan. Si Shankara ay isang gurong Hindu noong mga ika-8 siglo, at ang pinakakilalang guro ng Advaita Vedanta. Itinaguyod din niya si Manu. Kung saan nagsasalungatan ang mga smriti, sabi niya, sinusunod natin ang mga sumusunod sa Veda. Inilagay niya si Manu laban kay Kapila, ang guro ng paaralan ng kaisipang Sankhya. Sinipi niya ang sariling mga salita ng Veda: “Anuman ang sinabi ni Manu ay gamot”. Tinawag niya si Manu na ang “na sumusunod sa Veda”. Ginagamit ni Shankara ang pahayag na Vedic na iyon upang iranggo si Manu sa itaas ng isang kaagaw na smriti, at sinisipi lamang ito rito kung paano niya ito ginamit.
“(Gayunman) ang unang ranggo (sa mga tagagawa ng batas) ay kay Manu, sapagkat isinakatawan niya ang diwa ng Veda sa kanyang akda; ang Smriti na iyon (o teksto ng batas) na salungat sa diwa ng mga batas ni Manu ay hindi sinasang-ayunan.”
“Sa kabilang banda, may isang bahagi ng Sruti na nagpapahayag ng kahusayan ni Manu, samakatwid baga'y ‘Anuman ang sinabi ni Manu ay gamot’ (Taitt. Samh. II, 2, 10, 2). Si Manu mismo, kung saan niluluwalhati niya ang pagkakita sa iisang Sarili sa lahat ng bagay (‘siya na pantay na nakakikita sa Sarili sa lahat ng nilalang at sa lahat ng nilalang sa Sarili, siya bilang tagapaghandog sa Sarili ay nakatatamo ng sariling-liwanag,’ ibig sabihin ay nagiging Brahman, Manu Smriti XII, 91), ay di-tuwirang sinisisi ang doktrina ni Kapila.”
“Ang lahat ng ito ay nagpapatunay na ang sistema ni Kapila ay sumasalungat sa Veda, at sa doktrina ni Manu na sumusunod sa Veda, dahil din sa hipotesis nito ng maraming Sarili, hindi lamang sa palagay ng isang malayang pradhâna. Ang awtoridad ng Veda kaugnay ng mga bagay na sinasabi nito ay malaya at tuwiran, kung paanong ang liwanag ng araw ay ang tuwirang paraan ng ating kaalaman sa anyo at kulay; ang awtoridad naman ng mga pahayag ng tao ay lubos na naiibang uri, sapagkat nakasalalay ito sa isang panlabas na batayan (samakatwid baga'y ang Veda), at (hindi tuwiran kundi) dumaraan sa isang kadena ng mga guro at tradisyon.”
Pinarurusahan dahil sa mga salita, ayon sa kapanganakan
Itinatakda ng kabanata ni Manu tungkol sa paninirang-puri, o mapang-insultong pananalita, ang multa ayon sa kasta ng kapwa lalaki. Ang Kshatriya, ang pinuno at mandirigma, na naninirang-puri sa isang Brahmin ay nagbabayad ng isandaang pana, isang uri ng barya. Ang Vaishya, ang magsasaka at mangangalakal, ay nagbabayad nang hanggang dalawandaan. Ang Shudra ay dumaranas ng parusang pangkatawan, isang parusa sa katawan. Ang Brahmin na naninirang-puri sa isang Shudra ay nagbabayad ng labindalawa. Ang Shudra na umiinsulto sa isang makalawang isinilang sa pamamagitan ng mabangis na paglait ay puputulan ng dila. Ang mga makalawang isinilang ay ang tatlong pinakamataas na kasta. Ibinibigay ng taludtod ang dahilan: “sapagkat siya ay mababa ang pinagmulan”. Isinulat ni Medhatithi ang pinakamatandang komentaryo kay Manu na natitira. Ipinaliliwanag niya ang parirala: ang Shudra ay isinilang mula sa mga paa ni Brahma. Kung banggitin ng Shudra nang may paghamak ang mas matataas na kasta, isang nagbabagang pakong bakal ang itutusok sa kanyang bibig. Kung mayabang niyang turuan ang mga Brahmin ng kanilang tungkulin, ipabubuhos ng hari ang mainit na langis sa kanyang bibig at mga tainga. Itinuturo ng mga tala ni Bühler ang mga katulad na batas ng paninirang-puri sa limang ibang aklat ng batas. Si Georg Bühler ang iskolar noong ika-19 na siglo na nagsalin kay Manu.
“Ang isang Kshatriya, na nanirang-puri sa isang Brâhmana, ay pagmumultahin ng isandaang (pana); ang isang Vaisya ng isandaan at limampu o dalawandaan; ang isang Sûdra ay daranas ng parusang pangkatawan. Ang isang Brâhmana ay pagmumultahin ng limampung (pana) dahil sa paninirang-puri sa isang Kshatriya; sa (kaso ng) isang Vaisya ang multa ay dalawampu't lima (na pana); sa (kaso ng) isang Sûdra ay labindalawa.”
“Ang taong minsan lamang isinilang (isang Sûdra), na umiinsulto sa isang makalawang isinilang sa pamamagitan ng mabangis na paglait, ay puputulan ng dila; sapagkat siya ay mababa ang pinagmulan.”
“‘Taong minsan lamang isinilang’—ang Shūdra; kung siya ay ‘umiinsulto’—nanlalait—sa matataas na kasta—‘sa pamamagitan ng mabangis na paglait’—masasakit na salitang nagbibintang ng karumal-dumal na pagkakasala,—dumaranas siya ng ‘pagputol ng dila.’ ‘Siya ay mababa ang pinagmulan’—palibhasa'y isinilang mula sa mga paa ni Brahmā. Ito ang dahilang ibinibigay para sa natatanging parusa; at nagsisilbi rin ito upang ipahiwatig ang parehong parusa para sa mga taong may baligtad na halong lahi; yamang ang mga ito rin ay ‘mababa ang pinagmulan’; lalo na kung isasaalang-alang ang pahayag na ‘walang ikalimang kasta.’”
“Kung banggitin niya nang may paghamak ang mga pangalan at kasta (gâti) ng (mga makalawang isinilang), isang pakong bakal, sampung daliri ang haba, ang itutusok nang nagbabaga sa kanyang bibig.”
“Kung mayabang niyang turuan ang mga Brâhmana ng kanilang tungkulin, ipabubuhos ng hari ang mainit na langis sa kanyang bibig at sa kanyang mga tainga.”
| Sino ang nang-iinsulto kanino | Ang parusa |
|---|---|
| Ininsulto ng isang Kshatriya ang isang Brahmin | 100 pana |
| Ininsulto ng isang Vaishya ang isang Brahmin | Hanggang 200 pana |
| Ininsulto ng isang Shudra ang isang Brahmin | Parusang pisikal |
| Labis na nilait ng isang Shudra ang isang lalaking dalawang ulit na isinilang | Pinuputol ang kanyang dila |
| Ininsulto ng isang Brahmin ang isang Shudra | 12 pana |
Isang buhay na pinahahalagahan ayon sa kapanganakan
Inililista ng kabanata ni Manu tungkol sa mga penitensiya ang pagpatay sa isang Brahmin bilang una sa mga nakamamatay na kasalanan. Ang penitensiya ay isang gawang pambayad sa isang kasalanan. Kabilang sa maliliit na pagkakasala ang pagpatay sa mga babae, mga Shudra, mga Vaishya o mga Kshatriya. Nililimitahan ng mga komentarista ang tuntuning iyon sa mga biktimang hindi namumuhay ayon sa banal na batas. Gayunman, kahit para sa isang mabuting Shudra, ang penitensiya sa sinasadyang pagpatay sa kanya ay ikalabing-anim na bahagi ng penitensiya sa pagpatay sa isang Brahmin. Nagsisimula ang mga kasunod na taludtod sa isang Brahmin na di-sinasadyang pumatay ng isang Kshatriya. Ganoon din binabasa ng dalawang komentarista ang kaso ng Shudra: anim na buwang penitensiya, o sampung puting baka at isang toro na ibinibigay sa isang Brahmin. Pagkatapos ay ibinibigay ni Manu ang penitensiya sa pagpatay sa isang Shudra bilang ang penitensiya sa pagpatay sa isang pusa, isang palaka, isang aso o isang uwak. Inilalapat ito ng karamihan sa mga komentarista sa sinasadyang pagpatay sa alinman sa mga ito. Inilalapat ito ni Medhatithi lamang sa pagpatay sa lahat ng mga ito. Pinangangalanan ng ilan ang penitensiyang iyon bilang ang penitensiyang lunar o ang Govrata. Ang penitensiyang lunar ay isang pag-aayuno kung saan tumataas at bumababa ang dami ng pang-araw-araw na pagkain kasabay ng buwan. Ang Govrata ay isang penitensiya ng pamumuhay kasama ng mga baka at paglilingkod sa kanila. Ibinibigay ng tala ni Bühler ang mga ito bilang mga penitensiya sa pagpatay sa isang Shudra bilang maliit na pagkakasala. Iniraranggo rin ayon sa kapanganakan ang sariling batas ng hari. Hindi niya kailanman dapat ipapatay ang isang Brahmin, anuman ang mga krimeng nagawa nito. Maaari lamang niya itong itaboy, nang hindi nasasaktan ang ari-arian at katawan nito.
“Ang pagpatay sa isang Brâhmana, ang pag-inom (ng nakalalasing na alak na tinatawag na) Surâ, ang pagnanakaw (ng ginto ng isang Brâhmana), ang pakikiapid sa asawa ng isang Guru, at ang pakikisama sa gayong (mga nagkasala), ay ipinahahayag nilang (mga) nakamamatay na kasalanan (mahâpâtaka).”
“Ang pagnanakaw ng butil, mababang metal, o baka, ang pakikipagtalik sa mga babaeng umiinom ng nakalalasing na alak, ang pagpatay sa mga babae, mga Sûdra, mga Vaisya, o mga Kshatriya, at ang ateismo, ay (pawang) maliliit na pagkakasala, na nagdudulot ng pagkawala ng kasta (Upapâtaka).”
“Ang ikaapat na bahagi (ng penitensiya) para sa pagpatay sa isang Brâhmana ang itinakda (bilang pagbabayad-sala) para sa (sinasadyang) pagpatay sa isang Kshatriya, ang ikawalong bahagi para sa pagpatay sa isang Vaisya; alamin mo na ito ay ikalabing-anim na bahagi para sa pagpatay sa isang mabuting Sûdra.”
“Ang pumatay sa isang Sûdra ay gagawa ng buong penitensiyang iyon sa loob ng anim na buwan, o maaari rin siyang magbigay ng sampung puting baka at isang toro sa isang Brâhmana. Matapos pumatay ng isang pusa, isang ichneumon, isang asul na jay, isang palaka, isang aso, isang iguana, isang kuwago, o isang uwak, gagawin niya ang penitensiya para sa pagpatay sa isang Sûdra;”
“Huwag niyang patayin kailanman ang isang Brâhmana, kahit nakagawa pa ito ng lahat ng (maaaring) krimen; itaboy niya ang gayong (nagkasala), na iniiwan ang lahat ng kanyang ari-arian (sa kanya) at (ang kanyang katawan) nang hindi nasasaktan.”
Sarado ang Veda sa Shudra
Nagpapasya ang Gautama Dharmasutra na ang Shudra na sadyang nakikinig sa Veda ay pupunuin ang mga tainga ng tunaw na lata o lacre. Ang lacre ay isang uri ng dagta. Kung bigkasin niya ang Veda, puputulin ang kanyang dila. Kung alalahanin niya ito, hahatiin sa dalawa ang kanyang katawan. Hindi ito nalimutang tuntunin. Ang Brahma Sutra ay isa sa tatlong saligan ng Vedanta, ang paaralan ng kaisipang itinayo sa mga Upanishad. Hinahadlangan nito ang Shudra mula sa kaalaman tungkol sa Brahman, ang pinakamataas na realidad. Ang dahilan nito ay ipinagbabawal ng smriti na marinig o pag-aralan niya ang Veda. Sinisipi ni Shankara ang mga parusa upang ipaliwanag ang sutra, at tinatawag ang paghadlang na “tiyak na punto”. Sinisipi rin ang mga ito ni Ramanuja, ang isa pang dakilang guro. Namuhay siya noong ika-11 at ika-12 siglo. Sinisipi rin niya ang isang tekstong tumatawag sa Shudra na “parang hayop, hindi karapat-dapat sa mga sakripisyo”. Pinahihintulutan ni Shankara na matutunan ng isang Shudra ang mga epiko at mga Purana. Ang iilan, gaya ni Vidura, ay nagtamo ng kaalaman sa pamamagitan ng mga gawa sa mga naunang buhay, at hindi maipagkakait sa kanila ang bunga nito. Nananatiling sarado ang Veda mismo.
“Ngayon, kung sadya siyang makinig sa (pagbigkas ng) Veda, ang kanyang mga tainga ay pupunuin ng (tunaw na) lata o lacre. Kung bigkasin niya (ang mga tekstong Veda), puputulin ang kanyang dila. Kung alalahanin niya ang mga ito, hahatiin sa dalawa ang kanyang katawan.”
“At dahil sa pagbabawal, sa Smriti, sa (mga Sûdra na) makarinig at mag-aral (ng Veda) at (makaalam at magsagawa ng) mga bagay (ng Veda).”
“Ang pagbabawal sa pakikinig sa Veda ay inihahatid ng mga sumusunod na bahagi: ‘Ang mga tainga ng nakaririnig ng Veda ay pupunuin ng (tunaw na) tingga at lacre,’ at ‘Sapagkat ang isang Sûdra ay (parang) isang sementeryo, kaya (ang Veda) ay hindi dapat basahin malapit sa isang Sûdra.’ Mula sa huling bahaging ito ay agad na nagbubunga ang pagbabawal sa pag-aaral ng Veda; sapagkat paano niya pag-aaralan ang Kasulatan kung malapit sa kanya ay hindi man lamang ito dapat basahin? Bukod dito, may tahasang pagbabawal (sa pag-aaral ng mga Sûdra ng Veda). ‘Hihiwain ang kanyang dila kung bigkasin niya ito; puputulin ang kanyang katawan kung iingatan niya ito.’”
“Gayunman, mula sa mga Sûdra na, tulad ni Vidura at ng ‘relihiyosong mangangaso,’ ay nagtatamo ng kaalaman bunga ng mga epekto ng mga dating gawa, hindi maipagkakait ang bunga ng kanilang kaalaman, yamang ang kaalaman sa lahat ng pagkakataon ay nagdudulot ng bunga nito. Bukod dito, ipinahahayag ng Smriti na ang lahat ng apat na kasta ay karapat-dapat magtamo ng kaalaman sa mga itihâsa at purâna; ihambing ang bahaging, ‘Siya ay magtuturo sa apat na kasta’ (Mahâbh.).—Gayunman, nananatiling tiyak na punto na wala silang anumang gayong karapatan kaugnay ng Veda.”
“Ang Sûdra ay natatanging ipinagbabawal na makinig at mag-aral ng Veda at gawin ang mga bagay na iniuutos nito. ‘Sapagkat ang isang Sûdra ay parang isang sementeryo, kaya ang Veda ay hindi dapat basahin malapit sa isang Sûdra;’ ‘Kaya ang Sûdra ay parang hayop, hindi karapat-dapat sa mga sakripisyo.’ At ang hindi nakaririnig ng pagbigkas ng Veda ay hindi ito matututunan upang maunawaan at magawa ang iniuutos ng Veda. Kaya ang pagbabawal sa pakikinig ay nagpapahiwatig ng pagbabawal sa pag-unawa at sa anumang nakasalalay rito.”
“Ipinahahayag din ng Smriti ang pagbabawal na ito sa pakikinig, at iba pa. ‘Ang mga tainga ng nakaririnig ng Veda ay pupunuin ng tunaw na tingga at lacre; kung bibigkasin niya ito, hihiwain ang kanyang dila; kung iingatan niya ito, puputulin ang kanyang katawan.’ At ‘Hindi niya siya tuturuan ng mga banal na tungkulin o mga panata.’—Kaya tiyak na usapin na ang mga Sûdra ay hindi karapat-dapat sa mga pagninilay tungkol sa Brahman.”
Sa labas ng apat na kasta: ang mga di-masasaling
Sa ibaba ng Shudra ay inilalagay ni Manu ang mga bayang isinilang mula sa magkakahalong kasta. Ang pinakamababa ay ang mga Chandala at Shvapaka. Kailangan silang manirahan sa labas ng nayon. Ang kanilang kayamanan ay mga aso at asno, ang kanilang kasuotan ay ang mga damit ng mga patay, at kumakain sila mula sa mga basag na pinggan. Walang tumutupad ng tungkuling panrelihiyon ang maaaring makipag-ugnayan sa kanila. Hindi sila maaaring maglakad sa mga nayon at bayan sa gabi. Ito ang huwarang tinawag sa kalaunan na untouchability, ang pagiging di-masasaling.
“Ngunit ang mga tirahan ng mga Kandâla at Svapaka ay dapat nasa labas ng nayon, dapat silang gawing Apapâtra, at ang kanilang kayamanan (ay magiging) mga aso at asno. Ang kanilang kasuotan (ay magiging) mga damit ng mga patay, (kakainin nila) ang kanilang pagkain mula sa mga basag na pinggan, itim na bakal (ang magiging) kanilang mga palamuti, at lagi silang dapat lumipat-lipat ng lugar. Ang taong tumutupad ng isang tungkuling panrelihiyon ay hindi dapat makipag-ugnayan sa kanila; ang kanilang mga transaksiyon (ay magiging) sa pagitan lamang nila, at ang kanilang mga kasal ay sa kanilang mga kapantay. Ang kanilang pagkain ay ibibigay sa kanila ng iba (maliban sa isang Âryang nagbibigay) sa isang basag na pinggan; sa gabi ay hindi sila dapat maglakad-lakad sa mga nayon at sa mga bayan.”
Ang untouchability sa India ngayon
Inalis ng Konstitusyon ng India ang untouchability noong 1950. Ipinagbawal nito ang pagsasagawa nito at ginawang krimen ang pagpapatupad nito. Nagmula ang pagbabago sa isang sekular na konstitusyon, hindi sa isang rebisyon ng mga aklat ng batas. Itinatala pa rin ng pulisya ng India ang mga krimen laban sa mga Scheduled Caste, ang dating mga di-masasaling na kasta, bilang hiwalay na uri. Nagrehistro sila ng 55,698 na gayong kaso noong 2024, ayon sa ulat ng National Crime Records Bureau.
Inaalis ang “untouchability” at ipinagbabawal ang pagsasagawa nito sa anumang anyo; ang pagpapataw ng anumang kapansanang nagmumula rito ay isang pagkakasalang may parusa ayon sa batas.
Nagrehistro ang pulisya sa India ng 55,698 kaso ng krimen laban sa mga Scheduled Caste noong 2024, 3.6 porsiyentong mas kaunti kaysa sa 57,789 noong 2023; ang antas ay 27.7 kaso sa bawat 100,000 taong Scheduled Caste. Ang Scheduled Castes ay ang legal na pangalan para sa mga kastang Dalit na dating itinuring na di-masasaling.
Ang Qur'an: bukas sa bawat nakikinig
Sinasabi ng Qur'an na kung humingi ng proteksiyon ang isang paganong kalaban sa digmaan, dapat itong ibigay ng mga Muslim, “hanggang sa makarinig siya ng pananalita ni Allāh”. Pagkatapos ay dapat nila siyang ihatid sa kaligtasan. Sinasabi nito na ginawang madali ng Diyos (﷾) ang Qur'an upang maunawaan at maalaala, at itinatanong kung sino ang magsasaalaala. Isinulat ng Propeta (ﷺ) ang mga salita nito kay Heraclius, ang Kristiyanong emperador ng Byzantium, na inaanyayahan siyang sambahin ang Diyos (﷾) lamang. Walang hinahadlangan sa pakikinig o pag-aaral nito dahil sa kanyang kapanganakan. Sa paningin ng Diyos (﷾), iniraranggo ng Qur'an ang mga tao ayon sa pananampalataya at mga gawa, hindi kailanman ayon sa kapanganakan. Sinasabi nito: “ang pinakamarangal sa inyo sa ganang kay Allāh ay ang pinakamapangilag magkasala sa inyo”.
“Kung may isa kabilang sa mga tagapagtambal na nagpakalinga sa iyo ay kalingain mo siya hanggang sa makarinig siya ng pananalita ni Allāh. Pagkatapos paabutin mo siya sa pook ng kaligtasan niya. Iyon ay dahil sila ay mga taong hindi nakaaalam [sa Islām].”
“Talaga ngang nagpadali Kami sa Qur’ān para sa pag-aalaala, kaya may tagapag-alaala kaya?”
Iniulat ni Ibn Abbas ang sariling salaysay ni Abu Sufyan, mula sa panahong kaaway pa siya ng Propeta (ﷺ). Sa Syria ay tinanong siya ni Heraclius, ang emperador ng Byzantine, na pagkatapos ay nagpabasa ng liham ng Propeta (ﷺ). Inanyayahan nito si Heraclius sa Islam at nagtapos sa mga salita ng Qur'an 3:64, na nananawagan sa mga May Kasulatan na walang sambahin kundi si Allah. Inilagay ito ni al-Bukhari sa kanyang kabanata tungkol sa 3:64.
“Sabihin mo: “O mga May Kasulatan, halikayo sa isang salitang magkatulad sa pagitan namin at ninyo: na hindi tayo sasamba kundi kay Allāh, hindi tayo magtatambal sa Kanya ng anuman, at hindi gagawa ang iba sa atin sa iba bilang mga panginoon bukod pa kay Allāh.” Ngunit kung tumalikod sila ay sabihin ninyo: “Sumaksi kayo na kami ay mga Muslim.””
“O mga tao, tunay na Kami ay lumikha sa inyo mula sa isang lalaki [na si Adan] at isang babae [na si Eva] at gumawa sa inyo na mga bansa at mga lipi upang magkakilalahan kayo. Tunay na ang pinakamarangal sa inyo sa ganang kay Allāh ay ang pinakamapangilag magkasala sa inyo. Tunay na si Allāh ay Maalam, Mapagbatid.”
| Teksto | Ang sinasabi nito |
|---|---|
| Gautama Dharmasutra | Isang Shudra na sadyang nakikinig sa Veda: tinunaw na tingga o lac sa kanyang mga tainga |
| Brahma Sutra, kasama sina Shankara at Ramanuja | Hinahadlangan ang Shudra sa Veda: isang “tiyak na punto” |
| Ang Qur'an | Kahit ang isang kaaway na humihingi ng proteksiyon ay kinukupkop, upang marinig niya ang salita ni Allah (﷾) |
| Ang Propeta (ﷺ) | Isinulat ang paanyaya ng Qur'an sa emperador na si Heraclius |
Iisang batas para sa marangal at sa mahina
Minsang nagnakaw ang isang babae ng marangal na angkan ng Makhzum. Hiniling ng Quraysh kay Usama ibn Zayd na makiusap para sa kanya. Tumanggi ang Propeta (ﷺ). Nawasak ang mga naunang bansa, sabi niya, dahil pinalalaya nila ang marangal na magnanakaw at pinarurusahan ang mahina. Kung magnakaw ang sarili niyang anak na si Fatima, puputulin niya ang kamay nito. Iniuutos ng Qur'an ang katarungan “kahit pa laban sa mga sarili ninyo o mga magulang at mga pinakamalapit na kaanak. Kung naging isang mayaman o isang maralita”. Itinatala rin nito ang isang batas na ibinigay sa mga Anak ni Israel. Ang sinumang pumatay sa isang tao, maliban sa pagpatay o kaguluhan sa lupa, ay para bang pumatay sa buong sangkatauhan. Nagkakaiba ang mga paaralan ng batas Islamiko tungkol sa ganting-parusa. Ang paaralang Hanafi, na sinusunod sa Muslim na India, ay nagpapapatay sa isang Muslim dahil sa pagpatay sa isang dhimmi, isang hindi Muslim na namumuhay sa ilalim ng pamumunong Muslim.
Iniulat ni Aishah na nabagabag ang Quraysh tungkol sa isang babae ng marangal na angkan ng Makhzum na nagnakaw, at hiniling nila kay Usama ibn Zayd na makiusap para sa kanya. Tinanong ng Propeta (ﷺ) kung namamagitan ba siya tungkol sa isa sa mga parusang itinakda ng Diyos. Pagkatapos ay nangaral siya na ang mga bansang nauna sa kanila ay nawasak dahil pinalalaya nila ang marangal na magnanakaw at pinarurusahan ang mahina, at sumumpa siya na kung si Fatima, ang sarili niyang anak na babae, ay magnakaw, puputulin niya ang kamay nito.
“O mga sumampalataya, kayo ay maging mga tagapagpanatili ng pagkamakatarungan, mga saksi para kay Allāh kahit pa laban sa mga sarili ninyo o mga magulang at mga pinakamalapit na kaanak. Kung naging isang mayaman o isang maralita, si Allāh ay higit na karapat-dapat sa kanilang dalawa. Kaya huwag kayong sumunod sa pithaya, na baka lumihis kayo. Kung magbabaluktot kayo [ng pagsasaksi] o aayaw kayo, tunay na si Allāh laging sa anumang ginagawa ninyo ay Mapagbatid.”
“Alang-alang doon, nag-atas Kami sa mga anak ni Israel na ang sinumang pumatay sa isang tao nang hindi dahil [sa pagpatay] sa isang tao o sa [paggawa ng] kaguluhan sa lupa ay para bang pumatay siya sa mga tao nang lahatan, at ang sinumang nagbigay-buhay rito ay para bang nagbigay-buhay siya sa mga tao nang lahatan. Talaga ngang naghatid sa kanila ang mga sugo Namin ng mga malinaw na patunay. Pagkatapos, tunay na marami mula sa kanila, matapos niyon, sa lupa ay talagang mga nagpapakalabis.”
“Ang argumento ng aming mga pantas ay na ang ganting-parusa ay nakasalalay lamang sa pagkakapantay sa usapin ng proteksiyon sa dugo; (sa ibang salita, nakasalalay ito sa pagiging laging protektado ng dugo ng kapwa panig, at hindi kailanman nasa walang kinikilingang kalagayan;) at alinsunod dito, ang taong malusog ay ipinapapatay dahil sa isang masasakitin, ang nasa hustong gulang dahil sa isang sanggol, at ang baliw dahil sa isang nasa ganap na katinuan;—sapagkat ang kapwa panig ay magkapantay sa usapin ng proteksiyon. Ngayon, ang proteksiyong ito ay bunga ng relihiyon o ng bansa; at yamang ang alipin at ang malaya ay kapwa pantay na may karapatan dito sa mga aspektong ito, ang malaya kung gayon ay maaaring ipapatay dahil sa isang alipin. Ang isang Muslim ay ipinapapatay dahil sa isang Zimmee.”
Ang mga tugon, sinagot
Manusmriti 8.270 — kabanata 8, talata 270
“Ang taong minsan lamang isinilang (isang Sûdra), na umiinsulto sa isang makalawang isinilang sa pamamagitan ng mabangis na paglait, ay puputulan ng dila; sapagkat siya ay mababa ang pinagmulan.”
Sinipi para sa
Smriti lamang si Manu, isang aklat ng batas ng tao. Nakatali ang mga Hindu sa Veda, hindi kay Manu, at walang Hindu ngayon na kailangang sumunod sa mga taludtod na ito.
Ang tugon
Ibinigay ng tradisyon mismo kay Manu ang unang puwesto sa mga aklat ng batas. Sinasabi ni Brihaspati na hindi sinasang-ayunan ang aklat ng batas na salungat kay Manu. Kinailangang magpasya ni Shankara kung aling mga smriti ang susundin. Pinili niya si Manu bilang ang sumusunod sa Veda, at sinipi ang papuri ng Veda kay Manu. Nakatayo rin nang hiwalay kay Manu ang paghadlang sa Shudra mula sa Veda. Sinasabi ito ng Brahma Sutra, isang saligan ng Vedanta, sa sarili nitong mga salita. Isinasalig din ito ni Shankara sa Veda. Ang pahayag na Vedic na hindi karapat-dapat ang Shudra sa mga sakripisyo ay nagpapakita, sabi niya, na hindi rin siya karapat-dapat sa kaalaman. Isantabi si Manu, at nananatili ang paghadlang sa sariling mga pangunahing teksto ng Vedanta.
Kung saan ito humahantong — Si Manu ang nangungunang aklat ng batas ng tradisyon, at hindi nakasalalay kay Manu lamang ang paghadlang sa Shudra.
Manusmriti 8.270 — kabanata 8, talata 270
“Ang taong minsan lamang isinilang (isang Sûdra), na umiinsulto sa isang makalawang isinilang sa pamamagitan ng mabangis na paglait, ay puputulan ng dila; sapagkat siya ay mababa ang pinagmulan.”
Sinipi para sa
Sumikat lamang ang Manusmriti nang isalin ito ng mga Britaniko at gamitin bilang batas Hindu. Mga mas huling dagdag ang malulupit na taludtod na ito, at ipinakita ng mga repormador na maraming bahagi ng aklat ang isiningit.
Ang tugon
Ilang siglo nang nagkokomentaryo ang mga Hindung hurista kay Manu bago dumating ang mga Britaniko. Sumulat si Medhatithi noong mga ika-9 o ika-10 siglo. Ipinaliliwanag niya ang 8.270 salita sa salita at ibinibigay ang dahilan nito: ang Shudra ay isinilang mula sa mga paa ni Brahma. Ipinakikita ng mga tala ni Bühler ang mga mas huling komentarista na bumabasa ng parehong mga taludtod. Ipinakikita rin nila ang mga katulad na batas ng paninirang-puri sa limang ibang aklat ng batas. Nakatayo kay Gautama ang tuntunin tungkol sa Veda, at sinisipi ito nina Shankara at Ramanuja. Walang anuman dito ang nakasalalay sa saling Ingles ni William Jones noong 1794. Inaalis ng mga makabagong edisyong nag-aalis sa mga taludtod na ito ang nasa harap ng mga komentarista ng Gitnang Panahon. Sinasabi ng ilan na ang mga aklat ng batas ay hindi kailanman naging kodigo ng estado, at sumunod ang mga hari sa lokal na kaugalian. Hindi iyon itinatanggi ng pahina. Ang inaangkin nito ay ang itinuturo ng mga teksto at ang tinawag na tiyak ng kanilang mga dakilang guro.
Kung saan ito humahantong — Binasa, ipinaliwanag at inilapat ng mga Hindung iskolar ang mga taludtod na ito matagal bago ang pamumunong Britaniko.
Manusmriti 11.127 — kabanata 11, talata 127
“Ang ikaapat na bahagi (ng penitensiya) para sa pagpatay sa isang Brâhmana ang itinakda (bilang pagbabayad-sala) para sa (sinasadyang) pagpatay sa isang Kshatriya, ang ikawalong bahagi para sa pagpatay sa isang Vaisya; alamin mo na ito ay ikalabing-anim na bahagi para sa pagpatay sa isang mabuting Sûdra.”
Sinipi para sa
Itinatakda ang varna ayon sa mga katangian at asal, hindi ayon sa kapanganakan. Ang Shudra sa mga taludtod na ito ay nangangahulugang taong mababa ang ugali, kaya asal ang pinarurusahan ng batas, hindi isang kasta.
Ang tugon
Pinangangalanan ng mga taludtod ang Shudra ayon sa kapanganakan. Siya ay “minsan lamang isinilang”, at mas mabigat ang kanyang parusa “sapagkat siya ay mababa ang pinagmulan”. Ipinaliliwanag iyon ni Medhatithi bilang pagkasilang mula sa mga paa ni Brahma. Nagsasalita pa nga si Manu tungkol sa “isang mabuting Sûdra”, at hindi binabago ng kanyang kabutihan ang kanyang uri. Sinisipi ng mga repormador ang Manu 2.168: ang makalawang isinilang na nagpapabaya sa Veda ay bumababa sa kalagayan ng isang Shudra. Hinahayaan niyon na bumagsak ang isang tao. Para umangat ang isang Shudra, tumitingin si Manu sa kanyang mga inapo o sa kanyang susunod na buhay. Sinasabi ng Manu 10.65 na ang isang Shudra ay “nakararating sa ranggo ng isang Brâhmana”, ngunit ipinakikita ng taludtod bago nito kung paano. Kailangang mag-asawa sa pinakamataas na kasta ang isang angkang isinilang mula sa isang Brahmin at isang babaeng Shudra. Naaabot nito ang tuktok “sa loob ng ikapitong salinlahi”. At ipinangangako ng 9.335 sa isang tapat na Shudra ang isang mas mataas na kasta “sa kanyang susunod na buhay”. Binabasa rin ng Brahma Sutra ang kuwento ni Satyakama ayon sa kapanganakan. Pinasimulan lamang siya ng kanyang guro matapos magpasya, mula sa kanyang katapatan, na hindi siya Shudra. Sinasagot sa pahina tungkol sa kasta ayon sa kapanganakan ang taludtod ng Gita tungkol sa mga katangian at tungkulin (4.13).
Kung saan ito humahantong — Kay Manu, maaaring ibaba ng asal ang isang makalawang isinilang, ngunit umaangat lamang ang Shudra sa pamamagitan ng kanyang mga inapo o sa isang mas huling buhay.
Manusmriti 8.337-338 — kabanata 8, talata 337-338
“Sa (isang kaso ng) pagnanakaw, ang pagkakasala ng isang Sûdra ay walong ulit, ng isang Vaisya ay labing-anim na ulit, ng isang Kshatriya ay tatlumpu't dalawang ulit, Ang sa isang Brâhmana ay animnapu't apat na ulit, o isandaang ulit, o (kahit) dalawang ulit ng animnapu't apat; (ang bawat isa sa kanila) na nakaaalam sa kalikasan ng pagkakasala.”
Sinipi para sa
Mas malaki ang ipinababayad ni Manu sa Brahmin, hindi mas maliit. Sa pagnanakaw, walong ulit ang pagkakasala ng Shudra at animnapu't apat na ulit o higit pa ang sa Brahmin, dahil mas alam niya. Nagdudulot ng tungkulin ang ranggo, hindi pribilehiyo.
Ang tugon
Totoo ang taludtod. Sa pagnanakaw na ginawa nang may kaalaman, mas malaki ang multa ni Manu sa Brahmin kaysa sa Shudra. Ipinaliliwanag ng tala ni Bühler ang pagkakasala bilang multa. Ngunit kung saan nagbabayad ang Shudra, kadalasan ay sa kanyang katawan siya nagbabayad. Sa pag-insulto sa isa't isa, labindalawang pana ang ibinabayad ng Brahmin, samantalang nawawalan ng dila ang Shudra na gumagamit ng mabangis na paglait. Hindi kailanman maipapapatay ng hari ang isang Brahmin, anuman ang kanyang mga krimen. At sa pakikinig sa Veda, ang Shudra lamang ang pinarurusahan. Hindi napapantayan ng mas malaking multa sa mas mataas na tao ang batas na pumuputol sa katawan ng mas mababang tao.
Kung saan ito humahantong — Mas malaki ang multa ni Manu sa Brahmin sa pagnanakaw, ngunit iniingatan nito ang kanyang katawan at buhay, at pinuputol nito ang sa Shudra.
Manusmriti 11.67 — kabanata 11, talata 67
“Ang pagnanakaw ng butil, mababang metal, o baka, ang pakikipagtalik sa mga babaeng umiinom ng nakalalasing na alak, ang pagpatay sa mga babae, mga Sûdra, mga Vaisya, o mga Kshatriya, at ang ateismo, ay (pawang) maliliit na pagkakasala, na nagdudulot ng pagkawala ng kasta (Upapâtaka).”
Sinipi para sa
Mga penitensiya ang inililista ng ikalabing-isang kabanata ni Manu, hindi mga parusa. Ang maliit na pagkakasala ay nangangahulugan lamang ng mas maliit na penitensiya, at inilalapat ito ng mga komentarista sa Shudra na hindi namumuhay ayon sa banal na batas. Pinarusahan ng hari ang bawat mamamatay-tao, anuman ang kasta ng biktima.
Ang tugon
Mga penitensiya nga ang inililista ng kabanata 11, at sinasabi iyon ng pahina. Sa penitensiya tinitimbang ng batas ang isang kasalanan. Pinangangalanan ni Manu ang pagpatay sa isang Brahmin na nakamamatay na kasalanan. Pinagagaan ng ilang komentarista ang penitensiya kung walang halaga ang napatay na Brahmin, ngunit nananatili itong penitensiya sa pagpatay sa isang Brahmin. Kahit para sa isang mabuting Shudra, ang penitensiya ay ikalabing-anim na bahagi niyon. Ibinibigay ni Manu ang dahilan: “Dahil lamang sa kanyang pinagmulan, ang isang Brâhmana ay isang diyos kahit para sa mga diyos”. Itinatakda rin ni Manu ang penitensiya sa pagpatay sa isang Shudra bilang ang penitensiya sa pagpatay sa isang pusa o isang uwak. Iniraranggo rin ayon sa kapanganakan ang batas ng hari. Hindi niya kailanman maipapapatay ang isang Brahmin, anuman ang ginawa ng Brahmin.
Kung saan ito humahantong — Sa mga penitensiya at sa batas ng hari, tinitimbang ng batas ang isang buhay ayon sa kapanganakan.
Gautama Dharmasutra 12.4-6 — kabanata 12, sutra 4-6
“Ngayon, kung sadya siyang makinig sa (pagbigkas ng) Veda, ang kanyang mga tainga ay pupunuin ng (tunaw na) lata o lacre. Kung bigkasin niya (ang mga tekstong Veda), puputulin ang kanyang dila. Kung alalahanin niya ang mga ito, hahatiin sa dalawa ang kanyang katawan.”
Sinipi para sa
Hindi kailanman isinagawa ang mga parusang ito. Mga mithiin ito ng isang tagapagbigay ng batas, hindi ang kasaysayan ng India.
Ang tugon
Hindi inihaharap ni Manu ang sarili bilang kodigo lamang ng tao. Sinasabi nito na ang Tagapaglikha mismo ang bumuo ng mga batas na ito at nagturo ng mga ito kay Manu. Kaya ang itinuturo ng mga teksto ang nagpapasya kung maaaring totoo ang pag-aangking iyon. Hindi mag-uutos ang isang makatarungang Diyos (﷾) ng tunaw na metal sa mga tainga ng isang tao dahil sa pakikinig sa kasulatan. Totoo iyon sumunod man ang isang hari o hindi. Hindi patay na titik ang paghadlang mismo. Tinatawag ito ni Shankara na “tiyak na punto” at ni Ramanuja na “tiyak na usapin”. Sapat na totoo ang untouchability kaya kinailangan itong alisin ng Konstitusyon ng India noong 1950. Nagrehistro pa rin ang pulisya ng India ng 55,698 kaso ng krimen laban sa mga Scheduled Caste noong 2024.
Kung saan ito humahantong — Ipinatupad man o hindi ng mga hari ang bawat parusa, itinuturo ng mga teksto ang mga ito, at hinubog ng kanilang turo ang India.
Qur'an 5:38 — Surah Al-Ma'idah, talata 38
“Ang lalaking magnanakaw at ang babaing magnanakaw ay putulin ninyo ang mga [kanang] kamay nila bilang ganti sa nakamit nilang dalawa, bilang parusang panghalimbawa mula kay Allāh. Si Allāh ay Makapangyarihan, Marunong.”
Sinipi para sa
Pinuputol ng Islam ang kamay ng magnanakaw. Wala itong karapatang tawaging malupit ang mga parusa ni Manu.
Ang tugon
Iniuutos nga ng Qur'an na putulin ang kamay ng magnanakaw. Hindi tinututulan ng pahina na nagpaparusa ang mga aklat ng batas. Tinututulan nito na nagpaparusa sila ayon sa kapanganakan. Sa pag-insulto sa isa't isa, labindalawang pana ang ibinabayad ng Brahmin, samantalang nawawalan ng dila ang Shudra na gumagamit ng mabangis na paglait. Bumabagsak ang parusa ng Qur'an sa pagnanakaw sa magnanakaw ng anumang kapanganakan. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na babagsak ito sa sarili niyang anak na babae. At ang parusa ng Shudra sa pakikinig sa Veda ay walang pinarurusahang pagnanakaw at walang pinsala sa sinuman. Pinarurusahan nito ang pakikinig.
Kung saan ito humahantong — Ang tinututulan ay hindi ang pagpaparusa kundi ang pagpaparusa ayon sa kapanganakan, at ang pagpaparusa sa isang tao dahil sa pakikinig sa kasulatan.
Gautama Dharmasutra 12.4-6 — kabanata 12, sutra 4-6
“Ngayon, kung sadya siyang makinig sa (pagbigkas ng) Veda, ang kanyang mga tainga ay pupunuin ng (tunaw na) lata o lacre. Kung bigkasin niya (ang mga tekstong Veda), puputulin ang kanyang dila. Kung alalahanin niya ang mga ito, hahatiin sa dalawa ang kanyang katawan.”
Sinipi para sa
Ang Gautama Dharmasutra ay isang di-kilalang teksto na walang Hindu na bumabasa o sumusunod.
Ang tugon
Ang tuntunin nito ang sinipi ng pinakamaimpluwensiyang mga guro ng Vedanta. Kapwa sinisipi nina Shankara at Ramanuja ang parusa nito upang ipaliwanag ang Brahma Sutra. Pinupuno ng metal at lacre ang mga tainga, hinihiwa ang dila at pinuputol ang katawan. Iyon din ang tuntunin sa parehong pagkakasunod, bagaman isinasalin ni Bühler ang metal na lata at ni Thibaut na tingga. Inililista rin ng mga tala ni Bühler ang mga batas ni Gautama tungkol sa mga insulto bilang katulad ng kay Manu. Ang tekstong pinagbabatayan ng dalawa sa pinakamakapangyarihang komentaryo sa Vedanta ay hindi di-kilala.
Kung saan ito humahantong — Pumasok ang tuntunin ni Gautama sa puso ng Vedanta sa pamamagitan nina Shankara at Ramanuja.
Shankara, komentaryo sa Brahma Sutra 1.3.38 — Sacred Books of the East 34, pp. 228-229
“Gayunman, mula sa mga Sûdra na, tulad ni Vidura at ng ‘relihiyosong mangangaso,’ ay nagtatamo ng kaalaman bunga ng mga epekto ng mga dating gawa, hindi maipagkakait ang bunga ng kanilang kaalaman, yamang ang kaalaman sa lahat ng pagkakataon ay nagdudulot ng bunga nito. Bukod dito, ipinahahayag ng Smriti na ang lahat ng apat na kasta ay karapat-dapat magtamo ng kaalaman sa mga itihâsa at purâna; ihambing ang bahaging, ‘Siya ay magtuturo sa apat na kasta’ (Mahâbh.).—Gayunman, nananatiling tiyak na punto na wala silang anumang gayong karapatan kaugnay ng Veda.”
Sinipi para sa
Hindi kailanman isinara ng tradisyon sa Shudra ang kaligtasan. Bukas sa lahat ng apat na uri ang mga epiko at mga Purana, iniaalok ng Gita ang debosyon sa mga Shudra, at naging marunong ang isang Shudra na tulad ni Vidura.
Ang tugon
Ito mismo ang pinahihintulutan ni Shankara. Maaaring ituro sa lahat ng apat na uri ang mga epiko at mga Purana. Nagtatamo ng kaalaman ang mga Shudra na tulad ni Vidura sa pamamagitan ng mga gawa sa mga naunang buhay, at “hindi maipagkakait ang bunga ng kanilang kaalaman”. Sa parehong hininga ay tinatawag niyang tiyak na walang karapatan ang Shudra sa Veda. Itinuturing niya ang Veda na pinagmumulan ng kaalaman tungkol sa Brahman. Kaya ang Shudra na hindi nakatamo ng kaalamang iyon sa isang naunang buhay ay hindi ito mahahanap sa Veda sa buhay na ito. Binubuksan nga ng Gita ang debosyon sa mga Shudra, ngunit inilalagay sila ng taludtod sa tabi ng “ang mga may makasalanang kapanganakan”. Walang ginagawang gayong paghahati ayon sa kapanganakan ang Qur'an. Tinatawag nito ang sarili na madaling maunawaan at maalaala, at iniuutos na pahintulutang marinig ito kahit ng isang kaaway.
Kung saan ito humahantong — Bukas sa Shudra ang mga epiko, ngunit sarado sa kanya ang Veda. Iniaalok ang Qur'an sa lahat.
Bhagavad Gita 9:32 — kabanata 9, taludtod 32
“Sapagkat, O anak ni Prithâ! maging ang mga may makasalanang kapanganakan, ang mga babae, ang mga Vaisya, at gayundin ang mga Sûdra, sa pagdulog sa akin, ay nakaaabot sa kataas-taasang layunin.”
Sinipi para sa
Higit pa sa mga aklat ng batas nito ang Hinduismo. Pinararangalan ang mga santo ng bawat kasta, gaya ni Ravidas na manggagawa ng katad, at winalis ng kilusang debosyonal ang kasta.
Ang tugon
Karangalan ng kanilang mga tagasunod ang pagpaparangal sa gayong mga santo, at marami sa kanila ang nagsalita laban sa kasta. Ngunit sa paggawa nito ay nagsalita sila laban sa itinuro ng mga aklat ng batas. Hindi nagbago ang mga klasikong pasya. Kahit si Ramanuja, isang guro ng debosyon kay Vishnu, ay tumawag na “tiyak na usapin” na hindi karapat-dapat ang mga Shudra sa mga pagninilay tungkol sa Brahman. Ipinakikita ng pagtutol ng isang santo kung ano ang itinuro ng mga teksto; hindi nito ito inaalis. Hindi kailangan ng Qur'an ang repormador upang baligtarin ito. Ang sarili nitong mga salita ang gumagawa sa pinakamatuwid na pinakamarangal.
Kung saan ito humahantong — Tumutol ang mga santo sa mga aklat ng batas; itinuturo na ng sariling teksto ng Qur'an ang hinahanap nila.
Sahih al-Bukhari 6903 — Kitab al-Diyat (Aklat ng Kabayaran sa Dugo), hadith 6903
Tinanong ni Abu Juhayfa si Ali kung siya at ang kanyang sambahayan ay may anumang wala sa Qur'an. Sumumpa si Ali na ang mayroon lamang sila ay ang nasa Qur'an, ang pag-unawa sa Kanyang Aklat na ibinibigay ng Diyos sa isang tao, at isang nakasulat na papel ng mga pasya: tungkol sa kabayaran sa dugo, tungkol sa pagpapalaya sa mga bihag, at na ang isang Muslim ay hindi pinapatay bilang ganting-parusa dahil sa isang hindi mananampalataya.
Sinipi para sa
Di-pantay rin ang Islam. Iniuulat ni al-Bukhari na ang isang Muslim ay hindi pinapatay bilang ganting-parusa dahil sa isang hindi mananampalataya. At sinasabi ng Qur'an: “ang malaya sa malaya, ang alipin sa alipin”.
Ang tugon
Nagkakaiba rito ang mga paaralan ng batas Islamiko. Sinagot ng paaralang Hanafi, na sinunod ng mga Muslim na pinuno ng India, ang dalawang punto. Pinapapatay nito ang isang malayang lalaki dahil sa pagpatay sa alipin ng ibang lalaki. Pinapapatay nito ang isang Muslim dahil sa pagpatay sa isang dhimmi, isang hindi Muslim na namumuhay sa ilalim ng pamumunong Muslim, dahil kapwa pantay na protektado ang dalawang buhay. Sa argumento ni al-Shafi'i mula sa kawalang-pananampalataya, sumasagot ito na ang kawalang-pananampalataya lamang ng isang kaaway sa digmaan ang nag-aalis sa proteksiyong iyon. Itinatakda rin nito ang kabayaran sa dugo para sa isang dhimmi na kapareho ng para sa isang Muslim. Mas mababa ang itinakda nina al-Shafi'i at Malik. At nagbabala ang Propeta (ﷺ) na ang sinumang pumatay sa isang taong may kasunduan ay hindi makaaamoy ng halimuyak ng Paraiso. May mas malalim pang pagkakaiba. Kung saan pinag-iiba ng mga paaralan ang isang Muslim sa isang hindi Muslim, ginagawa nila ito ayon sa paniniwala, at maaaring pumasok sa Islam ang sinuman ng anumang kapanganakan. Walang angkang nasa itaas ng batas: sinabi ng Propeta (ﷺ) na parurusahan niya kahit ang sarili niyang anak na babae. Iniuuri ni Manu ang parehong pagkakasala ayon sa kasta. Dumarating ang kasta sa pamamagitan ng kapanganakan, at walang Shudra ang makaaangat dito sa buhay na ito. At ipinagbabawal ni Manu sa hari na kailanman ay ipapatay ang isang Brahmin.
Kung saan ito humahantong — Kung saan pinag-iiba ng batas Islamiko ang Muslim at hindi Muslim, ito ay ayon sa paniniwalang maaaring tanggapin ng sinuman. Pinapapatay ng batas na Hanafi ng Muslim na India ang isang Muslim dahil sa pagpatay sa isang dhimmi.
Qur'an 49:13 — Surah Al-Hujurat, talata 13
“O mga tao, tunay na Kami ay lumikha sa inyo mula sa isang lalaki [na si Adan] at isang babae [na si Eva] at gumawa sa inyo na mga bansa at mga lipi upang magkakilalahan kayo. Tunay na ang pinakamarangal sa inyo sa ganang kay Allāh ay ang pinakamapangilag magkasala sa inyo. Tunay na si Allāh ay Maalam, Mapagbatid.”
Sinipi para sa
Nagpapanatili rin ng kasta ang mga Muslim sa India. Iniraranggo ng mga pamilya ang sarili bilang ashraf at ajlaf, nag-aasawa sa loob ng kanilang biradari, at minamaliit ang mga nagbalik-loob mula sa mababang kasta.
Ang tugon
Nagpapanatili nga ang ilang Muslim sa Timog Asya ng mga ranggong tulad ng kasta, na kinuha mula sa lipunang nakapalibot sa kanila. Kapag ginagawa nila ito, nilalabag nila ang sarili nilang kasulatan. Ginagawa ng Qur'an na pinakamarangal ang pinakamatuwid. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na tinitingnan ng Diyos (﷾) ang mga puso at gawa, hindi ang mga mukha o yaman. Pinagsabihan niya ang isang Kasamahan dahil sa paghiya sa isang lalaki dahil sa ina nito. Walang tekstong Islamiko ang humahadlang sa sinuman mula sa Qur'an, sa moske o sa hanay ng pagdarasal dahil sa kanyang kapanganakan. Ang Muslim na nagpapanatili ng kasta ay sumusuway sa kanyang kasulatan. Ang Hindu na tumatanggi sa kasta ay lumilihis sa kanyang mga aklat ng batas. Buong sinasagot ito ng pahina tungkol sa kasta sa mga Muslim.
Kung saan ito humahantong — Ang kasta sa mga Muslim ay kasalanan laban sa mga teksto ng Islam; ang kasta sa mga aklat ng batas ay kanilang turo.
Qur'an 2:178 — Surah Al-Baqarah, talata 178
“O mga sumampalataya, isinatungkulin sa inyo ang ganting-pinsala kaugnay sa mga pinatay: ang malaya sa malaya, ang alipin sa alipin, at ang babae sa babae; ngunit ang sinumang [nakapatay na] pinagpaumanhinan ng kapatid nito ng anuman ay may pagsunod sa makatuwiran at pagsasagawa roon [sa tagapagmana ng napatay] ng isang pagmamagandang-loob. Iyon ay isang pagpapagaan mula sa Panginoon ninyo at isang awa. Kaya ang sinumang nangaway matapos niyon, ukol sa kanya ay isang pagdurusang masakit.”
Sinipi para sa
May mga alipin din ang Islam, at maaaring ipanganak na alipin ang anak ng isang babaeng alipin. Nagbayad ng jizya ang mga hindi Muslim bilang mas mababang uri. Iyon ay ranggo ayon sa kapanganakan sa ibang pangalan.
Ang tugon
May mga alipin nga ang klasikong batas Islamiko. Bilang tuntunin, ang anak na isinilang sa isang inang alipin ay isinilang na alipin, malibang ang kanyang amo ang ama. Ngunit hindi ginawa ng batas na ranggo sa harap ng Diyos (﷾) ang pagkaalipin, o hadlang sa Qur'an. Tinawag ng Propeta (ﷺ) ang mga alipin na mga kapatid ng kanilang mga may-ari, na dapat pakainin at damitan gaya nila. Tinatawag ng Qur'an na matarik na daan ang pagpapalaya sa isang alipin. Sinasabihan nito ang mga may-ari na bigyan ng kasunduan ang aliping humihingi nito upang mabili ang kanyang kalayaan, kung may nalalaman silang mabuti sa kanya. Pinangalanan ng Propeta (ﷺ) ang apat na lalaking dapat pag-aralan ng Qur'an, at isa sa kanila si Salim, isang pinalayang alipin. Ang jizya ay buwis sa mga hindi Muslim sa ilalim ng pamumunong Muslim, kaya hindi na ito ibinayad ng taong naging Muslim. Inilalahad ng pahina tungkol sa pagkaalipin ang iba pa. Kabaligtaran ang sinasabi ni Manu tungkol sa Shudra. Nilikha siya “upang maging alipin ng isang Brâhmana”, at kahit pinalaya ay siya ay “ay hindi napalalaya sa pagkaalipin”. Pinagaan ni Medhatithi ang taludtod na iyon, ngunit naniwala si Kulluka na kailangan pa ring maglingkod ng pinalayang Shudra.
Kung saan ito humahantong — May mga alipin ang batas Islamiko ngunit itinulak nito ang kanilang kalayaan, at nagturo ng Qur'an ang isang pinalayang alipin. Tinatawag ni Manu na likas ang pagkaalipin ng Shudra, kahit matapos siyang palayain.
Qur'an 9:5 — Surah At-Tawbah, talata 5
“Kaya kapag lumipas ang mga buwang pinakababanal ay patayin ninyo ang mga tagapagtambal saanman kayo nakatagpo sa kanila, kunin ninyo sila, kubkubin ninyo sila, at abangan ninyo sila sa bawat tambangan. Ngunit kung nagbalik-loob sila, nagpanatili sila ng pagdarasal, at nagbigay sila ng zakāh ay hayaan ninyo ang landas nila. Tunay na si Allāh ay Mapagpatawad, Maawain.”
Sinipi para sa
Sinasabi ng mga kritiko na dumarating ang Qur'an 9:6 kaagad pagkatapos ng 9:5, na nagsasabing patayin ang mga pagano saanman sila matagpuan. Ang pagkalinga ng 9:6 ay isang maliit na pagbubukod sa isang talata ng digmaan.
Ang tugon
Nauuna ang Qur'an 9:5 sa 9:6. Tungkol ito sa mga paganong nakikipagdigma sa mga Muslim nang matapos na ang apat na buwan ng malayang pagdaan. Nagtatapos ito sa pagbubukas ng daan para sa mga nagsisisi. Ang talata 6 ang hangganan nito. Kahit ang isang kaaway sa digmaang iyon na humihingi ng proteksiyon ay dapat bigyan nito. Dapat siyang pahintulutang marinig ang Qur'an, at pagkatapos ay ihatid sa kaligtasan, maniwala man siya o hindi. Buong ipinaliliwanag ng pahina tungkol sa talata ng espada ang konteksto. Hindi kaaway ang Shudra. Kapitbahay siya sa iisang lupain. Gayunman ay sinabi ng batas na punuin ang kanyang mga tainga ng tunaw na metal kung sadya siyang makinig sa Veda.
Kung saan ito humahantong — Kinakalinga ng Qur'an kahit ang isang kaaway upang marinig niya ito; pinarusahan ng mga aklat ng batas ang isang mapayapang kapitbahay dahil sa pakikinig sa Veda.
Qur'an 9:28 — Surah At-Tawbah, talata 28
“O mga sumampalataya, ang mga tagapagtambal ay salaula lamang kaya huwag silang lumapit sa Masjid na Pinakababanal matapos ng taon nilang ito. Kung nangamba kayo sa isang paghihikahos ay magpapayaman sa inyo si Allāh mula sa kabutihang-loob Niya kung niloob Niya. Tunay na si Allāh ay Maalam, Marunong.”
Sinipi para sa
Hinahadlangan ng Islam ang mga hindi Muslim mula sa Mecca at tinatawag silang marumi. Untouchability din iyon.
Ang tugon
Isinasara ng talata ang isang lugar, ang Banal na Moske, hindi ang kasulatan. Isinasara ito ayon sa paniniwala, hindi ayon sa kapanganakan. Ipinaliliwanag ni Ibn Kathir ang karumihan bilang karumihan sa relihiyon. Itinatala niya na pinaniwalaan ng karamihan sa mga iskolar na hindi marumi ang kanilang mga katawan, yamang ipinahihintulot ng Qur'an ang pagkain ng mga Hudyo at mga Kristiyano. Ang sinumang tumatanggap sa Islam ay maaaring pumasok sa Mecca sa parehong araw, anuman ang kanyang pamilya o kasta. Ganoon ding uri ang huling tagubilin ng Propeta (ﷺ) tungkol sa Tangway ng Arabia: isang tuntunin para sa Muslim na estado tungkol sa iisang lupaing iyon, hindi tungkol sa mga tao saanman, at nakasalalay ito sa paniniwala. Hindi maaaring tumigil ang isang Chandala sa pagiging Chandala. Iningatan siya ng kanyang kapanganakan sa labas ng nayon habambuhay.
Kung saan ito humahantong — Isinasara ang Haram ayon sa paniniwalang maaaring tanggapin ng sinuman; itinakda ng kapanganakan ang untouchability at hindi ito kailanman malilisan.
Qur'an 56:77-79 — Surah Al-Waqi'ah, talata 77-79
“Tunay na ito ay talagang isang Qur’ān marangal, na nasa isang Aklat na itinatago, na walang nakasasaling dito kundi ang mga [anghel na] dinalisay,”
Sinipi para sa
Sinasabi ng Qur'an na ang mga malinis lamang ang maaaring sumaling dito, kaya iniingatan ng Islam ang kasulatan nito mula sa mga tagalabas gaya ng pag-iingat sa Veda mula sa Shudra.
Ang tugon
Iniuulat ni Ibn Kathir si Ibn Abbas at maraming unang iskolar na bumabasa sa talata bilang tungkol sa mga anghel at sa Aklat sa langit. Itinuring naman ito ng iba bilang tuntuning hinahawakan ang isang nakasulat na kopya sa kadalisayang pangritwal, na may bisa rin sa mga Muslim. Ipinagbawal din ng Propeta (ﷺ) ang pagdadala ng Qur'an sa lupain ng kaaway, at inilagay iyon ni al-Bukhari sa ilalim ng mga nakasulat na kopya. Kapwa iniingatan ng dalawang tuntunin ang isang kopya. Wala sa mga ito ang humahadlang sa sinuman sa pakikinig o pag-aaral ng Qur'an. Ang Propeta (ﷺ) mismo ang sumulat ng mga salita nito (3:64) sa isang liham kay Heraclius, isang Kristiyanong pinuno. Hindi tungkol sa paghawak ng isang aklat ang tuntunin ng Veda. Hinadlangan nito ang Shudra kahit sa pakikinig sa mga salita.
Kung saan ito humahantong — Sa pinakamarami, tungkol sa paghawak sa isang kopya nang may kadalisayan ang talata. Bukas sa lahat ang mensahe ng Qur'an.
Mga pananaw
Klasikong batas at Vedanta
Nagmula ang apat na uri sa katawan ng Tagapaglikha, ang Shudra mula sa mga paa, at ang bawat isa ay may tungkulin nito ayon sa kapanganakan. Ang tapat na pagtupad sa tungkuling iyon ang daan tungo sa pinakamataas na kabutihan, at umaangat ang tapat na Shudra sa isang mas mataas na kasta sa kanyang susunod na buhay. Iniingatan ng mga aklat ng batas ang kaayusang ito sa pamamagitan ng mga parusa ayon sa uri. Iniingatan ang Veda para sa mga makalawang isinilang. Bukas sa lahat ng apat na uri ang mga epiko at mga Purana.
Sina Manu, Gautama at Brihaspati, kasama sina Medhatithi, Shankara at Ramanuja
Nauuna ang batas ni Manu sa mga aklat ng batas dahil isinasakatawan nito ang diwa ng Veda.
Pagtutol
Tanggapin na iniranggo ng tradisyon na una si Manu. Iyon ang dahilan kung bakit hindi maisasantabi ang mga parusa nito bilang kaugaliang-bayan. Sa paningin ng Diyos (﷾), walang iniraranggo ang Qur'an ayon sa kapanganakan: ang pinakamarangal ay ang pinakamatuwid.
Ang paglilingkod sa mga maalam na Brahmin ang pinakamataas na tungkulin ng Shudra. Humahantong ito sa kanyang lubos na kaligayahan, at sa isang mas mataas na kasta sa kanyang susunod na buhay.
Pagtutol
Dito ay itinatakda ng kapanganakan ang tungkulin at hangganan ng isang tao. Sa Islam, ang karangalan ng sinuman sa Diyos (﷾), at ang pag-abot ng sinuman sa Qur'an, ay hindi nakasalalay sa kanyang pamilya. Nagmumula sa katuwiran ang karangalan sa Diyos (﷾), at iniaalok ang Qur'an sa lahat.
Ibinibigay ni Manu ang mas mababang kapanganakan ng Shudra bilang dahilan ng kanyang mas mabigat na parusa. Ipinaliliwanag ito ni Medhatithi bilang pagkasilang mula sa mga paa ni Brahma.
Pagtutol
Ang tinututulan ay ang pagpaparusa ayon sa kapanganakan. Iniuutos ng Qur'an ang katarungan, mayaman man o maralita ang isang tao. Tumanggi ang Propeta (ﷺ) na palampasin ang isang marangal na magnanakaw.
Hinahadlangan ang Shudra sa pakikinig, pag-aaral at pagbigkas ng Veda. Tinatawag itong tiyak ng dalawang pangunahing guro ng Vedanta.
Pagtutol
Kabaligtaran ang ginagawa ng Qur'an. Sinasabi nito na kahit ang isang kaaway na pagano ay dapat kalingain upang marinig niya ito. Tinatawag din nito ang sarili na madaling maunawaan at maalaala.
Makabagong repormang Hindu
Ang mga aklat ng batas ay smriti, mga akda ng tao na may bisa lamang kung saan sumasang-ayon ang mga ito sa Veda. Ang kasta ayon sa kapanganakan at ang untouchability ay mga mas huling pagkasira ng tradisyon. Inalis ng India ang untouchability sa batas.
Hindi sa sarili nito ang awtoridad ng isang aklat ng batas: nakasalalay ito sa Veda, na siya lamang ang tuwirang may awtoridad.
Pagtutol
Kung gayon ay nananatili pa rin ang paghadlang sa Shudra. Sinasabi ito ng Brahma Sutra sa sarili nitong mga salita. Isinasalig din ito ni Shankara sa Veda, hindi kay Manu lamang.
Sinasabi ng Gita na ginawa ang apat na uri ayon sa mga katangian at tungkulin.
Pagtutol
Iyon ang sinasabi ng taludtod. Ngunit ang sariling mga halimbawa ng Gita ay mga tungkuling pinanganakan ng isang tao, at kinatatakutan nito ang paghahalo ng mga kasta sa pamamagitan ng pagsilang.
Ipinangangako ng Gita ang kataas-taasang layunin sa mga babae, Vaishya at Shudra na nanganganlong sa Panginoon.
Pagtutol
Binubuksan nga ng taludtod ang layunin sa kanila, at karangalan iyon nito. Ngunit inilalagay sila nito sa tabi ng “ang mga may makasalanang kapanganakan”. Pinanatili pa ring sarado ni Shankara ang Veda sa Shudra.
Inalis ng Konstitusyon ng India ang untouchability, ipinagbawal ang pagsasagawa nito at ginawang pagkakasala ang pagpapatupad nito.
Pagtutol
Malugod na tinatanggap ang reporma. Ngunit nagmula ito sa isang sekular na konstitusyon, hindi sa isang rebisyon kay Manu o sa mga guro ng Vedanta. Nasa kasulatan ng Islam ang pagkakapantay-pantay nito.
Ang pananaw ng Islam
Walang iniraranggo ayon sa kapanganakan sa harap ng Diyos (﷾), at walang hinahadlangan ayon sa kapanganakan mula sa Qur'an, sa pagsamba o sa pag-aaral. Iniaalok ang Qur'an sa bawat tao, at ang pinakamarangal ay ang pinakamatuwid.
Sa karangalan sa Diyos (﷾), iniraranggo ng Qur'an ang mga tao ayon sa katuwiran, hindi ayon sa bansa, lipi o kapanganakan.
Inuutusan ng Qur'an ang mga Muslim na protektahan kahit ang isang kaaway na pagano upang marinig niya ito.
Tumanggi ang Propeta (ﷺ) na palampasin ang isang marangal na magnanakaw at sinabing parurusahan niya kahit ang sarili niyang anak na babae.
Nagbigay ang Propeta (ﷺ) ng babala tungkol sa sinumang may kasunduan sa mga Muslim. Ang sinumang pumatay sa gayong tao ay hindi makaaamoy ng halimuyak ng Paraiso.
Nagpapapatay ang batas na Hanafi sa isang Muslim dahil sa pagpatay sa isang dhimmi, isang hindi Muslim na namumuhay sa ilalim ng pamumunong Muslim.