Itinuturo ba ng Hinduismo ang kasta ayon sa kapanganakan?

“Nang hatiin nila si Purusha, ilang bahagi ang kanilang ginawa? Ano ang tawag nila sa kanyang bibig, sa kanyang mga bisig? Ano ang tawag nila sa kanyang mga hita at paa? Ang Brâhman ang kanyang bibig, mula sa kanyang dalawang bisig ginawa ang Râjanya. Ang kanyang mga hita ay naging ang Vaiṣya, mula sa kanyang mga paa ay nalikha ang Ṣûdra.”

“Ngunit alang-alang sa kasaganaan ng mga mundo, pinalabas niya ang Brâhmana, ang Kshatriya, ang Vaisya, at ang Sûdra mula sa kanyang bibig, sa kanyang mga bisig, sa kanyang mga hita, at sa kanyang mga paa.”

“Ang apatang paghahati ng mga kasta ay nilikha ko ayon sa pagkakabahagi ng mga katangian at tungkulin. Ngunit bagaman ako ang may-akda nito, kilalanin mo ako na hindi nauubos, at hindi ang may-akda.”

“Ang mga tungkulin ng mga Brâhmana, Kshatriya, at Vaisya, at gayundin ng mga Sûdra, O kilabot ng iyong mga kaaway! ay itinatangi ayon sa mga katangiang isinilang mula sa kalikasan. Katahimikan, pagpipigil sa mga pandama, penitensiya, kadalisayan, pagpapatawad, katapatan, gayundin ang kaalaman, karanasan, at paniniwala (sa isang darating na mundo), ito ang likas na tungkulin ng mga Brâhmana. Katapangan, kaluwalhatian, lakas ng loob, kahusayan, hindi pagtakas sa labanan, pagbibigay, paggamit ng kapangyarihan ng panginoon, ito ang likas na tungkulin ng mga Kshatriya. Pagsasaka, pag-aalaga ng baka, kalakalan, (ito) ang likas na tungkulin ng mga Vaisya. At ang likas na tungkulin naman ng mga Sûdra ay ang paglilingkod.”

“Ngayon, una sa lahat, habang napapansin natin sa pagdaan na walang anuman sa Gîtâ na nagpapahiwatig kung ang kasta ay minamana, ayon sa pananaw nito, samantalang tahasang sinasabi ni Âpastamba na ito ay ganoon, ihambing natin ang ikalawang bahagi ng Gîtâ sa mga Sûtra ni Âpastamba na may kinalaman sa usapin.”

“Isinasaalang-alang din ang sarili mong tungkulin, hindi ka dapat mag-atubili, sapagkat wala nang mas mabuti para sa isang Kshatriya kaysa sa isang makatarungang labanan.”

“Kaysa patayin ang (aking) mga guro—(mga taong) dakila ang kaluwalhatian—mas mabuti pang mamuhay kahit sa limos sa mundong ito.”

“Kung, sa pagpapairal ng kayabangan, iniisip mong maaari kang hindi lumaban, walang kabuluhan nga ang pasya mong iyon. Pipilitin ka ng kalikasan. Ang bagay na iyon, O anak ni Kuntî! na dahil sa pagkalinlang ay ayaw mong gawin, ay gagawin mo nang hindi sinasadya, nakatali sa sarili mong tungkulin, na nagmumula sa iyong kalikasan.”

“Ang kalikasan ng isang Kshatriya, Sankara.”

“Ang sariling tungkulin, kahit may kakulangan, ay mas mabuti kaysa sa tungkulin ng iba na mahusay na naisagawa. Mas mainam ang mamatay sa (pagtupad ng) sariling tungkulin; ang (pagtupad ng) tungkulin ng iba ay mapanganib.”

“Sa pagsamba, sa pamamagitan ng (pagtupad sa) sarili niyang tungkulin, sa kanya na pinagmumulan ng lahat ng bagay, at sa pamamagitan niya ay napapasukan ang lahat ng ito, nakakamit ng tao ang kaganapan. Ang sariling tungkulin, bagaman may kakulangan, ay higit na mabuti kaysa sa tungkulin ng iba na mahusay na naisagawa. Sa pagsasagawa ng tungkuling itinakda ng kalikasan, hindi nagkakasala ang isang tao.”

“O anak ni Kuntî! hindi dapat iwan ng isang tao ang likas na tungkulin kahit may bahid ito ng kasamaan; sapagkat ang lahat ng gawa ay nababalot ng kasamaan, gaya ng apoy ng usok.”

“Bunga ng pangingibabaw ng kawalang-galang sa banal, O Krishna! ang mga babae ng angkan ay nagiging tiwali; at kapag naging tiwali ang mga babae, O inapo ni Vrishni! nagbubunga ito ng paghahalo ng mga kasta; ang paghahalong iyon ay tiyak na naghahatid sa angkan at sa mga wumasak sa angkan sa impiyerno; sapagkat kapag nabigo ang mga seremonya ng (pag-aalay ng) mga bilog na pagkain at tubig (sa kanila), ang kanilang mga ninuno ay bumabagsak (sa impiyerno).”

“Kung hindi ako gagawa ng mga gawa, mawawasak ang mga mundong ito, ako ang magiging sanhi ng paghahalo ng mga kasta; at sisirain ko ang mga taong ito.”

“Ang mga mabuti ang naging asal, ay mabilis na makakamit ang isang mabuting kapanganakan, ang kapanganakan ng isang Brâhmana, o ng isang Kshatriya, o ng isang Vaisya. Ngunit ang mga masama ang naging asal, ay mabilis na makakamit ang isang masamang kapanganakan, ang kapanganakan ng isang aso, o ng isang baboy, o ng isang Kandâla.”

“Sapagkat, O anak ni Prithâ! maging ang mga may makasalanang kapanganakan, ang mga babae, ang mga Vaisya, at gayundin ang mga Sûdra, sa pagdulog sa akin, ay nakaaabot sa kataas-taasang layunin.”

“Ano pa kaya (ang kailangang sabihin tungkol sa) mga banal na Brâhmana at mga maharlikang santo na (aking) mga deboto? Sa pagdating sa lumilipas at malungkot na mundong ito, sambahin mo ako.”

“Itinuturing ni Sankara ang mga Vaisya at iba pa bilang mga halimbawa nito; hindi gayon si Srîdhara. Ihambing, tungkol sa mga babae at mga Sûdra, ang Nrisimha-tâpinî, p. 14. ‘Makasalanan ang pagkasilang’=mababa ang pagkasilang (Srîdhara)=pagkasilang na bunga ng mga kasalanan (Sankara).”

“Ngunit upang ingatan ang sansinukob na ito, Siya, ang pinakamaningning, ay nagtakda ng magkakahiwalay na (tungkulin at) hanapbuhay sa mga sumibol mula sa kanyang bibig, mga bisig, mga hita, at mga paa. Sa mga Brâhmana ay itinakda niya ang pagtuturo at pag-aaral (ng Veda), ang paghahandog para sa sarili nilang kapakanan at para sa iba, ang pagbibigay at pagtanggap (ng limos). Ang Kshatriya ay inutusan niyang ipagtanggol ang mga tao, magbigay ng mga handog, mag-alay ng mga sakripisyo, mag-aral (ng Veda), at umiwas sa pagkahumaling sa makamundong kaluguran; Ang Vaisya ay mag-alaga ng baka, magbigay ng mga handog, mag-alay ng mga sakripisyo, mag-aral (ng Veda), makipagkalakalan, magpautang ng pera, at magsaka ng lupa. Iisang hanapbuhay lamang ang itinakda ng panginoon sa Sûdra, ang maglingkod nang may kababaang-loob sa tatlong (ibang) kastang ito.”

“Sinasabing ang tao ay mas dalisay sa itaas ng pusod (kaysa sa ibaba); kaya ipinahayag ng Umiiral-sa-Sarili (Svayambhû) na ang pinakadalisay (na bahagi) niya ay ang kanyang bibig. Yamang ang Brâhmana ay sumibol mula sa bibig (ni Brahman), yamang siya ang panganay, at yamang taglay niya ang Veda, siya sa karapatan ang panginoon ng buong nilikhang ito.”

“Ang mismong pagkasilang ng isang Brâhmana ay walang hanggang pagkakatawang-tao ng banal na batas; sapagkat siya ay isinilang upang (tuparin) ang banal na batas, at nagiging kaisa ng Brahman.”

“Dahil sa kanyang pangunguna, dahil sa kahigitan ng kanyang pinagmulan, dahil sa kanyang pagtupad sa (partikular na) mahihigpit na tuntunin, at dahil sa kanyang natatanging pagpapakabanal, ang Brâhmana ang panginoon ng (lahat ng) kasta (varna). Ang mga kastang (varna) Brâhmana, Kshatriya, at Vaisya ay ang mga makalawang isinilang, ngunit ang ikaapat, ang Sûdra, ay may iisang pagkasilang lamang; walang ikalimang (kasta).”

“Ang taong minsan lamang isinilang (isang Sûdra), na umiinsulto sa isang makalawang isinilang sa pamamagitan ng mabangis na paglait, ay puputulan ng dila; sapagkat siya ay mababa ang pinagmulan.”

“‘Taong minsan lamang isinilang’—ang Shūdra; kung siya ay ‘umiinsulto’—nanlalait—sa matataas na kasta—‘sa pamamagitan ng mabangis na paglait’—masasakit na salitang nagbibintang ng karumal-dumal na pagkakasala,—dumaranas siya ng ‘pagputol ng dila.’ ‘Siya ay mababa ang pinagmulan’—palibhasa'y isinilang mula sa mga paa ni Brahmā. Ito ang dahilang ibinibigay para sa natatanging parusa; at nagsisilbi rin ito upang ipahiwatig ang parehong parusa para sa mga taong may baligtad na halong lahi; yamang ang mga ito rin ay ‘mababa ang pinagmulan’; lalo na kung isasaalang-alang ang pahayag na ‘walang ikalimang kasta.’”

“Sinabi niya sa kanya: ‘Walang iba kundi isang tunay na Brâhmana ang magsasalita nang ganito nang tapat. Humayo ka at kumuha ng panggatong, kaibigan, pasisimulan kita. Hindi ka lumihis sa katotohanan.’”

“At dahil (si Gautama) ay nagpatuloy (sa pagpapasimula kay Gâbâla) nang matiyak na (siya) ay hindi ganoon (ibig sabihin, hindi isang Sûdra).”

“Ang mga Sûdra ay hindi karapat-dapat dahil din sa dahilang si Gautama, nang matiyak na si Gâbâla ay hindi isang Sûdra mula sa kanyang pagsasabi ng katotohanan, ay nagpatuloy sa pagpapasimula at pagtuturo sa kanya. ‘Walang hindi Brâhmana ang magsasalita nang ganito nang tapat. Humayo ka at kumuha ng panggatong, kaibigan, pasisimulan kita. Hindi ka lumihis sa katotohanan’ (Kh. Up. IV, 4, 5); ang bahaging ito ng kasulatan ay nagbibigay ng isang palatandaang mahihinuha (na ang mga Sûdra ay hindi maaaring pasimulan).”

“At dahil sa pagbabawal, sa Smriti, sa (mga Sûdra na) makarinig at mag-aral (ng Veda) at (makaalam at magsagawa ng) mga bagay (ng Veda).”

“Gayunman, mula sa mga Sûdra na, tulad ni Vidura at ng ‘relihiyosong mangangaso,’ ay nagtatamo ng kaalaman bunga ng mga epekto ng mga dating gawa, hindi maipagkakait ang bunga ng kanilang kaalaman, yamang ang kaalaman sa lahat ng pagkakataon ay nagdudulot ng bunga nito. Bukod dito, ipinahahayag ng Smriti na ang lahat ng apat na kasta ay karapat-dapat magtamo ng kaalaman sa mga itihâsa at purâna; ihambing ang bahaging, ‘Siya ay magtuturo sa apat na kasta’ (Mahâbh.).—Gayunman, nananatiling tiyak na punto na wala silang anumang gayong karapatan kaugnay ng Veda.”

“Ipinahahayag din ng Smriti ang pagbabawal na ito sa pakikinig, at iba pa. ‘Ang mga tainga ng nakaririnig ng Veda ay pupunuin ng tunaw na tingga at lacre; kung bibigkasin niya ito, hihiwain ang kanyang dila; kung iingatan niya ito, puputulin ang kanyang katawan.’ At ‘Hindi niya siya tuturuan ng mga banal na tungkulin o mga panata.’—Kaya tiyak na usapin na ang mga Sûdra ay hindi karapat-dapat sa mga pagninilay tungkol sa Brahman.”

“Maaaring makuha ng mga Hindu ang karangalan ng pagkakarating dito nang mas maaga kaysa sa ibang mga lahi, palibhasa'y mas matandang lahi sila kaysa sa Hebreo o sa Arabe; ngunit ang praktikal na Advaitismo, na tumitingin at nakikitungo sa buong sangkatauhan bilang sariling kaluluwa, ay hindi kailanman nabuo sa mga Hindu. Sa kabilang banda, ang karanasan ko ay na kung may relihiyon mang lumapit sa pagkakapantay-pantay na ito sa kapansin-pansing paraan, ito ay ang Islam at ang Islam lamang. Kaya matibay ang aking paniniwala na kung walang tulong ng praktikal na Islam, ang mga teorya ng Vedantismo, gaano man kahusay at kahanga-hanga, ay lubos na walang halaga sa napakalaking bahagi ng sangkatauhan.”

“Nais naming akayin ang sangkatauhan sa lugar na walang Veda, ni Bibliya, ni Koran; ngunit kailangang gawin ito sa pamamagitan ng pagsasaayos ng pagkakasundo ng Veda, ng Bibliya at ng Koran. Dapat maituro sa sangkatauhan na ang mga relihiyon ay iba't ibang pagpapahayag lamang ng ANG RELIHIYON, na siyang Pagkakaisa, upang mapili ng bawat isa ang landas na pinakaangkop sa kanya. Para sa sarili nating inang bayan, ang pagsasanib ng dalawang dakilang sistema, ang Hinduismo at Islam—utak na Vedanta at katawang Islam—ang tanging pag-asa.”

“O mga tao, tunay na Kami ay lumikha sa inyo mula sa isang lalaki [na si Adan] at isang babae [na si Eva] at gumawa sa inyo na mga bansa at mga lipi upang magkakilalahan kayo. Tunay na ang pinakamarangal sa inyo sa ganang kay Allāh ay ang pinakamapangilag magkasala sa inyo. Tunay na si Allāh ay Maalam, Mapagbatid.”

“na hindi magpapasan ang isang tagapasan ng pasanin ng iba, na walang ukol sa tao kundi ang pinagpunyagian niya,”

Isinalaysay ni Abu Huraira na sinabi ng Propeta (ﷺ): hindi tinitingnan ni Allah ang inyong mga mukha o ang inyong yaman, kundi tinitingnan Niya ang inyong mga puso at ang inyong mga gawa.

Ininsulto ni Abu Dharr ang isang lalaki at hiniya ito dahil sa ina nito. Sinabi sa kanya ng Propeta (ﷺ) na may natitira pa sa kanya sa mga ugali ng Panahon ng Kamangmangan. Sinabi niya na ang kanilang mga alipin ay kanilang mga kapatid: dapat nila silang pakainin mula sa kanilang kinakain, damitan gaya ng kanilang pananamit, at huwag pasanin nang higit sa kanilang lakas, o kung hindi ay tulungan sila.

“[Banggitin, O Propeta Muḥammad] noong nagsasabi ka [kay Zayd bin Ḥārithah na] biniyayaan ni Allāh [ng Islām] at biniyayaan mo [ng pagpapalaya]: “Magpanatili ka sa iyo ng maybahay mo at mangilag kang magkasala kay Allāh,” samantalang nagkukubli ka sa sarili mo ng bagay na si Allāh ay maglalantad nito at natatakot ka sa mga tao samantalang si Allāh ay higit na karapat-dapat na matakot ka sa Kanya. Kaya noong nakatapos si Zayd mula sa kanya ng isang pangangailangan, ipinakasal Namin siya sa iyo upang walang mangyari sa mga mananampalataya na isang kaasiwaan sa mga maybahay ng mga ampon nila kapag nakatapos ang mga ito mula sa mga iyon ng isang pangangailangan. Laging ang utos ni Allāh ay nagagawa.”

“Hindi naging ukol sa isang lalaking mananampalataya ni sa isang babaing mananampalataya, kapag humusga si Allāh at ang Sugo Niya ng isang bagay, na magkaroon sila ng mapagpipilian sa nauukol sa kanila. Ang sinumang susuway kay Allāh at sa Sugo Niya [na si Muḥammad] ay naligaw nga nang isang pagkaligaw na malinaw.”

Ipinapaliwanag ni Ibn Kathir na si Zaynab bint Jahsh ay anak na babae ng tiyahin ng Propeta (ﷺ) na si Umaymah bint Abd al-Muttalib. Ang Propeta mismo ang humingi sa kanya sa kasal para sa kanyang pinalayang alipin na si Zayd ibn Haritha. Tumagal ang kasal nang mga isang taon at saka nasira, at lumapit si Zayd sa Propeta upang magreklamo. Pinaninindigan ni Ibn Kathir na ang itinago ng Propeta ay na sinabi sa kanya ni Allah na si Zaynab ay magiging kanyang asawa, at tumatanggi siyang ulitin ang ibang mga ulat tungkol sa talata sapagkat hindi maaasahan ang mga ito.

Si Fatima bint Qays, na diniborsiyo ng kanyang asawa, ay sinabihan ng Propeta (ﷺ) na ipaalam sa kanya kapag natapos na ang kanyang panahon ng paghihintay. Nang matapos ito at dalawang lalaki ang nag-alok ng kasal, pinayuhan niya siya na pakasalan na lamang si Usama ibn Zayd. Pinakasalan niya ito at sinabi niya na pinagpala ang kasal.

Iniulat ni Abdullah ibn Amr na pinangalanan ng Propeta (ﷺ) ang apat na lalaking dapat pag-aralan ng pagbigkas ng Qur'an: si Abdullah ibn Mas'ud, si Salim na pinalayang alipin ni Abu Hudhayfa, si Ubayy ibn Ka'b at si Mu'adh ibn Jabal. Inilagay ito ni al-Bukhari sa kabanata tungkol sa mga kabutihan ni Salim.

Iniulat ni Anas ibn Malik na sinabihan ng Propeta (ﷺ) ang mga Muslim na makinig at sumunod sa sinumang itinalagang may kapangyarihan sa kanila, kahit siya ay isang aliping taga-Abisinya na ang ulo ay mukhang pasas.

Isinalaysay ni Jabir ibn Abdullah na sinasabi noon ni Umar: si Abu Bakr ang aming pinuno, at pinalaya niya ang aming pinuno, na ang tinutukoy ay si Bilal.