Naniniwala ba ang mga Muslim sa mga aklat na ibinigay ng Diyos kina Moises at Jesus?

“Sumampalataya ang Sugo sa anumang pinababa sa kanya [mula sa Qur’ān] mula sa Panginoon niya at ang mga mananampalataya [ay gayon din]. Bawat [isa] ay sumampalataya kay Allāh, sa mga anghel Niya, sa mga kasulatan Niya, at sa mga sugo Niya. [Sinabi:] “Hindi kami nagtatangi-tangi sa isa man sa mga sugo Niya.” Nagsabi sila: “Nakarinig kami at tumalima kami. [Humihingi kami ng] pagpapatawad Mo, Panginoon namin. Tungo sa Iyo ang kahahantungan.””

“O mga sumampalataya, sumampalataya kayo kay Allāh, sa Sugo Niya, sa Aklat na ibinaba Niya sa Sugo Niya, at sa Kasulatang pinababa Niya bago pa niyan. Ang sinumang tumatangging sumampalataya kay Allāh, sa mga anghel Niya, sa mga aklat Niya, sa mga sugo Niya, at sa Huling Araw ay naligaw nga sa isang pagkaligaw na malayo.”

Isinalaysay ni Abu Hurayra na may isang lalaking lumapit sa Propeta (ﷺ) at nagtanong kung ano ang pananampalataya. Sumagot ang Propeta na ang pananampalataya ay ang maniwala kay Allah, sa Kanyang mga anghel, sa Kanyang mga Aklat, sa Kanyang mga sugo, sa pakikipagtagpo sa Kanya, at sa Pagkabuhay na Muli. Ang lalaki ay ang anghel na si Gabriel, na dumating upang turuan ang mga tao ng kanilang relihiyon.

“Tunay na Kami ay nagpababa ng Torah, na doon ay may patnubay at liwanag. Humahatol sa pamamagitan nito ang mga propeta, na mga nagpasakop, sa mga nagpakahudyo, at [gayundin] ang mga rabbi, at ang mga pantas [para humatol] sa pamamagitan ng pinaingatan sa kanila mula sa Kasulatan ni Allāh. Sila noon doon ay mga saksi. Kaya huwag kayong matakot sa mga tao at matakot kayo sa Akin. Huwag kayong bumili kapalit ng mga talata Ko ng isang kaunting panumbas. Ang sinumang hindi humatol ayon sa pinababa ni Allāh, ang mga iyon ay ang mga tagatangging sumampalataya.”

“Nagpatunton Kami, sa mga bakas nila, kay Jesus na anak ni Maria, bilang tagapagpatotoo para sa nauna sa kanya na Torah. Nagbigay Kami sa kanya ng Ebanghelyo, na dito ay may patnubay at liwanag, bilang tagapagpatotoo para sa nauna rito na Torah bilang patnubay at bilang pangaral para sa mga tagapangilag magkasala.”

“Tunay na Kami ay nagkasi sa iyo kung paanong nagkasi Kami kay Noe at sa mga propeta matapos na niya; nagkasi kay Abraham, kay Ismael, kay Isaac, kay Jacob at sa [mga propeta ng] mga lipi [ng Israel], kay Jesus, kay Job, kay Jonas, kay Aaron, at kay Solomon; at nagbigay kay David ng Salmo.”

“Nagbaba Siya sa iyo [O Propeta] ng Aklat kalakip ng katotohanan bilang tagapagpatotoo para sa nauna rito, nagpababa Siya ng Torah at Ebanghelyo,”

“Hindi nagsugo ng anumang sugo kundi ayon sa wika ng mga tao niya upang maglinaw siya sa kanila, ngunit nagliligaw si Allāh sa sinumang niloloob Niya at nagpapatnubay Siya sa sinumang niloloob Niya [ayon sa Kabutihang-loob Niya]. Siya ay ang Makapangyarihan, ang Marunong.”

“Tunay na Kami ay nagkasi sa iyo kung paanong nagkasi Kami kay Noe at sa mga propeta matapos na niya; nagkasi kay Abraham, kay Ismael, kay Isaac, kay Jacob at sa [mga propeta ng] mga lipi [ng Israel], kay Jesus, kay Job, kay Jonas, kay Aaron, at kay Solomon; at nagbigay kay David ng Salmo.”

Ipinaliliwanag nito ang kapahayagan sa pamamagitan ng isang talinghaga: ang mga propeta ay mga bombilya at ang kapahayagan ay ang kuryente; bawat bombilya ay nagbibigay ng liwanag ayon sa sarili nitong boltahe at kulay, at ang katutubong wika ng isang propeta ay ang kulay ng bombilya, samantalang ang lakas ay nagmumula kay Allah at ang propeta ay tagapamagitan lamang (talata 64). Sinasabi nito na walang bakas ng mga kasulatan ni Abraham, na ang Torah at ang Salmo ay nawala nang higit sa isang beses, at na si Jesus ay walang panahong idikta ang kanyang ipinangaral: ipinasa ng kanyang mga alagad at ng mga sumunod sa kanila ang kanyang mga salita sa maraming bersiyon, at apat sa mga ito ang iningatan ng Simbahan bilang mga Ebanghelyo nito (talata 147).

“Kaya kapighatian ay ukol sa mga sumusulat ng kasulatan sa pamamagitan ng mga kamay nila, pagkatapos nagsasabi silang ito ay mula sa ganang kay Allāh upang bumili sila kapalit nito ng isang kaunting panumbas. Kaya kapighatian ay ukol sa kanila mula sa sinulat ng mga kamay nila at kapighatian ay ukol sa kanila mula sa nakakamit nila.”

“Tunay na kabilang sa kanila ay talagang isang pangkat na pumipilipit ng mga dila nila sa [pagbasa ng] kasulatan upang mag-akala kayong iyon ay mula sa Kasulatan samantalang iyon ay hindi bahagi ng Kasulatan, na nagsasabing iyon ay mula sa ganang kay Allāh samantalang iyon ay hindi mula sa ganang kay Allāh, at na nagsasabi hinggil kay Allāh ng kasinungalingan samantalang sila ay nakaaalam.”

“Mula sa mga nagsabi: “Tunay na kami ay mga Kristiyano,” tumanggap Kami ng tipan sa kanila, ngunit lumimot sila sa isang bahagi mula sa ipinaalaala sa kanila kaya nag-udyok Kami sa pagitan nila ng pagkamuhi at pagkapoot hanggang sa Araw ng Pagbangon. Magbabalita sa kanila si Allāh hi‌nggil sa anumang dating pinaggagawa nila.”

“Kaya si Moises na lingkod ng PANGINOON ay namatay roon sa lupain ng Moab, ayon sa salita ng PANGINOON. At inilibing niya siya sa isang libis sa lupain ng Moab, sa tapat ng Beth-peor: ngunit walang taong nakaaalam ng kanyang libingan hanggang sa araw na ito. At si Moises ay isang daan at dalawampung taong gulang nang siya'y mamatay: ang kanyang mata ay hindi lumabo, ni humina man ang kanyang likas na lakas. At iniyakan ng mga anak ni Israel si Moises sa mga kapatagan ng Moab nang tatlumpung araw: sa gayo'y natapos ang mga araw ng pag-iyak at pagluluksa kay Moises. At si Josue na anak ni Nun ay puspos ng espiritu ng karunungan; sapagkat ipinatong ni Moises ang kanyang mga kamay sa kanya: at ang mga anak ni Israel ay nakinig sa kanya, at ginawa ang gaya ng iniutos ng PANGINOON kay Moises. At hindi na lumitaw mula noon sa Israel ang isang propetang gaya ni Moises, na nakilala ng PANGINOON nang mukhaan,”

Tinutunton nito kung paano napansin ng mga mambabasa na hindi maaaring lahat ng limang aklat ay gawa ni Moises: noong ika-11 siglo, itinuro ni Isaac ibn Yashush na ang mga haring Edomita ng Genesis 36 ay nabuhay nang matagal pagkatapos ni Moises, at napansin ng mga sumunod na iskolar ang salaysay ng kamatayan ni Moises at mga pariralang gaya ng ‘hanggang sa araw na ito’. Inilalahad nito ang pananaw ng makabagong pag-aaral ng Bibliya na ang Pentateuch ay pinagsama mula sa ilang naunang pinagmulan ng mga sumunod na editor, at iniuugnay ang Deuteronomio sa ‘aklat ng kautusan’ na natagpuan sa Templo noong paghahari ni Haring Josias (2 Mga Hari 22), sa huling bahagi ng ika-7 siglo BCE.

“Paano ninyo nasasabi, “Kami ay marurunong, at ang kautusan ni Yahweh ay nasa amin?” Ngunit, narito, ginawa itong kasinungalingan ng sinungaling na panulat ng mga eskriba.”

“Ngayon pagkatapos na maibilanggo si Juan, ay dumating si Jesus sa Galilea, na ipinangangaral ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos, At nagsasabi, Naganap na ang panahon, at malapit na ang kaharian ng Diyos: magsisi kayo, at sumampalataya sa ebanghelyo.”

“Yamang marami ang nagsikap na maglahad nang maayos ng isang salaysay tungkol sa mga bagay na lubos na pinaniniwalaan sa gitna natin, Gaya ng pagkakabigay sa atin ng mga yaon, na buhat sa pasimula ay mga saksing nakakita, at mga ministro ng salita; Minabuti ko rin naman, palibhasa'y may ganap na pagkaunawa sa lahat ng bagay buhat pa sa una, na isulat sa iyo nang sunud-sunod, kagalang-galang na Teofilo,”

Isang karaniwang aklat-aralin. Pinepetsahan nito ang pinakaunang mga sulat ni Pablo sa mga 50 CE, ang Marcos sa mga 65-70, ang Mateo at Lucas sa mga 80-85, at ang Juan sa mga 90-95, at binabanggit na si Jesus ay nagsasalita ng Arameo samantalang ang mga Ebanghelyo ay isinulat sa Griyego ng mga may-akdang hindi nagpapakilala. Sinasabi rin nito na hindi nakilala ni Pablo si Jesus habang nabubuhay si Jesus at sumampalataya lamang pagkatapos ng pagpapako sa krus.

Isang kalipunan ng mga unang sulating Kristiyano na hindi isinama sa Bagong Tipan, sa saling Ingles. Kabilang dito ang mga ebanghelyo sa ilalim ng mga pangalan nina Tomas, Pedro, Maria at Felipe, at mga ebanghelyong ginamit ng mga pangkat na Hudyo-Kristiyano.

Inililista ni Atanasio, obispo ng Alexandria, ang mga aklat na itinuturing niyang kasulatan. Ang kanyang listahan ng Bagong Tipan ay ang dalawampu't pitong aklat ng Bagong Tipan ngayon, ang pinakaunang nananatiling listahan ng eksaktong mga aklat na ito at wala nang iba.

Ipinaliliwanag nito ang kapahayagan sa pamamagitan ng isang talinghaga: ang mga propeta ay mga bombilya at ang kapahayagan ay ang kuryente; bawat bombilya ay nagbibigay ng liwanag ayon sa sarili nitong boltahe at kulay, at ang katutubong wika ng isang propeta ay ang kulay ng bombilya, samantalang ang lakas ay nagmumula kay Allah at ang propeta ay tagapamagitan lamang (talata 64). Sinasabi nito na walang bakas ng mga kasulatan ni Abraham, na ang Torah at ang Salmo ay nawala nang higit sa isang beses, at na si Jesus ay walang panahong idikta ang kanyang ipinangaral: ipinasa ng kanyang mga alagad at ng mga sumunod sa kanila ang kanyang mga salita sa maraming bersiyon, at apat sa mga ito ang iningatan ng Simbahan bilang mga Ebanghelyo nito (talata 147).

“Yamang marami ang nagsikap na maglahad nang maayos ng isang salaysay tungkol sa mga bagay na lubos na pinaniniwalaan sa gitna natin, Gaya ng pagkakabigay sa atin ng mga yaon, na buhat sa pasimula ay mga saksing nakakita, at mga ministro ng salita; Minabuti ko rin naman, palibhasa'y may ganap na pagkaunawa sa lahat ng bagay buhat pa sa una, na isulat sa iyo nang sunud-sunod, kagalang-galang na Teofilo,”

Isang karaniwang aklat-aralin. Pinepetsahan nito ang pinakaunang mga sulat ni Pablo sa mga 50 CE, ang Marcos sa mga 65-70, ang Mateo at Lucas sa mga 80-85, at ang Juan sa mga 90-95, at binabanggit na si Jesus ay nagsasalita ng Arameo samantalang ang mga Ebanghelyo ay isinulat sa Griyego ng mga may-akdang hindi nagpapakilala. Sinasabi rin nito na hindi nakilala ni Pablo si Jesus habang nabubuhay si Jesus at sumampalataya lamang pagkatapos ng pagpapako sa krus.

Ipinaliliwanag nito ang kapahayagan sa pamamagitan ng isang talinghaga: ang mga propeta ay mga bombilya at ang kapahayagan ay ang kuryente; bawat bombilya ay nagbibigay ng liwanag ayon sa sarili nitong boltahe at kulay, at ang katutubong wika ng isang propeta ay ang kulay ng bombilya, samantalang ang lakas ay nagmumula kay Allah at ang propeta ay tagapamagitan lamang (talata 64). Sinasabi nito na walang bakas ng mga kasulatan ni Abraham, na ang Torah at ang Salmo ay nawala nang higit sa isang beses, at na si Jesus ay walang panahong idikta ang kanyang ipinangaral: ipinasa ng kanyang mga alagad at ng mga sumunod sa kanila ang kanyang mga salita sa maraming bersiyon, at apat sa mga ito ang iningatan ng Simbahan bilang mga Ebanghelyo nito (talata 147).

Inililista ni Josephus ang mga aklat na itinuturing na banal ng mga Hudyo at sinasabing isinulat ng mga propeta pagkatapos ni Moises ang kasaysayan ng kanilang panahon hanggang sa paghahari ni Artaxerxes ng Persia. Naisulat na ang kasaysayan ng mga Hudyo mula noon, sabi niya, ngunit hindi ito itinuturing na kasintaas, dahil wala nang eksaktong pagkakasunod-sunod ng mga propeta mula noon.

“Si Muḥammad ay hindi ama ng isa sa mga lalaki ninyo, subalit ang Sugo ni Allāh at ang pangwakas sa mga propeta. Laging si Allāh sa bawat bagay ay Maalam.”

“Nagpababa Kami sa iyo ng Aklat kalakip ng katotohanan bilang tagapagpatotoo para sa nauna rito na kasulatan at bilang tagapagsubaybay rito. Kaya humatol ka sa pagitan nila ng ayon sa pinababa ni Allāh at huwag kang sumunod sa mga pithaya nila kapalit ng dumating sa iyo na katotohanan. Para sa bawat kabilang sa inyo ay gumawa Kami ng isang pagbabatas at isang pamamaraan. Kung sakaling niloob ni Allāh ay talaga sanang gumawa Siya sa inyo na nag-iisang kalipunan [sa pagbabatas] subalit [pinag-iiba kayo] upang sumubok Siya sa inyo sa ibinigay Niya sa inyo. Kaya mag-unahan kayo sa mga kabutihan. Tungo kay Allāh ang babalikan ninyo nang lahatan saka magbabalita Siya sa inyo hinggil sa anumang kayo dati kaugnay roon ay nagkakaiba-iba.”

“Nagpababa Kami sa iyo ng Aklat kalakip ng katotohanan bilang tagapagpatotoo para sa nauna rito na kasulatan at bilang tagapagsubaybay rito. Kaya humatol ka sa pagitan nila ng ayon sa pinababa ni Allāh at huwag kang sumunod sa mga pithaya nila kapalit ng dumating sa iyo na katotohanan. Para sa bawat kabilang sa inyo ay gumawa Kami ng isang pagbabatas at isang pamamaraan. Kung sakaling niloob ni Allāh ay talaga sanang gumawa Siya sa inyo na nag-iisang kalipunan [sa pagbabatas] subalit [pinag-iiba kayo] upang sumubok Siya sa inyo sa ibinigay Niya sa inyo. Kaya mag-unahan kayo sa mga kabutihan. Tungo kay Allāh ang babalikan ninyo nang lahatan saka magbabalita Siya sa inyo hinggil sa anumang kayo dati kaugnay roon ay nagkakaiba-iba.”

Isinalaysay ni Abu Hurayra na ang mga May Kasulatan ay dating bumabasa ng Torah sa Hebreo at ipinaliliwanag ito sa Arabe sa mga Muslim. Sinabi ng Propeta (ﷺ) sa mga Muslim na huwag silang paniwalaan ni tawaging sinungaling, kundi sabihin: sumasampalataya kami kay Allah at sa ipinahayag sa amin (Qur'an 2:136).

“[Banggitin] noong nagsabi ang mga anghel: O Maria, tunay na si Allāh ay nagbabalita sa iyo ng nakagagalak hinggil sa isang salita mula sa Kanya, na ang pangalan nito ay ang Kristo Jesus na anak ni Maria, bilang pinarangalan sa Mundo at sa Kabilang-buhay at kabilang sa mga inilapit [kay Allāh].”

“Nagsabi siya: “O Panginoon ko, paanong magkakaroon ako ng isang anak samantalang walang nakasaling sa akin na isang lalaki?” Nagsabi ito: Gayon si Allāh, lumilikha Siya ng anumang niloloob Niya. Kapag nagtadhana Siya ng isang bagay ay nagsasabi lamang Siya rito na mangyari saka mangyayari ito.”

“[Gagawa Siya rito] bilang sugo sa mga anak ni Israel, [na magsasabi]: ‘Na ako ay naghatid nga sa inyo ng isang tanda mula sa Panginoon ninyo; na ako ay lilikha para sa inyo mula sa putik ng gaya ng anyo ng ibon, saka iihip rito, saka ito ay magiging isang ibon ayon sa pahintulot ni Allāh. Magpapagaling ako ng ipinanganak na bulag at ketungin. Magbibigay-buhay ako sa mga patay ayon sa pahintulot ni Allāh. Magbabalita ako sa inyo ng kinakain ninyo at iniimbak ninyo sa mga bahay ninyo. Tunay na sa gayon ay talagang may tanda para sa inyo kung kayo ay mga mananampalataya.”

“Kaya kapighatian ay ukol sa mga sumusulat ng kasulatan sa pamamagitan ng mga kamay nila, pagkatapos nagsasabi silang ito ay mula sa ganang kay Allāh upang bumili sila kapalit nito ng isang kaunting panumbas. Kaya kapighatian ay ukol sa kanila mula sa sinulat ng mga kamay nila at kapighatian ay ukol sa kanila mula sa nakakamit nila.”

“[Banggitin] kapag magsasabi si Allāh: “O Jesus na anak ni Maria, ikaw ba ay nagsabi sa mga tao: Gawin ninyo ako at ang ina ko bilang dalawang diyos bukod pa kay Allāh?” Magsasabi ito: Kaluwalhatian sa Iyo! Hindi nagiging ukol sa akin na magsabi ako ng anumang ukol sa akin ay hindi isang karapatan. Kung nangyaring nagsabi ako niyon ay nakaalam Ka nga niyon. Nakaaalam Ka ng nasa sarili ko at hindi ako nakaaalam ng nasa sarili Mo. Tunay na Ikaw ay ang Palaalam sa mga nakalingid. Hindi ako nagsabi sa kanila maliban ng ipinag-utos Mo sa akin na: Sumamba kayo kay Allāh na Panginoon ko at Panginoon ninyo. Ako noon sa kanila ay isang saksi hanggat nananatili ako sa piling nila; ngunit noong kumuha Ka sa akin, Ikaw ay ang Mapagmasid sa kanila. Ikaw sa bawat bagay ay Saksi.”