Maikling sagot
Hindi. Sinasabi ng Qur'an na itinaas ni Allah (﷾) si Jesus sa Kanya, at na hindi siya pinatay o ipinako sa krus (4:157-158). Inilimbag ni Mirza Ghulam Ahmad ng Qadian ang pag-aangkin ng isang libingan sa Kashmir noong 1898. Inilahad niya ito sa isang aklat na isinulat noong Abril 1899. Sinasabi ng aklat na iyon na kamakailan lamang natuklasan na kay Jesus ang libingan. Tinatawag na libingan ni Yuz Asaf ang dambana sa Srinagar. Kahawig ng tunog ng pangalang iyon ang Yudasaf o Budasaf, ang bayani ng isang kuwento ng Buddha na isinalaysay sa Arabe. Wala sa mga Ebanghelyo ng Bagong Tipan, walang talata ng Qur'an at walang tunay na kasabihan ng Propeta (ﷺ) ang naglalagay kay Jesus sa India. Naniniwala ang mga Muslim na mamamatay si Jesus, pagkatapos ng kanyang pagbabalik. Inilalahad ng pahinang ito ang ebidensiya para sa mga mambabasang nagmamahal kay Jesus bilang propeta ni Allah (﷾).
Buong paliwanag
Ang sinasabi ng Qur'an na nangyari
Sinasabi ng Qur'an na ang mga nagyabang na pinatay nila si Jesus ay hindi pumatay sa kanya o nagpako sa kanya sa krus. Pinahawig ito sa kanila. Pagkatapos ay sinasabi nito na itinaas siya ni Allah (﷾) sa Kanya. Sa 3:55 ay sinasabi ni Allah (﷾) na hahanguin Niya si Jesus at iaangat siya sa Kanya. Walang anuman sa mga talatang ito ang nagpapadala sa kanya sa isang paglalakbay, at walang naglalagay ng kanyang libingan sa lupa.
“at sa pagsabi nila: “Tunay na kami ay pumatay sa Kristo Jesus na anak ni Maria, na Sugo ni Allāh.” Hindi sila nakapatay sa kanya at hindi sila nagpako sa kanya sa krus subalit may pinahawig sa kanya para sa kanila. Tunay na ang mga nagkaiba-iba hinggil sa kanya ay talagang nasa isang pagdududa hinggil sa kanya. Walang ukol sa kanila hinggil sa kanya na anumang kaalaman maliban sa pagsunod sa palagay. Hindi sila nakapatay sa kanya sa katiyakan,”
“bagkus nag-angat sa kanya [ng katawan at kaluluwa] si Allāh tungo sa Kanya. Laging si Allāh ay Makapangyarihan, Marunong.”
“[Banggitin] noong nagsabi si Allāh: O Jesus, tunay na Ako ay hahango sa iyo, mag-aangat sa iyo tungo sa Akin, magdadalisay sa iyo laban sa mga tumangging sumampalataya, at gagawa sa mga sumunod sa iyo na higit sa mga tumangging sumampalataya hanggang sa Araw ng Pagbangon. Pagkatapos tungo sa Akin ang babalikan ninyo, saka hahatol Ako sa pagitan ninyo sa anumang dati kayo hinggil doon ay nagkakaiba-iba.”
Ang sinasabi ng salaysay na Ahmadi
Isinulat ni Mirza Ghulam Ahmad ng Qadian ang Masih Hindustan Mein (Si Jesus sa India) noong Abril 1899, at inilathala ito sa Qadian noong 1908. Ikinakatwiran nito na nakaligtas si Jesus sa krus at naglakbay upang hanapin ang mga nawawalang lipi ng Israel. Namatay siya sa Srinagar, kung saan nasa purok ng Khanyar ang kanyang libingan. Sinasabi ng aklat na kamakailan lamang natuklasan na kay Jesus ang libingan, sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo. Idinadagdag ng mga pahina ng pamayanan na ilang oras lamang si Jesus sa krus, ibinaba nang buhay at gumaling. Binasa ni Mirza Ghulam Ahmad ang ‘burol’ ng Qur'an (23:50) bilang Kashmir.
Isinulat ang aklat sa Urdu noong Abril 1899 at inilathala sa Qadian noong 20 Nobyembre 1908 (Paunang Salita, p. xi). Ikinakatwiran ni Mirza Ghulam Ahmad na nakaligtas si Jesus sa krus, naglakbay upang hanapin ang mga nawawalang lipi ng Israel, at namatay sa Srinagar, Kashmir, kung saan ang kanyang libingan ay nasa distrito ng Khanyar (pp. 15-16). Tinatawag niya ang libingan na ‘kamakailan lamang natuklasan’ (pp. 26 at 33) at sinasabing natuklasan ito sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo (p. 71).
Ikinakatwiran ng mga pahina ng pamayanan na ang mutawaffika (3:55) ay nangangahulugang ‘papatayin kita’, na sinisipi si Ibn Abbas (sinisipi nila ito mula kay al-Bukhari), at na ang tawaffa ay ginagamit para sa kamatayan sa 23 sa 25 lugar sa Qur'an. Ikinakatwiran nila na ang rafa' tungo kay Allah ay maaari lamang na isang espirituwal na pag-aangat, dahil, sa kanilang mga salita, walang lugar si Allah; na may hadlang sa pagitan ng mga patay at ng mundong ito (23:100); at na sinasabi ni Jesus sa 5:117 na siya ay saksi sa kanyang mga tao habang siya ay nasa piling lamang nila, ‘ngunit mula nang Iyo akong patayin’ (ang kanilang salin). Ikinakatwiran nila na nang magsalita sina Umar at Abu Bakr matapos mamatay ang Propeta (ﷺ), walang Kasamahang nagsabing buhay si Jesus, at na sinasabi ng 5:75 na ang lahat ng sugo bago siya ay pumanaw na. Ikinakatwiran ng isa pang pahina na ilang oras lamang si Jesus sa krus, ibinabang buhay, at gumaling, at pagkatapos ay umalis upang hanapin ang mga nawawalang tupa ng Israel. Binibilang ng mga pahina ang mga talatang ito nang isang mas mataas kaysa sa site na ito (sinisipi nila ang 3:56, 5:118, 23:101 at 5:76), dahil ibinibilang nila ang pambungad na linya bilang talata 1.
Ikinakatwiran ni Mirza Ghulam Ahmad na ang salitang rafa'a (iangat) sa 3:55 ay dapat basahin sa liwanag ng mutawaffika (papatayin kita), na nauuna rito, at sinisipi si Ibn Abbas para sa paliwanag na mumituka, na sinisipi si al-Bukhari. Sa p. 854 ay isinulat niya na binabanggit ng Qur'an si Jesus bilang patay, na binigyan siya ng kanlungan sa isang mataas na lugar na may mga bukal, at na ito ay ang Kashmir, kung saan natagpuan ang libingan ni Jesus.
Ang pangalan sa dambana
Nakatayo ang dambana, na tinatawag na Roza Bal, sa purok ng Khanyar sa Srinagar. Isinulat ni Mirza Ghulam Ahmad sa Isang Nakatagong Katotohanan (Raz-e-Haqiqat, Nobyembre 1898) na ang libingan doon ay ang libingan ni Jesus. Sinabi niya na kilala ito bilang libingan ni Yuz Asaf. Pinaniniwalaan niya na nagmula ang pangalang Yuz Asaf sa Yasu. Inilahad niya nang mahaba ang katwiran sa Si Jesus sa India, na isinulat noong 1899. Kaya nagmula sa kanyang mga sulatin noong 1898 at 1899 ang pag-aangking doon nakahimlay si Jesus.
May petsang Qadian, 30 Nobyembre 1898. Isinulat ni Mirza Ghulam Ahmad na ang libingan ni Yuz Asaf sa Mohalla Khanyar, Srinagar, ay ang libingan ni Jesus, at na ang pangalang Yuz Asaf ay nagmula sa Yasu.
Isinulat ang aklat sa Urdu noong Abril 1899 at inilathala sa Qadian noong 20 Nobyembre 1908 (Paunang Salita, p. xi). Ikinakatwiran ni Mirza Ghulam Ahmad na nakaligtas si Jesus sa krus, naglakbay upang hanapin ang mga nawawalang lipi ng Israel, at namatay sa Srinagar, Kashmir, kung saan ang kanyang libingan ay nasa distrito ng Khanyar (pp. 15-16). Tinatawag niya ang libingan na ‘kamakailan lamang natuklasan’ (pp. 26 at 33) at sinasabing natuklasan ito sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo (p. 71).
Kung saan nagmula ang pangalang Yuz Asaf
Alam ng mga iskolar ang isang kuwentong medyebal tungkol sa isang prinsipeng tinatawag na Budasaf o Yudasaf. Isa itong kuwento ng Buddha na naglakbay mula India patungong Persiyano at pagkatapos ay Arabe, bilang ang Aklat nina Bilawhar at Budasaf. Sa kuwento ay iniwan ng isang Indiyanong prinsipe ang kanyang palasyo at naging isang banal na tao, gaya ng ginawa ng Buddha. Sinasabi ng Encyclopaedia Iranica na ang kanyang pangalan ay isang anyong ginawang Arabe ng Sanskrit na bodhisattva. Alam ni Ibn al-Nadim noong ikasampung siglo ang aklat na Arabe. Kahawig ng tunog ng Yudasaf ang pangalang Yuz Asaf. Binasa ito ni Mirza Ghulam Ahmad bilang isang anyo ng pangalan ni Jesus.
Inilalarawan ni Asmussen ang isang nobelang ginawang Kristiyano na nagmula sa Budismo. Ikinulong ng isang haring Indian ang kanyang anak, ang prinsipe Iosaph, sa isang palasyo. Nakita ng prinsipe ang sakit, katandaan at kamatayan, iniwan ang trono at naging asetiko. Pumasok ang kuwento sa Arabe bilang ang Aklat ni Bilawhar at Budasaf, na iniuugnay ni Ibn al-Nadim kay Ibn al-Muqaffa' at sa kanyang bilog sa Abbasid na Baghdad. Isinulat niya na ang pangalang Iosaph ay isang anyong Arabe ng bodhisattva, na maling nabasa ang unang titik.
May petsang Qadian, 30 Nobyembre 1898. Isinulat ni Mirza Ghulam Ahmad na ang libingan ni Yuz Asaf sa Mohalla Khanyar, Srinagar, ay ang libingan ni Jesus, at na ang pangalang Yuz Asaf ay nagmula sa Yasu.
- Ikasampung siglo
Ang kuwento nina Bilawhar at Budasaf
Kilala ito ni Ibn al-Nadim sa Arabe: isang kuwento ng Buddha tungkol sa isang prinsipeng tinatawag na Budasaf o Yudasaf.
- Nobyembre 1898
A Hidden Truth
Isinulat ni Mirza Ghulam Ahmad na ang libingan ni Yuz Asaf sa Srinagar ay ang libingan ni Jesus.
- Abril 1899
Isinulat ang Jesus in India
Inilahad niya nang mahaba ang kanyang paliwanag, at sinabing kamakailan lamang natuklasang kay Jesus ang libingan.
- 1908
Inilathala ang Jesus in India
Inilathala ang Jesus in India sa Qadian.
Sinasabi ng Qur'an na itinaas ni Allah (﷾) si Jesus tungo sa Kanya.
Ang hindi sinasabi ng mga naunang mapagkukunan
Wala sa mga Ebanghelyo ng Bagong Tipan, walang talata ng Qur'an at walang tunay na kasabihan ng Propeta (ﷺ) ang naglalagay kay Jesus sa India. Sinasabi ng kanyang mga kasabihan na bababa ang anak ni Maria, at ganoon din binasa ng mga naunang tagapagpaliwanag ang mga talata. Ang pangalan sa dambana, sa sariling salaysay ni Mirza Ghulam Ahmad, ay Yuz Asaf, hindi Jesus. Sinasabi ng sarili niyang aklat na kamakailan lamang natuklasan na kay Jesus ang libingan. Mahinang batayan para basahin sa ibang paraan ang mga salita ng Qur'an ang isang libingang pinangalanang kay Jesus sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo.
Isinalaysay ni Abu Huraira na nanumpa ang Propeta (ﷺ) na ang anak ni Maria ay malapit nang bumaba sa gitna ng mga Muslim bilang isang makatarungang pinuno. Babaliin niya ang krus, papatayin ang baboy at wawakasan ang jizya, at magiging napakarami ng yaman kaya walang sinumang tatanggap nito. Pagkatapos ay binigkas ni Abu Huraira ang Qur'an 4:159: walang sinuman sa mga May Kasulatan ang hindi maniniwala sa kanya bago ang kanyang kamatayan.
Itinatala ni al-Tabari ang pananaw na ang “bago ng kamatayan niya” ay nangangahulugang bago ang kamatayan ni Jesus: kapag bumaba siya upang patayin ang Huwad na Mesiyas, magiging iisa ang lahat ng pananampalataya. Ibinibigay niya ito mula kay Ibn Abbas sa pamamagitan ni Sa'id ibn Jubayr (‘bago ang kamatayan ni Jesus na anak ni Maria’), at mula kina Abu Malik, Qatada at al-Hasan. Sinasabi ni al-Hasan: sumpa man kay Allah, siya ay buhay ngayon sa piling ni Allah, at kapag bumaba siya ay sasampalataya silang lahat sa kanya. Itinatala rin niya ang ikalawang pananaw, na ito ay nangangahulugang bago ang kamatayan ng bawat tao ng Kasulatan, at ibinibigay rin ito mula kay Ibn Abbas, sa pamamagitan ni Ikrima. Ang kanyang sariling hatol ay ang mas matibay na pagbasa ay bago ang kamatayan ni Jesus.
May petsang Qadian, 30 Nobyembre 1898. Isinulat ni Mirza Ghulam Ahmad na ang libingan ni Yuz Asaf sa Mohalla Khanyar, Srinagar, ay ang libingan ni Jesus, at na ang pangalang Yuz Asaf ay nagmula sa Yasu.
Isinulat ang aklat sa Urdu noong Abril 1899 at inilathala sa Qadian noong 20 Nobyembre 1908 (Paunang Salita, p. xi). Ikinakatwiran ni Mirza Ghulam Ahmad na nakaligtas si Jesus sa krus, naglakbay upang hanapin ang mga nawawalang lipi ng Israel, at namatay sa Srinagar, Kashmir, kung saan ang kanyang libingan ay nasa distrito ng Khanyar (pp. 15-16). Tinatawag niya ang libingan na ‘kamakailan lamang natuklasan’ (pp. 26 at 33) at sinasabing natuklasan ito sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo (p. 71).
Sinabi ba ng Qur'an na ipinapanaw siya ni Allah (﷾)?
Binibigyang-diin ng mga pahinang Ahmadi ang salitang mutawaffika sa 3:55. Ang tawaffa ay nangangahulugang kunin nang buo. Ginagamit ito ng Qur'an para sa kaluluwa sa pagtulog: “Siya ay ang nagpapapanaw sa inyo sa gabi [sa pagtulog]”. Ganoon din ang sinasabi nito tungkol sa mga hindi namamatay: kinukuha sila sa kanilang pagtulog. Itinatala nina Ibn Kathir at al-Qurtubi ang mga pananaw. Binabasa ng ilan ang mga salita sa binaligtad na pagkakasunod-sunod: iaangat kita, at ipapanaw kita sa bandang huli. Binabasa ng ilan ang ‘kukunin kita’ paitaas, nang walang kamatayan. Sinasabi ni Ibn Kathir na binabasa ito ng karamihan bilang ang pagkuha sa pagtulog. Hinahatulan ni al-Qurtubi na ang matibay na pananaw ay itinaas siya ni Allah (﷾) nang walang kamatayan o pagtulog. Sinisipi ng mga pahinang Ahmadi si Ibn Abbas para sa ‘ipapanaw kita’. Binabanggit ni al-Bukhari ang paliwanag na ito sa kanyang aklat ng komentaryo bilang isang talang walang kawing, at ibinibigay ito ni Ibn Kathir sa pamamagitan ni Ali ibn Abi Talha. Hinahatulan ni al-Qurtubi, na nagtatala rin nito, na ang matibay na ulat mula kay Ibn Abbas ay itinaas siya ni Allah (﷾) nang walang kamatayan.
“[Banggitin] noong nagsabi si Allāh: O Jesus, tunay na Ako ay hahango sa iyo, mag-aangat sa iyo tungo sa Akin, magdadalisay sa iyo laban sa mga tumangging sumampalataya, at gagawa sa mga sumunod sa iyo na higit sa mga tumangging sumampalataya hanggang sa Araw ng Pagbangon. Pagkatapos tungo sa Akin ang babalikan ninyo, saka hahatol Ako sa pagitan ninyo sa anumang dati kayo hinggil doon ay nagkakaiba-iba.”
“Siya ay ang nagpapapanaw sa inyo sa gabi [sa pagtulog] at nakaaalam sa nagawa ninyo sa maghapon. Pagkatapos bumubuhay Siya sa inyo roon upang makatapos ng isang taning na tinukoy. Pagkatapos tungo sa Kanya ang babalikan ninyo. Pagkatapos magbabalita Siya sa inyo hinggil sa dati ninyong ginagawa.”
“Si Allāh ay kumukuha sa mga kaluluwa sa sandali ng kamatayan ng mga ito at sa [mga kaluluwa ng] mga hindi namatay sa pagtulog ng mga ito. Kaya pumipigil Siya sa mga [kaluluwang] nagtadhana Siya sa mga ito ng kamatayan at nagpapawala Siya sa mga iba pa hanggang sa isang taning na tinukoy. Tunay na sa gayon ay talagang may mga tanda para sa mga taong nag-iisip-isip.”
Inililista ni Ibn Kathir ang mga pananaw tungkol sa “Ako ay hahango sa iyo” (mutawaffika). Si Qatada at iba pa: ang mga salita ay nasa binaligtad na pagkakasunod-sunod, ‘iaangat kita tungo sa Akin at papatayin kita’, na ang kamatayan ay darating pagkatapos. Iniuulat ni Ali ibn Abi Talha si Ibn Abbas: mumituka, ‘papatayin kita’. Si Matar al-Warraq: isang pagkuha mula sa mundo, hindi isang kamatayan. Ang karamihan: ang kamatayang-tulog ng 6:60 at 39:42. Pagkatapos ay sinasabi niya na ang ‘niya’ sa 4:159 (“bago ng kamatayan niya”) ay tumutukoy kay Jesus, at na nangyayari ito kapag bumaba si Jesus sa lupa bago ang Araw ng Paghuhukom.
Tinitipon ni al-Qurtubi ang mga pananaw. Sina al-Dahhak at al-Farra: ang mga salita ay nasa binaligtad na pagkakasunod-sunod, dahil hindi itinatakda ng ‘at’ ang pagkakasunod-sunod, kaya ang kahulugan ay ‘iaangat kita at papatayin kita pagkatapos mong bumaba’. Sina al-Hasan at Ibn Jurayj: ang mutawaffika ay nangangahulugang ‘kukunin kita’ pataas nang walang kamatayan. Iniuulat din na sinabi ni Ibn Abbas ang mumituka. Napagpasyahan niya na ang matibay na pananaw ay iniangat siya ni Allah sa langit nang walang kamatayan o tulog, na siyang pinili ni al-Tabari at ang matibay na ulat mula kay Ibn Abbas.
Sa kabanata ng aklat ng komentaryo sa 5:103, bago ang hadith 4623, binabanggit ni al-Bukhari, nang walang tanikala, ang mga salita: sinabi ni Ibn Abbas, ang mutawaffika ay nangangahulugang mumituka (‘papatayin kita’). Ito ay isang tala, hindi isang hadith na may tanikala ng mga tagapag-ulat.
Naniniwala ang mga Muslim na mamamatay si Jesus, pagkatapos ng kanyang pagbabalik
Nagkakasundo ang mga Muslim na mamamatay si Jesus. Ang tanong lamang ay kung kailan. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na pagkababa niya ay mananatili si Jesus nang apatnapung taon, pagkatapos ay mamamatay, at ipagdarasal siya ng mga Muslim. Ginamit niya ang parehong pandiwa, tawaffa, para sa kamatayang iyon. Sa Arabe ay hindi itinatakda ng ‘at’ ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari. Ibinibigay ni al-Qurtubi ang pagbasa: iaangat kita at ipapanaw kita pagkababa mo. Kaya hindi nakatutulong ang ‘ipapanaw kita’ sa katwirang namatay siya noong matagal na. Iniuulat din na binasa ni Ibn Abbas ang 4:159 bilang ‘bago ang kamatayan ni Jesus’, ibig sabihin ay pagkatapos ng kanyang pagbabalik. Sa isa pang ulat mula sa kanya ay nangangahulugan ito ng bago ang kamatayan ng bawat tao ng Kasulatan. Binasa ni Ibn Abbas ang 43:61 bilang ang pagbaba ni Jesus.
Iniulat ni Abu Hurayra na sinabi ng Propeta (ﷺ) na walang propeta sa pagitan niya at ni Jesus, at na bababa si Jesus. Inilarawan niya siya, at sinabing mapupuksa ang Huwad na Mesiyas sa kanyang panahon. Mananatili si Jesus sa lupa nang apatnapung taon, pagkatapos ay mamamatay siya (yutawaffa), at ipananalangin siya ng mga Muslim.
Tinitipon ni al-Qurtubi ang mga pananaw. Sina al-Dahhak at al-Farra: ang mga salita ay nasa binaligtad na pagkakasunod-sunod, dahil hindi itinatakda ng ‘at’ ang pagkakasunod-sunod, kaya ang kahulugan ay ‘iaangat kita at papatayin kita pagkatapos mong bumaba’. Sina al-Hasan at Ibn Jurayj: ang mutawaffika ay nangangahulugang ‘kukunin kita’ pataas nang walang kamatayan. Iniuulat din na sinabi ni Ibn Abbas ang mumituka. Napagpasyahan niya na ang matibay na pananaw ay iniangat siya ni Allah sa langit nang walang kamatayan o tulog, na siyang pinili ni al-Tabari at ang matibay na ulat mula kay Ibn Abbas.
Inililista ni Ibn Kathir ang mga pananaw tungkol sa “Ako ay hahango sa iyo” (mutawaffika). Si Qatada at iba pa: ang mga salita ay nasa binaligtad na pagkakasunod-sunod, ‘iaangat kita tungo sa Akin at papatayin kita’, na ang kamatayan ay darating pagkatapos. Iniuulat ni Ali ibn Abi Talha si Ibn Abbas: mumituka, ‘papatayin kita’. Si Matar al-Warraq: isang pagkuha mula sa mundo, hindi isang kamatayan. Ang karamihan: ang kamatayang-tulog ng 6:60 at 39:42. Pagkatapos ay sinasabi niya na ang ‘niya’ sa 4:159 (“bago ng kamatayan niya”) ay tumutukoy kay Jesus, at na nangyayari ito kapag bumaba si Jesus sa lupa bago ang Araw ng Paghuhukom.
Itinatala ni al-Tabari ang pananaw na ang “bago ng kamatayan niya” ay nangangahulugang bago ang kamatayan ni Jesus: kapag bumaba siya upang patayin ang Huwad na Mesiyas, magiging iisa ang lahat ng pananampalataya. Ibinibigay niya ito mula kay Ibn Abbas sa pamamagitan ni Sa'id ibn Jubayr (‘bago ang kamatayan ni Jesus na anak ni Maria’), at mula kina Abu Malik, Qatada at al-Hasan. Sinasabi ni al-Hasan: sumpa man kay Allah, siya ay buhay ngayon sa piling ni Allah, at kapag bumaba siya ay sasampalataya silang lahat sa kanya. Itinatala rin niya ang ikalawang pananaw, na ito ay nangangahulugang bago ang kamatayan ng bawat tao ng Kasulatan, at ibinibigay rin ito mula kay Ibn Abbas, sa pamamagitan ni Ikrima. Ang kanyang sariling hatol ay ang mas matibay na pagbasa ay bago ang kamatayan ni Jesus.
Itinatala ni al-Tabari ang pananaw na ang ‘ito’ sa ‘isang Tanda ng Huling Sandali’ ay si Jesus: ang kanyang paglitaw ay tanda na malapit na ang Huling Sandali. Iniuulat niya ito mula kay Ibn Abbas (‘ang pagbaba ni Jesus na anak ni Maria’, at na binasa ni Ibn Abbas ang 'alam, isang tanda), at mula kina Abu Malik, al-Hasan, Mujahid, Qatada, al-Suddi at al-Dahhak.
‘Nakalipas na’ at ‘noong kumuha Ka sa akin’
Sinasabi ng 5:75 na nakalipas na ang mga sugo bago ang Mesiyas, anak ni Maria. Nagsasalita ito tungkol sa mga nauna sa kanya, hindi tungkol sa kanya. Ang punto nito ay kumakain ng pagkain siya at ang kanyang ina, kaya walang banal sa kanila. Ginagamit ng 3:144 ang parehong pandiwa para sa mga sugong nauna kay Muhammad (ﷺ), at pagkatapos ay nagtatanong: kung namatay siya o napatay, tatalikod ba kayo? Hindi nito itinatala kung sino ang namatay na. Sa 5:117 ay sinasabi ni Jesus na saksi siya sa kanyang bayan habang nananatili siya sa piling nila. Idinadagdag niya na nang kunin siya ni Allah (﷾), si Allah (﷾) ang naging Mapagmasid sa kanila. Nagsasalita ito tungkol sa sumunod sa kanyang pag-alis, at walang sinasabi tungkol sa kanyang libingan. Ginamit din ng Propeta (ﷺ) ang mga salitang ito. Sinabi niya na sasagot siya sa Araw ng Paghuhukom gaya ng sinabi ng matuwid na lingkod, at ibinigay niya ang mga salita ni Jesus. Namatay siya, kaya sinasabi ng ilan na dapat mangahulugan ng kamatayan para kay Jesus ang parehong salita. Inilalagay ni Qatada, at ni Ibn Kathir pagkatapos niya, ang mga salitang ito sa Araw ng Paghuhukom. Pagsapit noon ay nakabalik na at namatay si Jesus, kaya totoo ang mga salita sa dalawang propeta. Inilagay ni al-Tabari ang mga ito sa panahong itinaas ni Allah (﷾) si Jesus. Kung gayon ay nangangahulugan ang ‘kumuha sa akin’ ng kinuha ako paitaas, nang buhay. Alinman dito, ginagamit ng Propeta (ﷺ) ang mga salita ni Jesus, gaya ng pagkakasabi ng matuwid na lingkod. Hindi niya sinasabi kung kailan namatay si Jesus. Sinisipi rin ng mga pahinang Ahmadi ang isang hadlang sa pagitan ng mga patay at ng mundong ito (23:100). Sumusunod ang talatang iyon sa 23:99, tungkol sa taong dinatnan ng kamatayan na humihiling na pabalikin siya. Para sa mga patay ang hadlang.
“Walang iba ang Kristo na anak ni Maria kundi isang sugo, na nakalipas na bago pa niya ang mga sugo. Ang ina niya ay isang matapat. Silang dalawa noon ay kumakain ng pagkain. Tumingin ka kung papaanong naglilinaw Kami para sa kanila ng mga tanda. Pagkatapos tumingin ka kung paanong nalilinlang sila.”
“Walang iba si Muḥammad kundi isang Sugo, na nakalipas na bago pa niya ang mga sugo. Kaya ba kung namatay siya o napatay siya ay uuwi kayo sa mga pinagdaanan ninyo? Ang sinumang babalik sa pinagdaanan niya ay hindi siya makapipinsala kay Allāh ng anuman. Gaganti si Allāh sa mga tagapagpasalamat.”
“Hindi ako nagsabi sa kanila maliban ng ipinag-utos Mo sa akin na: Sumamba kayo kay Allāh na Panginoon ko at Panginoon ninyo. Ako noon sa kanila ay isang saksi hanggat nananatili ako sa piling nila; ngunit noong kumuha Ka sa akin, Ikaw ay ang Mapagmasid sa kanila. Ikaw sa bawat bagay ay Saksi.”
Iniulat ni Ibn Abbas ang isang sermon kung saan inilarawan ng Propeta (ﷺ) ang Araw ng Pagkabuhay. Ilang lalaki ng kanyang pamayanan ang aakayin palayo. Sasabihin niya: ang aking mga kasamahan. Sasabihin: hindi mo alam ang kanilang ginawa pagkatapos mo. Sinasabi niya na sasagot siya gaya ng pagsagot ng matuwid na lingkod, at ibinibigay niya ang mga salita ni Jesus sa 5:117: “Ako noon sa kanila ay isang saksi hanggat nananatili ako sa piling nila; ngunit noong kumuha Ka sa akin (tawaffaytani), Ikaw ay ang Mapagmasid sa kanila.”
Sinasabi ni Ibn Kathir na sasabihin ni Allah ang mga salitang ito kay Jesus sa Araw ng Pagkabuhay, gaya ng sinabi ni Qatada at ng iba pa. Iniuulat niya na sinabi ni al-Suddi na ang tanong at sagot ay naganap sa mundong ito, nang iangat siya ni Allah, at na pinili ni al-Tabari ang pananaw na iyon. Sinasagot ni Ibn Kathir ang dalawang katwiran ni al-Tabari at hinahatulang mas malinaw ang pananaw ni Qatada.
Nagbibigay si al-Tabari ng dalawang pananaw kung kailan tinatanong ni Allah si Jesus kung sinabihan ba niya ang mga tao na gawin siya at ang kanyang ina na mga diyos. Ang isa ay sinabi ito nang iangat ni Allah si Jesus tungo sa Kanya, mula kay al-Suddi (ulat 13028). Ang isa pa ay sasabihin ito sa Araw ng Pagkabuhay. Hinahatulan niyang mas tama ang unang pananaw.
“[Gayon nga] hanggang sa nang dumating sa isa sa kanila ang kamatayan ay nagsabi siya: “Panginoon ko, magpabalik Kayo sa akin [sa Mundo], nang sa gayon ako ay gagawa ng maayos sa naiwan ko!” Aba’y hindi! Tunay na ito ay isang salitang siya ay tagapagsabi nito. Mula sa likuran nila ay may isang harang hanggang sa araw na bubuhayin sila.”
Itinaas kay Allah (﷾)
Binabasa ng mga pahinang Ahmadi ang “nag-angat sa kanya [ng katawan at kaluluwa] si Allāh tungo sa Kanya” bilang isang karangalan ng antas lamang, dahil, sa kanilang mga salita, walang lugar si Allah (﷾). Nagkakasundo ang lahat ng Muslim na walang anuman sa sangnilikha ang naglalaman kay Allah (﷾). Gayunman ay sinasabi pa rin ng Qur'an na “Papanik ang mga anghel at ang Espiritu sa Kanya”, at “Tungo sa Kanya umaakyat ang pananalitang kaaya-aya”. Kaya maaaring maging tunay na pagtataas ang pagtataas sa kanya tungo sa Kanya nang hindi inilalagay si Allah (﷾) sa isang lugar. Sa 4:157-158 ang pagkakaiba ay sa pagitan ng binalak ng kanyang mga kaaway para sa kanyang katawan at ng ginawa ni Allah (﷾): hindi nila siya pinatay, kundi itinaas siya ni Allah (﷾). Itinatala ni al-Qurtubi na pinili ni al-Tabari ang pagbasang itinaas siya ni Allah (﷾) nang buhay.
“at sa pagsabi nila: “Tunay na kami ay pumatay sa Kristo Jesus na anak ni Maria, na Sugo ni Allāh.” Hindi sila nakapatay sa kanya at hindi sila nagpako sa kanya sa krus subalit may pinahawig sa kanya para sa kanila. Tunay na ang mga nagkaiba-iba hinggil sa kanya ay talagang nasa isang pagdududa hinggil sa kanya. Walang ukol sa kanila hinggil sa kanya na anumang kaalaman maliban sa pagsunod sa palagay. Hindi sila nakapatay sa kanya sa katiyakan,”
“bagkus nag-angat sa kanya [ng katawan at kaluluwa] si Allāh tungo sa Kanya. Laging si Allāh ay Makapangyarihan, Marunong.”
“Papanik ang mga anghel at ang Espiritu sa Kanya sa isang araw na ang sukat nito ay limampung libong taon.”
“Ang sinumang nagnanais ng karangalan ay sa kay Allāh ang karangalan nang lahatan. Tungo sa Kanya umaakyat ang pananalitang kaaya-aya, at ang gawang maayos ay nag-aangat nito. Ang mga nagpapakana ng mga masagwang gawa, ukol sa kanila ay isang pagdurusang matindi. Ang pakana ng mga iyon ay mapaririwara.”
Tinitipon ni al-Qurtubi ang mga pananaw. Sina al-Dahhak at al-Farra: ang mga salita ay nasa binaligtad na pagkakasunod-sunod, dahil hindi itinatakda ng ‘at’ ang pagkakasunod-sunod, kaya ang kahulugan ay ‘iaangat kita at papatayin kita pagkatapos mong bumaba’. Sina al-Hasan at Ibn Jurayj: ang mutawaffika ay nangangahulugang ‘kukunin kita’ pataas nang walang kamatayan. Iniuulat din na sinabi ni Ibn Abbas ang mumituka. Napagpasyahan niya na ang matibay na pananaw ay iniangat siya ni Allah sa langit nang walang kamatayan o tulog, na siyang pinili ni al-Tabari at ang matibay na ulat mula kay Ibn Abbas.
Ang ‘burol’ ng 23:50
Binasa ni Mirza Ghulam Ahmad ang “isang burol na may pamamalagian at tubigan” bilang Kashmir. Walang lugar na pinapangalanan ang talata mismo. Itinatala nina Ibn Kathir at al-Qurtubi ang sinabi ng mga naunang iskolar: ang Egipto, ang Damasco, ang al-Ramla sa Palestina, at ang Jerusalem. Mas pinipili ni Ibn Kathir ang Jerusalem, dahil ang batis nito ang pinangalanan sa isa pang talata tungkol kay Maria (19:24), at ipinapaliwanag ng Qur'an ang sarili nito. Walang pinapangalanang Kashmir o India ang alinman sa kanila. Ibinibilang ng mga edisyong Ahmadi ng Qur'an ang pambungad na linya bilang talata 1 ng bawat kabanatang mayroon nito. Ang linyang iyon ay “Sa ngalan ni Allāh, ang Napakamaawain, ang Maawain.” Kaya isang mas mataas ang kanilang mga bilang. Ang tinatawag nilang 23:51 ay ang 23:50 dito.
“Gumawa Kami sa anak ni Maria at ina niya bilang tanda [ng kapangyarihan Namin] at nagkanlong Kami sa kanilang dalawa sa isang burol na may pamamalagian at tubigan.”
Binabasa ni Ibn Kathir ang “isang burol” (rabwa) bilang mataas na lupang may tubig. Inililista niya kung saan ito inilagay ng mga unang iskolar: Ehipto (Ibn Zayd), Damascus (Ibn al-Musayyib, Ibn Abbas at iba pa), al-Ramla sa Palestine (Abu Hurayra), at Jerusalem (al-Dahhak, Qatada). Hinahatulan niyang pinakamalinaw ang Jerusalem, dahil ang batis nito ang binabanggit sa isa pang talata tungkol kay Maria (19:24), at ipinaliliwanag ng Qur'an ang sarili nito.
Ipinaliliwanag ni al-Qurtubi ang rabwa bilang mataas na lupa at inililista ang mga lugar na ipinangalan dito: Palestine at al-Ramla (Abu Hurayra), Damascus (Ibn Abbas, Ibn al-Musayyib, Ibn Salam), Jerusalem (Ka'b, Qatada) at Ehipto (Ibn Zayd).
“Saka may nanawagan sa kanya mula sa ilalim niya: Huwag kang malungkot; naglagay nga ang Panginoon mo sa ilalim mo ng isang batis.”
Sa isang talababa ay isinulat ni Mirza Ghulam Ahmad na ibinigay sa Propeta (ﷺ) ang tatak para sa paghahatid ng espirituwal na kahusayan, kaya ang pagsunod sa kanya ay nagkakaloob ng mga kahusayan ng pagkapropeta. Sa p. 119 ay isinulat niya na binabasa ng iba ang Tatak ng Pagkapropeta sa paraang humahamak sa Propeta. Isinulat din niya roon na sumasaksi ang Qur'an na si Jesus ay patay na at nakalibing sa Srinagar, Kashmir, na sinisipi ang talata tungkol sa isang mataas na burol na may mga bukal, na binibilang niya na 23:51. Ito ay 23:50 dito, dahil ibinibilang ng mga edisyong Ahmadi ang pambungad na linya, ‘Sa ngalan ni Allah, ang Napakamaawain, ang Maawain’, bilang talata 1 ng bawat surah na mayroon nito.
Kung saan nito iniiwan ang mambabasa
Pinararangalan ng mga mambabasang Ahmadi si Jesus bilang isang propeta at minamahal siya. Gayundin ang lahat ng Muslim. Iisang salaysay ang ibinibigay ng Qur'an: itinaas siya ni Allah (﷾), hindi siya pinatay o ipinako sa krus, at sinabi ng Propeta (ﷺ) na babalik siya. Hindi nakatatayo laban doon ang isang libingang pinangalanang kanya noong ikalabinsiyam na siglo. Ipinapakita ng mga susunod na pahina kung sino ang babalik.
“bagkus nag-angat sa kanya [ng katawan at kaluluwa] si Allāh tungo sa Kanya. Laging si Allāh ay Makapangyarihan, Marunong.”
Isinalaysay ni Abu Huraira na nanumpa ang Propeta (ﷺ) na ang anak ni Maria ay malapit nang bumaba sa gitna ng mga Muslim bilang isang makatarungang pinuno. Babaliin niya ang krus, papatayin ang baboy at wawakasan ang jizya, at magiging napakarami ng yaman kaya walang sinumang tatanggap nito. Pagkatapos ay binigkas ni Abu Huraira ang Qur'an 4:159: walang sinuman sa mga May Kasulatan ang hindi maniniwala sa kanya bago ang kanyang kamatayan.
Mga pananaw
Ang pananaw na Ahmadi
Pinaniniwalaan ng mga Ahmadi na nakaligtas si Jesus sa krus at naglakbay pasilangan upang hanapin ang mga nawawalang lipi ng Israel. Pinaniniwalaan nila na namatay siya sa likas na kamatayan sa Kashmir, kung saan nasa Roza Bal sa Srinagar ang kanyang libingan. Inilahad ito ni Mirza Ghulam Ahmad ng Qadian sa isang aklat na isinulat noong 1899.
Ibinaba si Jesus mula sa krus nang buhay, at gumaling.
Pagtutol
Sinasabi ng Qur'an na hindi nila siya ipinako sa krus, ngunit pinahawig ito sa kanila. Hindi nito sinasabing ipinako siya at nakaligtas. Sinasabi nito na itinaas siya ni Allah (﷾) sa Kanya.
Sinasabi ng Qur'an na ipinapanaw ni Allah si Jesus (3:55, 5:117), kaya hindi siya maaaring itinaas nang buhay.
Pagtutol
Ang tawaffa ay nangangahulugang kunin nang buo, at ginagamit ito ng Qur'an para sa pagtulog. Sa 3:55 ay dumarating ito kasama ng “mag-aangat sa iyo tungo sa Akin”. Nagkakasundo ang mga Muslim na mamamatay si Jesus, pagkatapos ng kanyang pagbabalik (Abu Dawud 4324), kaya hindi nakatutulong ang ‘ipapanaw kita’ sa katwiran. Ibinibigay ni al-Qurtubi ang pagbasa: iaangat kita at ipapanaw kita pagkababa mo. Pinapangalanan niya ang matibay na pananaw: itinaas siya ni Allah (﷾) nang walang kamatayan o pagtulog.
Ginamit ng Propeta (ﷺ) ang mga salita ng 5:117, “noong kumuha Ka sa akin”, tungkol sa kanyang sarili, at namatay siya. Kaya nangangahulugan din ng kamatayan para kay Jesus ang mga salita.
Pagtutol
Inilalagay ni Qatada, at ni Ibn Kathir pagkatapos niya, ang mga salitang ito sa Araw ng Paghuhukom. Pagsapit noon ay nakabalik na at namatay si Jesus, kaya totoo ang mga salita sa dalawang propeta. Inilagay ni al-Tabari ang mga ito sa panahong itinaas ni Allah (﷾) si Jesus. Kung gayon ay nangangahulugan ang ‘kumuha sa akin’ ng kinuha ako paitaas, nang buhay. Alinman dito, ginagamit ng Propeta (ﷺ) ang mga salita ni Jesus, gaya ng pagkakasabi ng matuwid na lingkod. Hindi niya sinasabi kung kailan namatay si Jesus.
Ang ‘itinaas siya sa Kanya’ ay nangangahulugang pagtataas lamang ng antas, dahil walang lugar si Allah.
Pagtutol
Sinasabi ng Qur'an na papanik ang mga anghel at ang Espiritu sa Kanya. Hindi inilalagay ng pariralang iyon si Allah (﷾) sa loob ng Kanyang sangnilikha. Sa 4:157-158 ay sinasagot ng pagtataas ang binalak ng kanyang mga kaaway para sa kanyang katawan.
Sinasabi ng 5:75 na nakalipas na ang lahat ng sugo bago ang Mesiyas. Kaya, sabi nila, namatay rin siya, at walang Kasamahang nagsabing buhay siya.
Pagtutol
Nagsasalita ang talata tungkol sa mga sugong nauna sa kanya, hindi tungkol sa kanya. Binigkas ni Abu Hurayra, isang Kasamahan, ang 4:159 matapos iulat na bababa ang anak ni Maria. Sa isang ulat ay binasa ni Ibn Abbas ang talata bilang bago ang kamatayan ni Jesus.
Ang ‘burol’ ng 23:50, kasama ang mga tubigan nito, ay ang Kashmir.
Pagtutol
Walang lugar na pinapangalanan ang talata. Itinatala nina Ibn Kathir at al-Qurtubi ang Egipto, ang Damasco, ang al-Ramla at ang Jerusalem, at walang pinapangalanang India ang alinman sa kanila. Mas pinipili ni Ibn Kathir ang Jerusalem, dahil pareho ang batis sa 19:24.
Ang libingan sa Roza Bal ay ang libingan ni Jesus, at Yuz Asaf ang kanyang pangalan sa Silangan.
Pagtutol
Kahawig ng tunog ng Yudasaf o Budasaf ang pangalang Yuz Asaf, ang bayani ng isang kuwento ng Buddha na isinalaysay na sa Arabe pagsapit ng ikasampung siglo. Sinasabi ng sariling aklat ni Mirza Ghulam Ahmad na kamakailan lamang natuklasan na kay Jesus ang libingan. Walang anuman sa Qur'an o sa mga salita ng Propeta (ﷺ) ang naglalagay kay Jesus sa India.
Ang pananaw ng Islam
Itinaas ni Allah (﷾) si Jesus sa Kanya. Hindi siya pinatay o ipinako sa krus, at hindi siya namatay sa Kashmir. Buhay siya sa piling ni Allah (﷾), babalik siya bago ang Huling Araw, at mamamatay siya pagkatapos ng kanyang pagbabalik.
Sinasabi ng Qur'an na hindi nila siya pinatay, ni ipinako sa krus, kundi itinaas siya ni Allah (﷾) sa Kanya.
Sa 3:55 ay sinasabi ni Allah (﷾) na hahanguin Niya si Jesus at iaangat siya sa Kanya.
Sumumpa ang Propeta (ﷺ) na bababa ang anak ni Maria. Binasa ni Ibn Abbas ang 43:61 bilang ang kanyang pagbabalik, at sa isang ulat ay pati ang 4:159.
Nagmula sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo ang pag-aangkin tungkol sa Kashmir, ayon sa sariling mga aklat ni Mirza Ghulam Ahmad.
Isinalaysay na sa Arabe pagsapit ng ikasampung siglo ang kuwento ni Budasaf, na ang pangalan ng bayani ay nagmula sa bodhisattva. Kahawig nito ang tunog ng pangalang Yuz Asaf.