Mali bang manalangin sa harap ng mga larawan ni Jesus at ni Maria?

“Huwag kang gagawa para sa iyo ng anumang larawang inanyuan, o ng anumang kawangis ng anumang bagay na nasa itaas sa langit, o nasa ibaba sa lupa, o nasa tubig sa ilalim ng lupa: Huwag mong yuyukuran ang mga iyon, ni paglilingkuran ang mga iyon: sapagkat akong PANGINOON mong Diyos ay Diyos na mapanibughuin, na dinadalaw ang kasamaan ng mga magulang sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi ng mga napopoot sa akin;”

“Huwag kayong gagawa ng mga diyus-diyosan, ni magtatayo ng larawang inanyuan, ni ng haliging pinakaalaala, ni maglalagay ng anumang batong may larawan sa inyong lupain, upang inyong yukuran: sapagkat ako ang PANGINOON ninyong Diyos.”

“Ang mga larawang inanyuan ng kanilang mga diyos ay inyong susunugin sa apoy: huwag mong nanasain ang pilak o ginto na nasa mga yaon, ni kunin mo para sa iyo, baka ka mahuli sa silo niyaon: sapagkat yao'y kasuklam-suklam sa PANGINOON mong Diyos.”

“Kaya't kayo'y magingat na mabuti sa inyong sarili; sapagkat hindi kayo nakakita ng anumang anyo nang araw na magsalita sa inyo ang PANGINOON sa Horeb mula sa gitna ng apoy: Baka kayo'y magpakasama, at gumawa kayo para sa inyo ng larawang inanyuan, na kawangis ng anumang anyo, na kahalintulad ng lalaki o babae, Na kahalintulad ng anumang hayop na nasa lupa, na kahalintulad ng anumang ibong may pakpak na lumilipad sa himpapawid, Na kahalintulad ng anumang bagay na gumagapang sa lupa, na kahalintulad ng anumang isda na nasa tubig sa ilalim ng lupa: At baka iyong itanaw ang iyong mga mata sa langit, at pagkakita mo sa araw, at sa buwan, at sa mga bituin, sa makatuwid baga'y sa lahat ng natatanaw sa langit, ay mapilitan kang sambahin ang mga yaon, at paglingkuran ang mga yaon, na binahagi ng PANGINOON mong Diyos sa lahat ng mga bayan sa silong ng buong langit.”

“Ang kanilang mga diyus-diyosan ay pilak at ginto, na gawa ng mga kamay ng mga tao. Sila'y may mga bibig, ngunit hindi sila nagsasalita: may mga mata sila, ngunit hindi sila nakakakita: Sila'y may mga tainga, ngunit hindi sila nakakarinig: may mga ilong sila, ngunit hindi sila nakakaamoy: Sila'y may mga kamay, ngunit hindi sila nakakahawak: may mga paa sila, ngunit hindi sila nakakalakad: ni nagsasalita man sila sa pamamagitan ng kanilang lalamunan. Ang mga gumagawa sa kanila ay magiging gaya nila; gayundin ang bawat isa na tumitiwala sa kanila.”

“Kung magkagayo'y magiging panggatong ng tao: sapagkat kumukuha siya niyaon, at nagpapainit; oo, kanyang pinagniningas, at nagluluto ng tinapay; oo, siya'y gumagawa ng isang diyos, at sinasamba niya; kanyang ginagawang larawang inanyuan, at nagpapatirapa roon. Ang bahagi niyaon ay sinusunog niya sa apoy; sa pamamagitan ng bahagi niyaon ay kumakain siya ng karne; nag-iihaw siya ng iihawin, at nabubusog: oo, siya'y nagpapainit, at nagsasabi, Aha, ako'y naiinitan, nakita ko ang apoy: At ang nalabi niyaon ay ginagawa niyang diyos, ang kanyang larawang inanyuan: siya'y nagpapatirapa roon, at sinasamba, at nananalangin doon, at nagsasabi, Iligtas mo ako; sapagkat ikaw ay aking diyos.”

“Sila'y nagbubuhos ng ginto mula sa supot, at nagtitimbang ng pilak sa timbangan, at umuupa ng panday-ginto; at kanyang ginagawang diyos: sila'y nagpapatirapa, oo, sila'y nagsisisamba. Kanilang pinapasan siya sa balikat, kanilang dinadala siya, at inilalagay siya sa kanyang dako, at siya'y tumatayo; mula sa kanyang dako ay hindi siya makaaalis: oo, may dadaing sa kanya, gayunma'y hindi siya makasasagot, ni makapagliligtas sa kanya sa kanyang kabagabagan.”

“Nang magkagayo'y sinabi sa kanya ni Jesus, Lumayas ka, Satanas: sapagkat nasusulat, Sa Panginoon mong Diyos sasamba ka, at siya lamang ang iyong paglilingkuran.”

“Ang Diyos ay Espiritu: at ang mga sumasamba sa kanya ay dapat sumamba sa espiritu at sa katotohanan.”

“At lumakad siya nang kaunti sa unahan, at nagpatirapa, at nanalangin, na nagsasabi, Ama ko, kung maaari, ay lumampas sa akin ang sarong ito: gayunma'y huwag ang ayon sa ibig ko, kundi ang ayon sa ibig mo.”

“O magsiparito kayo, tayo'y magsisamba at magsiyukod: tayo'y magsiluhod sa harap ng PANGINOON na Maylalang sa atin.”

“Mumunting mga anak, ingatan ninyo ang inyong sarili sa mga diyus-diyosan. Amen.”

Itinuturo nito na pinagtibay ng ikapitong ekumenikong konsilyo, ang Nicea II noong 787, ang pagpipitagan sa mga icon ni Kristo, ni Maria, ng mga anghel at ng mga santo laban sa mga iconoclast. Naninindigan ito na ang pagpipitagang ito ay hindi lumalabag sa utos laban sa mga diyus-diyusan, dahil ang karangalang ibinibigay sa isang larawan ay napupunta sa taong inilalarawan nito, at ito ay isang magalang na pagpipitagan, hindi ang pagsambang nararapat sa Diyos lamang.

“At gagawa ka ng dalawang kerubin na ginto, na yari sa pukpok gagawin mo, sa dalawang dulo ng luklukan ng awa.”

“At sinabi ng PANGINOON kay Moises, Gumawa ka ng isang maapoy na ahas, at ilagay mo ito sa isang tikin: at mangyayari, na ang bawat isang nakagat, kapag tumingin dito, ay mabubuhay. At gumawa si Moises ng isang ahas na tanso, at inilagay ito sa isang tikin, at nangyari, na kung ang isang ahas ay nakakagat sa sinumang tao, kapag tumingin siya sa ahas na tanso, ay nabubuhay.”

“Na siyang larawan ng Diyos na hindi nakikita, ang panganay sa lahat ng nilalang:”

Sa pagtatanggol sa mga icon laban sa paratang na hindi ito ayon sa kasulatan, itinatanong ni Juan kung saan sa Lumang Tipan o sa Ebanghelyo binabanggit nang tahasan ang Trinidad, ang pagkakaisa sa sustansiya, ang iisang pagka-Diyos o ang tatlong persona, at nangangatwiran siya na maraming bagay ang pinanghahawakan ng Simbahan sa pamamagitan ng di-nakasulat na tradisyon, kabilang ang mga larawan.

Isang Reformed na Protestanteng katesismo. Itinuturo nito na ang Diyos ay hindi maaari at hindi dapat ilarawan sa anumang paraan, at na ang mga larawan ng mga nilikha ay hindi dapat gawin o itago upang sambahin ang mga ito o upang paglingkuran ang Diyos sa pamamagitan ng mga ito. Nang tanungin kung maaaring payagan ang mga larawan sa mga simbahan bilang mga aklat para sa mga walang pinag-aralan, ang sagot nito ay hindi: hindi dapat maging mas marunong ang mga Kristiyano kaysa sa Diyos, na nagtuturo sa Kanyang bayan sa pamamagitan ng pangangaral ng Kanyang Salita, hindi sa pamamagitan ng mga piping larawan.

“Iyon [ang kautusan]; at ang sinumang gumagalang sa mga binabanal ni Allāh, iyon ay higit na mabuti para sa kanya sa ganang Panginoon niya. Ipinahintulot para sa inyo ang mga hayupan maliban sa [bawal na] binabanggit sa inyo. Kaya umiwas kayo sa kasalaulaan mula sa mga diyus-diyusan at umiwas kayo sa pagsabi ng kabulaanan [laban kay Allāh at sa nilikha Niya], bilang mga makatotoo kay Allāh, na hindi mga tagapagtambal sa Kanya. Ang sinumang nagtatambal kay Allāh ay para bang bumagsak siya mula sa langit kaya dadagit sa kanya ang mga ibon o tatangay sa kanya ang hangin sa isang pook na liblib.”

“[Banggitin] kapag magsasabi si Allāh: “O Jesus na anak ni Maria, ikaw ba ay nagsabi sa mga tao: Gawin ninyo ako at ang ina ko bilang dalawang diyos bukod pa kay Allāh?” Magsasabi ito: Kaluwalhatian sa Iyo! Hindi nagiging ukol sa akin na magsabi ako ng anumang ukol sa akin ay hindi isang karapatan. Kung nangyaring nagsabi ako niyon ay nakaalam Ka nga niyon. Nakaaalam Ka ng nasa sarili ko at hindi ako nakaaalam ng nasa sarili Mo. Tunay na Ikaw ay ang Palaalam sa mga nakalingid. Hindi ako nagsabi sa kanila maliban ng ipinag-utos Mo sa akin na: Sumamba kayo kay Allāh na Panginoon ko at Panginoon ninyo. Ako noon sa kanila ay isang saksi hanggat nananatili ako sa piling nila; ngunit noong kumuha Ka sa akin, Ikaw ay ang Mapagmasid sa kanila. Ikaw sa bawat bagay ay Saksi.”

“Kabilang sa mga tanda Niya ang gabi at ang maghapon, at ang araw at ang buwan. Huwag kayong magpatirapa sa araw ni sa buwan. Magpatirapa kayo kay Allāh na lumikha ng mga ito, kung kayo ay sa Kanya sumasamba.”

Isinalaysay ni Aisha na sinabi nina Umm Habiba at Umm Salama sa Propeta (ﷺ) ang tungkol sa isang simbahang nakita nila sa Ethiopia na may mga larawan sa loob. Sinabi niya na kapag namatay ang isang matuwid na lalaki sa gitna ng mga taong iyon, nagtatayo sila ng isang lugar ng pagsamba sa ibabaw ng kanyang libingan at inilalagay doon ang mga larawang iyon, at na sila ang magiging pinakamasama sa mga nilalang sa harap ni Allah sa Araw ng Pagkabuhay.

“Nakakikita nga Kami sa pagtuon ng mukha mo sa langit, kaya magbabaling nga Kami sa iyo [O Propeta Muḥammad] sa isang qiblah na kalulugdan mo iyon. Kaya magbaling ka ng mukha mo sa dako ng Masjid na Pinakababanal [sa Makkah]. Saan man kayo ay magbaling kayo ng mga mukha ninyo sa dako niyon. Tunay na ang mga binigyan ng Kasulatan ay talagang nakaaalam na iyon ay ang totoo mula sa Panginoon nila. Si Allāh ay hindi nalilingat sa anumang ginagawa nila.”

“Magsasabi ang mga hunghang kabilang sa mga tao: “Ano ang nagpatalikod sa kanila palayo sa qiblah nila na sila dati ay nakabatay roon?” Sabihin mo: “Sa kay Allāh ang silangan at ang kanluran. Nagpapatnubay siya sa sinumang niloloob Niya tungo sa isang landasing tuwid.””

“[Banggitin] noong gumawa Kami sa Bahay bilang balikan para sa mga tao at bilang katiwasayan. Gumawa kayo mula sa tayuan ni Abraham ng isang dasalan. Naghabilin Kami kina Abraham at Ismael na magdalisay silang dalawa ng Bahay Ko para sa mga lumilibot, mga namimintuho, at mga yumuyukod na nagpapatirapa.”

“Kabilang sa mga tanda Niya ang gabi at ang maghapon, at ang araw at ang buwan. Huwag kayong magpatirapa sa araw ni sa buwan. Magpatirapa kayo kay Allāh na lumikha ng mga ito, kung kayo ay sa Kanya sumasamba.”

Isinalaysay ni al-Bara ibn Azib na pagdating sa Madinah, nagdasal ang Propeta (ﷺ) nang nakaharap sa Jerusalem sa loob ng labing-anim o labimpitong buwan, hanggang sa ibinaling ang direksiyon ng pagdarasal sa Ka'bah.

Isinalaysay ni Abis ibn Rabi'a na lumapit si Umar sa Itim na Bato at hinalikan ito. Sinabi ni Umar na alam niyang ito ay isang batong hindi makapipinsala ni makapagdudulot ng pakinabang, at na kung hindi niya nakita ang Propeta (ﷺ) na humalik dito, ay hindi niya ito hahalikan.

Tungkol sa mga salita ni Umar sa Itim na Bato, sinisipi ni Ibn Hajar si al-Tabari: sinabi ito ni Umar sapagkat kaiiwan lamang ng mga tao sa pagsamba sa mga diyus-diyosan. Natakot siya na isipin ng mga mangmang na ang paghipo sa Bato ay ang pagpipitagan sa ilang bato na ginagawa ng mga Arabe bago ang Islam. Nais niyang malaman ng mga tao na hinihipo niya ito upang sumunod sa Propeta (ﷺ), hindi dahil ang Bato ay nagdudulot ng pakinabang o pinsala sa kanyang sarili, gaya ng paniniwala ng mga pagano tungkol sa kanilang mga diyus-diyosan. Idinadagdag ng komentaryo na pinabubulaanan ng mga salita ni Umar ang ideyang pinanghahawakan ng ilang mangmang na ang Itim na Bato ay may natatanging katangian sa kanyang sarili.