Përgjigje e shkurtër
Po, për një besimtar. Profeti (ﷺ) përmendi lodhjen, sëmundjen, brengën, pikëllimin dhe lëndimin, madje edhe shpimin e një gjembi. Asnjë prej tyre nuk e godet një mysliman pa ia fshirë Allahu (﷾) me të disa nga mëkatet e tij. Mëkatet bien prej tij ashtu si bien gjethet nga pema. Shumica e dijetarëve thonë se kjo përfshin mëkatet e vogla, ndërsa mëkatet e mëdha kërkojnë pendim të sinqertë. Vuajtja nuk është shenjë se Allahu (﷾) është i zemëruar me ju. Profetët vuajtën më shumë se kushdo. Kjo vlen për çdo lloj vështirësie. Ajo përfshin sëmundjen dhe dhimbjen, trishtimin dhe ankthin, varfërinë dhe borxhin. Përfshin humbjen e një të dashuri dhe padrejtësinë që ju bëhet. Një fëmijë që vdes i vogël shkon në Xhenet. Durimi shton një shpërblim pa masë. Por vuajtja nuk e zë vendin e pendimit dhe nuk e shlyen atë që u detyroheni njerëzve. As Islami nuk ju kërkon ta kërkoni vuajtjen. Profeti (ﷺ) u tha të sëmurëve të kërkonin ilaç, dhe i kërkoi Allahut (﷾) mbrojtje nga brenga, pikëllimi dhe borxhi.
Shpjegimi i plotë
Çfarë tha Profeti (ﷺ)
Profeti (ﷺ) përmendi lodhjen, sëmundjen, pikëllimin, trishtimin, lëndimin dhe shqetësimin, madje edhe shpimin e një gjembi. Ai tha se asnjë prej tyre nuk e godet një mysliman pa ia fshirë Allahu (﷾) me të disa nga mëkatet e tij. Në një transmetim tjetër ai përmendi edhe një brengë që e shqetëson besimtarin. Aishja e dëgjoi të thoshte se një gjemb, ose diçka më e keqe, e ngre besimtarin një shkallë dhe i fshin një mëkat. Pra, përgjigjja është po. Për një besimtar, asnjë dhimbje nuk shkon kot.
Ebu Seid el-Hudriu dhe Ebu Hurejra transmetojnë se Profeti (ﷺ) tha se asnjë lodhje, sëmundje, pikëllim, trishtim, lëndim ose shqetësim nuk e godet një mysliman, as edhe shpimi i një gjembi, pa ia fshirë Allahu për shkak të tij disa nga mëkatet e tij.
Ebu Seidi dhe Ebu Hurejra e dëgjuan të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte se asnjë shqetësim, vështirësi, sëmundje ose pikëllim nuk e godet një besimtar, as edhe një brengë që e shqetëson, pa iu fshirë mëkatet për shkak të saj.
Disa të rinj qeshën para Aishes sepse një burrë ishte penguar te litari i një tende dhe gati ishte lënduar rëndë. Ajo u tha të mos qeshnin. Ajo e kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte se, kur një mysliman shpohet nga një gjemb, ose nga diçka më e keqe, ngrihet një shkallë dhe i fshihet një mëkat.
Si gjethet që bien nga pema
Abdullah ibn Mesudi e vizitoi Profetin (ﷺ) kur ai kishte ethe të forta. Profeti (ﷺ) tha se ethet e tij ishin sa të dy burrave. Ibn Mesudi pyeti nëse kjo do të thoshte shpërblim të dyfishtë, dhe ai tha po. Pastaj tha se asnjë dëm nuk e godet një mysliman pa ia fshirë Allahu (﷾) mëkatet me të. Ato bien prej tij, tha ai, ashtu siç i rrëzon pema gjethet.
Abdullah ibn Mesudi e vizitoi Profetin (ﷺ) ndërsa ai kishte ethe të forta. Profeti tha se ethet e tij ishin sa të dy burrave. Ibn Mesudi pyeti nëse kjo ishte sepse do të kishte shpërblim të dyfishtë, dhe ai tha po. Ai tha se asnjë mysliman nuk goditet nga ndonjë dëm, as edhe nga shpimi i një gjembi, pa ia shlyer Allahu mëkatet me të, ashtu siç i rrëzon pema gjethet.
Mëkatet e vogla dhe mëkatet e mëdha
Shumica e dijetarëve thonë se këto hadithe fshijnë mëkatet e vogla. Ibn Rexhebi jep arsyen. Profeti (ﷺ) tha se pesë namazet, dhe nga një xhuma te tjetra, i fshijnë mëkatet midis tyre. Ai shtoi: për sa kohë që shmangen mëkatet e mëdha. Pra, mëkatet e mëdha kërkojnë pendim të sinqertë. Allahu (﷾) mund të falë prapë çfarë të dojë. Por askush nuk duhet të mbajë një mëkat të rëndë dhe të presë që ta heqë një sëmundje.
Ebu Hurejra transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: pesë namazet, dhe një xhuma deri te tjetra, i fshijnë mëkatet midis tyre, për sa kohë që nuk bëhen mëkate të mëdha.
Thotë se Allahu mund të falë kur të dojë, por dijetarët në përgjithësi mendojnë se mëkatet e mëdha kërkojnë pendim, dhe se veprat që sipas haditheve sjellin falje fshijnë mëkatet e vogla. Ai citon Ibn Rexhebin (Letaif el-Mearif) se ky është mendimi i shumicës së dijetarëve, me hadithin e Sahih Muslimit se pesë namazet dhe nga një xhuma te tjetra shlyejnë mëkatet për sa kohë që shmangen mëkatet e mëdha, dhe Ibn Haxherin se transmetimet e përgjithshme lexohen në dritën e tij.
“O ju, që keni besuar! Kthehuni tek Allahu me një pendim të sinqertë, që Zoti juaj t’jua shlyejë gabimet e t’ju shpjerë në kopshte, nëpër të cilat rrjedhin lumenj, Ditën, kur Allahu nuk do ta turpërojë Profetin dhe ata që besuan bashkë me atë. Drita e tyre do të shkëlqejë para tyre dhe në të djathtë të tyre. Ata do të thonë: “O Zoti ynë, përsose dritën tonë dhe falna ne! Vërtet Ti je i Fuqishëm për çdo gjë”.”
A është vuajtja ime një dënim?
Shumë njerëz e mendojnë kështu. Kur vjen sëmundja ose humbja, pyesin çfarë gabimi bënë. Islami thotë se nuk mund ta lexosh kënaqësinë ose zemërimin e Allahut (﷾) nga ajo që të ndodh. Kurani përshkruan një njeri që mendon se, kur i jepet me bollëk, Zoti i tij e ka nderuar. Kur i pakësohet furnizimi, ai thotë: “Zoti im më ka poshtëruar”. Kurani përgjigjet: “Nuk është kështu!” Ibn Kethiri shpjegon se pasuria dhe vështirësia janë të dyja sprova. Allahu (﷾) jep dhe mban nga ata që i do dhe nga ata që nuk i do. Kurani thotë: “Ne ju vëmë në provë me të keqe dhe me të mirë”. Një vështirësi mund ta sprovojë një njeri, t'i fshijë mëkatet ose t'ia ngrejë shkallën. Askush nuk mund ta dijë cila është për dikë tjetër. Prandaj mos vendosni se një person vuan sepse Allahu (﷾) është i zemëruar me të.
“Për sa i përket njeriut, kur Zoti i tij e sprovon atë, duke e ngritur lart dhe duke i dhënë mirësi, ai thotë: “Zoti im më ka nderuar.” Por, kur e sprovon atë, duke ia ngushtuar mjetet e jetesës, ai thotë: “Zoti im më ka poshtëruar”. Nuk është kështu! Por ju nuk silleni mirë me jetimët”
Shpjegon se pasuria dhe varfëria janë të dyja sprovë, jo shenjë nderi ose poshtërimi. Njeriu mendon se, kur Allahu i jep me bollëk, kjo ndodh sepse Allahu e nderon, dhe kur ia kufizon furnizimin, kjo ndodh sepse Allahu e poshtëron. ‘Jo’ do të thotë se nuk është asnjëra. Allahu u jep pasuri atyre që i do dhe atyre që nuk i do, dhe ua mohon të dyve. Ajo që ka rëndësi është t'i bindesh Allahut në cilëndo gjendje: të falënderosh kur je i pasur dhe të bësh durim kur je i varfër.
“Çdo njeri do ta shijojë vdekjen! Ne ju vëmë në provë me të keqe dhe me të mirë dhe te Ne do të ktheheni.”
Ebu Hurejra transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: kur Allahu do të mirën për dikë, e sprovon me vështirësi.
Disa të rinj qeshën para Aishes sepse një burrë ishte penguar te litari i një tende dhe gati ishte lënduar rëndë. Ajo u tha të mos qeshnin. Ajo e kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte se, kur një mysliman shpohet nga një gjemb, ose nga diçka më e keqe, ngrihet një shkallë dhe i fshihet një mëkat.
Njerëzit më të mirë vuajtën më shumë
Nëse vuajtja do të ishte shenjë e zemërimit të Allahut (﷾), profetët do të kishin vuajtur më pak. Ata vuajtën më shumë. Aishja tha se nuk pa kurrë askënd të vuante më shumë nga sëmundja se Profeti (ﷺ). Ethet e tij ishin të rënda sa të dy burrave, dhe ai tha se sillnin shpërblim të dyfishtë. Ejubi thirri se e kishte kapluar mundimi. Jakubi e humbi djalin e tij për vite. Kurani thotë se të dërguarit dhe besimtarët u tronditën aq shumë sa thirrën: “Kur do të arrijë ndihma e Allahut?!” Profeti (ﷺ) tha se, kur Allahu (﷾) do të mirën për dikë, e sprovon me vështirësi.
Aishja tha se nuk pa kurrë askënd të vuante më shumë nga sëmundja se i Dërguari i Allahut (ﷺ).
Abdullah ibn Mesudi e vizitoi Profetin (ﷺ) ndërsa ai kishte ethe të forta. Profeti tha se ethet e tij ishin sa të dy burrave. Ibn Mesudi pyeti nëse kjo ishte sepse do të kishte shpërblim të dyfishtë, dhe ai tha po. Ai tha se asnjë mysliman nuk goditet nga ndonjë dëm, as edhe nga shpimi i një gjembi, pa ia shlyer Allahu mëkatet me të, ashtu siç i rrëzon pema gjethet.
“(Kujtoje) Ejubin, kur iu lut Zotit të vet: “Mua më ka goditur fatkeqësia e Ti je më mëshiruesi i mëshiruesve!” Ne iu përgjigjëm atij, ia larguam mjerimin që kishte dhe ia kthyem familjen të dyfishuar në numër. (Këtë e bëmë) nga mëshira Jonë dhe që të jetë përkujtesë për ata që Na adhurojnë.”
“(Jakubi) tha: “Unë dhimbjen time dhe pikëllimin tim ia paraqes vetëm Allahut e nga Allahu di atë që nuk e dini ju”.”
“Vërtet mendoni të hyni në Xhenet, pa provuar atë që kanë provuar të tjerët para jush? Ata i goditi mjerimi dhe sëmundjet dhe, aq shumë u tronditën, saqë çdo i dërguar dhe ndjekësit e tij, thirrën: “Kur do të arrijë ndihma e Allahut?!” Ja, ndihma e Allahut është afër!”
Ebu Hurejra transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: kur Allahu do të mirën për dikë, e sprovon me vështirësi.
Kur vështirësia vjen pas një mëkati
Ndonjëherë vështirësia lidhet me mëkatin. Kurani thotë: “Çfarëdo fatkeqësie që ju godet, është si pasojë e asaj që keni bërë vetë; por Ai fal shumë”. Ibn Kethiri shpjegon se disa fatkeqësi vijnë për shkak të mëkateve të kaluara, dhe se Allahu (﷾) fal shumë të tjera. Pastaj citon hadithin e gjembit. Pra, edhe atëherë vështirësia mund ta pastrojë një besimtar. Por nuk mund të themi se vështirësia e një personi vjen nga një mëkat i caktuar. Profeti (ﷺ) tha se murtaja kishte qenë dënim për disa, por Allahu (﷾) e bëri mëshirë për besimtarët. Dhe askush nuk mund ta gjykojë vuajtjen e tjetrit. Allahu (﷾) nuk shikon fytyrat ose pasurinë, por zemrat dhe veprat.
“Çfarëdo fatkeqësie që ju godet, është si pasojë e asaj që keni bërë vetë; por Ai fal shumë.”
E shpjegon ‘çfarëdo fatkeqësie që ju godet’ si fatkeqësi që vijnë për shkak të mëkateve që njerëzit kryen më parë, dhe ‘Ai fal’ si shumë mëkate që Allahu nuk i dënon, por i fal. Ai shton 35:45: nëse Allahu do t'i dënonte njerëzit për gjithçka që fituan, nuk do të linte asnjë krijesë mbi tokë. Pastaj citon hadithin e saktë se asnjë lodhje, sëmundje, brengë ose pikëllim nuk e godet një besimtar, as edhe një gjemb, pa ia fshirë Allahu me të disa nga mëkatet e tij.
Ebu Seid el-Hudriu dhe Ebu Hurejra transmetojnë se Profeti (ﷺ) tha se asnjë lodhje, sëmundje, pikëllim, trishtim, lëndim ose shqetësim nuk e godet një mysliman, as edhe shpimi i një gjembi, pa ia fshirë Allahu për shkak të tij disa nga mëkatet e tij.
Aishja e pyeti të Dërguarin e Allahut (ﷺ) për murtajën. Ai tha se ajo kishte qenë një dënim që Allahu e dërgonte mbi kë të donte, por Allahu e bëri mëshirë për besimtarët. Një besimtar që qëndron me durim në një vend të goditur nga murtaja, duke e ditur se do ta godasë vetëm ajo që ia ka shkruar Allahu, ka shpërblimin e një dëshmori.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha: Allahu nuk shikon fytyrat tuaja as pasurinë tuaj, por shikon zemrat dhe veprat tuaja.
Vuajtja do të thotë se Allahu (﷾) është i zemëruar me ju
Lehtësia dhe pasuria do të thonë se Allahu (﷾) ju nderon
Profetët vuajtën më shumë se kushdo
Një vështirësi mund të vijë pas një mëkati
Edhe atëherë, ajo e pastron besimtarin
Mund t'i gjykoni njerëzit sipas vuajtjes së tyre
Çdo lloj vështirësie
Kurani i përmend sprovat: “Sigurisht që Ne do t’ju provojmë me frikë dhe uri, me dëmtim të pasurisë, të njerëzve dhe të të lashtave”. Ibn Kethiri e shpjegon secilën humbje. Pasuria është pasuria që shkatërrohet. Njerëzit janë miqtë, familja dhe të dashurit që vdesin. Të lashtat janë prodhimet që dështojnë. Hadithet përmendin lodhjen, sëmundjen, trishtimin, pikëllimin, brengën dhe dhimbjen. Pra, premtimi nuk është vetëm për një lloj vuajtjeje. Ai përfshin trupin, mendjen, paratë, familjen dhe padrejtësitë që ju bëjnë njerëzit.
“Sigurisht që Ne do t’ju provojmë me frikë dhe uri, me dëmtim të pasurisë, të njerëzve dhe të të lashtave! Prandaj, përgëzoji të duruarit, të cilët, kur i godet ndonjë fatkeqësi thonë: “Të Allahut jemi dhe vetëm tek Ai do të kthehemi!” Ata do të shpërblehen me bekim dhe mëshirë nga Zoti i tyre; ata janë në rrugën e drejtë!”
Shpjegon se Allahu i sprovon robërit e Tij, ndonjëherë me gjëra të mira dhe ndonjëherë me vështirësi. Ai e lexon listën e ajetit si lloje sprovash: pak frikë dhe uri; humbje pasurie, kur një pjesë e saj shkatërrohet; humbje jetësh, që do të thotë miq, familjarë dhe të dashur që vdesin; dhe humbje frutash, kur kopshtet dhe fermat nuk japin sa shpresohej. Të durueshmit që thonë ‘Ne jemi të Allahut dhe tek Ai do të kthehemi’ gjejnë ngushëllim në këtë, dhe marrin bekime dhe mëshirë.
Ebu Seid el-Hudriu dhe Ebu Hurejra transmetojnë se Profeti (ﷺ) tha se asnjë lodhje, sëmundje, pikëllim, trishtim, lëndim ose shqetësim nuk e godet një mysliman, as edhe shpimi i një gjembi, pa ia fshirë Allahu për shkak të tij disa nga mëkatet e tij.
| Vuajtja | Çfarë premtohet |
|---|---|
| Lodhja, dhimbja, një gjemb | Disa mëkate të fshira dhe një shkallë e ngritur |
| Sëmundja dhe ethet | Mëkate të hequra, si furra që pastron hekurin |
| Brenga, trishtimi, pikëllimi | Mëkate të fshira |
| Humbja e shikimit, me durim | Xheneti në vend të tij |
| Vdekja nga murtaja ose nga një sëmundje e barkut | Llogaritet dëshmor |
| Humbja e parave ose e të dashurve | Bekime dhe mëshirë për të durueshmit |
| Humbja e një fëmije të vogël | Fëmija është në Xhenet |
| Padrejtësia që të bëhet | Keqbërësi të paguan me veprat e tij të mira |
Sëmundja dhe ethet
Sëmundja është vështirësia për të cilën flasin më shumë hadithet. Profeti (ﷺ) vizitoi një grua që dridhej nga ethet, dhe ajo i mallkoi. Ai i tha të mos i mallkonte ethet. Ai tha se ato ua heqin mëkatet bijve të Ademit. E bëjnë këtë ashtu siç e pastron furra hekurin. Vetë Profeti (ﷺ) e njihte sëmundjen. Aishja tha se nuk pa kurrë askënd të vuante më shumë nga sëmundja se ai.
Xhabiri transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) vizitoi Umu Saibin, që po dridhej. Ajo tha se ishin ethet dhe i mallkoi. Ai tha: mos i mallko ethet, sepse ato ua heqin mëkatet bijve të Ademit, ashtu siç ia heq furra papastërtinë hekurit.
Aishja tha se nuk pa kurrë askënd të vuante më shumë nga sëmundja se i Dërguari i Allahut (ﷺ).
Abdullah ibn Mesudi e vizitoi Profetin (ﷺ) ndërsa ai kishte ethe të forta. Profeti tha se ethet e tij ishin sa të dy burrave. Ibn Mesudi pyeti nëse kjo ishte sepse do të kishte shpërblim të dyfishtë, dhe ai tha po. Ai tha se asnjë mysliman nuk goditet nga ndonjë dëm, as edhe nga shpimi i një gjembi, pa ia shlyer Allahu mëkatet me të, ashtu siç i rrëzon pema gjethet.
Ndërsa jeni të sëmurë, veprat tuaja të mira shkruhen ende
Shumë të sëmurë pikëllohen se nuk mund të falen më natën, të agjërojnë ose t'i ndihmojnë të tjerët. Profeti (ﷺ) foli për një rob të Allahut (﷾) që sëmuret. Atij i jepet ende shpërblimi i së mirës që bënte kur ishte i shëndoshë. Pra, një njeri në shtratin e spitalit nuk humbet asgjë nga veprat e tij të mira të mëparshme. Sëmundja i fshin mëkatet, dhe shpërblimi i ditëve të tij të shëndetshme vazhdon të shkruhet.
Ebu Musai transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: kur një rob i Allahut sëmuret ose udhëton, i shkruhet shpërblimi i së mirës që bënte kur ishte i shëndetshëm dhe në shtëpi.
I fshin mëkatet
si furra që pastron hekurin.
Ia mban të shkruara veprat e mira
shpërblimin e asaj që bënte kur ishte i shëndoshë.
Durimi shton një shpërblim
pa masë.
Sëmundja e gjatë dhe aftësia e kufizuar
Një grua që kishte epilepsi erdhi te Profeti (ﷺ). Gjatë krizave trupi i saj zbulohej, dhe ajo i kërkoi të lutej për të. Ai tha: bëj durim dhe Xheneti është yti, ose do të lutem që të shërohesh. Ajo zgjodhi durimin, dhe i kërkoi të lutej që ajo të mos zbulohej, dhe ai e bëri. Ibn Abbasi e quajti një grua nga banorët e Xhenetit. Profeti (ﷺ) tha gjithashtu se Allahu (﷾) flet për robin që e humbet shikimin. Nëse ai bën durim, Allahu (﷾) i jep Xhenetin në vend të tij.
Ata ibn Ebi Rebahu transmeton se Ibn Abbasi ofroi t'i tregonte një grua nga banorët e Xhenetit. Ajo ishte një grua me ngjyrë që kishte ardhur te Profeti (ﷺ) duke thënë se vuante nga kriza epilepsie gjatë të cilave trupi i saj zbulohej, dhe i kërkoi të lutej për të. Ai tha: nëse do, bëj durim dhe Xheneti është yti; ose nëse do, do t'i lutem Allahut të të shërojë. Ajo tha se do të bënte durim, por i kërkoi të lutej që ajo të mos zbulohej, dhe ai u lut për të.
Enes ibn Maliku e dëgjoi Profetin (ﷺ) të thoshte se Allahu tha: kur e sprovoj robin Tim me dy të dashurat e tij, që do të thotë sytë e tij, dhe ai bën durim, do t'i jap Xhenetin në vend të tyre. El-Buhariu e vendosi nën titullin ‘vlera e atij që e ka humbur shikimin’.
Vdekja nga një sëmundje
Disa vdekje nga sëmundja llogariten si dëshmori. Profeti (ﷺ) përmendi disa nga dëshmorët. Ndër ta janë ai që vdes nga murtaja dhe ai që vdes nga një sëmundje e barkut. Aishja e pyeti për murtajën. Ai tha se ajo kishte qenë dënim, por Allahu (﷾) e bëri mëshirë për besimtarët. Një besimtar që qëndron me durim aty ku ka goditur murtaja, duke iu mbështetur Allahut (﷾), ka shpërblimin e një dëshmori.
Ebu Hurejra transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha se pesë janë dëshmorë: ai që vdes nga murtaja, ai që vdes nga një sëmundje e barkut, ai që mbytet, ai që vdes nën një ndërtesë të rrëzuar, dhe dëshmori në rrugë të Allahut.
Aishja e pyeti të Dërguarin e Allahut (ﷺ) për murtajën. Ai tha se ajo kishte qenë një dënim që Allahu e dërgonte mbi kë të donte, por Allahu e bëri mëshirë për besimtarët. Një besimtar që qëndron me durim në një vend të goditur nga murtaja, duke e ditur se do ta godasë vetëm ajo që ia ka shkruar Allahu, ka shpërblimin e një dëshmori.
Kërkoni ilaç dhe vizitoni të sëmurët
Asgjë nga këto nuk do të thotë se duhet të mbeteni të sëmurë. Profeti (ﷺ) tha se Allahu (﷾) nuk ka zbritur asnjë sëmundje pa zbritur edhe ilaçin e saj. Kjo është arsye për të shpresuar dhe për të kërkuar trajtim. Nuk do të thotë se çdo ilaç dihet ende, ose se çdo trajtim funksionon. Ai i mësoi një burri me dhimbje ta vinte dorën aty ku i dhembte dhe të thoshte Bismil-lah, me emrin e Allahut (﷾), tri herë. Pastaj, shtatë herë, të kërkonte mbrojtje tek Allahu (﷾) dhe te fuqia e Tij nga ajo që ndien dhe nga ajo që ka frikë. Kur vizitonte të sëmurët, i kërkonte Allahut (﷾) t'i shëronte. Ai tha se në Ditën e Gjykimit Allahu (﷾) do të thotë: isha i sëmurë dhe nuk më vizitove.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Allahu nuk ka zbritur asnjë sëmundje pa zbritur edhe ilaçin e saj.
Othman ibn Ebi el-Asi iu ankua Profetit (ﷺ) për një dhimbje që e ndiente në trup që kur ishte bërë mysliman. Profeti (ﷺ) i tha ta vinte dorën në vendin e dhimbjes dhe të thoshte Bismil-lah (me emrin e Allahut) tri herë. Pastaj shtatë herë: Eudhu bil-lahi ue kudretihi min sherri ma exhidu ue uhadhiru, ‘Kërkoj mbrojtje tek Allahu dhe te fuqia e Tij nga e keqja e asaj që ndiej dhe kam frikë’.
Aishja transmeton se, kur Profeti (ﷺ) vizitonte një të sëmurë, lutej: largoje dëmin, o Zot i njerëzve, dhe shëro, sepse Ti je Shëruesi; nuk ka shërim përveç shërimit Tënd, një shërim që nuk lë pas asnjë sëmundje.
Ebu Hurejra transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha se në Ditën e Ringjalljes Allahu do të thotë: o bir i Ademit, isha i sëmurë dhe nuk më vizitove. Njeriu do të pyesë si mund ta vizitonte Zotin e botëve. Allahu do të thotë: robi Im ishte i sëmurë dhe nuk e vizitove; po ta kishe vizituar, do të më kishe gjetur pranë tij.
Një besimtar sëmuret.
Çfarë bën ajo?
I fshin disa nga mëkatet e tij.
Çfarë duhet të bëjë ai?
Të kërkojë ilaç. Allahu (﷾) zbriti një ilaç me çdo sëmundje.
Dhe ndërsa pret?
Të vërë dorën aty ku i dhemb, të thotë Bismil-lah dhe t'i kërkojë Allahut (﷾) shërim.
Po ata rreth tij?
Ta vizitojnë. Allahu (﷾) është pranë të sëmurit.
Brenga, trishtimi dhe ankthi
Llogaritet edhe dhimbja e mendjes. Hadithet përmendin brengën, trishtimin dhe pikëllimin, njësoj si sëmundjen e trupit. Të ndihesh i dërrmuar nuk është mungesë besimi. Jakubi tha: “Unë dhimbjen time dhe pikëllimin tim ia paraqes vetëm Allahut”. Kur Merjemja ishte në dhembjet e lindjes, ajo thirri: “Ah, sikur të kisha vdekur para kësaj (ngjarjeje)”. Kurani nuk e qorton për këtë. Një zë i tha: “Mos u pikëllo”. Vetë Profeti (ﷺ) i kërkoi Allahut (﷾) mbrojtje nga brenga dhe pikëllimi. Ai nuk i trajtoi si asgjë.
Ebu Seidi dhe Ebu Hurejra e dëgjuan të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte se asnjë shqetësim, vështirësi, sëmundje ose pikëllim nuk e godet një besimtar, as edhe një brengë që e shqetëson, pa iu fshirë mëkatet për shkak të saj.
Ebu Seid el-Hudriu dhe Ebu Hurejra transmetojnë se Profeti (ﷺ) tha se asnjë lodhje, sëmundje, pikëllim, trishtim, lëndim ose shqetësim nuk e godet një mysliman, as edhe shpimi i një gjembi, pa ia fshirë Allahu për shkak të tij disa nga mëkatet e tij.
“(Jakubi) tha: “Unë dhimbjen time dhe pikëllimin tim ia paraqes vetëm Allahut e nga Allahu di atë që nuk e dini ju”.”
“Dhembjet e lindjes e detyruan atë që të shkonte te trungu i një hurme. Ajo tha: “Ah, sikur të kisha vdekur para kësaj (ngjarjeje) dhe të isha harruar krejt!” Një zë e thirri nga poshtë: Mos u pikëllo, se Zoti yt të ka bërë një burim uji poshtë teje!”
Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) lutej: O Allah, kërkoj mbrojtje te Ti nga brenga dhe pikëllimi, nga dobësia dhe përtacia, nga frika dhe koprracia, nga pesha e borxhit dhe nga mposhtja prej njerëzve.
Brenga dhe trishtimi i fshijnë mëkatet
Të ndihesh i dërrmuar do të thotë se besimi yt ka ikur
Profeti (ﷺ) i kërkoi Allahut (﷾) mbrojtje nga brenga dhe pikëllimi
Një kohë e vështirë do të thotë se Allahu (﷾) të ka lënë
Sëmundja e mendjes mund të trajtohet
“Zoti yt nuk të ka braktisur”
Një herë Profeti (ﷺ) u sëmur dhe nuk mundi të ngrihej për namazin e natës dy ose tri net. Një grua u tall me të, duke thënë se djalli i tij e kishte lënë. Pastaj Allahu (﷾) zbriti suren ed-Duha. Ajo thotë: “Zoti yt nuk të ka braktisur e as nuk të urren”. Ibn Kethiri e jep këtë si arsyen pse zbriti sureja. Gjetkë Kurani thotë: “Ne e dimë mirë, që ty të ngushtohet zemra nga fjalët e tyre”. Një kohë e vështirë nuk është shenjë se Allahu (﷾) ju ka lënë.
Xhundub ibn Sufjani transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) u sëmur dhe nuk u ngrit për namazin e natës dy ose tri net. Erdhi një grua dhe u tall me të, duke thënë se djalli i tij e kishte lënë. Pastaj Allahu zbriti suren ed-Duha: pasha dritën e mëngjesit dhe natën kur qetësohet, Zoti yt nuk të ka braktisur, as nuk është i pakënaqur.
“se Zoti yt nuk të ka braktisur e as nuk të urren (o Muhamed)! Natyrisht, jeta e ardhshme për ty është më e mirë se kjo jetë, e, sigurisht që Zoti yt do të të japë ty, sa të jesh i kënaqur.”
Jep shkakun e zbritjes së sures. Profeti (ﷺ) u sëmur dhe nuk u ngrit për namaz një ose dy net, dhe një grua u tall me të se djalli i tij e kishte lënë; në një transmetim tjetër shpallja vonoi të vinte, dhe idhujtarët thanë se Zoti i tij e kishte braktisur. Prandaj Allahu zbriti: Zoti yt as nuk të ka braktisur, as nuk të urren. Ibn Kethiri përmend el-Buhariun, Muslimin dhe të tjerë si ata që e shënojnë.
“Ne e dimë mirë, që ty të ngushtohet zemra nga fjalët e tyre, andaj, lartësoje Zotin tënd duke e lavdëruar dhe bëhu prej atyre që i përulen Atij duke u falur!”
Çfarë ndihmon një zemër të shqetësuar
Kurani thotë: “zemrat qetësohen me përmendjen e Allahut”. Në kohë ankthi Profeti (ﷺ) thoshte: nuk ka zot tjetër përveç Allahut (﷾), të Fuqishmit, të Butit. Ai është Zoti i qiejve dhe i tokës. Junusi thirri nga errësira: “S’ka zot tjetër, përveç Teje! Qofsh i lavdëruar!” Dhe Kurani thotë: “mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut”. Namazi dhe përmendja e Allahut (﷾) nuk ju pengojnë të kërkoni trajtim. Sëmundja e mendjes është sëmundje, dhe për të duhet kërkuar ndihmë si për çdo tjetër.
“ata që besojnë dhe zemrat e të cilëve, kur përmendet Allahu, qetësohen. Vërtet, zemrat qetësohen me përmendjen e Allahut!”
Ibn Abbasi transmeton se në kohë ankthi i Dërguari i Allahut (ﷺ) thoshte: nuk ka zot tjetër përveç Allahut, të Fuqishmit, të Butit; nuk ka zot tjetër përveç Allahut, Zotit të Arshit të madh; nuk ka zot tjetër përveç Allahut, Zotit të qiejve, Zotit të tokës dhe Zotit të Arshit fisnik.
“(Kujtoje) Dhun-Nunin (Junusin) kur iku i zemëruar e mendoi se Ne nuk do ta dënojmë, andaj thërriti nga errësira: “S’ka zot tjetër, përveç Teje! Qofsh i lavdëruar! Me të vërtetë, unë kam gabuar!” Ne iu përgjigjëm atij dhe e shpëtuam nga brengosja. Kështu, Ne i shpëtojmë besimtarët.”
““O bijtë e mi, shkoni e kërkoni lajme për Jusufin dhe vëllain e tij dhe mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Shpresën në mëshirën e Allahut nuk e humb askush, përveç jobesimtarëve”.”
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Allahu nuk ka zbritur asnjë sëmundje pa zbritur edhe ilaçin e saj.
Varfëria, borxhi dhe humbja e parave
Humbja e pasurisë është një nga sprovat që përmend Kurani. Profeti (ﷺ) i kërkoi Allahut (﷾) mbrojtje nga pesha e borxhit, prandaj e dinte si e shtyp ai një njeri. Kurani thotë se Shejtani i kërcënon njerëzit me varfëri, ndërsa Allahu (﷾) premton falje dhe mirësi. Ai thotë se kujtdo që i frikësohet Allahut (﷾), Ai i hap një rrugëdalje dhe e furnizon nga ku nuk e kishte menduar kurrë. Profeti (ﷺ) tha se pasuria e vërtetë është pasuria e shpirtit, jo shumë gjëra. Dhe të varfrit ndër muhaxhirët, myslimanët e hershëm që lanë Mekën, hyjnë në Xhenet dyzet vjet para të pasurve.
“Sigurisht që Ne do t’ju provojmë me frikë dhe uri, me dëmtim të pasurisë, të njerëzve dhe të të lashtave! Prandaj, përgëzoji të duruarit, të cilët, kur i godet ndonjë fatkeqësi thonë: “Të Allahut jemi dhe vetëm tek Ai do të kthehemi!” Ata do të shpërblehen me bekim dhe mëshirë nga Zoti i tyre; ata janë në rrugën e drejtë!”
Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) lutej: O Allah, kërkoj mbrojtje te Ti nga brenga dhe pikëllimi, nga dobësia dhe përtacia, nga frika dhe koprracia, nga pesha e borxhit dhe nga mposhtja prej njerëzve.
“Djalli ju frikëson me skamje e varfëri dhe ju urdhëron të bëni vepra të pamoralshme. Kurse Allahu ju premton faljen dhe mirësinë e Tij. Allahu është Mirëbërës i madh dhe i Gjithëdijshëm.”
“Dhe, kur të mbushet afati i caktuar, i mbani ato si ka hije ose ndahuni me to në mënyrë të pëlqyeshme. Merrni dy dëshmitarë të ndershëm prej jush dhe jepni dëshminë tuaj para Allahut! Kjo është këshillë për ata që i besojnë Allahut dhe Ditës së Fundit. Atij që i frikësohet Allahut, Ai do t’i gjejë rrugëdalje (nga çdo vështirësi) dhe do t’i japë risk prej nga nuk e pret. Allahu i mjafton kujtdo që mbështetet tek Ai. Allahu e përmbush me siguri vendimin e Tij dhe për çdo gjë Ai ka caktuar masë.”
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se pasuria nuk qëndron në të pasurit shumë gjëra; pasuria e vërtetë është kënaqësia e shpirtit.
Abdullah ibn Amr ibn el-Asi u tha tre burrave të varfër që erdhën tek ai pa asgjë se e kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte: të varfrit ndër muhaxhirët do t'i paraprijnë të pasurve në Xhenet me dyzet vjet në Ditën e Ringjalljes. Burrat zgjodhën të bënin durim dhe nuk kërkuan asgjë.
Vështirësitë me paratë në Kuran dhe në hadith
- Humbja e pasurisë është një nga sprovat, dhe të durueshmit përgëzohen.
- Profeti (ﷺ) kërkoi mbrojtje nga pesha e borxhit.
- Kujtdo që i frikësohet Allahut (﷾), Ai i hap një rrugëdalje dhe e furnizon nga ku nuk e kishte menduar kurrë.
- Pasuria e vërtetë është pasuria e shpirtit.
- Muhaxhirët e varfër hyjnë në Xhenet dyzet vjet para të pasurve.
Nëse dikush ju detyrohet
Islami i flet edhe atij të cilit i detyrohen. Kurani u thotë huadhënësve: “Nëse e dini se borxhliu është ngushtë, shtyjani afatin (e shlyerjes së borxhit) derisa ta përmirësojë gjendjen”. Ai shton se falja e borxhit si sadaka është edhe më e mirë. Profeti (ﷺ) tregoi për një tregtar që ua falte borxhin borxhlinjve të varfër. Ai shpresonte që Allahu (﷾) t'ia falte mëkatet e tij në të njëjtën mënyrë, dhe Allahu (﷾) e fali.
“Nëse e dini se borxhliu është ngushtë, shtyjani afatin (e shlyerjes së borxhit) derisa ta përmirësojë gjendjen. Por është më mirë për ju që t’ia falni borxhin, veç sikur ta dinit.”
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tregoi për një tregtar që u jepte njerëzve hua. Kur një borxhli ishte në vështirësi, ai u thoshte shërbëtorëve t'ia falnin borxhin, që Allahu të na i falë mëkatet tona. Kështu Allahu e fali.
Humbja e dikujt që e doni
Kurani e përmend humbjen e jetëve ndër sprovat. Ai i lavdëron ata që thonë: “Të Allahut jemi dhe vetëm tek Ai do të kthehemi!” Ibn Kethiri thotë se kjo do të thotë miq, familjarë dhe të dashur që vdesin. Kur djali foshnjë i Profetit (ﷺ), Ibrahimi, po vdiste, sytë e Profetit (ﷺ) u mbushën me lot. Ai tha se sytë qajnë dhe zemra pikëllohet, por ne themi vetëm atë që e kënaq Zotin tonë. Ai i foli gjithashtu një gruaje që qante te një varr. I tha se durimi është në goditjen e parë, kur humbja është e re.
“Sigurisht që Ne do t’ju provojmë me frikë dhe uri, me dëmtim të pasurisë, të njerëzve dhe të të lashtave! Prandaj, përgëzoji të duruarit, të cilët, kur i godet ndonjë fatkeqësi thonë: “Të Allahut jemi dhe vetëm tek Ai do të kthehemi!” Ata do të shpërblehen me bekim dhe mëshirë nga Zoti i tyre; ata janë në rrugën e drejtë!”
Shpjegon se Allahu i sprovon robërit e Tij, ndonjëherë me gjëra të mira dhe ndonjëherë me vështirësi. Ai e lexon listën e ajetit si lloje sprovash: pak frikë dhe uri; humbje pasurie, kur një pjesë e saj shkatërrohet; humbje jetësh, që do të thotë miq, familjarë dhe të dashur që vdesin; dhe humbje frutash, kur kopshtet dhe fermat nuk japin sa shpresohej. Të durueshmit që thonë ‘Ne jemi të Allahut dhe tek Ai do të kthehemi’ gjejnë ngushëllim në këtë, dhe marrin bekime dhe mëshirë.
Enesi transmeton se djali foshnjë i Profetit (ﷺ), Ibrahimi, ishte në frymëmarrjet e tij të fundit, dhe sytë e Profetit u mbushën me lot. Abdurrahman ibn Aufi pyeti i habitur nëse edhe ai qante. Ai u përgjigj se kjo ishte mëshirë. Pastaj qau më shumë dhe tha se sytë derdhin lot dhe zemra pikëllohet, por ne themi vetëm atë që e kënaq Zotin tonë, dhe se ishin të pikëlluar nga ndarja me Ibrahimin.
Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) kaloi pranë një gruaje që qante te një varr dhe i tha t'i frikësohej Allahut dhe të bënte durim. Duke mos e njohur, ajo i tha se ai nuk ishte goditur si ajo. Kur mësoi se kush ishte, ajo erdhi tek ai. Ai tha: durimi është në goditjen e parë.
A është pikëllimi ose të qarit për një humbje mungesë besimi?
Fëmija që vdes shkon në Xhenet
Një fëmijë që vdes i vogël shkon në Xhenet, pa mëkate për të cilat të japë llogari. Kur djali i Profetit (ﷺ), Ibrahimi, vdiq foshnjë, ai tha se Ibrahimi ka një mëndeshë në Xhenet. Në një ëndërr që iu tregua, Profeti (ﷺ) pa Ibrahimin (profetin) në një kopsht me shumë fëmijë rreth tij. Ata ishin fëmijët që kishin vdekur të vegjël. U pyet për fëmijët e idhujtarëve, dhe ai tha se edhe ata ishin aty. Dijetarët e kanë diskutuar më hollësisht çështjen e fëmijëve të jomyslimanëve. Allahu (﷾) është plotësisht i drejtë dhe i mëshirshëm. Ebu Hurejra i tha një babai të pikëlluar se fëmijët e vegjël janë të vegjlit e Xhenetit. Një fëmijë i tillë e kap babanë e tij dhe nuk e lëshon derisa Allahu (﷾) ta fusë edhe atë në Xhenet. Dhe Profeti (ﷺ) tha se Allahu (﷾) e fut në Xhenet një mysliman që humbet tre fëmijë të vegjël.
El-Bera transmeton se, kur vdiq Ibrahimi, djali foshnjë i Profetit (ﷺ), i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: ai ka një mëndeshë në Xhenet.
Semure ibn Xhundubi transmeton një ëndërr të gjatë që Profeti (ﷺ) ua tregoi Sahabëve. Dy engjëj i treguan, ndër të tjera, një burrë shumë të gjatë në një kopsht me shumë fëmijë rreth tij. I thanë se burri ishte Ibrahimi, dhe fëmijët ishin çdo fëmijë që vdiq mbi fitren, natyrshmërinë që Allahu i dha njerëzimit. Disa myslimanë pyetën: po fëmijët e idhujtarëve? Ai tha: edhe fëmijët e idhujtarëve.
Ebu Hasani i tha Ebu Hurejrës se i kishin vdekur dy fëmijë dhe i kërkoi një hadith për t'i ngushëlluar. Ebu Hurejra tha po. Fëmijët e vegjël janë të vegjlit e Xhenetit. Kur njëri prej tyre takon babanë e tij, e kap për rrobe dhe nuk e lëshon derisa Allahu ta fusë babanë e tij në Xhenet.
Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) tha: një mysliman që humbet tre fëmijë para se të arrijnë pubertetin, Allahu do ta fusë në Xhenet, me mëshirën e Tij ndaj atyre fëmijëve.
Fëmija që vdes i vogël
- Djali foshnjë i Profetit (ﷺ), Ibrahimi, ka një mëndeshë në Xhenet.
- Fëmijët që vdesin të vegjël janë në një kopsht nën kujdesin e Ibrahimit, edhe fëmijët e idhujtarëve.
- Një fëmijë i vogël e mban babanë e tij derisa Allahu (﷾) ta fusë në Xhenet.
Kur njerëzit ju bëjnë padrejtësi
Të lënduarit nga të tjerët është gjithashtu vështirësi, dhe nuk shkon kot. Profeti (ﷺ) tha se lutja e atij që është padrejtësuar ngjitet tek Allahu (﷾) pa asnjë perde në mes. Ai tha gjithashtu se në Ditën e Gjykimit, ai që u bëri padrejtësi të tjerëve i paguan me veprat e tij të mira. Nëse veprat e tij të mira mbarojnë, mëkatet e tyre vihen mbi të. Pra, asnjë padrejtësi që ju bëhet nuk humbet. Allahu (﷾) do ta gjykojë me drejtësi të plotë.
Ibn Abbasi transmeton se Profeti (ﷺ) e dërgoi Muadhin në Jemen dhe i tha: ruaju nga lutja e të padrejtësuarit, sepse nuk ka asnjë perde midis saj dhe Allahut.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) pyeti kush është i falimentuari. Ai tha se i falimentuari i umetit të tij vjen në Ditën e Ringjalljes me namaz, agjërim dhe sadaka. Por ai e fyeu njërin, e përgojoi tjetrin, ia mori pasurinë një tjetri, ia derdhi gjakun një tjetri dhe e rrahu një tjetër. Secilit i jepet diçka nga veprat e tij të mira. Nëse veprat e tij të mira mbarojnë para se të shlyhet llogaria, mëkatet e tyre merren dhe hidhen mbi të, dhe pastaj ai hidhet në Zjarr.
Durimi sjell më shumë
Hadithet premtojnë se vështirësia i fshin mëkatet. Durimi sjell diçka më shumë. Kurani thotë: “Vetëm ata që janë të durueshëm do të shpërblehen pa masë”. Profeti (ﷺ) tha se çdo gjë është e mirë për besimtarin. Në lehtësi ai falënderon, dhe në vështirësi bën durim, dhe të dyja janë të mira për të. Durimi nuk do të thotë se nuk qani kurrë ose nuk i ankoheni Allahut (﷾). Do të thotë se nuk i ktheni shpinën Atij.
“Thuaj: “O robër besimtarë (të Allahut), frikësojuni Zotit tuaj! Ata që bëjnë mirë në këtë jetë, do të kenë të mira. Toka e Allahut është e gjerë. Vetëm ata që janë të durueshëm do të shpërblehen pa masë”.”
Suhejbi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se çështja e besimtarit është e mrekullueshme, sepse ka mirësi për të në të gjithë atë, dhe kjo nuk ndodh me askënd tjetër përveç besimtarit: nëse i ndodh diçka e këndshme, ai falënderon, dhe kjo është mirë për të; nëse e godet vështirësia, ai bën durim, dhe kjo është mirë për të.
“(Jakubi) tha: “Unë dhimbjen time dhe pikëllimin tim ia paraqes vetëm Allahut e nga Allahu di atë që nuk e dini ju”.”
Çfarë nuk bën vuajtja
Allahu (﷾) mund ta përdorë vështirësinë për të fshirë mëkatet dhe për ta ngritur shkallën e një besimtari. Kjo nuk e bën dëmin të mirë, as nuk e justifikon atë që e shkakton. As nuk e zë vendin e kthimit tek Allahu (﷾). Kurani u thotë besimtarëve: “Kthehuni tek Allahu me një pendim të sinqertë”. Padrejtësitë që u bëhen njerëzve duhet ende të ndreqen. Profeti (ﷺ) tha se dëshmorit i falet çdo mëkat, përveç borxhit. Dhe vuajtja e askujt nuk ia fshin mëkatet dikujt tjetër. Kurani thotë: “askush nuk ngarkohet me barrën e tjetrit”. Dhimbja juaj pastron regjistrin tuaj. Askush tjetër nuk duhet të vuajë ose të paguajë për mëkatet tuaja.
“O ju, që keni besuar! Kthehuni tek Allahu me një pendim të sinqertë, që Zoti juaj t’jua shlyejë gabimet e t’ju shpjerë në kopshte, nëpër të cilat rrjedhin lumenj, Ditën, kur Allahu nuk do ta turpërojë Profetin dhe ata që besuan bashkë me atë. Drita e tyre do të shkëlqejë para tyre dhe në të djathtë të tyre. Ata do të thonë: “O Zoti ynë, përsose dritën tonë dhe falna ne! Vërtet Ti je i Fuqishëm për çdo gjë”.”
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) pyeti kush është i falimentuari. Ai tha se i falimentuari i umetit të tij vjen në Ditën e Ringjalljes me namaz, agjërim dhe sadaka. Por ai e fyeu njërin, e përgojoi tjetrin, ia mori pasurinë një tjetri, ia derdhi gjakun një tjetri dhe e rrahu një tjetër. Secilit i jepet diçka nga veprat e tij të mira. Nëse veprat e tij të mira mbarojnë para se të shlyhet llogaria, mëkatet e tyre merren dhe hidhen mbi të, dhe pastaj ai hidhet në Zjarr.
Abdullah ibn Amr ibn el-Asi transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: dëshmorit i falet çdo mëkat, përveç borxhit.
“Thuaj: A mos vallë do të kërkoj unë tjetër zot, përveç Allahut, kur Ai është Zoti i gjithçkaje? Kushdo që bën diçka, punon për vete dhe askush nuk ngarkohet me barrën e tjetrit. Pastaj të gjithë do të ktheheni te Zoti juaj dhe Ai do t’ju tregojë për kundërshtitë që kishit mes jush.”
I fshin mëkatet e vetë atij që vuan
E ngre besimtarin një shkallë
E zë vendin e pendimit
E shlyen një borxh ndaj dikujt
Ia heq mëkatet dikujt tjetër
Do të thotë se nuk duhet të kërkoni ilaç
A duhet ta dëshiroj vuajtjen?
Jo. Profeti (ﷺ) tha që askush të mos e dëshirojë vdekjen për shkak të një dëmi që e ka goditur. Nëse duhet, le t'i kërkojë Allahut (﷾) ta mbajë gjallë për sa kohë që jeta është më e mirë për të. Profeti (ﷺ) kërkoi mbrojtje nga brenga, pikëllimi dhe borxhi, dhe u tha të sëmurëve të kërkonin ilaç. Myslimani i kërkon Allahut (﷾) lehtësim. Nëse vështirësia vjen sidoqoftë, ai e di se nuk shkon kot.
Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) tha që askush prej jush të mos e dëshirojë vdekjen për shkak të një dëmi që e ka goditur. Nëse duhet ta dëshirojë, le të thotë: ‘O Allah, më mbaj gjallë për sa kohë që jeta është më e mirë për mua, dhe merrmë kur vdekja është më e mirë për mua’.
Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) lutej: O Allah, kërkoj mbrojtje te Ti nga brenga dhe pikëllimi, nga dobësia dhe përtacia, nga frika dhe koprracia, nga pesha e borxhit dhe nga mposhtja prej njerëzve.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Allahu nuk ka zbritur asnjë sëmundje pa zbritur edhe ilaçin e saj.
Nëse nuk jeni mysliman
Këto hadithe flasin për besimtarin. Por dera është e hapur për të gjithë. Amr ibn el-Asi dikur donte ta vriste Profetin (ﷺ). Kur erdhi ta pranonte Islamin, kërkoi që t'i falej më parë. Profeti (ﷺ) i tha se Islami fshin gjithçka që ishte para tij. Kurani thotë: “mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut! Allahu, me siguri, i fal të gjitha gjynahet”. Çfarëdo që të keni bërë, dhe çfarëdo që po kaloni, mund të filloni përsëri sot.
Amr ibn el-Asi, afër vdekjes, tha se para Islamit askush nuk i ishte më i urryer se Profeti (ﷺ), dhe se kishte dashur ta vriste. Ai tregoi si erdhi te Profeti për ta pranuar Islamin. I kërkoi Profetit ta shtrinte dorën e djathtë që t'i jepte besën, pastaj e tërhoqi dorën e vet. I pyetur pse, ai tha se donte një kusht: që t'i falej. Profeti e pyeti nëse nuk e dinte se Islami fshin gjithçka që ishte para tij.
“Thuaj: O robërit e Mi, që i keni bërë keq vetes me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut! Allahu, me siguri, i fal të gjitha gjynahet. Vërtet, Ai është Falësi i madh dhe Mëshirëploti.”
Pra, a m'i fshin vuajtja mëkatet?
Po, nëse jeni besimtar. Të gjitha këto fshijnë mëkate: sëmundja, dhimbja, brenga, pikëllimi, varfëria, pesha e borxhit, humbja dhe padrejtësitë që ju bëjnë të tjerët. Shumica e dijetarëve thonë se kjo do të thotë mëkatet e vogla; mëkatet e mëdha kërkojnë pendim. Një fëmijë që vdes i vogël shkon në Xhenet, dhe të durueshmit shpërblehen pa masë. Por vuajtja nuk e zë vendin e pendimit, as nuk e shlyen atë që u detyroheni njerëzve. Kërkoni ilaç, i kërkoni Allahut (﷾) lehtësim dhe kthehuni tek Ai. Kurani premton: “pas vështirësisë - vjen lehtësimi!”
Ebu Seid el-Hudriu dhe Ebu Hurejra transmetojnë se Profeti (ﷺ) tha se asnjë lodhje, sëmundje, pikëllim, trishtim, lëndim ose shqetësim nuk e godet një mysliman, as edhe shpimi i një gjembi, pa ia fshirë Allahu për shkak të tij disa nga mëkatet e tij.
El-Bera transmeton se, kur vdiq Ibrahimi, djali foshnjë i Profetit (ﷺ), i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: ai ka një mëndeshë në Xhenet.
“Thuaj: “O robër besimtarë (të Allahut), frikësojuni Zotit tuaj! Ata që bëjnë mirë në këtë jetë, do të kenë të mira. Toka e Allahut është e gjerë. Vetëm ata që janë të durueshëm do të shpërblehen pa masë”.”
“O ju, që keni besuar! Kthehuni tek Allahu me një pendim të sinqertë, që Zoti juaj t’jua shlyejë gabimet e t’ju shpjerë në kopshte, nëpër të cilat rrjedhin lumenj, Ditën, kur Allahu nuk do ta turpërojë Profetin dhe ata që besuan bashkë me atë. Drita e tyre do të shkëlqejë para tyre dhe në të djathtë të tyre. Ata do të thonë: “O Zoti ynë, përsose dritën tonë dhe falna ne! Vërtet Ti je i Fuqishëm për çdo gjë”.”
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Allahu nuk ka zbritur asnjë sëmundje pa zbritur edhe ilaçin e saj.
“Me të vërtetë, pas vështirësisë - vjen lehtësimi! Me të vërtetë, pas vështirësisë - vjen lehtësimi!”
Këndvështrime
E krishterë: Krishti i barti mëkatet tona
Shumica e të krishterëve mësojnë se mëkatet hiqen nga vuajtja e Krishtit në kryq, jo nga vuajtja e vetë besimtarit. Kishat e shpjegojnë ndryshe si ndodh kjo. Shumë prej tyre i lexojnë gjithashtu sprovat e një besimtari si disiplinë e Perëndisë, për të mirë.
Pjetri shkruan se Krishti “i barti mëkatet tona në trupin e tij mbi dru”.
Kundërpërgjigje
Kurani thotë se asnjë shpirt nuk e bart barrën e tjetrit. Allahu (﷾) e fal këdo që kthehet tek Ai, pa pasur nevojë për vuajtjen e askujt tjetër. Vështirësia e vetë besimtarit i fshin mëkatet e tij, siç mësoi Profeti (ﷺ).
Kritikët: kjo i mëson njerëzit ta pranojnë vuajtjen
Disa kritikë thonë se premtimi i shpërblimit për vuajtjen i bën njerëzit pasivë. Ata thonë se u mëson të sëmurëve të mbeten të sëmurë dhe të varfërve të mbeten të varfër.
Nëse dhimbja i fshin mëkatet, besimtari nuk ka arsye të luftojë sëmundjen ose varfërinë.
Kundërpërgjigje
I njëjti Profet (ﷺ) tha se çdo sëmundje ka ilaç dhe u tha njerëzve ta kërkonin. Ai kërkoi mbrojtje nga brenga, pikëllimi dhe borxhi, dhe tha të mos e dëshironin vdekjen. Kurani u thotë huadhënësve t'i japin kohë një borxhliu të varfër.
Ta quash vuajtjen mëshirë i justifikon ata që e shkaktojnë.
Kundërpërgjigje
Nuk i justifikon. Lutja e të padrejtësuarit arrin tek Allahu (﷾) pa asnjë perde. Në Ditën e Gjykimit keqbërësi i paguan viktimat e tij me veprat e tij të mira.
Pikëpamja islame
Për një besimtar, vështirësia e çdo lloji i fshin mëkatet, kryesisht ato të vogla: sëmundja, dhimbja, brenga, pikëllimi, varfëria, borxhi, humbja dhe padrejtësia. Durimi sjell shpërblim pa masë, dhe një fëmijë që vdes i vogël shkon në Xhenet. Vuajtja nuk e zë vendin e pendimit, as nuk i shlyen borxhet ndaj njerëzve. Myslimani kërkon ilaç dhe i kërkon Allahut (﷾) lehtësim.
Lodhja, sëmundja, brenga, pikëllimi dhe lëndimi, madje edhe një gjemb, i fshijnë disa nga mëkatet e një myslimani.
Shumica e dijetarëve mendojnë se vështirësia dhe veprat e mira i fshijnë mëkatet e vogla, ndërsa mëkatet e mëdha kërkojnë pendim të sinqertë.
Vuajtja nuk është shenjë e zemërimit të Allahut (﷾), dhe lehtësia nuk është shenjë e nderit të Tij: të dyja janë sprova.
Ethet i heqin mëkatet ashtu siç ia heq furra papastërtinë hekurit.
Një të sëmuri i jepet ende shpërblimi i së mirës që bënte kur ishte i shëndoshë.
Ai që vdes nga murtaja ose nga një sëmundje e barkut llogaritet dëshmor.
Një fëmijë që vdes i vogël është në Xhenet.
Çdo sëmundje ka ilaç, prandaj të sëmurët duhet ta kërkojnë.
Të durueshmit marrin shpërblim pa masë.
Askush nuk e bart barrën e tjetrit, prandaj vuajtja pastron vetëm regjistrin e atij që vuan.