Përgjigje e shkurtër
Jo. Lotët dhe pikëllimi nuk janë dobësi e besimit. Kur Ibrahimi, djali foshnjë i Profetit (ﷺ), po jepte shpirt, Profeti (ﷺ) qau. Një nga shokët e tij u habit dhe Profeti (ﷺ) tha se kjo ishte mëshirë. Tha se sytë derdhin lot dhe zemra pikëllohet, por ne themi vetëm atë që e kënaq Zotin tonë. Profeti Jakub u pikëllua për djalin e tij Jusufin vite me radhë, derisa sytë iu zbardhën nga hidhërimi. Megjithatë, ai e çoi dhimbjen e tij vetëm te Allahu (﷾) dhe u tha bijve të tij të mos e humbnin kurrë shpresën në mëshirën e Allahut (﷾). Ajo që Islami e ndalon nuk është pikëllimi. Është vajtimi me zë të lartë, goditja e fytyrës, çarja e rrobave dhe fjalët e zemërimit kundër Allahut (﷾). Një besimtar mund të qajë dhe ta çojë dhimbjen e tij te Allahu (﷾). Ai nuk largohet prej Tij.
Shpjegimi i plotë
Profeti (ﷺ) qau për të birin
Profeti (ﷺ) e mbante në krah djalin e tij foshnjë, Ibrahimin, teksa po jepte shpirt, dhe sytë iu mbushën me lot. Abdurrahman ibn Aufi, një nga shokët e tij, pyeti nëse edhe ai do të qante. Profeti (ﷺ) e quajti mëshirë. Pastaj tha fjalët që përmbledhin mënyrën islame të pikëllimit. Syri qan dhe zemra pikëllohet, por gjuha thotë vetëm atë që e kënaq Allahun (﷾). Ai qau edhe kur një nip i tij po jepte shpirt dhe tha se kjo është një mëshirë që Allahu (﷾) e vendos në zemrat e robërve të Tij.
Enesi transmeton se djali foshnjë i Profetit (ﷺ), Ibrahimi, ishte në frymëmarrjet e tij të fundit, dhe sytë e Profetit u mbushën me lot. Abdurrahman ibn Aufi pyeti i habitur nëse edhe ai qante. Ai u përgjigj se kjo ishte mëshirë. Pastaj qau më shumë dhe tha se sytë derdhin lot dhe zemra pikëllohet, por ne themi vetëm atë që e kënaq Zotin tonë, dhe se ishin të pikëlluar nga ndarja me Ibrahimin.
Usame ibn Zejdi transmeton se e bija e Profetit (ﷺ) dërgoi t'i thërrasë ndërsa fëmija i saj po jepte shpirt. Ai fillimisht ia përcolli porosinë se ajo që merr Allahu dhe ajo që jep i përket Atij, se çdo gjë ka afatin e saj të caktuar, dhe se ajo duhet të bëjë durim dhe të shpresojë shpërblimin. Kur fëmija iu soll, duke luftuar për frymë, sytë e tij derdhën lot. Kur e pyetën çfarë ishte kjo, ai tha se është një mëshirë që Allahu e ka vendosur në zemrat e robërve të Tij, dhe se Allahu i mëshiron ata nga robërit e Tij që janë të mëshirshëm.
Pikëllimi i Jakubit për Jusufin
Kurani tregon për profetin Jakub, i cili e humbi djalin e tij Jusufin për shumë vite. Ai u pikëllua aq thellë sa sytë iu zbardhën nga hidhërimi. Megjithatë, tha se dhimbjen dhe pikëllimin e tij ia paraqiste vetëm Allahut (﷾). Bijve të tij u tha të mos e humbnin kurrë shpresën në mëshirën e Allahut (﷾), sepse shpresën në mëshirën e Tij nuk e humb askush, përveç jobesimtarëve. Pikëllimi i një profeti shënohet në shkrimet e shenjta si pjesë e besimit të tij, jo si një lëshim kundër tij.
“U largua prej tyre dhe tha: “O i mjeri unë për Jusufin!” Sytë i ishin zbardhur prej pikëllimit dhe ishte plot zemërim.”
“(Jakubi) tha: “Unë dhimbjen time dhe pikëllimin tim ia paraqes vetëm Allahut e nga Allahu di atë që nuk e dini ju”.”
““O bijtë e mi, shkoni e kërkoni lajme për Jusufin dhe vëllain e tij dhe mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Shpresën në mëshirën e Allahut nuk e humb askush, përveç jobesimtarëve”.”
Ku vihet kufiri
Profeti (ﷺ) qau pranë shtratit të një shoku të sëmurë. Ai shpjegoi se Allahu (﷾) nuk ndëshkon për lotët e syrit as për trishtimin e zemrës. Ajo që gjykohet është ajo që thotë gjuha. Ai tha gjithashtu se nuk është prej nesh kush godet faqet, çan rrobat dhe bërtet siç bënin njerëzit para Islamit. Pra pikëllimi lejohet; dëshpërimi dhe protesta kundër Allahut (﷾) jo.
Abdullah ibn Omeri transmeton se Profeti (ﷺ) e vizitoi Sad ibn Ubadën në sëmundjen e tij dhe qau, dhe njerëzit që ishin me të qanë gjithashtu. Profeti tha se Allahu nuk ndëshkon për lotët e syrit as për pikëllimin e zemrës, por ndëshkon ose mëshiron për shkak të kësaj, dhe tregoi me dorë gjuhën e tij.
Abdullah ibn Mesudi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se nuk është prej nesh ai që godet faqet, çan rrobat dhe bërtet me thirrjet e kohës para Islamit.
Lotët e syve
Trishtimi i zemrës
T’ia ankosh hallin vetëm Zotit
Goditja e faqeve
Grisja e rrobave
Britmat siç bënin njerëzit para Islamit
Humbja e shpresës në mëshirën e Zotit
Çfarë të thuhet kur vjen humbja
Kurani u thotë besimtarëve se do të provohen me frikë, uri dhe humbje të pasurisë, të jetëve dhe të të lashtave. U jep lajm të mirë të duruarve që, kur i godet fatkeqësia, thonë: “Të Allahut jemi dhe vetëm tek Ai do të kthehemi!” Profeti (ﷺ) mësoi edhe një lutje të shkurtër për ta shtuar: ‘O Allah, më shpërble për fatkeqësinë time dhe më jep diçka më të mirë në vend të saj.’ Ummu Seleme e tha kur i vdiq burri dhe e pa të përgjigjur. Më vonë ajo u bë gruaja e Profetit (ﷺ).
“Sigurisht që Ne do t’ju provojmë me frikë dhe uri, me dëmtim të pasurisë, të njerëzve dhe të të lashtave! Prandaj, përgëzoji të duruarit, të cilët, kur i godet ndonjë fatkeqësi thonë: “Të Allahut jemi dhe vetëm tek Ai do të kthehemi!” Ata do të shpërblehen me bekim dhe mëshirë nga Zoti i tyre; ata janë në rrugën e drejtë!”
Ummu Seleme transmeton se Profeti (ﷺ) mësoi: kur një mysliman që goditet nga fatkeqësia thotë atë që ka urdhëruar Allahu, ‘Të Allahut jemi dhe tek Ai do të kthehemi; o Allah, më shpërble për fatkeqësinë time dhe më jep diçka më të mirë në vend të saj’, Allahu i jep diçka më të mirë. Kur i vdiq burri, Ebu Seleme, ajo mendoi se kush mund të ishte më i mirë se ai, por i tha fjalët, dhe Allahu ia dha për burrë të Dërguarin e Allahut.
Asnjë dhimbje nuk shkon dëm
Profeti (ﷺ) tha se për çdo pikëllim, trishtim ose lëndim që godet një besimtar, Allahu (﷾) i fshin disa nga mëkatet e tij. Edhe shpimi i një gjembi llogaritet. Tha se çështja e besimtarit është e mrekullueshme. Nëse i jepet diçka, ai falënderon Allahun (﷾). Nëse e godet vështirësia, ai bën durim. Të dyja janë mirë për të. Kurani premton se me çdo vështirësi vjen lehtësimi.
Ebu Seid el-Hudriu dhe Ebu Hurejra transmetojnë se Profeti (ﷺ) tha se asnjë lodhje, sëmundje, pikëllim, trishtim, lëndim ose shqetësim nuk e godet një mysliman, as edhe shpimi i një gjembi, pa ia fshirë Allahu për shkak të tij disa nga mëkatet e tij.
Suhejbi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se çështja e besimtarit është e mrekullueshme, sepse ka mirësi për të në të gjithë atë, dhe kjo nuk ndodh me askënd tjetër përveç besimtarit: nëse i ndodh diçka e këndshme, ai falënderon, dhe kjo është mirë për të; nëse e godet vështirësia, ai bën durim, dhe kjo është mirë për të.
“Me të vërtetë, pas vështirësisë - vjen lehtësimi! Me të vërtetë, pas vështirësisë - vjen lehtësimi!”
Këndvështrime
Pikëpamja islame
Pikëllimi është një mëshirë që Allahu (﷾) e vendos në zemër, dhe vetë Profeti (ﷺ) qau. Durimi nuk do të thotë të mos ndjesh asgjë. Do të thotë të thuash vetëm atë që e kënaq Allahun (﷾), t'ia çosh Atij ankesën dhe të mos e humbasësh kurrë shpresën në mëshirën e Tij.
Profeti (ﷺ) qau kur po vdiste i biri, Ibrahimi. Ai tha se syri qan dhe zemra pikëllohet, por ne themi vetëm atë që e kënaq Zotin tonë.
Profeti (ﷺ) qau pranë një fëmije që po jepte shpirt. Lotët e tij i quajti mëshirë që Allahu (﷾) e vendos në zemrat e robërve të Tij.
Kurani tregon se Jakubi u pikëllua derisa sytë iu zbardhën. Ankesën e tij ia paraqiti vetëm Allahut (﷾).
Profeti (ﷺ) mësoi se Allahu (﷾) nuk ndëshkon për lotët ose për një zemër të pikëlluar, por vetëm për atë që thotë gjuha.
Goditja e fytyrës, çarja e rrobave dhe vajtimi me zë të lartë, siç bëhej në zakonet e zisë para Islamit, janë të ndaluara.
Çdo vështirësi që e godet një mysliman i fshin disa nga mëkatet e tij. Besimtari që bën durim nuk humb asgjë nga kjo.