A kritikohen padrejtësisht Sahabët, dhe a duhet t'i ndjekim?

“Sa u përket besimtarëve të parë, prej muhaxhirëve dhe ensarëve, Allahu është i kënaqur me ata dhe me të gjithë të tjerët që i pasuan me vendosmëri e përkushtim në besim; edhe ata janë të kënaqur me Atë. Allahu ka përgatitur për ata kopshte nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe ku do të jetojnë përgjithmonë. Kjo është fitorja madhështore!”

“Allahu është i kënaqur me ata besimtarë, kur t’u betuan për besnikëri nën hijen e pemës. Ai e dinte se ç’kishte në zemrat e tyre, prandaj u dha atyre qetësi dhe i shpërbleu me një fitore të afërt”

El-Bera ibn Azibi transmeton se, kur i Dërguari i Allahut (ﷺ) bëri marrëveshjen e paqes me banorët e Hudejbijes, Ali ibn Ebi Talibi e shkroi dokumentin. Kur paganët kundërshtuan fjalët ‘Muhamedi, i Dërguari i Allahut’, Profeti (ﷺ) i kërkoi Aliut t'i fshinte. Aliu nuk pranoi, dhe Profeti (ﷺ) i fshiu vetë.

El-Misver ibn Mahrame dhe Mervani transmetojnë marshimin e Profetit (ﷺ) për në Hudejbije dhe marrëveshjen atje. Ebu Bekri e qorton Urven, i cili sugjeron se shokët e Profetit (ﷺ) do të iknin dhe do ta linin vetëm. Omeri i vë në pikëpyetje kushtet e marrëveshjes me Profetin (ﷺ) dhe pastaj me Ebu Bekrin, i cili i thotë të qëndrojë pas Profetit (ﷺ), sepse ai është në të drejtën.

Zejd ibn Erkami transmeton se te një vend uji i quajtur Hum, midis Mekës dhe Medinës, Profeti (ﷺ) e lavdëroi Allahun dhe tha se po linte dy gjëra të rënda ndër njerëzit: Librin e Allahut, që përmban udhëzim të drejtë dhe dritë, prandaj kapuni fort pas tij; dhe njerëzit e shtëpisë së tij, duke ua kujtuar njerëzve detyrat e tyre ndaj pjesëtarëve të familjes së tij. Zejdi tha se gratë e Profetit (ﷺ) janë nga shtëpia e tij, por shtëpia që nënkuptohet këtu janë ata të cilëve u është e ndaluar sadakaja: familja e Aliut, e Akilit, e Xhafer dhe e el-Abasit.

“O gratë e të Dërguarit! Ju nuk jeni si gratë e tjera. Nëse i frikësoheni Allahut, mos flisni me përkëdheli, që të mos ju dëshirojë ai që ka zemër epshore, por flisni drejt dhe në mënyrë të ndershme! Qëndroni në shtëpitë tuaja e mos i zbuloni stolitë tuaja, ashtu siç zbuloheshin në kohën e padijes! Falni namazin, jepni zekatin dhe bindjuni Allahut e të Dërguarit të Tij! O familje e Profetit! Në të vërtetë, Allahu do që ta largojë prej jush papastërtinë dhe t’ju pastrojë plotësisht. Mbani në mendje ato që lexohen në shtëpitë tuaja prej Shpalljes së Allahut dhe Urtësisë (profetike)! Me të vërtetë, Allahu është Bamirës i pakufishëm dhe di çdo gjë.”

Aishja transmeton se një mëngjes i Dërguari i Allahut (ﷺ) doli i veshur me një mantel me vija prej qimesh deveje të zeza. Erdhi el-Hasan ibn Aliu dhe ai e futi nën të; pastaj erdhi el-Hyseini dhe e futi nën të bashkë me të; pastaj erdhi Fatimja dhe e futi nën të; pastaj erdhi Aliu dhe e futi nën të. Pastaj recitoi ajetin: Allahu dëshiron vetëm t'ju largojë çdo papastërti, o familja e shtëpisë, dhe t'ju pastrojë plotësisht (Kurani 33:33).

“Ata (engjëjt), thanë: “A mos vallë, po çuditesh me urdhrin e Allahut? Mëshira e Allahut dhe bekimi i Tij qofshin mbi ju - familjen e të Dërguarit. Me të vërtetë, Ai është i Falënderuar dhe i Lavdëruar!””

Enesi transmeton se natën kur Profeti (ﷺ) u martua me Zejneb bint Xhahshin, ai shkoi në dhomën e Aishes dhe tha: paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi ju, o njerëz të shtëpisë. Ajo ia ktheu përshëndetjen. Pastaj ai shkoi në dhomat e të gjitha grave të tjera të tij dhe u tha të njëjtën gjë, dhe ato u përgjigjën si Aishja.

“Sa u përket besimtarëve të parë, prej muhaxhirëve dhe ensarëve, Allahu është i kënaqur me ata dhe me të gjithë të tjerët që i pasuan me vendosmëri e përkushtim në besim; edhe ata janë të kënaqur me Atë. Allahu ka përgatitur për ata kopshte nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe ku do të jetojnë përgjithmonë. Kjo është fitorja madhështore!”

Abdurrahman ibn Aufi transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: Ebu Bekri është në Xhenet, Omeri është në Xhenet, Othmani është në Xhenet, Aliu është në Xhenet, Talhai është në Xhenet, ez-Zubejri është në Xhenet, Abdurrahman ibn Aufi është në Xhenet, Sad ibn Ebi Vekasi është në Xhenet, Seid ibn Zejdi është në Xhenet, dhe Ebu Ubejde ibn el-Xherrahu është në Xhenet.

Ebu Musai transmeton se ishte me Profetin (ﷺ) në një kopsht në Medinë kur një burrë kërkoi t'i hapej porta. Profeti (ﷺ) i tha ta hapte dhe t'ia jepte burrit lajmin e gëzueshëm të Xhenetit; ishte Ebu Bekri, dhe ai e falënderoi Allahun. E njëjta gjë ndodhi me një burrë të dytë, Omerin. Për një burrë të tretë Profeti (ﷺ) tha t'i jepej lajmi i gëzueshëm i Xhenetit me një sprovë që do ta godiste; ishte Othmani, i cili e falënderoi Allahun dhe tha: Allahu është Ai prej të Cilit kërkohet ndihma.

Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) i tha vajzës së tij Fatimes një fshehtësi dhe ajo qau, pastaj një tjetër dhe ajo qeshi. Pas vdekjes së tij Fatimja i tregoi: ai kishte thënë se Xhibrili e përsëriste Kuranin me të një herë në vit, por këtë vit dy herë, gjë që ai e mori si shenjë të vdekjes së tij, dhe se ajo do të ishte e para nga familja e tij që do ta ndiqte. Pastaj e pyeti nëse nuk ishte e kënaqur të ishte zonja e grave të Xhenetit, dhe ajo qeshi.

Ebu Seid el-Hudriu transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: el-Hasani dhe el-Hyseini janë prijësit e të rinjve të Xhenetit.

Umu Mubeshiri transmeton se e dëgjoi të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte, në praninë e Hafsës: nëse do Allahu, asnjë nga njerëzit e Pemës që dhanë besën nën të nuk do të hyjë në Zjarr.

Aishja transmeton se, kur vdiq Profeti (ﷺ), Omeri ngulmonte se ai nuk kishte vdekur. Erdhi Ebu Bekri, ia puthi fytyrën Profetit, pastaj u tha njerëzve se kush e adhuronte Muhamedin duhej ta dinte se Muhamedi kishte vdekur, dhe kush e adhuronte Allahun duhej ta dinte se Allahu është i gjallë dhe nuk vdes kurrë. Ai recitoi 39:30 dhe 3:144, se Muhamedi nuk është tjetër veçse një i dërguar, dhe njerëzit qanë.

Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.

Djali i Aliut, Ibn el-Hanefije, e pyeti babanë e tij se kush ishin njerëzit më të mirë pas të Dërguarit të Allahut (ﷺ). Aliu u përgjigj: Ebu Bekri, pastaj Omeri. Nga frika se Aliu do të përmendte më pas Othmanin, ai pyeti: pastaj ti? Aliu u përgjigj se ishte vetëm një njeri ndër myslimanët.

Zejd ibn Erkami transmeton se te një vend uji i quajtur Hum, midis Mekës dhe Medinës, Profeti (ﷺ) e lavdëroi Allahun dhe tha se po linte dy gjëra të rënda ndër njerëzit: Librin e Allahut, që përmban udhëzim të drejtë dhe dritë, prandaj kapuni fort pas tij; dhe njerëzit e shtëpisë së tij, duke ua kujtuar njerëzve detyrat e tyre ndaj pjesëtarëve të familjes së tij. Zejdi tha se gratë e Profetit (ﷺ) janë nga shtëpia e tij, por shtëpia që nënkuptohet këtu janë ata të cilëve u është e ndaluar sadakaja: familja e Aliut, e Akilit, e Xhafer dhe e el-Abasit.

Profeti (ﷺ) tha: kujtdo që unë i jam meula, Aliu është meula e tij. Meula do të thotë mik i ngushtë, ndihmës ose mbrojtës.

“Nëse ju të dyja ktheheni të penduara tek Allahu, sepse vërtet që zemrat tuaja patën devijuar, Allahu do t’ju falë. Nëse ju të dyja bashkoheni kundër tij, (dijeni se) Allahu është Mbrojtësi i tij, Xhebraili dhe besimtarët e mirë. Veç kësaj, edhe engjëjt e mbështesin atë.”

Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.

Aishja transmeton se pas vdekjes së Profetit (ﷺ) Fatimja i kërkoi Ebu Bekrit pjesën e saj nga ajo që kishte lënë i Dërguari (ﷺ). Ebu Bekri i dha fjalët e Profetit (ﷺ): pasuria jonë nuk trashëgohet; çfarëdo që lëmë është sadaka. Fatimja u zemërua dhe nuk i foli Ebu Bekrit derisa vdiq, gjashtë muaj më vonë. Ebu Bekri tha se nuk do të linte asgjë nga ato që bënte i Dërguari (ﷺ), nga frika se do të devijonte. Më vonë Omeri ua dha sadakanë e Medinës Aliut dhe el-Abasit për ta administruar, dhe e mbajti Hajberin dhe Fedekun nën sunduesin.

Malik ibn Ausi transmeton se Aliu dhe el-Abasi erdhën te Omeri duke u grindur për pasurinë e Beni Nadirit. Omeri pyeti një grup, dhe pastaj Aliun dhe el-Abasin, pasha Allahun, nëse e dinin se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: pasuria jonë nuk trashëgohet; ajo që lëmë është sadaka. Ata u përgjigjën: e ka thënë. Pastaj Omeri u tregoi se si e kishin administruar ai dhe Ebu Bekri ashtu si e bënte Profeti (ﷺ), dhe se ua dorëzonte me atë kusht, të cilin ata e pranuan.

Në transmetimin e Aishes për kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj, Ebu Bekri jep fjalët e Profetit (ﷺ) dhe thotë se nuk do ta ndryshojë atë që bëri i Dërguari (ﷺ). Pastaj Aliu thotë se ata e pranojnë epërsinë e Ebu Bekrit dhe përmend afërsinë e tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri përgjigjet se t'u bësh mirë të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se t'u bësh mirë të afërmve të tij.

Ebu Bekri tha: ruajeni (nderojeni) Muhamedin (ﷺ) nëpërmjet familjes së tij.

Ukbe ibn el-Harithi transmeton se pas namazit të ikindisë Ebu Bekri e pa el-Hasanin duke luajtur me djemtë dhe e ngriti mbi supe. Ai tha: i ngjan Profetit (ﷺ), jo Aliut. Aliu po buzëqeshte.

Omeri ndau rroba midis grave të Medinës, dhe mbeti një rrobë e mirë. Një burrë i tha t'ia jepte gruas së tij, mbesës së të Dërguarit të Allahut (ﷺ), duke nënkuptuar Umu Kulthumin, vajzën e Aliut. Omeri ia dha në vend të saj Umu Salitit, një gruaje nga ensarët që kishte mbartur kacekë uji për myslimanët në Uhud.

Enesi transmeton se pas vdekjes së Profetit (ﷺ), sa herë që kishte thatësirë, Omer ibn el-Hatabi i kërkonte xhaxhait të gjallë të Profetit, el-Abasit, t'i lutej Allahut për shi. Omeri thoshte: ne i kërkonim Profetit tonë të të lutej Ty për shi, dhe tani i kërkojmë xhaxhait të tij.

Në transmetimin e gjatë të vdekjes së Omerit, Omeri cakton gjashtë burra që të zgjedhin midis tyre. Zgjedhja mbetet midis Othmanit dhe Aliut, dhe Abdurrahman ibn Aufi i kërkon secilit me radhë të premtojë se do të bëjë drejtësi nëse zgjidhet, dhe do ta dëgjojë dhe do t'i bindet tjetrit nëse zgjidhet tjetri. Të dy pajtohen. Abdurrahmani i jep besën Othmanit, dhe Aliu i jep besën, pastaj të gjithë banorët e Medinës. Transmetimi hapet disa ditë para vdekjes së tij: Omeri verifikon që tatimi i vënë mbi tokën e Irakut nuk është më shumë se sa mund të përballojë, dhe thotë se nëse Allahu e mban gjallë, vejushat e Irakut nuk do të kenë kurrë nevojë për një burrë që t'i mbajë. Pastaj ai goditet me thikë ndërsa fillon namazin e sabahut.

“e të cilët kumtuan shpalljet e Allahut dhe i frikësoheshin Atij e askujt tjetër përveç Tij. Allahu mjafton si llogaritës.”

Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.

Djali i Aliut, Ibn el-Hanefije, e pyeti babanë e tij se kush ishin njerëzit më të mirë pas të Dërguarit të Allahut (ﷺ). Aliu u përgjigj: Ebu Bekri, pastaj Omeri. Nga frika se Aliu do të përmendte më pas Othmanin, ai pyeti: pastaj ti? Aliu u përgjigj se ishte vetëm një njeri ndër myslimanët.

Ibn Abbasi transmeton se, kur trupi i Omerit u shtri dhe njerëzit u lutën për të, erdhi Aliu, kërkoi mëshirën e Allahut për Omerin dhe tha se asnjë njeri nuk kishte vepra që do t'i donte më shumë për ta takuar Allahun se ato të Omerit. Aliu tha se gjithmonë kishte menduar se Allahu do ta vendoste Omerin me dy shokët e tij, sepse e kishte dëgjuar shpesh Profetin (ﷺ) të thoshte: unë, Ebu Bekri dhe Omeri shkuam; unë, Ebu Bekri dhe Omeri hymë.

Ubejde transmeton se Aliu u tha banorëve të Irakut të gjykonin siç gjykonin më parë, sepse nuk i pëlqente mospajtimi, derisa njerëzit të bashkoheshin në një grup ose ai të vdiste siç kishin vdekur shokët e tij.

El-Hasan el-Basriu transmeton se el-Hasan ibn Aliu udhëhoqi ushtri si male kundër Muavijes, dhe Amr ibn el-Asi paralajmëroi se ato nuk do të ktheheshin pa i vrarë kundërshtarët e tyre. Muavija pyeti kush do të mbetej të kujdesej për njerëzit, për gratë dhe fëmijët e tyre nëse dy palët do ta shkatërronin njëra-tjetrën, dhe dërgoi dy burra nga Kurejshët për të ofruar paqe. Për çdo kusht që kërkoi el-Hasani ata u përgjigjën se do të garantonin për të, dhe el-Hasani bëri paqe me Muavijen. Transmetuesi pastaj kujton fjalët e Profetit (ﷺ) nga minberi se el-Hasani do të pajtonte dy grupe të mëdha myslimanësh.

U zhvillua më 10 tetor 680 (10 Muharrem 61 h.) në jug të Irakut të sotëm. Hysejn ibn Aliu, nipi i Profetit Muhamed (ﷺ), u vra bashkë me shumicën e pjesëtarëve të familjes dhe të shokëve të tij të ngushtë; nga ana e tij vdiqën shtatëdhjetë ose shtatëdhjetë e dy njerëz. Guvernatori Ubejdullah ibn Zijadi i refuzoi kalimin e sigurt.

Enes ibn Maliku transmeton se koka e el-Hyseinit iu soll Ubejdullah ibn Zijadit dhe u vu në një tabaka, dhe Ibn Zijadi filloi t'ia ngacmonte hundën dhe gojën me një shkop. Enesi i tha se el-Hyseini i ngjante Profetit (ﷺ) më shumë se të tjerët.

Ibn Ebi Numi transmeton se Abdullah ibn Omeri u pyet nëse një haxhi mund të vrasë miza. Ai tha: banorët e Irakut pyesin për mizat, kur ata vranë djalin e vajzës së të Dërguarit të Allahut (ﷺ). Profeti (ﷺ) tha se el-Hasani dhe el-Hyseini janë dy borzilokët e tij të ëmbël në këtë botë.

“O gratë e të Dërguarit! Ju nuk jeni si gratë e tjera. Nëse i frikësoheni Allahut, mos flisni me përkëdheli, që të mos ju dëshirojë ai që ka zemër epshore, por flisni drejt dhe në mënyrë të ndershme! Qëndroni në shtëpitë tuaja e mos i zbuloni stolitë tuaja, ashtu siç zbuloheshin në kohën e padijes! Falni namazin, jepni zekatin dhe bindjuni Allahut e të Dërguarit të Tij! O familje e Profetit! Në të vërtetë, Allahu do që ta largojë prej jush papastërtinë dhe t’ju pastrojë plotësisht. Mbani në mendje ato që lexohen në shtëpitë tuaja prej Shpalljes së Allahut dhe Urtësisë (profetike)! Me të vërtetë, Allahu është Bamirës i pakufishëm dhe di çdo gjë.”

“O Profet, thuaju grave dhe vajzave të tua, si dhe grave të besimtarëve, që të lëshojnë mbulesën e tyre (të kokës) përreth trupit. Kjo është mënyra më e përshtatshme që ato të njihen e të mos ngacmohen nga të tjerët. Me të vërtetë, Allahu është Falës dhe Mëshirëplotë.”

Profeti Muhamed (ﷺ) dhe Hatixhja kishin katër vajza, Zejnebin, Rukajen, Umu Kulthumin dhe Fatimen. Fatimja u martua me kushëririn e tij Ali ibn Ebi Talibin. Rukaja dhe Umu Kulthumi u martuan njëra pas tjetrës me Othman ibn Affanin. Zejnebi u martua me Ebul-As ibn er-Rebiun. Disa shkrimtarë të mëvonshëm mendojnë se Zejnebi, Rukaja dhe Umu Kulthumi nuk ishin vajzat e tij; të tjerë mendojnë se të katra lindën nga ai dhe Hatixhja.

Ebu Katade el-Ensariu transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) falej duke mbajtur Umamen, vajzën e vajzës së tij Zejnebit dhe të Ebul-As ibn er-Rebiut. Kur bënte sexhde e ulte, dhe kur ngrihej e merrte.

Ibn Omeri transmeton se Othmani nuk mori pjesë në Betejën e Bedrit sepse ishte i martuar me një nga vajzat e të Dërguarit të Allahut (ﷺ) dhe ajo ishte e sëmurë. Profeti (ﷺ) i tha se do të kishte shpërblimin dhe pjesën e atij që luftoi në Bedr.

Enesi transmeton se në xhenazen e një vajze të të Dërguarit të Allahut (ﷺ), Profeti (ﷺ) u ul pranë varrit dhe sytë i ishin mbushur me lot.

“Sa u përket besimtarëve të parë, prej muhaxhirëve dhe ensarëve, Allahu është i kënaqur me ata dhe me të gjithë të tjerët që i pasuan me vendosmëri e përkushtim në besim; edhe ata janë të kënaqur me Atë. Allahu ka përgatitur për ata kopshte nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe ku do të jetojnë përgjithmonë. Kjo është fitorja madhështore!”

“Muhamedi është i Dërguar i Allahut. Ata që janë me të, janë të ashpër ndaj jobesimtarëve e të mëshirshëm midis tyre. I sheh ata si përkulen dhe bien në sexhde, duke kërkuar dhuntinë dhe kënaqësinë e Allahut. Në fytyrat e tyre shihen shenjat e sexhdes. Ky është përshkrimi i tyre në Teurat. Ndërsa në Ungjill, shembulli i tyre përshkruhet si një farë e mbjellë që lëshon filiza e forcohet e pastaj ngrihet e fortë me kërcellin e vet, duke i gëzuar mbjellësit. (Kështu përshkruhen ata) me qëllim që, nëpërmjet tyre, Ai t’i zemërojë mohuesit. Për ata midis tyre që besojnë dhe kryejnë vepra të mira, Allahu ka premtuar falje dhe shpërblim të madh.”

Abdullah ibn Mesudi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se njerëzit më të mirë janë brezi i tij, pastaj ata që i ndjekin, pastaj ata që ndjekin të tjerët.

Ebu Seid el-Hudriu transmeton se Profeti (ﷺ) tha: mos i shani shokët e mi. Edhe sikur dikush prej jush të shpenzonte ar sa mali Uhud, nuk do të arrinte as një mudd, as gjysmën e tij, nga ajo që shpenzoi njëri prej tyre.

“Ata njerëz tashmë kanë kaluar. Ata do të kenë çfarë kanë merituar dhe ju do të keni atë që meritoni e nuk do të pyeteni për veprat e tyre.”

“Një pjesë e plaçkës i takon edhe mërgimtarëve të varfër, të cilët u përzunë nga vendlindja dhe pasuritë e tyre, duke kërkuar mirësinë dhe kënaqësinë e Allahut dhe duke ndihmuar Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Pikërisht ata janë besimtarët e sinqertë. Ndërsa ata që banojnë në Medinë dhe që e kanë pranuar besimin qysh më parë, i duan mërgimtarët që vijnë në Medinë dhe në zemrat e tyre nuk ndiejnë kurrfarë rëndimi, për atë, që u është dhënë atyre, por duan t’u bëjnë më mirë mërgimtarëve sesa vetes, edhe pse vetë janë nevojtarë. Kushdo që ruhet nga lakmia e vetvetes, me siguri që do të jetë fitues. Edhe ata që erdhën pas tyre, thonë: “O Zoti ynë, falna ne dhe vëllezërit tanë, të cilët kanë besuar para nesh dhe mos lejo që në zemrat tona të ketë asnjë të keqe ndaj besimtarëve! O Zoti ynë, Ti je vërtet i Butë dhe Mëshirëplotë!””

“Sa u përket besimtarëve të parë, prej muhaxhirëve dhe ensarëve, Allahu është i kënaqur me ata dhe me të gjithë të tjerët që i pasuan me vendosmëri e përkushtim në besim; edhe ata janë të kënaqur me Atë. Allahu ka përgatitur për ata kopshte nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe ku do të jetojnë përgjithmonë. Kjo është fitorja madhështore!”

El-Irbad ibn Sarije transmeton një këshillë lamtumire të të Dërguarit të Allahut (ﷺ), pas së cilës sytë qanë dhe zemrat u drodhën. Ai u tha t'i frikësoheshin Allahut, të dëgjonin dhe të bindeshin, dhe paralajmëroi për shumë mospajtime që do të vinin. Ai tha se kush jeton do ta shohë, prandaj kapuni pas Sunetit tim dhe Sunetit të halifëve të udhëzuar drejt, dhe ruhuni nga çështjet e shpikura rishtas.

“Këdo që e kundërshton të Dërguarin, pasi i është dhënë udhëzimi dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne e lëmë të ecë andej nga është nisur dhe do ta përcëllojmë në zjarrin e Xhehenemit; eh, sa vendbanim i keq që është ai!”

Djali i Aliut, Ibn el-Hanefije, e pyeti babanë e tij se kush ishin njerëzit më të mirë pas të Dërguarit të Allahut (ﷺ). Aliu u përgjigj: Ebu Bekri, pastaj Omeri. Nga frika se Aliu do të përmendte më pas Othmanin, ai pyeti: pastaj ti? Aliu u përgjigj se ishte vetëm një njeri ndër myslimanët.

El-Irbad ibn Sarije transmeton një këshillë lamtumire të të Dërguarit të Allahut (ﷺ), pas së cilës sytë qanë dhe zemrat u drodhën. Ai u tha t'i frikësoheshin Allahut, të dëgjonin dhe të bindeshin, dhe paralajmëroi për shumë mospajtime që do të vinin. Ai tha se kush jeton do ta shohë, prandaj kapuni pas Sunetit tim dhe Sunetit të halifëve të udhëzuar drejt, dhe ruhuni nga çështjet e shpikura rishtas.

“Sa u përket besimtarëve të parë, prej muhaxhirëve dhe ensarëve, Allahu është i kënaqur me ata dhe me të gjithë të tjerët që i pasuan me vendosmëri e përkushtim në besim; edhe ata janë të kënaqur me Atë. Allahu ka përgatitur për ata kopshte nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe ku do të jetojnë përgjithmonë. Kjo është fitorja madhështore!”

Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.

Malik ibn Ausi transmeton se Aliu dhe el-Abasi erdhën te Omeri duke u grindur për pasurinë e Beni Nadirit. Omeri pyeti një grup, dhe pastaj Aliun dhe el-Abasin, pasha Allahun, nëse e dinin se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: pasuria jonë nuk trashëgohet; ajo që lëmë është sadaka. Ata u përgjigjën: e ka thënë. Pastaj Omeri u tregoi se si e kishin administruar ai dhe Ebu Bekri ashtu si e bënte Profeti (ﷺ), dhe se ua dorëzonte me atë kusht, të cilin ata e pranuan.

El-Hasan el-Basriu transmeton se el-Hasan ibn Aliu udhëhoqi ushtri si male kundër Muavijes, dhe Amr ibn el-Asi paralajmëroi se ato nuk do të ktheheshin pa i vrarë kundërshtarët e tyre. Muavija pyeti kush do të mbetej të kujdesej për njerëzit, për gratë dhe fëmijët e tyre nëse dy palët do ta shkatërronin njëra-tjetrën, dhe dërgoi dy burra nga Kurejshët për të ofruar paqe. Për çdo kusht që kërkoi el-Hasani ata u përgjigjën se do të garantonin për të, dhe el-Hasani bëri paqe me Muavijen. Transmetuesi pastaj kujton fjalët e Profetit (ﷺ) nga minberi se el-Hasani do të pajtonte dy grupe të mëdha myslimanësh.

“O gratë e të Dërguarit! Ju nuk jeni si gratë e tjera. Nëse i frikësoheni Allahut, mos flisni me përkëdheli, që të mos ju dëshirojë ai që ka zemër epshore, por flisni drejt dhe në mënyrë të ndershme! Qëndroni në shtëpitë tuaja e mos i zbuloni stolitë tuaja, ashtu siç zbuloheshin në kohën e padijes! Falni namazin, jepni zekatin dhe bindjuni Allahut e të Dërguarit të Tij! O familje e Profetit! Në të vërtetë, Allahu do që ta largojë prej jush papastërtinë dhe t’ju pastrojë plotësisht. Mbani në mendje ato që lexohen në shtëpitë tuaja prej Shpalljes së Allahut dhe Urtësisë (profetike)! Me të vërtetë, Allahu është Bamirës i pakufishëm dhe di çdo gjë.”

“O Profet, thuaju grave dhe vajzave të tua, si dhe grave të besimtarëve, që të lëshojnë mbulesën e tyre (të kokës) përreth trupit. Kjo është mënyra më e përshtatshme që ato të njihen e të mos ngacmohen nga të tjerët. Me të vërtetë, Allahu është Falës dhe Mëshirëplotë.”