A kritikohet padrejtësisht Aishja, Nëna e Besimtarëve?

“I Dërguari është më i afërt për besimtarët, sesa ata për njëri-tjetrin; gratë e tij janë (si) nënat e tyre. Sipas Librit të Allahut, pjesëtarët e farefisit janë më të afërt për njëri-tjetrin, sesa besimtarët e tjerë dhe të mërguarit, përveç rastit kur doni t’u bëni ndonjë të mirë miqve tuaj të afërt (me anë të testamentit). Kjo është shënuar në Libër.”

“O besimtarë, mos hyni në shtëpitë e të Dërguarit, përveç rastit kur ju është dhënë leje për të ngrënë, por jo të pritni përgatitjen e tij (ushqimit)! Hyni vetëm kur t’ju thërrasin dhe, pasi të hani, shpërndahuni! Mos qëndroni pas ushqimit për të biseduar me njëri-tjetrin. Kjo, me të vërtetë, e shqetësonte të Dërguarin e ai turpërohej (që t’jua thoshte këtë), ndërsa Allahu nuk turpërohet që t’jua thotë të vërtetën. Kur të kërkoni prej grave të Profetit diçka, kërkojeni prapa perdes! Kjo është më e pastër për zemrat tuaja dhe të atyre. Juve nuk ju lejohet që ta shqetësoni të Dërguarin e Allahut, as që të martoheni me gratë e tij pas (vdekjes së) tij. Kjo është vërtet gjynah i madh para Allahut.”

El-Kasimi, nipi i Ebu Bekrit, transmeton se, kur Aishja u sëmur, Ibn Abbasi e vizitoi dhe i tha: O nëna e besimtarëve, ti po shkon te pararendës të sinqertë, te i Dërguari i Allahut (ﷺ) dhe te Ebu Bekri.

Amr ibn el-Asi e pyeti Profetin (ﷺ) se kush ishte njeriu më i dashur për të. Ai tha Aishja; dhe ndër burrat, babai i saj.

Aishja transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) i tha: O Aishe, ky është Xhibrili që të përshëndet. Ajo ia ktheu përshëndetjen e paqes dhe të mëshirës dhe i tha Profetit (ﷺ): ti sheh atë që unë nuk e shoh.

Aishja transmeton se, kur gratë e tjera e dërguan Umu Selemen të ankohej se njerëzit i dërgonin dhuratat e tyre në ditën e Aishes, Profeti (ﷺ) i tha Umu Selemes të mos e lëndonte duke lënduar Aishen, sepse shpallja nuk i kishte ardhur kurrë nën mbulesën e asnjërës nga gratë e tij përveç asaj.

Enes ibn Maliku transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: epërsia e Aishes mbi gratë e tjera është si epërsia e therides mbi ushqimet e tjera.

Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) vdiq në shtëpinë e saj, në ditën e saj, me kokën mbështetur në gjoksin e saj. Në çastet e tij të fundit ai i pastroi dhëmbët me një misvak të zbutur, e fshiu fytyrën me ujë, tha se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se vdekja ka agonitë e saj, dhe pastaj tha ‘Me shoqërinë më të lartë’ derisa ndërroi jetë.

Rrëfimi i vetë Aishes për shpifjen që u përhap kundër saj. Ajo thotë se Profeti (ﷺ) kaloi një muaj të tërë pa marrë asnjë shpallje për çështjen e saj, ndërsa thashethemi përhapej dhe ai konsultohej me Sahabët e tij, para se të zbrisnin ajetet që shpallën pafajësinë e saj. Kur Safvan ibn el-Muattali e gjeti të mbetur pas dhe e njohu, sepse e kishte parë para se të urdhërohej mbulesa, ajo thotë: e mbulova fytyrën me rrobën time.

“Me të vërtetë, ata që shpifën, janë një skotë prej jush. Mos e quani atë si të keqe për ju. Përkundrazi, kjo është mirë për ju. Çdonjëri prej tyre do të dënohet për atë që ka bërë, kurse atë që ka shpifur më shumë, e pret një dënim i madh.”

“Kur e dëgjuat këtë përgojim, përse besimtarët dhe besimtaret nuk menduan mirë për njëri-tjetrin dhe të thoshin: “Kjo është shpifje e qartë”?!”

“Allahu ju paralajmëron, që të mos përsëritni kurrë më diçka të ngjashme, nëse jeni besimtarë.”

“Gratë e pandershme janë për burrat e pandershëm dhe burrat e pandershëm janë për gratë e pandershme. Gratë e ndershme janë për burra të ndershëm dhe burrat e ndershëm janë për gra të ndershme. Ata janë të pastër nga shpifjet që thuhen (kundër tyre) dhe do të falen e do të kenë një shpërblim bujar (në Xhenet).”

Aishja transmeton se një mëngjes i Dërguari i Allahut (ﷺ) doli i veshur me një mantel me vija prej qimesh deveje të zeza. Erdhi el-Hasan ibn Aliu dhe ai e futi nën të; pastaj erdhi el-Hyseini dhe e futi nën të bashkë me të; pastaj erdhi Fatimja dhe e futi nën të; pastaj erdhi Aliu dhe e futi nën të. Pastaj recitoi ajetin: Allahu dëshiron vetëm t'ju largojë çdo papastërti, o familja e shtëpisë, dhe t'ju pastrojë plotësisht (Kurani 33:33).

“O gratë e të Dërguarit! Ju nuk jeni si gratë e tjera. Nëse i frikësoheni Allahut, mos flisni me përkëdheli, që të mos ju dëshirojë ai që ka zemër epshore, por flisni drejt dhe në mënyrë të ndershme! Qëndroni në shtëpitë tuaja e mos i zbuloni stolitë tuaja, ashtu siç zbuloheshin në kohën e padijes! Falni namazin, jepni zekatin dhe bindjuni Allahut e të Dërguarit të Tij! O familje e Profetit! Në të vërtetë, Allahu do që ta largojë prej jush papastërtinë dhe t’ju pastrojë plotësisht. Mbani në mendje ato që lexohen në shtëpitë tuaja prej Shpalljes së Allahut dhe Urtësisë (profetike)! Me të vërtetë, Allahu është Bamirës i pakufishëm dhe di çdo gjë.”

Shurejh ibn Haniu shkoi te Aishja për ta pyetur për fërkimin mbi mestet prej lëkure. Ajo i tha ta pyeste Aliun, të birin e Ebu Talibit, sepse ai udhëtonte me të Dërguarin e Allahut (ﷺ). E pyetën Aliun, dhe ai tha se i Dërguari i Allahut (ﷺ) caktoi një afat prej tri ditësh e tri netësh për udhëtarin dhe një ditë e një natë për vendasin.

U zhvillua pranë Basrës në vitin 656 e.s. Aishja, Talhai dhe ez-Zubejri u ngritën kundër Aliut për të marrë hak për vrasjen e halifit Othman. Bisedimet para betejës dështuan pas tri ditësh. Pas betejës Aishja u trajtua me respekt dhe u strehua për një kohë në Basra, dhe Aliu urdhëroi vëllain e saj nga babai, Muhamed ibn Ebi Bekrin, ta shoqëronte në kthim. Disa tradita e paraqesin Aishen të penduar, duke dëshiruar që të mos kishte jetuar për ta parë betejën.

Ebu Merjem Abdullah ibn Zijad el-Esedi transmeton se, kur Talhai, ez-Zubejri dhe Aishja shkuan në Basra, Aliu dërgoi Amar ibn Jasirin dhe el-Hasan ibn Aliun në Kufe. Nga minberi Amari tha: Aishja ka shkuar në Basra. Pasha Allahun, ajo është gruaja e Profetit tuaj (ﷺ) në këtë botë dhe në Jetën tjetër, por Allahu po ju sprovon, nëse i bindeni Atij apo asaj.

Ebu Vaili transmeton se, kur Aliu dërgoi Amarin dhe el-Hasanin te banorët e Kufes për t'i thirrur në luftë, Amari u tha atyre: E di se ajo është gruaja e Profetit (ﷺ) në këtë botë dhe në Jetën tjetër, por Allahu ju ka sprovuar, nëse do ta ndiqni Atë apo atë.

“Nëse dy palë besimtarësh bëjnë luftë midis tyre, pajtojini ata. Por, nëse njëra palë sulmon tjetrën, atëherë luftoni kundër sulmuesit, derisa të kthehet në urdhrat e Allahut. E, nëse kthehet, atëherë pajtojini ata midis tyre, me drejtësi dhe paanësi, sepse Allahu i do ata që veprojnë me drejtësi.”

“Në të vërtetë, besimtarët janë vëllezër, andaj pajtojini vëllezërit tuaj midis tyre dhe kijeni frikë Allahun, në mënyrë që ju të mëshiroheni.”

“O gratë e të Dërguarit! Ju nuk jeni si gratë e tjera. Nëse i frikësoheni Allahut, mos flisni me përkëdheli, që të mos ju dëshirojë ai që ka zemër epshore, por flisni drejt dhe në mënyrë të ndershme! Qëndroni në shtëpitë tuaja e mos i zbuloni stolitë tuaja, ashtu siç zbuloheshin në kohën e padijes! Falni namazin, jepni zekatin dhe bindjuni Allahut e të Dërguarit të Tij! O familje e Profetit! Në të vërtetë, Allahu do që ta largojë prej jush papastërtinë dhe t’ju pastrojë plotësisht. Mbani në mendje ato që lexohen në shtëpitë tuaja prej Shpalljes së Allahut dhe Urtësisë (profetike)! Me të vërtetë, Allahu është Bamirës i pakufishëm dhe di çdo gjë.”

Gjyshi i Ibrahimit transmeton se Omeri, në haxhin e tij të fundit, u lejoi grave të Profetit (ﷺ) të kryenin haxhin dhe dërgoi me to si shoqërues Othman ibn Affanin dhe Abdurrahman ibn Aufin.

“Nëse ju të dyja ktheheni të penduara tek Allahu, sepse vërtet që zemrat tuaja patën devijuar, Allahu do t’ju falë. Nëse ju të dyja bashkoheni kundër tij, (dijeni se) Allahu është Mbrojtësi i tij, Xhebraili dhe besimtarët e mirë. Veç kësaj, edhe engjëjt e mbështesin atë.”

“Në qoftë se ai ju ndan, Zoti i tij mund t’ju zëvendësojë me gra më të mira se ju: myslimane, besimtare, të bindura, të kthyera tek Allahu me pendim, adhuruese (të Allahut), agjëruese, të martuara më parë ose të virgjëra.”

“O i Dërguar! Thuaju grave tuaja: “Nëse dëshironi jetën e kësaj bote dhe shkëlqimin e saj, ejani, unë do t’ju lë të kënaqeni për ca kohë dhe do t’ju lëshoj si është më mirë. Por, nëse dëshironi Allahun, të Dërguarin e Tij dhe botën tjetër, dijeni se Allahu ka përgatitur shpërblim të madh për ato prej jush që bëjnë vepra të mira.””

Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) vdiq në shtëpinë e saj, në ditën e saj, me kokën mbështetur në gjoksin e saj. Në çastet e tij të fundit ai i pastroi dhëmbët me një misvak të zbutur, e fshiu fytyrën me ujë, tha se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se vdekja ka agonitë e saj, dhe pastaj tha ‘Me shoqërinë më të lartë’ derisa ndërroi jetë.

Aishja thotë se nuk ishte xheloze për asnjë nga gratë e Profetit (ﷺ) aq sa për Hatixhen, të cilën nuk e kishte parë kurrë, sepse ai fliste aq shpesh për të.

“I Dërguari është më i afërt për besimtarët, sesa ata për njëri-tjetrin; gratë e tij janë (si) nënat e tyre. Sipas Librit të Allahut, pjesëtarët e farefisit janë më të afërt për njëri-tjetrin, sesa besimtarët e tjerë dhe të mërguarit, përveç rastit kur doni t’u bëni ndonjë të mirë miqve tuaj të afërt (me anë të testamentit). Kjo është shënuar në Libër.”

I atribuon Aishes 2.210 hadithe, 174 prej tyre te el-Buhariu dhe te Muslimi bashkë, thotë se nuk njeh asnjë grua në umet, apo ndër gratë përgjithësisht, më të ditur se ajo, dhe e jep moshën e saj në vdekje gjashtëdhjetë e tre vjeç e disa muaj.

Shënon se nxënësi i Aishes, Mesruku, u betua se i kishte parë Sahabët e mëdhenj të Profetit (ﷺ) duke e pyetur atë për pjesët e trashëgimisë.

Abdullah ibn Mesudi transmeton se Profeti (ﷺ) tha: të shash një mysliman është ligësi (fusuk), dhe të luftosh kundër tij është mosbesim.

Umu Derda e dëgjoi halifin Abdulmelik duke mallkuar shërbëtorin e tij natën dhe i tha se Ebu Derda e kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte: ata që mallkojnë nuk do të jenë as ndërmjetës, as dëshmitarë në Ditën e Ringjalljes.

Ebu Hurejra transmeton se dikush i kërkoi të Dërguarit të Allahut (ﷺ) t'i mallkonte idhujtarët. Ai u përgjigj se nuk ishte dërguar si dikush që mallkon, por si mëshirë.

“Ata që i lëndojnë besimtarët dhe besimtaret, duke i akuzuar për diçka që nuk e kanë bërë, në të vërtetë, i kanë ngarkuar vetes fajin për shpifje dhe një gjynah të qartë.”

“Të gjithë mbahuni fort për litarin e Allahut (Kuranin) dhe mos u përçani! Kujtoni dhuntinë e Allahut për ju, sepse, kur ishit në armiqësi, Ai i pajtoi zemrat tuaja e, në saje të dhuntisë së Tij, u bëtë vëllezër. Dhe ju ishit buzë greminës së zjarrit, ndërsa Ai ju shpëtoi prej saj. Kështu, Allahu jua shpjegon shpalljet e Veta, që ju të drejtoheni në udhën e drejtë.”

“Ju përcillnit me gjuhët tuaja dhe flisnit me gojët tuaja diçka, për të cilën nuk kishit dijeni. Ju këtë e merrnit për gjë të lehtë, por para Allahut kjo ishte një shkelje e madhe.”

Aishja transmeton se, kur gratë e tjera e dërguan Umu Selemen të ankohej se njerëzit i dërgonin dhuratat e tyre në ditën e Aishes, Profeti (ﷺ) i tha Umu Selemes të mos e lëndonte duke lënduar Aishen, sepse shpallja nuk i kishte ardhur kurrë nën mbulesën e asnjërës nga gratë e tij përveç asaj.

“O besimtarë, mos hyni në shtëpitë e të Dërguarit, përveç rastit kur ju është dhënë leje për të ngrënë, por jo të pritni përgatitjen e tij (ushqimit)! Hyni vetëm kur t’ju thërrasin dhe, pasi të hani, shpërndahuni! Mos qëndroni pas ushqimit për të biseduar me njëri-tjetrin. Kjo, me të vërtetë, e shqetësonte të Dërguarin e ai turpërohej (që t’jua thoshte këtë), ndërsa Allahu nuk turpërohet që t’jua thotë të vërtetën. Kur të kërkoni prej grave të Profetit diçka, kërkojeni prapa perdes! Kjo është më e pastër për zemrat tuaja dhe të atyre. Juve nuk ju lejohet që ta shqetësoni të Dërguarin e Allahut, as që të martoheni me gratë e tij pas (vdekjes së) tij. Kjo është vërtet gjynah i madh para Allahut.”

Ebu Merjem Abdullah ibn Zijad el-Esedi transmeton se, kur Talhai, ez-Zubejri dhe Aishja shkuan në Basra, Aliu dërgoi Amar ibn Jasirin dhe el-Hasan ibn Aliun në Kufe. Nga minberi Amari tha: Aishja ka shkuar në Basra. Pasha Allahun, ajo është gruaja e Profetit tuaj (ﷺ) në këtë botë dhe në Jetën tjetër, por Allahu po ju sprovon, nëse i bindeni Atij apo asaj.

“Ata njerëz tashmë kanë kaluar. Ata do të kenë çfarë kanë merituar dhe ju do të keni atë që meritoni e nuk do të pyeteni për veprat e tyre.”

“Një pjesë e plaçkës i takon edhe mërgimtarëve të varfër, të cilët u përzunë nga vendlindja dhe pasuritë e tyre, duke kërkuar mirësinë dhe kënaqësinë e Allahut dhe duke ndihmuar Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Pikërisht ata janë besimtarët e sinqertë. Ndërsa ata që banojnë në Medinë dhe që e kanë pranuar besimin qysh më parë, i duan mërgimtarët që vijnë në Medinë dhe në zemrat e tyre nuk ndiejnë kurrfarë rëndimi, për atë, që u është dhënë atyre, por duan t’u bëjnë më mirë mërgimtarëve sesa vetes, edhe pse vetë janë nevojtarë. Kushdo që ruhet nga lakmia e vetvetes, me siguri që do të jetë fitues. Edhe ata që erdhën pas tyre, thonë: “O Zoti ynë, falna ne dhe vëllezërit tanë, të cilët kanë besuar para nesh dhe mos lejo që në zemrat tona të ketë asnjë të keqe ndaj besimtarëve! O Zoti ynë, Ti je vërtet i Butë dhe Mëshirëplotë!””

Ebu Seid el-Hudriu transmeton se Profeti (ﷺ) tha: mos i shani shokët e mi. Edhe sikur dikush prej jush të shpenzonte ar sa mali Uhud, nuk do të arrinte as një mudd, as gjysmën e tij, nga ajo që shpenzoi njëri prej tyre.

“I Dërguari është më i afërt për besimtarët, sesa ata për njëri-tjetrin; gratë e tij janë (si) nënat e tyre. Sipas Librit të Allahut, pjesëtarët e farefisit janë më të afërt për njëri-tjetrin, sesa besimtarët e tjerë dhe të mërguarit, përveç rastit kur doni t’u bëni ndonjë të mirë miqve tuaj të afërt (me anë të testamentit). Kjo është shënuar në Libër.”

Amr ibn el-Asi e pyeti Profetin (ﷺ) se kush ishte njeriu më i dashur për të. Ai tha Aishja; dhe ndër burrat, babai i saj.

“Me të vërtetë, ata që shpifën, janë një skotë prej jush. Mos e quani atë si të keqe për ju. Përkundrazi, kjo është mirë për ju. Çdonjëri prej tyre do të dënohet për atë që ka bërë, kurse atë që ka shpifur më shumë, e pret një dënim i madh.”

Aishja transmeton se një mëngjes i Dërguari i Allahut (ﷺ) doli i veshur me një mantel me vija prej qimesh deveje të zeza. Erdhi el-Hasan ibn Aliu dhe ai e futi nën të; pastaj erdhi el-Hyseini dhe e futi nën të bashkë me të; pastaj erdhi Fatimja dhe e futi nën të; pastaj erdhi Aliu dhe e futi nën të. Pastaj recitoi ajetin: Allahu dëshiron vetëm t'ju largojë çdo papastërti, o familja e shtëpisë, dhe t'ju pastrojë plotësisht (Kurani 33:33).

Ebu Merjem Abdullah ibn Zijad el-Esedi transmeton se, kur Talhai, ez-Zubejri dhe Aishja shkuan në Basra, Aliu dërgoi Amar ibn Jasirin dhe el-Hasan ibn Aliun në Kufe. Nga minberi Amari tha: Aishja ka shkuar në Basra. Pasha Allahun, ajo është gruaja e Profetit tuaj (ﷺ) në këtë botë dhe në Jetën tjetër, por Allahu po ju sprovon, nëse i bindeni Atij apo asaj.