Përgjigje e shkurtër
Po. Transmetimi i saktë thotë se Fatimja i kërkoi Ebu Bekrit pjesën e saj nga ajo që kishte lënë babai i saj. Kur ai i tregoi fjalët e Profetit (ﷺ), ajo u zemërua dhe nuk i foli para se të vdiste. Familja e saj mund të jetë lënduar edhe sepse nuk u pyet për udhëheqjen. Por pasi ajo vdiq, Aliu kërkoi pajtim me Ebu Bekrin dhe i dha besën. Ne e nderojmë atë. Ebu Bekri e dha arsyen e tij: Profeti (ﷺ) tha se profetët nuk lënë trashëgimi, dhe atë që lënë është sadaka. Aliu dhe Abasi e vërtetuan më vonë, kur Omeri i pyeti për Allahun (﷾), se ai e kishte thënë këtë. Ebu Bekri tha se të afërmit e Profetit (ﷺ) i ishin më të dashur se të afërmit e tij. Këtu nuk fajësohet askush.
Shpjegimi i plotë
Çfarë thotë transmetimi i saktë
Aishja transmeton në Sahih el-Buhari çfarë ndodhi pasi vdiq Profeti (ﷺ). Fatimja i kërkoi Ebu Bekrit pjesën e saj nga ajo që ai kishte lënë. Ebu Bekri i tregoi çfarë kishte thënë Profeti (ﷺ): pasuria jonë nuk trashëgohet; atë që lëmë është sadaka. Fatimja u zemërua dhe nuk i foli derisa vdiq, gjashtë muaj më vonë. E tregojmë ashtu siç është, dhe me respekt.
Aishja transmeton se pas vdekjes së Profetit (ﷺ) Fatimja i kërkoi Ebu Bekrit pjesën e saj nga ajo që kishte lënë i Dërguari (ﷺ). Ebu Bekri i dha fjalët e Profetit (ﷺ): pasuria jonë nuk trashëgohet; çfarëdo që lëmë është sadaka. Fatimja u zemërua dhe nuk i foli Ebu Bekrit derisa vdiq, gjashtë muaj më vonë. Ebu Bekri tha se nuk do të linte asgjë nga ato që bënte i Dërguari (ﷺ), nga frika se do të devijonte. Më vonë Omeri ua dha sadakanë e Medinës Aliut dhe el-Abasit për ta administruar, dhe e mbajti Hajberin dhe Fedekun nën sunduesin.
Aishja transmeton se Fatimja dhe Abasi erdhën te Ebu Bekri duke kërkuar pjesën e tyre nga pasuria e Profetit (ﷺ) në Fedek dhe në Hajber. Ebu Bekri tha se e kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte se pasuria e tij nuk trashëgohet dhe duhet shpenzuar si sadaka, megjithëse familja e Muhamedit mund të marrë prej saj ushqimin e vet. Shtoi se nuk do ta linte atë që e kishte parë të Dërguarin (ﷺ) ta bënte. Fatimja u largua prej tij dhe nuk i foli derisa vdiq.
Edhe udhëheqja mund t'u ketë rënduar
I njëjti transmetim i gjatë në Sahih el-Buhari tregon një çështje të dytë. Aliu nuk ia kishte dhënë besën Ebu Bekrit gjatë atyre gjashtë muajve. Kur më në fund i foli, tha se familja e njihte vlerën e Ebu Bekrit dhe nuk e kishte zili. Por Ebu Bekri nuk i kishte pyetur për udhëheqjen. Dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në të, për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Pra pakënaqësia e Fatimes mund të ketë ardhur edhe nga kjo: burri dhe familja e saj nuk u pyetën kur u vendos udhëheqja. Historia nuk mbaron këtu. Pasi vdiq Fatimja, vetë Aliu kërkoi të pajtohej me Ebu Bekrin dhe i dha besën.
Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.
I nderojmë të dy
Fatimja ishte bija e të Dërguarit të Allahut (ﷺ) dhe nëna e Hasanit dhe e Hyseinit. Myslimanët e nderojnë, dhe Profeti (ﷺ) tha se ajo është pjesë e tij. Fatimja kërkoi atë që besonte se ishte e drejta e saj, dhe Ebu Bekri iu përgjigj me atë që kishte dëgjuar nga babai i saj. I nderojmë të dy. Allahu (﷾) i di zemrat, dhe ne ia lëmë Atij.
El-Misver ibn Mahreme transmeton se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: Fatimja është pjesë e imja, dhe kush e zemëron atë, më zemëron mua.
Zejd ibn Erkami transmeton se te një vend uji i quajtur Hum, midis Mekës dhe Medinës, Profeti (ﷺ) e lavdëroi Allahun dhe tha se po linte dy gjëra të rënda ndër njerëzit: Librin e Allahut, që përmban udhëzim të drejtë dhe dritë, prandaj kapuni fort pas tij; dhe njerëzit e shtëpisë së tij, duke ua kujtuar njerëzve detyrat e tyre ndaj pjesëtarëve të familjes së tij. Zejdi tha se gratë e Profetit (ﷺ) janë nga shtëpia e tij, por shtëpia që nënkuptohet këtu janë ata të cilëve u është e ndaluar sadakaja: familja e Aliut, e Akilit, e Xhafer dhe e el-Abasit.
Pse veproi Ebu Bekri ashtu siç veproi
Ebu Bekri nuk veproi sipas mendimit të vet. Veproi sipas fjalëve të Profetit (ﷺ). Tha se nuk do të linte asgjë që e bënte i Dërguari i Allahut (ﷺ). Kishte frikë se do të devijonte po të linte ndonjë pjesë të saj. Kurani thotë të merret ajo që cakton i Dërguari dhe të lihet ajo që ai ndalon. Përmend gjithashtu të afërmit, jetimët dhe nevojtarët mes atyre që kanë pjesë në atë që Allahu (﷾) i jep të Dërguarit të Tij. Ebu Bekri tha se familja e Muhamedit mund të marrë ushqimin e vet nga pasuria.
Aishja transmeton se pas vdekjes së Profetit (ﷺ) Fatimja i kërkoi Ebu Bekrit pjesën e saj nga ajo që kishte lënë i Dërguari (ﷺ). Ebu Bekri i dha fjalët e Profetit (ﷺ): pasuria jonë nuk trashëgohet; çfarëdo që lëmë është sadaka. Fatimja u zemërua dhe nuk i foli Ebu Bekrit derisa vdiq, gjashtë muaj më vonë. Ebu Bekri tha se nuk do të linte asgjë nga ato që bënte i Dërguari (ﷺ), nga frika se do të devijonte. Më vonë Omeri ua dha sadakanë e Medinës Aliut dhe el-Abasit për ta administruar, dhe e mbajti Hajberin dhe Fedekun nën sunduesin.
Aishja transmeton se Fatimja dhe Abasi erdhën te Ebu Bekri duke kërkuar pjesën e tyre nga pasuria e Profetit (ﷺ) në Fedek dhe në Hajber. Ebu Bekri tha se e kishte dëgjuar të Dërguarin e Allahut (ﷺ) të thoshte se pasuria e tij nuk trashëgohet dhe duhet shpenzuar si sadaka, megjithëse familja e Muhamedit mund të marrë prej saj ushqimin e vet. Shtoi se nuk do ta linte atë që e kishte parë të Dërguarin (ﷺ) ta bënte. Fatimja u largua prej tij dhe nuk i foli derisa vdiq.
“Çfarëdo që Allahu i dhuroi të Dërguarit të Tij si plaçkë (të marrë) nga popujt e vendbanimeve, i takon: Allahut, të Dërguarit, të afërmve të tij, jetimëve, të varfërve dhe udhëtarëve të mbetur rrugës, në mënyrë që ajo të mos qarkullojë vetëm në duart e të pasurve nga mesi juaj. Çfarëdo që t’ju japë i Dërguari, merreni atë, e çfarëdo që t’ju ndalojë, hiqni dorë prej saj. Frikësojuni Allahut, sepse Allahu dënon vërtet ashpër.”
Fjalët e Profetit (ﷺ), të vërtetuara nga Aliu dhe Abasi
Vite më vonë, Aliu dhe Abasi erdhën te Omeri duke u grindur për pasurinë. Omeri i pyeti të dy, për Allahun (﷾), nëse e dinin se i Dërguari (ﷺ) kishte thënë: pasuria jonë nuk trashëgohet; atë që lëmë është sadaka. Aliu dhe Abasi u përgjigjën: e ka thënë. Pastaj Omeri ua dorëzoi sadakanë e Medinës për ta administruar. Kushti ishte që të bënin ashtu siç kishin bërë Profeti (ﷺ), Ebu Bekri dhe ai vetë. Ata e pranuan. Pra fjalët e Profetit (ﷺ) i vërtetoi vetë Aliu.
Malik ibn Ausi transmeton se Aliu dhe el-Abasi erdhën te Omeri duke u grindur për pasurinë e Beni Nadirit. Omeri pyeti një grup, dhe pastaj Aliun dhe el-Abasin, pasha Allahun, nëse e dinin se i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha: pasuria jonë nuk trashëgohet; ajo që lëmë është sadaka. Ata u përgjigjën: e ka thënë. Pastaj Omeri u tregoi se si e kishin administruar ai dhe Ebu Bekri ashtu si e bënte Profeti (ﷺ), dhe se ua dorëzonte me atë kusht, të cilin ata e pranuan.
Të afërmit e Profetit (ﷺ) i ishin më të dashur Ebu Bekrit
Në transmetimin e gjatë, Aliu thotë se ata e pranojnë epërsinë e Ebu Bekrit. Flet për afërsinë e tyre me të Dërguarin (ﷺ). Pastaj Ebu Bekri betohet për Allahun (﷾) se t'u bësh mirë të afërmve të të Dërguarit të Allahut (ﷺ) i është më e dashur sesa t'u bëjë mirë të afërmve të vet. Ebu Bekri u tha gjithashtu njerëzve ta nderojnë Muhamedin (ﷺ) nëpërmjet familjes së tij.
Në transmetimin e Aishes për kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj, Ebu Bekri jep fjalët e Profetit (ﷺ) dhe thotë se nuk do ta ndryshojë atë që bëri i Dërguari (ﷺ). Pastaj Aliu thotë se ata e pranojnë epërsinë e Ebu Bekrit dhe përmend afërsinë e tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri përgjigjet se t'u bësh mirë të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se t'u bësh mirë të afërmve të tij.
Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.
Ebu Bekri tha: ruajeni (nderojeni) Muhamedin (ﷺ) nëpërmjet familjes së tij.
Besa e Aliut
Rreth gjashtë muaj pas vdekjes së Profetit (ﷺ), pasi kishte vdekur Fatimja, Aliu dërgoi të thërriste Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri erdhi tek ai. Aliu foli mirë për të drejtën e Ebu Bekrit dhe i dha besën. Ebu Bekri qau. Myslimanët u gëzuan dhe iu afruan përsëri Aliut. Aliu e quajti gjithashtu Ebu Bekrin më të mirin e njerëzve pas Profetit (ﷺ). Burri i saj, Aliu, zgjodhi rrugën e paqes.
Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.
Djali i Aliut, Ibn el-Hanefije, e pyeti babanë e tij se kush ishin njerëzit më të mirë pas të Dërguarit të Allahut (ﷺ). Aliu u përgjigj: Ebu Bekri, pastaj Omeri. Nga frika se Aliu do të përmendte më pas Othmanin, ai pyeti: pastaj ti? Aliu u përgjigj se ishte vetëm një njeri ndër myslimanët.
Pasi vdiq Profeti (ﷺ)
Fatimja i kërkon Ebu Bekrit pjesën e saj; ai ia jep fjalët e Profetit (ﷺ): ajo që lëmë është lëmoshë.
Ajo zemërohet
Nuk i flet derisa vdes, gjashtë muaj më vonë.
Pasi vdes ajo
Aliu e thërret Ebu Bekrin, flet mirë për të drejtën e tij dhe i jep besën.
Vite më vonë
Të pyetur nga Omeri, për Allahun (﷾), Aliu dhe Abbasi pohojnë se Profeti (ﷺ) e tha.
I nderojmë të dy, Fatimen dhe Ebu Bekrin, dhe pjesën tjetër ia lëmë Allahut (﷾).
Këndvështrime
Disa myslimanë besojnë se zemërimi i Fatimes tregon se Ebu Bekri i bëri padrejtësi
Disa myslimanë, nga dashuria për Fatimen, mendojnë se zemërimi i saj ishte i drejtë, sepse Profeti (ﷺ) tha se kush e zemëron atë e zemëron atë vetë. Ata sjellin këto argumente.
Profeti (ﷺ) tha: Fatimja është pjesë e imja, dhe kush e zemëron atë, më zemëron mua.
Kundërpërgjigje
Ne e pohojmë plotësisht nderin e saj, dhe këto fjalë janë të vërteta. Ebu Bekri nuk veproi nga dëshira e vet apo për përfitimin e vet. Ndoqi vetë fjalët e babait të saj, që Aliu dhe Abasi i vërtetuan më vonë. U betua se të afërmit e Profetit (ﷺ) i ishin më të dashur se të afërmit e tij.
Kurani flet për profetë që lënë trashëgimtarë, si Sulejmani që ishte trashëgimtar i Davudit dhe Zekerijai që kërkoi një trashëgimtar.
Kundërpërgjigje
Ibn Kethiri i shpjegon të dyja si trashëgimi të profecisë dhe të dijes, jo të pasurisë. E lidh këtë me fjalët e Profetit (ﷺ) se profetët lënë sadaka.
Fatimja kërkoi atë që babai i saj ia kishte dhënë, dhe Ebu Bekri refuzoi.
Kundërpërgjigje
Transmetimi i saktë thotë se Fatimja kërkoi pjesën e saj të trashëgimisë. Ebu Bekri u përgjigj me fjalët e Profetit (ﷺ), dhe tha se familja mund të marrë ushqimin e vet prej saj.
Aliu tha se Ebu Bekri nuk e kishte pyetur familjen e Profetit (ﷺ) për udhëheqjen, megjithëse ata mendonin se kishin një të drejtë në të. Pra familjes iu bë padrejtësi.
Kundërpërgjigje
Aliu e tha vërtet këtë. Por në të njëjtën frymë tha se familja e njihte vlerën e Ebu Bekrit dhe nuk e kishte zili për atë që Allahu (﷾) i kishte dhënë. Pasi vdiq Fatimja, Aliu kërkoi të pajtohej me Ebu Bekrin dhe i dha besën publikisht. Myslimanët thanë se kishte bërë gjënë e drejtë. Më vonë Aliu e quajti Ebu Bekrin më të mirin e njerëzve pas Profetit (ﷺ).
Aliu e vonoi besën ndaj Ebu Bekrit, gjë që tregon se nuk pajtohej.
Kundërpërgjigje
Aliu ia dha besën dhe e lavdëroi të drejtën e Ebu Bekrit. Tha se familja nuk e kishte zili për atë që Allahu (﷾) i kishte dhënë. Myslimanët u gëzuan. Dhe Aliu e quajti Ebu Bekrin më të mirin pas Profetit (ﷺ).
Në transmetimin më të plotë, Omeri thotë se Aliu dhe Abasi kishin menduar keq për Ebu Bekrin. Pra nuk e pranuan kurrë vendimin e tij.
Kundërpërgjigje
Omeri përgjigjet në të njëjtin transmetim se Allahu (﷾) e di që Ebu Bekri ishte i sinqertë dhe i udhëzuar drejt. Në të njëjtin transmetim, Omeri i pyet të dy për Allahun (﷾), dhe të dy i vërtetojnë fjalët e Profetit (ﷺ). Dhe e pranojnë pasurinë me kushtet e Profetit (ﷺ), ashtu siç i kishin mbajtur Ebu Bekri dhe Omeri.
Pikëpamja islame
Fatimja u zemërua, dhe ne e nderojmë; familja e saj mund të jetë lënduar edhe sepse nuk u pyet për udhëheqjen. Ebu Bekri ndoqi fjalët e Profetit (ﷺ), që Aliu dhe Abasi i vërtetuan kur Omeri i pyeti për Allahun (﷾). Pas vdekjes së saj Aliu kërkoi pajtim dhe i dha besën. I nderojmë të dy, Fatimen dhe Ebu Bekrin, dhe pjesën tjetër ia lëmë Allahut (﷾).
Fatimja i kërkoi Ebu Bekrit pjesën e saj. Kur Ebu Bekri i tregoi fjalët e Profetit (ﷺ), ajo u zemërua me të dhe nuk i foli para se të vdiste.
Ebu Bekri veproi sipas fjalëve të Profetit (ﷺ) se profetët lënë sadaka, jo trashëgimi.
Aliu dhe Abasi e vërtetuan, kur Omeri i pyeti për Allahun (﷾), se Profeti (ﷺ) e kishte thënë.
Ebu Bekri tha se të afërmit e Profetit (ﷺ) i ishin më të dashur se të afërmit e tij.
Pas vdekjes së Fatimes, Aliu kërkoi pajtim me Ebu Bekrin dhe i dha besën.
Besimtarët marrin atë që cakton i Dërguari dhe lënë atë që ai ndalon.