Дали христијанството поттикнува освојување и војна?

“Кога Господ, твојот Бог, ќе те доведе во земјата во која одиш за да ја поседуваш, и ќе истера многу народи пред тебе, Хетејците, и Гергесејците, и Аморејците, и Хананејците, и Ферезејците, и Евејците, и Јевусејците, седум народи поголеми и посилни од тебе; И кога Господ, твојот Бог, ќе ги предаде пред тебе; порази ги и уништи ги сосема; не склучувај завет со нив, ниту покажувај им милост:”

“Но од градовите на овие народи, што Господ, твојот Бог, ти ги дава во наследство, не оставај жив ништо што дише:”

“И целосно уништија сè што беше во градот, и маж и жена, млад и стар, и вол, и овца, и магаре, со острицата на мечот.”

“Немојте да мислите дека дојдов да ги укинам законот или пророците: не дојдов да ги укинам, туку да ги исполнам.”

Католичката црква учи дека книгите на Библијата се напишани под вдахновение на Светиот Дух и дека Бог е нивниот автор. Пишувајќи ги, вели таа, Бог избрал луѓе што ги користеле своите сили и способности, така што тие биле вистински автори, а сепак напишале сè и само она што Бог сакал.

Бранејќи го Стариот завет од манихејецот Фауст, Августин пишува дека ‘во војните водени по божествена заповед, тој не покажал свирепост туку послушност’, зборувајќи за Мојсеј, и дека Бог, давајќи ја заповедта, постапил ‘не со суровост, туку со праведна одмазда’. ‘Вистинските зла во војната се љубовта кон насилството, одмаздољубивата суровост, жестокото и непомирливо непријателство, дивиот отпор, страста за власт и слично; и обично токму за да се казнат овие работи, кога е потребна сила за да се изврши казната, добрите луѓе, во послушност кон Бог или кон некоја законска власт, преземаат војни’.

Прашува дали секогаш е грешно да се води војна и одговара дека за една војна да биде праведна потребни се три работи: авторитетот на владетелот, праведна причина и исправна намера. Членот се гради врз цитати од Августин.

“Немојте да мислите дека дојдов да донесам мир на земјата: не дојдов да донесам мир, туку меч. Зашто дојдов да го разделам човекот од неговиот татко, и ќерката од нејзината мајка, и снаата од нејзината свекрва. И непријатели на човекот ќе бидат неговите домашни.”

“И го видов небото отворено, и ете, бел коњ; и Оној што седеше на него се викаше Верен и Вистинит, и Тој со праведност суди и војува.”

“И од Неговата уста излегува остар меч, за со него да ги удира народите: и Тој ќе владее со нив со железна палка: и Тој ја гази винарската преса на жестокоста и гневот на Семоќниот Бог.”

Описот на Фулхер за говорот на папата Урбан II на Соборот во Клермон во 1095. Папата ги повикал луѓето од секој сталеж да им појдат на помош на христијаните на Истокот против Турците и Арапите и да ги истераат, и ветил дека сите што ќе умрат на патот, по копно или по море, или во битка против паганите, ќе имаат „непосредно простување на гревовите“.

Војските на Првата крстоносна војна го зазеле Ерусалим на 15 јули 1099 и масакрирале голем број од неговите муслимански и еврејски жители.

Во април 1204 година војските на Четвртиот крстоносен поход го ограбиле и го уништиле поголемиот дел од Цариград, престолнината на Византиската Империја. Папата Инокентиј III им забранил на крстоносците да ја напаѓаат Византиската Империја, велејќи им дека крстоносниот поход не смее да напаѓа христијани, туку треба да продолжи кон Светата Земја; тој не го одобрил нападот.

Литванија била последната паганска држава во Европа, која поради тоа била изложена на крстоносни походи. Нејзината христијанизација ја започнал кон крајот на 14 век нејзиниот владетел Јогајла, кој се вратил во Литванија во февруари 1387 година, по што следувале масовни крштевања. Литванија била последната држава во Европа што била христијанизирана.

Папска була од 8 јануари 1455 година за Азорските Острови и Африка јужно од ’Ртот Бохадор. Му го дава на кралот на Португалија правото ‘да ги нападне, пронајде, зароби, победи и потчини сите Сарацени и пагани, кои и да се’, и ‘нивните личности да ги сведе на вечно ропство’. Булите Dum Diversas, Romanus Pontifex и Inter caetera биле рани влијанија врз развојот на трговијата со робови во 15 и 16 век.

Папата Никола V ги повторува овластувањата што претходно му ги дал (во булата Дум диверсас, 1452) на кралот на Португалија: да ги нападне, зароби и покори сите Сарацени и пагани и другите непријатели на Христос, каде и да се, и нивните личности да ги сведе во вечно ропство.

Папските були како Дум диверсас (1452), Романус понтифекс (1455) и Интер цетера (1493) им ги дале на Португалија и Шпанија земјите што не биле под власт на христијани. Колонијалните сили подоцна ги користеле за ‘доктрината на откривањето’. Во 2023 Ватикан ја отфрлил таа доктрина и рекол дека таа никогаш не била дел од католичкото учење.

Булата од 4 мај 1493 година до кралот и кралицата на Кастилја и Леон. Посакува ‘варварските народи да бидат соборени и доведени до самата вера’ и им ги дава, доделува и определува на нив и на нивните наследници, кралевите на Кастилја и Леон, засекогаш, ‘сите острови и копна пронајдени и што ќе се пронајдат, откриени и што ќе се откријат кон запад и југ’.

Папските були како Дум диверсас (1452), Романус понтифекс (1455) и Интер цетера (1493) им ги дале на Португалија и Шпанија земјите што не биле под власт на христијани. Колонијалните сили подоцна ги користеле за ‘доктрината на откривањето’. Во 2023 Ватикан ја отфрлил таа доктрина и рекол дека таа никогаш не била дел од католичкото учење.

Барање што шпанските освојувачи им го читале на народите на Америките. Потпирајќи се на подарувањето на нивните земји од страна на папата на кралевите на Шпанија, барало од нив да ја признаат Црквата како владетел на целиот свет, папата, а во негово име кралот и кралицата на Шпанија како свои господари, и да им дозволат на свештениците да им проповедаат. Велело дека нема да бидат присилени да станат христијани. Но ако одбијат или одолговлекуваат, изјавувало: „моќно ќе навлеземе во вашата земја и ќе водиме војна против вас на секој начин“, ќе ве земеме вас, вашите жени и вашите деца и ќе ги направиме робови, и ќе кажеме дека смртните случаи и загубите што ќе следат се ваша вина.

Кога флотата на да Гама стигнала во Каликут (Кожикоде), во Индија, во 1498 година и била прашана што ги донело, одговорот бил дека дошле ‘во потрага по христијани и зачини’. На неговото патување во 1502 година, неговата флота го пресретнала Мири, брод со муслимански аџии што патувал од Каликут за Мека, со над 400 аџии на бродот, меѓу кои 50 жени. Бродот бил ограбен, а патниците биле заклучени и изгорени до смрт, како што опишуваат очевидецот Томе Лопеш и хроничарот Гаспар Кореја. Животите на дваесет деца биле поштедени во замена за присилно преобраќање во христијанството.

Силите на Афонсо де Албукерке ја зазеле Гоа на 25 ноември 1510 година. Муслиманите што не избегале биле убиени по наредба на гувернерот. Во своето писмо од 22 декември 1510 година до кралот Мануел I, Албукерке напишал дека ‘ги ставија под меч сите Маври што побегнаа од Гоа и не поштедија ниедно живо суштество’. Пресметал дека загинале околу 800 ‘Турци’ и над 6.000 ‘Маври’.

Вели дека исламот стигнал во Сулу преку проповедници: Макдум, кој пристигнал околу 1380 и преобратил луѓе на многу места, и Ебу Бекр, кој пристигнал околу 1450, се оженил со ќерката на раџата Багинда и поучувал вера и право, така што народот ги напуштил своите поранешни богови во бавно и постепено, но вистинско преобраќање; Салиби вели дека ова го менува мислењето што порано се имало, дека исламот таму бил воведен со мечот. Ги дава упатствата на гувернерот Франсиско де Санде од 1578 за походот против Сулу: да им се нареди на Сулујците да не примаат повеќе проповедници на учењето на Мухамед; да се открие кој го проповедал, и „да ги фатите и да ги доведете пред мене“; и да се запали или уништи куќата во која е проповедано тоа проклето учење. Салиби меѓу целите наведува Сулу да се сведе на вазална држава, да се наплатува данок и „да се искорени ‘проклетото учење’ на Мухамед и Сулујците да се преобратат во христијанската вера“, и вели дека походот започнал воена состојба меѓу Сулу и Шпанија.

Колонијата била основана во 1800 година, кога Батавската Република ја презела контролата над Холандската источноиндиска компанија; нејзините поседи биле национализирани како Холандска Источна Индија. Во декември 1949 година Холандија официјално го признала суверенитетот на Индонезија.

Француската власт траела од почетокот на француското освојување во 1830 година до крајот на Алжирската војна, која завршила со независноста на Алжир на 5 јули 1962 година.

Протекторатот бил воспоставен со Договорот од Бардо од 12 мај 1881 година, по француско воено освојување, и бил укинат на 20 март 1956 година.

Протекторатот бил воспоставен на 30 март 1912 година со Договорот од Фес, при што северниот дел од земјата бил шпански протекторат. Траел до укинувањето на договорот на 2 март 1956 година.

Бахадур Шах II, последниот могулски цар, бил суден од Британците по бунтот од 1857 година и протеран во Рангун во 1858 година, со што завршила могулската династија.

Британскиот Раџ, власта на британската круна во Индија, бил воспоставен на 28 јуни 1858 година, по бунтот од 1857 година, и траел до 1947 година, кога бил поделен на две суверени доминионски држави. Дошол по Могулската Империја.

Британската власт траела од 1882 година, кога Египет бил окупиран од британските сили за време на Англо-египетската војна. Номинално завршила со прогласувањето на египетската независност во 1922 година; последните британски сили се повлекле на 18 јуни 1956 година.

Англо-египетски Судан бил кондоминиум на Обединетото Кралство и Египет меѓу 1899 и 1956 година; Судан станал независен на 1 јануари 1956 година.

Договорот од Пангкор од 1874 година довел до назначувањето на Џ. В. В. Бирч за британски резидент во Перак, почеток на британската власт над малајските држави. Федерацијата Малаја постигнала целосна независност на 31 август 1957 година.

Британците ја освоиле областа во 1903 година и ја припоиле кон новоформираниот Протекторат Северна Нигерија. На 13 март 1903 година последниот везир на калифатот ја прифатил британската власт.

Триполитанија и Киренаика ѝ биле одземени на Османлиската Империја од Италија во 1911 година. Италијанската власт над Либија завршила во 1943 година, а Либија станала независна во 1951 година.

На Франција ѝ биле потребни години од 1920 до 1923 за да воспостави целосна контрола над Сирија; мандатот на Друштвото на народите бил доделен на 29 септември 1923 година. Мандатот траел до 1946 година, кога француските трупи ги напуштиле Сирија и Либан.

Британскиот мандат бил создаден во 1921 година, по востанието од 1920 година против предложениот Мандат за Месопотамија. Територијата останала под британска управа до 3 октомври 1932 година, кога Кралството Ирак станало независно.

Грција, по својата војна за независност против Османлиската Империја од 1821 година, била призната како независна држава со Лондонскиот протокол од 1830 година.

Берлинскиот конгрес (1878) официјално ја признал независноста на Романија, Србија и Црна Гора. Австро-Унгарија ги окупирала Босна и Херцеговина, Британија го презела Кипар, а Бугарија станала самоуправно кнежевство.

Првата балканска војна траела од октомври 1912 до мај 1913 година. Балканскиот сојуз ги освоил и ги поделил речиси сите преостанати територии на Османлиската Империја во Европа.

На Османлиите им била дадена малата тврдина Цимпе кај Галипоље; падот на Галипоље во 1354 (или 1356) година им дал на Османлиите основа за операции во Европа. Конечното повлекување на османлиската власт започнало со Првата балканска војна (1912-1913).

Суецката криза била британско-француско-израелска инвазија на Египет во 1956 година. Израел нападнал на 29 октомври, а Британија и Франција се приклучиле на 31 октомври; борбите траеле до 7 ноември 1956 година.

На 20 август 1998 година американски крстосувачки ракети погодиле фармацевтска фабрика во Картум, Судан, и камп на Ал Каеда во провинцијата Хост, Авганистан.

По нападите од 11 септември 2001 година, Соединетите Држави објавиле војна против тероризмот и предводеле мултинационална воена операција против Авганистан под власта на талибанците. Ја започнале операцијата Трајна слобода на 7 октомври 2001 година, заедно со Обединетото Кралство.

Инвазијата започнала на 20 март 2003 година и траела нешто повеќе од еден месец. Ја извела коалиција предводена од Соединетите Држави, главно од американски, британски, австралиски и полски војници.

Меѓу 2004 и 2018 година, владата на Соединетите Држави нападнала илјадници цели во северозападен Пакистан со беспилотни летала управувани од Воздухопловството на САД под оперативна контрола на Централната разузнавачка агенција.

На 19 март 2011 година, коалиција предводена од НАТО започнала воена интервенција во либиската граѓанска војна, првично предводена од Франција и Обединетото Кралство, со команда поделена со Соединетите Држави.

Соединетите Држави официјално интервенирале во сириската граѓанска војна на 22 септември 2014 година, кога нивните сили нападнале цели на Исламска држава (ИСИЛ) и на други групи во Сирија.

Меѓу 12 јануари 2024 и 6 мај 2025 година, Соединетите Држави и Обединетото Кралство извеле напади врз силите на Хутите во Јемен, како одговор на нападите на Хутите врз бродовите во Црвеното Море.

На 22 јуни 2025 година, Воздухопловството и Морнарицата на САД нападнале три ирански нуклеарни објекти, Фордо, Натанз и Исфахан, како дел од Дванаесетдневната војна.

Извештајот на Дуелфер (2004) утврдил дека Садам Хусеин ја завршил својата нуклеарна програма во 1991 година, без докази за усогласени напори таа да се обнови; хемиските залихи биле уништени во 1991 година, а биле откриени само мал број стари, напуштени хемиски муниции; биолошката програма била напуштена во 1995 година.

Турција го нападнала Кипар на 20 јули 1974 година, во операција што се одвивала во две фази во текот на следниот месец. Дошла по државниот удар пет дена порано, на 15 јули 1974 година, поддржан од грчката воена хунта.

Огаденската војна се водела меѓу Сомалија и Етиопија од јули 1977 до март 1978 година за контрола над регионот Огаден. Сомалија започнала инвазија во поддршка на бунтот на Фронтот за ослободување на Западна Сомалија.

На пописот во Етиопија од 2007 година, христијаните сочинувале 62,8% од населението, а муслиманите 33,9%.

“И борете се на Аллаховиот пат против тие што се борат против вас, но не преминувајте ги границите! Аллах, навистина, не ги сака тие што ги пречекоруваат границите.”

“Ако тие бидат склони кон мир, биди и ти склон и потпри се на Аллах, бидејќи Тој, навистина, сè слуша и сè знае.”

Ибн Омер пренесува дека за време на еден од походите на Веровесникот (ﷺ) била најдена убиена жена, и Веровесникот го забранил убивањето на жени и деца.

“Нема присилба кон верата, Вистинскиот пат јасно се разликува од заблудата! Тој што не верува во тагутот, а верува во Аллах, се држи за најцврстата врска, којашто нема да се прекине! А Аллах сè слуша и сè знае.”

Ибн Кудаме, ханбелиски правник, смета дека прашањето на џихадот му е доверено на владетелот (имамот) и на неговата проценка, и дека луѓето мора да му се покоруваат во тоа. Прави еден исклучок: ако непријателот нападне ненадејно и нема време да се праша владетелот, луѓето можат да се бранат без негова дозвола. Исто така смета дека муслиман што ќе влезе во немуслиманска земја со ветување за безбедност (аман) не смее да ги изневери нејзините жители или да им го земе имотот, затоа што безбедноста му била дадена со разбирање дека нема да ги изневери, дури и ако тоа не било кажано со зборови.

“Заради тоа Ние им пропишавме на синовите Израилови: ако некој убие некого кој не убил никого, или таков што не прави неред на Земјата – како сите луѓе да ги убил; а ако некој биде причина за нечиј живот да се сочува – како на сите луѓе животот да им го сочувал! Нашите Пратеници јасни докази им носеа, но многумина од нив, и покрај тоа, на Земјата сите граници на злото ги преминуваа.”