Краток одговор
Не. Тринаесет години во Мека тој и неговите следбеници биле прогонувани, а тој не се борел (Бухари 3902). Борбата за прв пат била дозволена дури откако биле протерани од своите домови (22:39-40). Таа прва дозвола била само против оние што се борат (2:190), а мирот морал да се прифати секогаш кога непријателот ќе го понудел (8:61). За десет години во Медина тој водел деветнаесет походи, а битка имало во осум од нив (Муслим 1814). Неговите големи битки биле против војски што дошле по него. Кај Бедр, 319 мажи се соочиле со околу илјада (Муслим 1763). Кај Ухуд и Хендек, Курејшите тргнале против Медина. Кај Худејбијје прифатил примирје под тешки услови наместо да се бори (Бухари 2731). А Мека ја зазел со амнестија (Муслим 1780б). Еден муслимански историчар ги пребројал загинатите од двете страни во сите негови битки: 1.018. Воинствениот човек бара војна. Тој прифаќал мир секогаш кога му бил понуден.
Целосно објаснување
Тринаесет години без борба
Веровесникот (ﷺ) почнал да прима објава на четириесет години и останал во Мека тринаесет години пред да му биде наредено да се пресели (Бухари 3902). Во тие години Курејшите ги прогонувале неговите следбеници и го бојкотирале неговиот род. Умејје ибн Халеф го легнувал Билал на грб на пладневната жештина со голем камен на градите. Муслиманите не возвраќале. На крајот ги оставиле своите домови и својот имот и отишле во Медина.
Ибн Аббас пренесува дека Веровесникот (ﷺ) почнал да прима објава на четириесет години, останал во Мека тринаесет години примајќи ја, потоа му било наредено да се исели, живеел десет години како иселеник и умрел на шеесет и три години.
Известува како Курејшите ги прогонувале следбениците на Веровесникот (ﷺ) во Мека, вклучувајќи како Умејје ибн Халеф го легнувал Билал на грб во пладневната жештина со голем камен на градите; и како Курејшите напишале договор за бојкот на родовите Хашим и ел-Муталиб, кој траел две или три години.
Првата дозвола за борба и нејзините граници
Куранот за прв пат им дал дозвола за борба на „тие што од други ќе бидат нападнати“, „бидејќи им се врши насилство“: луѓе што „ни криви ни должни од домовите свои се протерани“ затоа што велеле „Наш Господар е Аллах (﷾)!“ (22:39-40). Со неа дошле и границите. Борете се против „тие што се борат против вас, но не преминувајте ги границите“ (2:190). „Ако тие бидат склони кон мир, биди и ти склон“ (8:61). А на непријателот што бара заштита треба да му се даде, за да ги чуе Аллаховите (﷾) зборови, а потоа да биде испратен на безбедно место (9:6).
“Им се дозволува одбрана на тие што од други ќе бидат нападнати, бидејќи им се врши насилство – а Аллах е навистина кадарен да им помогне. На тие кои ни криви ни должни од домовите свои се протерани, само затоа што говореа: „Наш Господар е Аллах!“ А да не сузбие Аллах некои луѓе со други, до темел би биле изрушени манастирите, црквите, синагогите, а и џамиите, во кои многу се спомнува Аллаховото име. А Аллах сигурно ќе ги помогне тие кои Него Го помагаат – та Аллах е навистина Моќен и Силен.”
“И борете се на Аллаховиот пат против тие што се борат против вас, но не преминувајте ги границите! Аллах, навистина, не ги сака тие што ги пречекоруваат границите.”
“Ако тие бидат склони кон мир, биди и ти склон и потпри се на Аллах, бидејќи Тој, навистина, сè слуша и сè знае.”
“Ако некој од многубошците те замоли за заштита, ти заштити го за да ги чуе Аллаховите зборови, а потоа испрати го на безбедно место за него, затоа што тие припаѓаат на народот кој не знае.”
Деветнаесет походи, осум битки
Зејд ибн Еркам, кој учествувал во седумнаесет од нив, рекол дека Веровесникот (ﷺ) водел деветнаесет походи (Бухари 3949). Бурејде рекол дека се борел во осум од нив (Муслим 1814). Значи, единаесет од деветнаесетте завршиле без битка. Ибн Исхак ги брои и помалите походи, и дава дваесет и седум походи, со борба во девет. Како и да е, повеќето негови походи завршиле без битка.
Зејд ибн Еркам, прашан колку походи предводел Веровесникот (ﷺ), рекол деветнаесет, и дека тој самиот учествувал во седумнаесет од нив.
Зејд ибн Еркам пренесува дека Веровесникот (ﷺ) извршил само еден аџилак откако се иселил во Медина, и ниеден друг по него: Опроштајниот аџилак.
Бурејде пренесува дека Веровесникот (ﷺ) предводел деветнаесет походи и се борел во осум од нив.
Брои дваесет и седум походи во кои Веровесникот (ﷺ) учествувал лично, вклучувајќи ги и помалите маршеви, и вели дека тој всушност се борел во девет судири: Бедр, Ухуд, Ровот, Курејза, ел-Мусталик, Хајбер, освојувањето на Мека, Хунејн и Таиф.
- 13години во Мека без борба
- 19походи што ги предводел
- 8со битка
- 11завршиле без битка
Бројно послаб, и во одбрана
Кај Бедр, првата голема битка, Веровесникот (ﷺ) имал 319 мажи, а Курејшите околу илјада (Муслим 1763). Следната година Курејшите тргнале да се одмаздат за Бедр и се улогориле спроти Медина. Првото мислење на Веровесникот (ﷺ) било да останат во градот и таму да се борат со нив (Ибн Исхак). Битката се водела кај Ухуд, веднаш надвор од градот. Две години подоцна Курејшите дошле повторно со Гатафан и други племиња, Сојузниците, и го опсадиле градот. Веровесникот (ﷺ) самиот носел земја за ровот (Бухари 2837). Куранот се сеќава на таа опсада: „кога ви дојдоа и одозгора и одоздола, кога очите вџашени ви беа, а душата до гркланот ви дојде“ (33:10).
Омер пренесува дека кај Бедр Веровесникот (ﷺ) погледнал во непријателот, околу илјада, и во своите асхаби, триста и деветнаесет. Се свртел кон кибла, ги раширил рацете и го повикувал својот Господар: Аллаху, исполни го она што ми го вети. Продолжил така додека наметката не му се лизнала од рамената, а Ебу Бекр ја вратил и рекол дека Аллах ќе го исполни Своето ветување. Аллах потоа објавил дека ќе помогне со илјада ангели.
Известува дека Курејшите тргнале да се одмаздат за Бедр и застанале спроти Медина, и дека првиот став на Веровесникот (ﷺ) бил да останат во градот и таму да се борат со нив. Бројот на убиени муслимани на Ухуд го дава како шеесет и пет, а на убиени многубошци како дваесет и два.
Ел-Бера пренесува дека на денот на Сојузниците го видел Веровесникот (ﷺ) како носи земја, а прашината му го покривала стомакот, додека се копал ровот.
“О, верници, сетете се на Аллаховата благодат кон вас кога војските дојдоа до вас, па Ние против нив ветар пративме, а и војски коишто вие не ги видовте – а Аллах добро гледа што правите вие – кога ви дојдоа и одозгора и одоздола, кога очите вџашени ви беа, а душата до гркланот ви дојде, и кога за Аллах сешто помислувавте, –”
Мир кога бил понуден: Худејбијје
Во 628 Веровесникот (ﷺ) тргнал кон Мека со своите асхаби за да изврши умра. Му било кажано дека Курејшите ќе се борат за да го спречат. Тој рекол дека не дошле да се борат со никого, туку само да ја извршат умрата, и им понудил примирје (Бухари 2731). Прифатил услови што неговите асхаби ги сметале за тешки. Таа година ќе се вратат дома без да ја посетат Кабата. И секој човек од Мека што ќе премине кај него, дури и муслиман, ќе биде вратен. Омер ги довел во прашање условите, а Ебу Бекр му рекол да остане до Веровесникот (ﷺ).
Ел-Мисвер ибн Махреме и Мерван го пренесуваат походот на Веровесникот (ﷺ) кон Худејбијје и договорот таму. Ебу Бекр го прекорува Урве, кој сугерира дека асхабите на Веровесникот (ﷺ) ќе побегнат и ќе го остават сам. Омер ги доведува во прашање условите на договорот со Веровесникот (ﷺ), а потоа со Ебу Бекр, кој му вели да се држи до Веровесникот (ﷺ), зашто тој е во право.
Мека: едно утро борба, потоа амнестија
Според примирјето, племето Бену Бекр застанало на страната на Курејшите, а Хузаа на страната на Веровесникот (ﷺ). Потоа една група од Бену Бекр ноќе ги нападнала Хузаа и убила еден нивен човек. Некои од Курејшите тајно им дале оружје и се бореле покрај нив (Ибн Исхак). Примирјето било прекршено, и во 630 Веровесникот (ﷺ) тргнал кон Мека. Предавањето на Ебу Хурејре не крие што се случило потоа. Курејшите собрале група свои следбеници и ги испратиле напред да се борат. Веровесникот (ﷺ) им рекол на енсариите да ги уништат, а Ебу Хурејре вели дека секој што го виделе тој ден бил убиен (Муслим 1780б). Потоа Ебу Суфјан, водачот на Курејшите, дошол да каже дека Курејшите се уништуваат. Веровесникот (ﷺ) објавил: кој ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан е безбеден, кој ќе го остави оружјето е безбеден, кој ќе ја заклучи својата врата е безбеден (Муслим 1780б). Градот што го истерал бил поштеден истиот ден.
Известува дека според примирјето од Худејбија Бену Бекр им се приклучиле на Курејшите, а Хуза’а на Веровесникот (ﷺ); дека една група од Бену Бекр потоа ноќе ги нападнала Хуза’а кај нивниот бунар ел-Ветир и убила еден од нивните мажи; и дека Курејшите им помогнале на Бену Бекр со оружје, а некои од нив тајно се бореле со нив под покривка на ноќта, сè додека не ги натерале Хуза’а во светото подрачје.
Второто раскажување на Ебу Хурејре за освојувањето на Мека. Веровесникот (ﷺ) им рекол на Енсарите да ја уништат групата што ја собрале Курејшите кога ќе ја сретнат, и Ебу Хурејре вели дека секој што тие го виделе тој ден бил погубен. Дошол Ебу Суфјан и рекол дека Курејшите загинуваат, а Веровесникот (ﷺ) прогласил: кој ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан е безбеден, кој ќе го спушти оружјето е безбеден, кој ќе ја заклучи својата врата е безбеден.
Ебу Хурејре го опишува освојувањето на Мека. Курејшите собрале група од своите следбеници и ја испратиле напред. Веровесникот (ﷺ) им дал знак на Енсарите дека тие треба да бидат убиени, и никој не можел да се спротивстави. Тогаш дошол Ебу Суфјан и рекол дека крвта на Курејшите станала евтина, а Веровесникот (ﷺ) прогласил дека кој ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан ќе биде безбеден. Кога некои од Енсарите помислиле дека тој сега ќе остане во својот град, им рекол дека ќе живее и ќе умре со нив.
Хунејн и Табук
Кога Хевазин слушнале дека Мека е зазедена, нивниот водач Малик ибн Ауф ги собрал, заедно со Сакиф, за да го нападнат Веровесникот (ﷺ). Со војската ги донеле својот добиток, жените и децата (Ибн Исхак). Муслиманите ги пресретнале кај Хунејн. Подоцна, една делегација од Хевазин дошла кај него како муслимани. Тој ги замолил своите војници да им ги вратат заробениците, и тие го направиле тоа (Бухари 2307). Тргнал на север кон Табук поради вестите дека Ромејците и нивните арапски сојузници се собираат во Сирија. Останал дваесет дена и се вратил дома без битка (Ибн Сад).
Известува дека кога Хевазин слушнале дека Веровесникот (ﷺ) ја зазел Мека, Малик ибн Ауф ги собрал, заедно со Сакиф и други, и одлучил да го нападне, носејќи ги стоката, жените и децата на мажите со војската.
Кога делегација од Хевазин дошла кај Веровесникот (ﷺ) како муслимани и побарала да им се вратат семејствата заробени кај Хунејн, тој ги замолил своите војници да ги вратат заробениците, и тие доброволно се откажале од своите делови.
Ибн Сад бележи дека походот на Табук дошол во месецот реџеб од деветтата година по Хиџра. До Веровесникот (ﷺ) стигнала вест дека Ромеите собрале големи сили во Сирија, дека Ираклиј им платил на своите војници годишна плата, дека арапските племиња Лахм, Џузам, Амиле и Гасан му се придружиле и дека ги испратиле своите претходници во ел-Белка. Веровесникот ги повикал луѓето да тргнат, стигнал во Табук со триесет илјади луѓе, останал таму дваесет дена и се вратил од Табук без судир, стигнувајќи во Медина во Рамазан.
Кааб ибн Малик раскажува како останал зад походот на Табук. Вели дека кај Бедр Веровесникот (ﷺ) излегол по еден караван на Курејшите сè додека Аллах не ги соберал муслиманите и нивниот непријател без договор, и дека Табук бил долг марш во силна жештина против голем број непријатели.
| Поход | Година | Што се случило |
|---|---|---|
| Бедр | 624 | Курејшиска војска од околу 1.000 се сретнала со 319 муслимани што тргнале по еден курејшиски караван |
| Ухуд | 625 | Курејшите тргнале против Медина за да се одмаздат за Бедр |
| Ровот | 627 | Сојузниците ја опседнале Медина; муслиманите држеле ров |
| Худејбија | 628 | Дошол како аџија и прифатил примирје; без битка |
| Хајбер | 628 | Таму првенците на прогонетите Бену Надир ги кренале Сојузниците |
| Мека | 630 | Сојузниците на Курејшите го прекршиле примирјето; градот бил земен со амнестија |
| Хунејн | 630 | Хавазин се собрале да го нападнат; подоцна им ги вратил нивните заробеници |
| Табук | 630 | Вест за римска војска; тргнал на север, и не се случила битка |
Бену Курејза
Критичарите најчесто ги спомнуваат Бену Курејза. Ова еврејско племе од Медина имало договор со Веровесникот (ﷺ), и го прекршило додека Сојузниците го опсадувале градот (Бухари 4028; Ибн Исхак). По опсадата се предале и ја прифатиле пресудата на Сад ибн Муаз, поглавар на Евс, нивните сопствени сојузници. Тој пресудил нивните борци да бидат убиени, а жените и децата заробени (Бухари 4121). Тоа бил самиот закон на Тората за град што води војна (Второзаконие 20:12-14). Оние од Курејза што преминале кај Веровесникот (ﷺ) добиле безбедност (Бухари 4028).
Ибн Омер пренесува дека Бену ен-Надир и Бену Курејза се бореле против Веровесникот (ﷺ). Тој ги протерал Бену ен-Надир, а на Бену Курејза им дозволил да останат, сè додека повторно не се бореле против него. Тогаш нивните мажи биле убиени, а нивните жени, деца и имот поделени меѓу муслиманите, освен некои што дошле кај Веровесникот (ﷺ): тој им дал заштита, и тие станале муслимани.
Известува дека поглаварите на протераните Бену ен-Надир, меѓу нив Хујеј ибн Ахтаб, отишле во Хајбер; дека подоцна отишле кај Курејшите во Мека и кај Гатафан и ги поттикнале заедно да го нападнат Веровесникот (ﷺ), што ги довело војските на Сојузниците во Медина; и дека за време на опсадата Хујеј го притискал Кааб ибн Есед, поглаварот на Бену Курејза, кој најпрвин одбил, велејќи дека има договор со Мухамед (ﷺ) и дека секогаш го наоѓал за лојален и верен, сè додека Кааб не го прекршил ветувањето и не ја прекинал врската меѓу нив. Веровесникот (ﷺ) ги испратил поглаварите на Евс и Хазреџ да дознаат, и тие нашле дека е полошо отколку што било кажано.
Ебу Сеид ел-Худри пренесува дека Бену Курејза се согласиле да ја прифатат пресудата на Сад ибн Муаз. Веровесникот (ﷺ) испратил по Сад и им рекол на Енсарите да станат за својот поглавар. Сад пресудил нивните борци да бидат убиени, а нивните потомци да бидат земени во ропство, а Веровесникот (ﷺ) рекол дека пресудил со Аллаховата пресуда.
“А ако не сака да склучи мир со тебе, туку поведе војна против тебе, тогаш опсади го:”
“И кога Господ, твојот Бог, ќе го предаде во твоите раце, порази го секое машко во него со острицата на мечот: Но жените, и малите деца, и добитокот, и сè што е во градот, сиот негов плен, земи го за себе; и јади го пленот од своите непријатели, што ти го дал Господ, твојот Бог.”
Загинатите за десет години
Ниеден ран извор не дава еден вкупен број. Муслиманскиот историчар Кази Мухамед Сулејман Мансурпури (починал 1930) ги поминал битките една по една. Избројал 1.018 загинати: 259 муслимани и 759 од нивните непријатели. Поединечните битки го покажуваат обемот. Кај Бедр загинале четиринаесет муслимани (Ибн Исхак) и седумдесет од Курејшите (Муслим 1763; списокот на Ибн Исхак дава педесет). Кај Ухуд загинале шеесет и пет муслимани и дваесет и двајца од Курејшите (Ибн Исхак). Бројот на мажите од Бену Курејза погубени по опсадата се пренесува различно. Еден сахих хадис вели четиристотини (Тирмизи 1582). Ибн Исхак вели шест или седумстотини, и додава дека некои рекле дури осум или деветстотини. Дури и ако на бројот на Мансурпури се додаде највисокиот од тие броеви, загинатите од двете страни за десет години се помалку од две илјади.
Биографија на Веровесникот (ﷺ) на урду. Нејзината табела на битките за време на неговиот живот брои вкупно 1.018 загинати: 259 муслимани и 759 од нивните противници.
Набројува четиринаесет муслимани убиени кај Бедр, шестмина од мухаџирите и осуммина од Енсарите, и дава педесет како број на убиените Курејшити.
Омер пренесува дека кај Бедр Веровесникот (ﷺ) погледнал во непријателот, околу илјада, и во своите асхаби, триста и деветнаесет. Се свртел кон кибла, ги раширил рацете и го повикувал својот Господар: Аллаху, исполни го она што ми го вети. Продолжил така додека наметката не му се лизнала од рамената, а Ебу Бекр ја вратил и рекол дека Аллах ќе го исполни Своето ветување. Аллах потоа објавил дека ќе помогне со илјада ангели.
Известува дека Курејшите тргнале да се одмаздат за Бедр и застанале спроти Медина, и дека првиот став на Веровесникот (ﷺ) бил да останат во градот и таму да се борат со нив. Бројот на убиени муслимани на Ухуд го дава како шеесет и пет, а на убиени многубошци како дваесет и два.
Џабир пренесува дека Сад ибн Муаз бил погоден со стрела на денот на Сојузниците и се молел да не умре пред да се реши судбината на Бену Курејза. Тие се предале на арбитражата на Сад, а тој пресудил нивните мажи да бидат убиени, а нивните жени земени во ропство. Веровесникот (ﷺ) рекол дека пресудил според Аллаховата пресуда. Ги имало четиристотини.
Известува дека Веровесникот (ﷺ) ги опсадувал Бену Курејза дваесет и пет ноќи; дека нивниот поглавар Кааб ибн Есед им поставил три избори, од кои првиот бил да го следат Веровесникот (ﷺ), за кого рекол дека го знаат од своето писмо, а тие одбиле; дека Евс, нивните сојузници, побарале за нив и се согласиле да суди еден од нивните, а Веровесникот (ﷺ) го одредил Сад ибн Муаз, поглаварот на Евс; дека луѓето на Сад го поттикнувале да биде попустлив, а тој рекол дека нема да обрне внимание на ничиј прекор на Аллаховиот пат; дека Сад ги заколнал своите луѓе во Аллах да ја прифатат неговата пресуда, а Веровесникот (ﷺ) се согласил; дека Амр ибн Суда од Курејза, кој одбил да се приклучи на предавството, бил пуштен, а Веровесникот (ﷺ) рекол дека Аллах го спасил поради неговата верност; и дека погубените мажи биле 600 или 700, иако некои бројката ја ставаат дури до 800 или 900.
За споредба: светските војни и крстоносните војни
Загинатите во десетте години на Веровесникот (ﷺ) најдобро се гледаат покрај други војни. Бројките не се споредливи една со друга. Војните од минатиот век ги воделе народи од милиони, со модерно оружје. Но тие го покажуваат обемот на други војни. Во Првата светска војна (1914-1918) загинале меѓу 8,6 и 10,8 милиони војници. Околу 2 милиони биле од Германија, 1,7 до 2,3 милиони од Русија, околу 1,4 милиони од Франција, 1,2 до 1,5 милиони од Австро-Унгарија и околу милион од Британската Империја. Убиени биле и повеќе од 2 милиони цивили. Во Втората светска војна (1939-1945) во битки загинале околу 15 милиони војници, и околу 45 милиони цивили. Околу 24 милиони луѓе умреле во Советскиот Сојуз, 20 милиони во Кина, 6,6 до 8,8 милиони во Германија, 5,6 милиони во Полска и 2,6 до 3,1 милиони во Јапонија. Околу 450.000 загинале од Обединетото Кралство, и 418.000 од Соединетите Американски Држави (Национален музеј на Втората светска војна). Крстоносните војни на Истокот започнале во 1095. Папата Урбан II ги повикал христијаните да им помогнат на христијаните на Истокот и да ги истераат Турците и Арапите. На оние што ќе умрат на патот им ветил „непосредно простување на гревовите“ (Фулхер од Шартр). Кога крстоносците го зазеле Ерусалим во 1099, масакрирале многу од неговите муслимански и еврејски жители. Нема сигурен вкупен број за тие два века. Објавените проценки за загинатите на сите страни се движат од еден до девет милиони, со три милиони како средна бројка (Метју Вајт). Во битките на Веровесникот (ﷺ), според бројот на Мансурпури, загинале 1.018 од двете страни, и помалку од две илјади дури и со Бену Курејза.
Нејзината табела на загинатите по земји дава воени загинати од 2.037.000 за Германија (Министерството за војна на Рајхот, 1934); од 1.700.000 до 2.254.369 за Русија (Кривошеев); од 1.357.000 до 1.397.800 за Франција (Хубер, 1931); од 1.200.000 до 1.494.200 за Австро-Унгарија; од 949.454 до 1.118.264 за Британската империја (Комисијата за воени гробишта на Комонвелтот); од 460.000 до 709.000 за Италија; од 325.000 до 771.844 за Отоманската империја; од 300.000 до 450.000 за Србија; од 250.000 до 335.706 за Романија; и 116.708 за Соединетите Држави. Вкупно воени загинати: од 8.573.058 до 10.824.240. Убиени цивили: 2.250.099.
Дава околу 15 милиони загинати во битки и 45 милиони цивилни жртви ширум светот, и забележува дека проценките многу се разликуваат. Вкупно загинати, војници и цивили, по земји: Советскиот Сојуз 24.000.000; Кина 20.000.000; Германија од 6.600.000 до 8.800.000; Полска 5.600.000; Холандска Источна Индија од 3 до 4 милиони; Јапонија од 2.600.000 до 3.100.000; Индија од 1.500.000 до 2.500.000; Југославија 1.000.000; Романија 833.000; Франција 567.600; Италија 457.000; Обединетото Кралство 450.700; Соединетите Држави 418.500.
Описот на Фулхер за говорот на папата Урбан II на Соборот во Клермон во 1095. Папата ги повикал луѓето од секој сталеж да им појдат на помош на христијаните на Истокот против Турците и Арапите и да ги истераат, и ветил дека сите што ќе умрат на патот, по копно или по море, или во битка против паганите, ќе имаат „непосредно простување на гревовите“.
Војските на Првата крстоносна војна го зазеле Ерусалим на 15 јули 1099 и масакрирале голем број од неговите муслимански и еврејски жители.
Ги наведува објавените проценки за загинатите во крстоносните војни на Истокот, 1095-1291, на сите страни: од 1.000.000 (Хител, 1874) до 9.000.000 (Робертсон, 1902), меѓу нив 2.000.000 Европејци (Макај, 1841) и вкупно 3.000.000 (Гарисон, 1922). Дава медијана од 3 милиони, и забележува дека никој не објавил број под еден милион или над девет милиони.
Биографија на Веровесникот (ﷺ) на урду. Нејзината табела на битките за време на неговиот живот брои вкупно 1.018 загинати: 259 муслимани и 759 од нивните противници.
- од 1 до 9 милиониобјавени проценки за загинатите, на сите страни
- 3 милионисредната вредност на тие проценки
- 1.018загинатите на двете страни во битките на Веровесникот (ﷺ); под 2.000 со Бену Курејза
За споредба: Кореја, Виетнам и Ирак
Војните оттогаш ја кажуваат истата приказна. Во Корејската војна (1950-1953) загинале околу милион војници. Меѓу нив биле околу 300.000 Северни Корејци, околу 190.000 Кинези, 137.899 Јужни Корејци и околу 36.500 Американци. Загинале и проценети 1,5 до 3 милиони цивили. Во Виетнамската војна, владата на Виетнам наведе 1,1 милион загинати војници на Северен Виетнам и Виетконг, и 2 милиони цивили од двете страни. Јужновиетнамската армија забележа околу 254.000 загинати во битка, а загинаа 58.220 Американци. По инвазијата на Ирак во 2003, Ирачко пребројување на телата забележа од 200.065 до 226.628 цивили убиени со насилство. А таму до 2011 загинаа 4.492 американски војници. Истражувањата само за првите три години даваат од 151.000 до повеќе од 600.000 насилни смртни случаи. Кореја убила повеќе луѓе за еден ден, а Виетнам за една седмица, отколку сите битки на Веровесникот (ﷺ) за десет години.
Дава околу еден милион воени загинати во војната од 1950-1953, меѓу нив од 294.151 до 316.579 севернокорејски, од 183.108 до 197.653 кинески, 137.899 јужнокорејски и 36.515 американски загинати или исчезнати, и проценети од 1,5 до 3 милиони цивилни жртви.
Ги пренесува бројките на виетнамската влада од 1995 (Њујорк тајмс, 23 април 1995): 1,1 милион загинати северновиетнамски војници и војници на Виетконг, и 2 милиони загинати виетнамски цивили на двете страни. Јужновиетнамската армија забележала 254.256 загинати во борба од 1960 до 1974 (Кларк, 1988). Националниот архив на САД бележи 58.220 американски загинати.
Бележи од 200.065 до 226.628 документирани цивилни жртви од насилство во Ирак од инвазијата во 2003 наваму, броени од новинските извештаи, болничките, мртовечничките и официјалните записи.
Дава 4.492 загинати американски војници во Ирак од 2003 до 2011 (Министерството за одбрана на САД). За насилните смртни случаи од март 2003 до јуни 2006 ги дава 151.000 од Ирачкото истражување за здравјето на семејствата (2008) и 601.027 од студијата во Ланцет (2006), и забележува дека сите такви проценки се оспорени.
Биографија на Веровесникот (ﷺ) на урду. Нејзината табела на битките за време на неговиот живот брои вкупно 1.018 загинати: 259 муслимани и 759 од нивните противници.
| Војна | Војници | Цивили |
|---|---|---|
| Кореја, 1950-1953 | Околу милион, меѓу нив околу 36.500 Американци | Од 1,5 до 3 милиони |
| Виетнам | 1,1 милион Северновиетнамци и Виетконг, околу 254.000 Јужновиетнамци, 58.220 Американци | 2 милиони, според владата на Виетнам |
| Ирак, од 2003 | 4.492 Американци до 2011 | Од 200.065 до 226.628 документирани |
| Битките на Веровесникот (ﷺ), десет години | 1.018 на двете страни, според пресметката на Мансурпури; под 2.000 со Бену Курејза | Убивањето жени и деца забрането |
Правилата што им ги дал на своите војски
Кога во еден од неговите походи била најдена убиена жена, Веровесникот (ﷺ) го забранил убивањето жени и деца (Бухари 3015). Им рекол на своите заповедници да не крадат од пленот и да не го прекршуваат ветувањето. Не смееле да ги осакатуваат мртвите ниту да убиваат деца (Муслим 1731). Халид ибн ел-Велид еднаш убил луѓе што се обидувале да кажат дека станале муслимани. Веровесникот (ﷺ) ги кренал рацете и двапати рекол дека пред Аллах (﷾) е чист од она што го направил Халид (Бухари 4339). И предупредил за секој што има договор со муслиманите. Кој ќе убие таков човек нема да го почувствува мирисот на Џенетот (Бухари 3166).
Ибн Омер пренесува дека за време на еден од походите на Веровесникот (ﷺ) била најдена убиена жена, и Веровесникот го забранил убивањето на жени и деца.
Бурејде пренесува дека кога Веровесникот (ﷺ) поставувал командант, му велел да се плаши од Аллах и да биде добар кон своите луѓе, и да не краде од пленот, да не прекршува заложба, да не ги осакатува мртвите и да не убива деца. Пред каква било борба на непријателот требало да му се понудат три избори: да го прифати исламот; ако не, да плаќа џизје, и тогаш муслиманите мора да се воздржат од нив; и само ако двете се одбиени, да се бори.
Халид ибн ел-Велид, испратен кај племето Џезима, убивал и заробувал луѓе што се обидувале да кажат дека станале муслимани. Кога Веровесникот (ﷺ) слушнал, ги кренал рацете и двапати рекол: О Аллах, јас сум чист од она што го направи Халид.
Абдуллах ибн Амр пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека кој ќе убие лице што има договор со муслиманите нема да го почувствува мирисот на Џенетот, иако неговиот мирис допира на далечина од четириесет години.
Тешките случаи, одговорени
Сахих ал-Бухари 4418 — Китаб ел-Мегази (Воени походи), хадис 4418
Кааб ибн Малик раскажува како останал зад походот на Табук. Вели дека кај Бедр Веровесникот (ﷺ) излегол по еден караван на Курејшите сè додека Аллах не ги соберал муслиманите и нивниот непријател без договор, и дека Табук бил долг марш во силна жештина против голем број непријатели.
Наведено за
Бедр бил напад врз трговски караван.
Одговорот
Муслиманите навистина излегле по еден курејшитски караван (Бухари 4418). Курејшите ги протерале од нивните домови во Мека (22:39-40). А битката не била со караван: Курејшите тргнале со војска од околу илјада мажи против 319 (Муслим 1763).
Каде завршува — Бедр се водел меѓу народи што веќе биле во војна, против војска три пати поголема.
Сахих Муслим 1780б — Китаб ел-Џихад ве ес-Сијер (Џихад и походи), хадис 1780б
Второто раскажување на Ебу Хурејре за освојувањето на Мека. Веровесникот (ﷺ) им рекол на Енсарите да ја уништат групата што ја собрале Курејшите кога ќе ја сретнат, и Ебу Хурејре вели дека секој што тие го виделе тој ден бил погубен. Дошол Ебу Суфјан и рекол дека Курејшите загинуваат, а Веровесникот (ﷺ) прогласил: кој ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан е безбеден, кој ќе го спушти оружјето е безбеден, кој ќе ја заклучи својата врата е безбеден.
Наведено за
Во Мека наредил Курејшите да бидат убиени.
Одговорот
Предавањето на Ебу Хурејре го вели тоа, и треба да се прочита во целост. Наредбата била против групата што Курејшите ја собрале и ја испратиле напред да се бори, а Ебу Хурејре вели дека секој што тие го виделе тој ден бил погубен. Потоа водачот на Мека дошол да каже дека Курејшите загинуваат, а Веровесникот (ﷺ) прогласил за безбеден секој што ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан, ќе го остави оружјето или ќе ја заклучи својата врата (Муслим 1780б).
Каде завршува — Наредбата била против борбена група, а целиот град добил безбедност истиот ден.
Ибн Исхак, Сирет Ресулуллах — Бену ен-Надир во Хајбер, Сојузниците и прекршениот договор на Курејза
Известува дека поглаварите на протераните Бену ен-Надир, меѓу нив Хујеј ибн Ахтаб, отишле во Хајбер; дека подоцна отишле кај Курејшите во Мека и кај Гатафан и ги поттикнале заедно да го нападнат Веровесникот (ﷺ), што ги довело војските на Сојузниците во Медина; и дека за време на опсадата Хујеј го притискал Кааб ибн Есед, поглаварот на Бену Курејза, кој најпрвин одбил, велејќи дека има договор со Мухамед (ﷺ) и дека секогаш го наоѓал за лојален и верен, сè додека Кааб не го прекршил ветувањето и не ја прекинал врската меѓу нив. Веровесникот (ﷺ) ги испратил поглаварите на Евс и Хазреџ да дознаат, и тие нашле дека е полошо отколку што било кажано.
Наведено за
Хајбер бил непровоциран напад врз еврејски град.
Одговорот
Кога Бену Надир биле протерани од Медина откако се бореле против Веровесникот (ﷺ) (Бухари 4028), некои од нивните поглавари, меѓу кои Хујејј ибн Ахтаб, се населиле во Хајбер. Тие поглавари потоа отишле кај Курејшите во Мека и кај Гатафан и ги поттикнувале заедно да го нападнат, а резултатот биле војските на Сојузниците што ја опсадиле Медина (Ибн Исхак).
Каде завршува — Хајбер бил местото каде што се населиле луѓето што ја подигнале војската против Медина.
Куран 9:5 — сура Ет-Тевбе, ајет 5
“Кога ќе поминат светите месеци, тогаш убивајте ги многубошците каде и да ги најдете, заробувајте ги, опсадете ги и на секој премин дочекувајте ги! Па ако се покајат и почнат намазот (молитвата) да го извршуваат и зекат да даваат, оставете ги на мира, бидејќи Аллах навистина простува и Милостив е.”
Наведено за
Куранот им наредува на муслиманите да ги убиваат неверниците каде и да ги најдат.
Одговорот
Ајетот е за многубожечките племиња што „заклетвите свои ги прекршија“ и „први ве нападнаа“ (9:13). Следниот ајет вели дека ако некој од нив побара заштита, дај му ја, „а потоа испрати го на безбедно место за него“ (9:6).
Каде завршува — 9:5 е за прекршувачите на договорите во војна, а следниот ајет го штити секој од нив што бара безбедност.
Сахих ал-Бухари 4121 — Китаб ел-Мегази (Воени походи), хадис 4121
Ебу Сеид ел-Худри пренесува дека Бену Курејза се согласиле да ја прифатат пресудата на Сад ибн Муаз. Веровесникот (ﷺ) испратил по Сад и им рекол на Енсарите да станат за својот поглавар. Сад пресудил нивните борци да бидат убиени, а нивните потомци да бидат земени во ропство, а Веровесникот (ﷺ) рекол дека пресудил со Аллаховата пресуда.
Наведено за
Ги масакрирал Евреите од Бену Курејза.
Одговорот
Им било судено за предавство во војна, а не затоа што биле Евреи. Го прекршиле својот договор додека Сојузниците ја опсадувале Медина (Бухари 4028; Ибн Исхак). Откако се предале, ја прифатиле пресудата на Сад ибн Муаз, поглавар на нивните сојузници Евс, и тој пресудил нивните борци да бидат убиени, а жените и децата заробени (Бухари 4121). Еден човек од Курејза што го одбил предавството бил пуштен (Ибн Исхак), а оние што преминале добиле безбедност (Бухари 4028).
Каде завршува — Им било судено за предавство во војна, од судија што го прифатиле.
Гледишта
Тој бил воинствен
Напаѓал каравани и водел поход по поход. Ги освоил Мека и Хајбер, ги погубил мажите на едно еврејско племе и оставил писмо што им вели на муслиманите да се борат. Човек на мирот не го прави тоа.
Почнал со напади врз караваните на Курејшите.
Побивање
Муслиманите навистина излегле по еден курејшитски караван пред Бедр (Бухари 4418). Но Курејшите ги протерале од нивните домови, и првата куранска дозвола за борба токму таа неправда ја спомнува (22:39-40). Самата битка дошла кога Курејшите испратиле војска од околу илјада против 319 (Муслим 1763).
Водел десетици војни.
Побивање
Водел деветнаесет походи за десет години, а битка имало во осум (Бухари 3949; Муслим 1814). Единаесет завршиле без битка. Дури и поголемиот број на Ибн Исхак, дваесет и седум, има борба само во девет.
Куранот им вели на муслиманите да ги убиваат многубошците каде и да ги најдат (9:5).
Побивање
Ајетот е за многубожечките племиња што ги прекршиле своите заклетви и први ги нападнале муслиманите (9:13). А веднаш следниот ајет наредува секој од нив што бара засолниште да го добие, и да биде однесен на безбедно место (9:6).
Ги масакрирал Евреите од Бену Курејза.
Побивање
Тие го прекршија својот договор додека една војска ја опсадуваше Медина (Бухари 4028). Се предадоа и ја прифатија пресудата на поглаварот на своите сопствени сојузници. Неговата пресуда беше самиот закон на Тората за град што води војна (Второзаконие 20:12-14). Оние од нив што преминаа кај Веровесникот (ﷺ) добија безбедност (Бухари 4028).
Исламското гледиште
Се борел кога му била наметната војна, и прифаќал мир секогаш кога бил понуден. Поставил граници што ги штителе жените, децата и оние што барале безбедност. И го помилувал градот што го истерал.
Не се борел во тринаесетте години прогонство во Мека. А борбата за прв пат била дозволена само на оние на кои им била направена неправда и биле протерани од своите домови.
Повеќето негови походи завршиле без битка: водел деветнаесет, а се борел во осум.
Прифатил примирје под тешки услови кај Худејбијје, и ја зазел Мека со амнестија.
Го забранил убивањето жени и деца, и се одрекол од неправедното убивање на еден заповедник.
Според бројот на еден муслимански историчар, загинатите од двете страни во сите негови битки биле 1.018.