Дали асхабите неправедно се критикуваат и дали треба да ги следиме?

“Аллах е задоволен од првите муслимани, мухаџирите и енсариите, и од сите тие кои ги следат правејќи добри дела. А и тие се задоволни од Него: Тој за нив подготви џенетски градини низ кои реки течат и тие вечно и за секогаш во нив ќе живеат. Тоа е голем успех.”

“Аллах е задоволен со тие верници кои под дрвото ти се заколнаа на верност. Тој знаеше што е во срцата нивни, па спушти спокој врз нив, и ќе ги награди со блиска победа”

Ел-Бера ибн Азиб пренесува дека кога Аллаховиот Пратеник (ﷺ) го склучил мировниот договор со луѓето од Худејбијје, Али ибн Еби Талиб го напишал документот. Кога многубошците се противеле на зборовите ‘Мухамед, Аллахов Пратеник’, Веровесникот (ﷺ) го замолил Али да ги избрише. Али одбил, и Веровесникот (ﷺ) самиот ги избришал.

Ел-Мисвер ибн Махреме и Мерван го пренесуваат походот на Веровесникот (ﷺ) кон Худејбијје и договорот таму. Ебу Бекр го прекорува Урве, кој сугерира дека асхабите на Веровесникот (ﷺ) ќе побегнат и ќе го остават сам. Омер ги доведува во прашање условите на договорот со Веровесникот (ﷺ), а потоа со Ебу Бекр, кој му вели да се држи до Веровесникот (ﷺ), зашто тој е во право.

Зејд ибн Еркам пренесува дека кај едно место за напојување наречено Хум, меѓу Мека и Медина, Веровесникот (ﷺ) Го пофалил Аллах и рекол дека остава две тешки нешта меѓу луѓето: Аллаховата Книга, во која има упатство и светлина, па држете се цврсто за неа; и луѓето од неговиот дом, потсетувајќи ги луѓето на нивните должности кон членовите на неговото семејство. Зејд рекол дека сопругите на Веровесникот (ﷺ) се од неговиот дом, но домот за кој станува збор тука се оние на кои милостината им е забранета: семејството на Али, на Акил, на Џаʻфер и на ел-Аббас.

“О, сопруги на Веровесникот, вие не сте како другите жени! Ако од Аллах се плашите, немојте гласно да зборувате, па да копнее тој во чиешто срце има болест, и говорете зборови вредни за почит! Во куќите свои престојувајте и убавината своја, како во дамнешното паганско време, не покажувајте ја, и намазот извршувајте го и зекат давајте, и слушајте Го Аллах и Пратеникот Негов! Аллах сака од вас, о, семејство на Пратеникот, гревовите да ги отстрани, и потполно да ве исчисти. И памтете ги Аллаховите ајети и мудроста, која се кажува во вашите домови; Аллах, навистина, е добар и сè знае.”

Аиша пренесува дека едно утро Аллаховиот Пратеник (ﷺ) излегол облечен во шарена наметка од црна камилска влакна. Дошол ел-Хасан ибн Али и тој го зел под неа; потоа дошол ел-Хусејн и тој го зел под неа со него; потоа дошла Фатима и тој ја зел под неа; потоа дошол Али и тој го зел под неа. Потоа го проучил ајетот: Аллах сака само да ја отстрани секоја нечистотија од вас, луѓе од домот, и целосно да ве очисти (Куран 33:33).

“„Зарем ѝ се чудиш на Аллаховата моќ?“ – рекоа тие – „Аллаховата милост и благословот Негов се за вас, веровесничко семејство. Тој е за благодарност Достојниот и Величествениот!“”

Енес пренесува дека ноќта кога Веровесникот (ﷺ) се оженил со Зејнеб бинт Џахш, отишол во собата на Аиша и рекол: мир и Аллахова милост врз вас, луѓе од домот. Таа го возвратила поздравот. Потоа отишол во собите на сите други свои сопруги и го рекол истото, а тие одговориле како Аиша.

“Аллах е задоволен од првите муслимани, мухаџирите и енсариите, и од сите тие кои ги следат правејќи добри дела. А и тие се задоволни од Него: Тој за нив подготви џенетски градини низ кои реки течат и тие вечно и за секогаш во нив ќе живеат. Тоа е голем успех.”

Абдурахман ибн Авф пренесува дека Аллаховиот Пратеник (ﷺ) рекол: Ебу Бекр е во Џенетот, Омер е во Џенетот, Осман е во Џенетот, Али е во Џенетот, Талха е во Џенетот, ез-Зубејр е во Џенетот, Абдурахман ибн Авф е во Џенетот, Саʻд ибн Еби Веккас е во Џенетот, Сеид ибн Зејд е во Џенетот и Ебу Убејде ибн ел-Џеррах е во Џенетот.

Ебу Муса пренесува дека бил со Веровесникот (ﷺ) во една градина во Медина кога еден човек побарал да му се отвори портата. Веровесникот (ﷺ) му рекол да ја отвори и на човекот да му ја соопшти радосната вест за Џенетот; тоа бил Ебу Бекр, и тој Го пофалил Аллах. Истото се случило со вториот човек, Омер. За третиот човек Веровесникот (ﷺ) рекол да му се соопшти радосната вест за Џенетот со искушение што ќе го снајде; тоа бил Осман, кој Го пофалил Аллах и рекол: Аллах е Оној од Кого се бара помош.

Аиша пренесува дека Веровесникот (ﷺ) ѝ кажал една тајна на својата ќерка Фатима и таа заплакала, потоа друга и таа се насмеала. По неговата смрт Фатима ѝ кажала: тој рекол дека Џибрил секоја година еднаш го проучувал Куранот со него, но оваа година двапати, што тој го сфатил како знак за својата смрт, и дека таа ќе биде првата од неговото семејство што ќе го следи. Потоа ја прашал дали не е задоволна што ќе биде првенка на жените во Џенетот, и таа се насмеала.

Ебу Сеид ел-Худри пренесува дека Аллаховиот Пратеник (ﷺ) рекол: ел-Хасан и ел-Хусејн се првенци на младината во Џенетот.

Умму Мубешшир пренесува дека го слушнала Аллаховиот Пратеник (ﷺ) како вели, во присуство на Хафса: ако Аллах сака, ниеден од луѓето на Дрвото што дадоа заклетва на верност под него нема да влезе во Огнот.

Аиша пренесува дека кога Веровесникот (ﷺ) умрел, Омер тврдел дека тој не е мртов. Дошол Ебу Бекр, го бакнал лицето на Веровесникот, а потоа им рекол на луѓето дека кој го обожувал Мухамед нека знае дека Мухамед умрел, а кој Го обожува Аллах нека знае дека Аллах е жив и никогаш не умира. Ги проучил 39:30 и 3:144, дека Мухамед не е ништо повеќе од пратеник, и луѓето заплакале.

Во едно долго предание од Аиша, Али, кој не дал заклетва на верност за време на шесте месеци од животот на Фатима по смртта на Веровесникот (ﷺ), бара помирување со Ебу Бекр откако таа умрела. Испраќа по Ебу Бекр, и Ебу Бекр доаѓа кај него. Али вели дека семејството ја знае предноста на Ебу Бекр и она што Аллах му го дал и не му завидува, но дека Ебу Бекр не се посоветувал со нив, а тие мислеле дека имаат право во работата поради своето роднинство со Пратеникот (ﷺ). Ебу Бекр плаче и вели дека добрината кон роднините на Пратеникот (ﷺ) му е помила од добрината кон неговите сопствени. Али му дава заклетва на верност тоа попладне и јавно го фали правото на Ебу Бекр. Муслиманите се радуваат и повторно се приближуваат до Али. Истото предание започнува со барањето на Фатима за нејзиното наследство; тој дел се разгледува на страницата „Дали Фатима беше лута на Ебу Бекр?“.

Синот на Али, Ибн ел-Ханефијје, го прашал својот татко кои се најдобрите луѓе по Аллаховиот Пратеник (ﷺ). Али одговорил: Ебу Бекр, потоа Омер. Плашејќи се дека Али следно ќе го именува Осман, прашал: потоа ти? Али одговорил дека тој е само еден човек меѓу муслиманите.

Зејд ибн Еркам пренесува дека кај едно место за напојување наречено Хум, меѓу Мека и Медина, Веровесникот (ﷺ) Го пофалил Аллах и рекол дека остава две тешки нешта меѓу луѓето: Аллаховата Книга, во која има упатство и светлина, па држете се цврсто за неа; и луѓето од неговиот дом, потсетувајќи ги луѓето на нивните должности кон членовите на неговото семејство. Зејд рекол дека сопругите на Веровесникот (ﷺ) се од неговиот дом, но домот за кој станува збор тука се оние на кои милостината им е забранета: семејството на Али, на Акил, на Џаʻфер и на ел-Аббас.

Веровесникот (ﷺ) рекол: на кого сум јас мевла, Али е негов мевла. Мевла значи близок пријател, помагач или заштитник.

“Ако вие две Му се покаете на Аллах, па вие го сторивте тоа за што требало да се покаете. А ако се здружите против него, па Аллах е негов заштитник, и Џибрил, и честитите верници; на крај, и сите мелеци ќе му бидат на помош.”

Во едно долго предание од Аиша, Али, кој не дал заклетва на верност за време на шесте месеци од животот на Фатима по смртта на Веровесникот (ﷺ), бара помирување со Ебу Бекр откако таа умрела. Испраќа по Ебу Бекр, и Ебу Бекр доаѓа кај него. Али вели дека семејството ја знае предноста на Ебу Бекр и она што Аллах му го дал и не му завидува, но дека Ебу Бекр не се посоветувал со нив, а тие мислеле дека имаат право во работата поради своето роднинство со Пратеникот (ﷺ). Ебу Бекр плаче и вели дека добрината кон роднините на Пратеникот (ﷺ) му е помила од добрината кон неговите сопствени. Али му дава заклетва на верност тоа попладне и јавно го фали правото на Ебу Бекр. Муслиманите се радуваат и повторно се приближуваат до Али. Истото предание започнува со барањето на Фатима за нејзиното наследство; тој дел се разгледува на страницата „Дали Фатима беше лута на Ебу Бекр?“.

Аиша пренесува дека по смртта на Веровесникот (ﷺ) Фатима го побарала од Ебу Бекр својот дел од она што го оставил Пратеникот (ﷺ). Ебу Бекр ѝ ги навел зборовите на Веровесникот (ﷺ): нашиот имот не се наследува; што и да оставиме е милостина. Фатима се налутила и не зборувала со Ебу Бекр додека не умрела, шест месеци подоцна. Ебу Бекр рекол дека нема да напушти ништо од она што го правел Пратеникот (ﷺ), од страв да не залута. Подоцна Омер им ја дал милостината од Медина на Али и ел-Аббас да ја управуваат, а Хајбер и Федек ги задржал под владетелот.

Малик ибн Евс пренесува дека Али и ел-Аббас дошле кај Омер расправајќи се за имотот на Бену ен-Недир. Омер прашал една група, а потоа Али и ел-Аббас, тако им Аллах, дали знаат дека Аллаховиот Пратеник (ﷺ) рекол: нашиот имот не се наследува; што ќе оставиме е милостина. Тие одговориле: тој го рече тоа. Омер потоа им кажал како Ебу Бекр и тој го управувале како што правел Веровесникот (ﷺ) и дека им го предава под тој услов, што тие го прифатиле.

Во преданието на Аиша за барањето на Фатима за нејзиното наследство, Ебу Бекр ги наведува зборовите на Веровесникот (ﷺ) и вели дека нема да го промени она што го правел Пратеникот (ﷺ). Али потоа вели дека ја признаваат предноста на Ебу Бекр и го спомнува нивното роднинство со Пратеникот (ﷺ). Ебу Бекр одговара дека правењето добро на роднините на Пратеникот (ﷺ) му е помило од правењето добро на неговите сопствени роднини.

Ебу Бекр рекол: чувајте (почитувајте) го Мухамед (ﷺ) преку неговото семејство.

Укбе ибн ел-Харис пренесува дека по икиндијата Ебу Бекр го видел ел-Хасан како си игра со момчињата и го кренал на рамениците. Рекол: личиш на Веровесникот (ﷺ), а не на Али. Али се насмевнувал.

Омер делел облеки меѓу жените во Медина, и останала една добра облека. Еден човек му рекол да ѝ ја даде на својата сопруга, внуката на Аллаховиот Пратеник (ﷺ), мислејќи на Умму Кулсум, ќерката на Али. Омер наместо тоа ѝ ја дал на Умму Салит, жена од Енсарите што носела мешини со вода за муслиманите кај Ухуд.

Енес пренесува дека по смртта на Веровесникот (ﷺ), секогаш кога имало суша, Омер ибн ел-Хаттаб го молел живиот вујко на Веровесникот, ел-Аббас, да Му се помоли на Аллах за дожд. Омер рекол: порано го молевме нашиот Веровесник да Ти се моли за дожд, а сега го молиме неговиот вујко.

Во долгото предание за смртта на Омер, Омер именува шестмина мажи да изберат меѓу себе. Изборот се сведува на Осман и Али, а Абдурахман ибн Авф го бара од секој по ред да вети дека ќе биде праведен ако биде избран и дека ќе го слуша и ќе му се покорува на другиот ако другиот биде избран. Двајцата се согласуваат. Абдурахман му дава заклетва на Осман, а Али му дава заклетва на верност, а потоа и сите луѓе од Медина. Преданието започнува неколку дена пред неговата смрт: Омер проверува данокот одреден на земјата на Ирак да не биде поголем од она што таа може да го поднесе, и вели дека ако Аллах го остави жив, вдовиците на Ирак никогаш нема да имаат потреба од маж што ќе ги издржува. Потоа е прободен додека го започнува утринскиот намаз.

“за тие што Аллаховите посланија ги доставуваа и од Него стравуваа, и кои од никого, освен од Аллах, не се плашеа. – А доволно е тоа што пред Аллах сметка ќе се полага!”

Во едно долго предание од Аиша, Али, кој не дал заклетва на верност за време на шесте месеци од животот на Фатима по смртта на Веровесникот (ﷺ), бара помирување со Ебу Бекр откако таа умрела. Испраќа по Ебу Бекр, и Ебу Бекр доаѓа кај него. Али вели дека семејството ја знае предноста на Ебу Бекр и она што Аллах му го дал и не му завидува, но дека Ебу Бекр не се посоветувал со нив, а тие мислеле дека имаат право во работата поради своето роднинство со Пратеникот (ﷺ). Ебу Бекр плаче и вели дека добрината кон роднините на Пратеникот (ﷺ) му е помила од добрината кон неговите сопствени. Али му дава заклетва на верност тоа попладне и јавно го фали правото на Ебу Бекр. Муслиманите се радуваат и повторно се приближуваат до Али. Истото предание започнува со барањето на Фатима за нејзиното наследство; тој дел се разгледува на страницата „Дали Фатима беше лута на Ебу Бекр?“.

Синот на Али, Ибн ел-Ханефијје, го прашал својот татко кои се најдобрите луѓе по Аллаховиот Пратеник (ﷺ). Али одговорил: Ебу Бекр, потоа Омер. Плашејќи се дека Али следно ќе го именува Осман, прашал: потоа ти? Али одговорил дека тој е само еден човек меѓу муслиманите.

Ибн Абас пренесува дека кога телото на Омер било положено и луѓето се молеле за него, дошол Али, побарал Аллахова милост за Омер и рекол дека ничии дела не му се помили да се сретне со Аллах со нив од делата на Омер. Али рекол дека секогаш мислел дека Аллах ќе го стави Омер со неговите двајца другари, бидејќи често го слушал Веровесникот (ﷺ) како вели: јас, Ебу Бекр и Омер отидовме; јас, Ебу Бекр и Омер влеговме.

Убејде пренесува дека Али им рекол на луѓето од Ирак да судат како што суделе порано, бидејќи не сакал несогласувања, сè додека луѓето не се обединат во една група или тој не умре како што умреле неговите другари.

Ел-Хасан ел-Басри пренесува дека ел-Хасан ибн Али повел војски големи како планини против Муавија, а Амр ибн ел-Ас предупредил дека тие нема да се повлечат додека не ги убијат своите противници. Муавија прашал кој ќе остане да се грижи за луѓето, нивните жени и нивните деца ако двете страни се уништат една со друга, и испратил двајца мажи од Курејшите да понудат мир. За секој услов што го барал ел-Хасан тие одговарале дека ќе гарантираат за него, и ел-Хасан склучил мир со Муавија. Преносителот потоа ги спомнува зборовите на Веровесникот (ﷺ) од минберот за тоа дека ел-Хасан ќе склучи мир меѓу две големи групи муслимани.

Се водела на 10 октомври 680 година (10 мухаррем 61 година по хиџра) во денешен јужен Ирак. Хусејн ибн Али, внукот на Веровесникот Мухамед (ﷺ), бил убиен заедно со повеќето членови на неговото семејство и блиски другари; на неговата страна загинале седумдесет или седумдесет и двајца луѓе. Управителот Убејдуллах ибн Зијад одбил да му даде безбеден премин.

Енес ибн Малик пренесува дека главата на ел-Хусејн му била донесена на Убејдуллах ибн Зијад и ставена во послужавник, а Ибн Зијад почнал со стап да му ги боцка носот и устата. Енес му рекол дека ел-Хусејн повеќе личел на Веровесникот (ﷺ) од другите.

Ибн Еби Нуʻм пренесува дека Абдуллах ибн Омер бил прашан дали аџијата смее да убива муви. Тој рекол: луѓето од Ирак прашуваат за мувите, а го убија синот на ќерката на Аллаховиот Пратеник (ﷺ). Веровесникот (ﷺ) рекол дека ел-Хасан и ел-Хусејн се неговите два мирисни босилека на овој свет.

“О, сопруги на Веровесникот, вие не сте како другите жени! Ако од Аллах се плашите, немојте гласно да зборувате, па да копнее тој во чиешто срце има болест, и говорете зборови вредни за почит! Во куќите свои престојувајте и убавината своја, како во дамнешното паганско време, не покажувајте ја, и намазот извршувајте го и зекат давајте, и слушајте Го Аллах и Пратеникот Негов! Аллах сака од вас, о, семејство на Пратеникот, гревовите да ги отстрани, и потполно да ве исчисти. И памтете ги Аллаховите ајети и мудроста, која се кажува во вашите домови; Аллах, навистина, е добар и сè знае.”

“О, Веровеснику, кажи им на жените свои, и на ќерките свои, и на жените на верниците нека си го покријат целото тело со своите наметки. Така најлесно ќе бидат препознаени, па нема да бидат вознемирувани. А Аллах простува и Милостив е.”

Веровесникот Мухамед (ﷺ) и Хатиџе имале четири ќерки, Зејнеб, Рукајје, Умму Кулсум и Фатима. Фатима се омажила за неговиот братучед Али ибн Еби Талиб. Рукајје и Умму Кулсум се омажиле за Осман ибн Аффан една по друга. Зејнеб се омажила за Ебул-Ас ибн ер-Рабиʻ. Некои подоцнежни писатели сметаат дека Зејнеб, Рукајје и Умму Кулсум не биле негови ќерки; други сметаат дека сите четири му се родиле нему и на Хатиџе.

Ебу Катаде ел-Енсари пренесува дека Аллаховиот Пратеник (ﷺ) клањал носејќи ја Умаме, ќерката на неговата ќерка Зејнеб и на Ебул-Ас ибн ер-Рабиʻ. Кога паѓал на сеџде, ја спуштал, а кога се исправал, ја кревал.

Ибн Омер пренесува дека Осман не учествувал во Битката кај Бедр бидејќи бил оженет со една од ќерките на Аллаховиот Пратеник (ﷺ), а таа била болна. Веровесникот (ﷺ) му рекол дека ќе ја има наградата и делот на оној што се борел кај Бедр.

Енес пренесува дека на погребот на една ќерка на Аллаховиот Пратеник (ﷺ), Веровесникот (ﷺ) седел покрај гробот, а очите му биле полни со солзи.

“Аллах е задоволен од првите муслимани, мухаџирите и енсариите, и од сите тие кои ги следат правејќи добри дела. А и тие се задоволни од Него: Тој за нив подготви џенетски градини низ кои реки течат и тие вечно и за секогаш во нив ќе живеат. Тоа е голем успех.”

“Мухамед е Аллахов Пратеник, а неговите следбеници се строги кон неверниците, а сомилосни меѓу себе; ги гледаш како чинат руку и сеџда сакајќи ја Аллаховата награда и задоволство – на лицата имаат знаци, траги од паѓањето со лицето на тло. Така се опишани во Тевратот. А во Инџилот – тие се како растение кое никулецот свој го исфрла, па потоа го зацврстува, а тој се исправа на своето стебло, предизвикувајќи воодушевување кај сејачот – за Тој со верниците да ги разгневи неверниците. А на тие што веруваат и што прават добри дела, Аллах им ветува прошка и награда голема.”

Абдуллах ибн Месуд пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека најдобри луѓе се неговата генерација, потоа оние што следуваат по нив, потоа оние што следуваат по нив.

Ебу Сеид ел-Худри пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол: не навредувајте ги моите асхаби. Кога некој од вас би потрошил злато колку планината Ухуд, тоа не би стигнало ниту еден мудд, ниту половина од него, од она што го потрошил еден од нив.

“Тој народ поминал; нему му припаѓа тоа што го заслужил, а вам тоа што ќе го заслужите, и вие нема да бидете прашани за тоа што тие го работеле.”

“И на сиромашните мухаџири кои од својот роден крај се протерани и од имотот свој лишени, кои сакаат Аллаховата милост и наклоност да ја стекнат, и на Аллах и на Пратеникот Негов им помагаат – тоа се навистина вистински верници. И на тие што пред нив Медина ја населија и верувањето го прифатија; тие ги сакаат оние коишто им се доселуваат и во градите свои никаква тешкотија не чувствуваат, и сакаат повеќе за нив отколку за себе, иако и на нив самите им е потребно. А тие што ќе се сочуваат од лакомоста и скржавоста, тие сигурно ќе успеат. Тие што доаѓаат по нив, велат: „Господару наш, прости ни нам и на браќата наши кои во верата нè претекнаа и не допуштај во срцата наши да има ниту малку злоба кон верниците; Господару наш, Ти си, навистина, добар и Милостив!“”

“Аллах е задоволен од првите муслимани, мухаџирите и енсариите, и од сите тие кои ги следат правејќи добри дела. А и тие се задоволни од Него: Тој за нив подготви џенетски градини низ кои реки течат и тие вечно и за секогаш во нив ќе живеат. Тоа е голем успех.”

Ел-Ирбад ибн Сарије пренесува проштевачка поука на Аллаховиот Пратеник (ﷺ), по која очите плачеле, а срцата треперале. Им рекол да се плашат од Аллах, да слушаат и да се покоруваат и предупредил за многу несогласувања што ќе дојдат. Рекол дека кој ќе живее ќе го види тоа, па држете се до мојот суннет и до суннетот на праведните калифи, и чувајте се од новоизмислените работи.

“Тој што ќе му се спротивстави на Пратеникот откако јасно ќе му се покаже Вистинскиот пат, и го следи патот кој не е патот на верниците, ќе го пуштиме да прави што наумил, и во Џехенемот ќе го фрлиме, а тоа е ужасно живеалиште!”

Синот на Али, Ибн ел-Ханефијје, го прашал својот татко кои се најдобрите луѓе по Аллаховиот Пратеник (ﷺ). Али одговорил: Ебу Бекр, потоа Омер. Плашејќи се дека Али следно ќе го именува Осман, прашал: потоа ти? Али одговорил дека тој е само еден човек меѓу муслиманите.

Ел-Ирбад ибн Сарије пренесува проштевачка поука на Аллаховиот Пратеник (ﷺ), по која очите плачеле, а срцата треперале. Им рекол да се плашат од Аллах, да слушаат и да се покоруваат и предупредил за многу несогласувања што ќе дојдат. Рекол дека кој ќе живее ќе го види тоа, па држете се до мојот суннет и до суннетот на праведните калифи, и чувајте се од новоизмислените работи.

“Аллах е задоволен од првите муслимани, мухаџирите и енсариите, и од сите тие кои ги следат правејќи добри дела. А и тие се задоволни од Него: Тој за нив подготви џенетски градини низ кои реки течат и тие вечно и за секогаш во нив ќе живеат. Тоа е голем успех.”

Во едно долго предание од Аиша, Али, кој не дал заклетва на верност за време на шесте месеци од животот на Фатима по смртта на Веровесникот (ﷺ), бара помирување со Ебу Бекр откако таа умрела. Испраќа по Ебу Бекр, и Ебу Бекр доаѓа кај него. Али вели дека семејството ја знае предноста на Ебу Бекр и она што Аллах му го дал и не му завидува, но дека Ебу Бекр не се посоветувал со нив, а тие мислеле дека имаат право во работата поради своето роднинство со Пратеникот (ﷺ). Ебу Бекр плаче и вели дека добрината кон роднините на Пратеникот (ﷺ) му е помила од добрината кон неговите сопствени. Али му дава заклетва на верност тоа попладне и јавно го фали правото на Ебу Бекр. Муслиманите се радуваат и повторно се приближуваат до Али. Истото предание започнува со барањето на Фатима за нејзиното наследство; тој дел се разгледува на страницата „Дали Фатима беше лута на Ебу Бекр?“.

Малик ибн Евс пренесува дека Али и ел-Аббас дошле кај Омер расправајќи се за имотот на Бену ен-Недир. Омер прашал една група, а потоа Али и ел-Аббас, тако им Аллах, дали знаат дека Аллаховиот Пратеник (ﷺ) рекол: нашиот имот не се наследува; што ќе оставиме е милостина. Тие одговориле: тој го рече тоа. Омер потоа им кажал како Ебу Бекр и тој го управувале како што правел Веровесникот (ﷺ) и дека им го предава под тој услов, што тие го прифатиле.

Ел-Хасан ел-Басри пренесува дека ел-Хасан ибн Али повел војски големи како планини против Муавија, а Амр ибн ел-Ас предупредил дека тие нема да се повлечат додека не ги убијат своите противници. Муавија прашал кој ќе остане да се грижи за луѓето, нивните жени и нивните деца ако двете страни се уништат една со друга, и испратил двајца мажи од Курејшите да понудат мир. За секој услов што го барал ел-Хасан тие одговарале дека ќе гарантираат за него, и ел-Хасан склучил мир со Муавија. Преносителот потоа ги спомнува зборовите на Веровесникот (ﷺ) од минберот за тоа дека ел-Хасан ќе склучи мир меѓу две големи групи муслимани.

“О, сопруги на Веровесникот, вие не сте како другите жени! Ако од Аллах се плашите, немојте гласно да зборувате, па да копнее тој во чиешто срце има болест, и говорете зборови вредни за почит! Во куќите свои престојувајте и убавината своја, како во дамнешното паганско време, не покажувајте ја, и намазот извршувајте го и зекат давајте, и слушајте Го Аллах и Пратеникот Негов! Аллах сака од вас, о, семејство на Пратеникот, гревовите да ги отстрани, и потполно да ве исчисти. И памтете ги Аллаховите ајети и мудроста, која се кажува во вашите домови; Аллах, навистина, е добар и сè знае.”

“О, Веровеснику, кажи им на жените свои, и на ќерките свои, и на жените на верниците нека си го покријат целото тело со своите наметки. Така најлесно ќе бидат препознаени, па нема да бидат вознемирувани. А Аллах простува и Милостив е.”