Maikling sagot
Kumakain ng karne ang mga Muslim dahil ipinahintulot ito ng Diyos (﷾), ngunit walang sinumang kailangang kumain nito. Sinasabihan ng Qur'an ang mga tao na kainin ang itinutustos ng Diyos (﷾) mula sa mga hayupan. Kaya ang isang Jain na naging Muslim ay maaaring manatiling gulay lamang ang kinakain ayon sa sariling pagpili. Hindi niya maaaring tawaging bawal ang karne, o talikuran ito bilang pagsamba. Iniuutos ng Islam ang awa sa pagkatay. Sinabi ng Propeta Muhammad (ﷺ) na hasain ang talim at iligtas ang hayop sa paghihirap. Hinihingi ng Jainismo, isang pananampalatayang Indiyano ng hindi pananakit (ahimsa), sa mga may-bahay na huwag saktan ang mga hayop. Itinuturing din nitong pananakit ang pinsala sa mga halaman, ngunit hindi ito lubos na maiiwasan ng mga may-bahay. Kaya bawat buhay ng tao ay kumukuha ng ilang buhay. Sino ang nagtatakda ng hangganan? Ang sagot ng Islam ay ang Iisang gumawa sa buhay. Pasasalamat sa Kanya ang pag-aalay sa Eid. Sinasabi ng Qur'an na hindi nakararating sa Kanya ang laman at dugo nito; ang pangingilag magkasala ang nakararating. Pinakakain ng karne ang pamilya at ang mga dukha.
Buong paliwanag
Kung bakit hindi kumakain ng karne ang mga Jain
Ang hindi pananakit (ahimsa) ang una sa mga panata ng layko, at nagkakasundo rito ang lahat ng tradisyong Jain. Ipinaliliwanag ni P. S. Jaini, isang iskolar ng Jainismo, kung ano ang sumusunod dito. Hindi kailanman maaaring kumain ng karne ang isang laykong Jain, at ang pagtangging ito ang pinakamalinaw na tanda ng kanyang pananampalataya. Para sa mga Jain, sinasaktan ng pinsala (himsa) ang biktima, at lalo pang sinusugatan ang gumagawa nito. Pinupukaw ng pagpatay sa isang hayop ang mga simbuyo sa pumapatay, at iginagapos ng mga ito ang kanyang kaluluwa sa muling pagsilang. Hindi maiiwasan ng isang may-bahay ang lahat ng pinsala, kaya gumuguhit ng hangganan ang mga gurong Jain. Lubos na ipinagbabawal ang sinadya at pinlanong pinsala, ang samkalpaja-himsa. Kaya hindi maaaring pumasok ang isang Jain sa trabahong nakasalig sa pagpatay, gaya ng sa mangangaso o sa mangingisda. Pinahihintulutan ang pinsalang dumarating nang di-sinasadya o sa tapat na trabaho, gaya ng sa magsasaka, ngunit dapat itong panatilihing pinakamaliit hangga't maaari.
Isinulat ni Jaini na ang una sa mga pangunahing panata ng layko (anuvrata) ay ang ahimsa, ang hindi pananakit, na tinatawag niyang pinakasentral na konsepto ng etikang Jaina. Idinaragdag ng kanyang tala na nagkakaisa ang lahat ng sektang Jaina tungkol sa pagkakakilanlan at kalikasan ng mga anuvrata (p. 170).
Ipinaliliwanag ni Jaini na ang ilang nilalang ay may iisang pandama lamang, ang pandama sa paghipo: ang napakaliliit na nigoda at ang mga katawan ng lupa, tubig, apoy at hangin. Kasama ng mga halaman, ang mga ito ay ang mga nilalang na hindi gumagalaw, gaya ng paglilista sa kanila ng Tattvartha Sutra (2.13, pagbasang Digambara) (pp. 108-110, tala 8; glosaryo, p. 342). Isinulat niya na ang isang karaniwang Jain ay hindi kailanman dapat kumain ng karne, alak, pulot o ilang uri ng igos, dahil ang pagkain sa mga ito ay may kasamang pagpatay (pp. 167-168). Para sa mga Jain, ang pinsala (himsa) ay higit sa lahat pinsala sa sarili: mali ang pagpatay sa isang hayop dahil sa pagdurusa ng biktima, at higit pa dahil sa mga pagnanasang pinupukaw nito sa pumatay, na tumatali sa kanya sa ikot ng muling pagsilang (p. 167). Ang pinsala sa napakaliliit na nilalang na may iisang pandama (nigoda) ay itinuturing na mas magaan kaysa sa pinsala sa mas matataas na hayop, ngunit ang isang karaniwang tao ay hindi kailanman maaaring kumain ng karne; ang mahigpit na vegetarianismo ang tatak ng Jaina (p. 168). Dahil hindi maiiwasan ng isang may-bahay ang lahat ng pinsala, pinaghihiwalay ng mga gurong Jain ang sinadya at pinag-isipang pinsala (samkalpaja-himsa), na lubos na ipinagbabawal, at ang pinsalang dumarating nang hindi sinasadya o mula sa isang katanggap-tanggap na hanapbuhay (arambhaja-himsa), na pinahihintulutan sa loob ng mahigpit na mga alituntunin. Hindi dapat pumili ang mga Jain ng trabahong may kasamang sinadyang pagwasak, gaya ng sa mangangaso o mangingisda (p. 171). Ang magsasakang hindi sinasadyang nakapapatay ng mga insekto ay hindi nagiging di-katanggap-tanggap ang trabaho, ngunit ang nasa ilalim ng panata ay dapat maging lubhang maingat upang mapaliit hangga't maaari kahit ang pinsalang ito (pp. 170-171).
Ang saklaw ng panata ng may-bahay
Itinatala ng Sutrakritanga, isang teksto ng mga Svetambara (isa sa dalawang pangunahing tradisyong Jain), ang panatang ibinigay ng mga mongheng Jain sa laykong tagasunod. Tinatalikuran niya ang pananakit sa mga nilalang na gumagalaw, ibig sabihin, sa mga hayop. Iisa lamang ang pandama, ang paghipo, ng mga halaman, at ng buhay na nakikita ng mga Jain sa lupa, tubig, apoy at hangin. Tinatawag sila ng mga Jain na mga nilalang na may iisang pandama. Hindi sinusubukan ng panata na saklawin sila. Ibinibigay ni Hermann Jacobi, na nagsalin ng teksto noong 1895, ang dahilan ng tagapagpaliwanag sa isang tala. Hindi makaiiwas ang isang may-bahay sa pananakit sa bawat uri ng nilalang, gaya ng mga monghe. Kaya kuntento na siyang umiwas sa pananakit sa mga hayop. Hindi tinatanggap ng isa pang tradisyon, ang mga Digambara, ang kanong Svetambara, ngunit nagkakasundo ang dalawa sa mga panata ng layko. Hindi ito nangangahulugang itinuturing ng Jainismo na walang kasalanan ang pinsala sa mga halaman. Itinuturing nito itong pinsala, na dapat panatilihing maliit.
“pinatatalikod nila ang isang masigasig na may-bahay, isang tagasunod ng mga Sramana, sa pananakit sa mga nilalang na gumagalaw”
“Dahil hindi lubos na makaiiwas ang isang may-bahay sa pananakit sa kanila, gaya ng mga monghe, kuntento na siyang umiwas sa pananakit sa mga nilalang na gumagalaw o mga hayop.”
Ipinaliliwanag ni Jaini na ang ilang nilalang ay may iisang pandama lamang, ang pandama sa paghipo: ang napakaliliit na nigoda at ang mga katawan ng lupa, tubig, apoy at hangin. Kasama ng mga halaman, ang mga ito ay ang mga nilalang na hindi gumagalaw, gaya ng paglilista sa kanila ng Tattvartha Sutra (2.13, pagbasang Digambara) (pp. 108-110, tala 8; glosaryo, p. 342). Isinulat niya na ang isang karaniwang Jain ay hindi kailanman dapat kumain ng karne, alak, pulot o ilang uri ng igos, dahil ang pagkain sa mga ito ay may kasamang pagpatay (pp. 167-168). Para sa mga Jain, ang pinsala (himsa) ay higit sa lahat pinsala sa sarili: mali ang pagpatay sa isang hayop dahil sa pagdurusa ng biktima, at higit pa dahil sa mga pagnanasang pinupukaw nito sa pumatay, na tumatali sa kanya sa ikot ng muling pagsilang (p. 167). Ang pinsala sa napakaliliit na nilalang na may iisang pandama (nigoda) ay itinuturing na mas magaan kaysa sa pinsala sa mas matataas na hayop, ngunit ang isang karaniwang tao ay hindi kailanman maaaring kumain ng karne; ang mahigpit na vegetarianismo ang tatak ng Jaina (p. 168). Dahil hindi maiiwasan ng isang may-bahay ang lahat ng pinsala, pinaghihiwalay ng mga gurong Jain ang sinadya at pinag-isipang pinsala (samkalpaja-himsa), na lubos na ipinagbabawal, at ang pinsalang dumarating nang hindi sinasadya o mula sa isang katanggap-tanggap na hanapbuhay (arambhaja-himsa), na pinahihintulutan sa loob ng mahigpit na mga alituntunin. Hindi dapat pumili ang mga Jain ng trabahong may kasamang sinadyang pagwasak, gaya ng sa mangangaso o mangingisda (p. 171). Ang magsasakang hindi sinasadyang nakapapatay ng mga insekto ay hindi nagiging di-katanggap-tanggap ang trabaho, ngunit ang nasa ilalim ng panata ay dapat maging lubhang maingat upang mapaliit hangga't maaari kahit ang pinsalang ito (pp. 170-171).
Kung para saan ginawa ng Diyos (﷾) ang mga hayop
Nagsisimula ang Islam sa Manlilikha ng hayop. Sinasabi ng Qur'an na nilikha ng Diyos (﷾) ang mga hayupan para sa mga tao: mula sa mga ito ay may init at maraming pakinabang, at mula sa mga ito ay kumakain ang mga tao (16:5). Saklaw ng salita ng Qur'an para sa mga hayupan ang mga kamelyo, baka, tupa at kambing. Tungkol sa mga hayupan ay sinasabi nito: “Kumain kayo mula sa itinustos sa inyo ni Allāh” (6:142). Tungkol sa mga hayop na iniaalay ay sinasabi nito: “Gayon Kami nagpasilbi ng mga ito para sa inyo nang sa gayon kayo magpapasalamat.” (22:36). Sinasabihan ang mga mananampalataya na kumain mula sa mga kaaya-ayang itinutustos ng Diyos (﷾), at magpasalamat sa Kanya (2:172). Kaya sa Islam, isang kaloob ang karne, at humihingi ng pasasalamat sa Nagbibigay ang isang kaloob.
“Ang mga hayupan, nilikha Niya ang mga ito para sa inyo; sa mga ito ay may init at mga pakinabang, at mula sa mga ito ay kumakain kayo.”
“May mga hayupang [nilikhang] bilang tagapasan at bilang munti. Kumain kayo mula sa itinustos sa inyo ni Allāh”
“Ang mga kamelyo at mga baka ay ginawa para sa inyo bilang kabilang sa mga sagisag ni Allāh; ukol sa inyo sa mga ito ay mabuti. Kaya bumanggit kayo sa pangalan ni Allāh sa mga ito habang mga nakahanay. Kaya kapag bumagsak ang mga tagiliran ng mga ito [matapos katayin] ay kumain kayo mula sa mga ito at magpakain kayo ng nagkakasya at nagpapalimos. Gayon Kami nagpasilbi ng mga ito para sa inyo nang sa gayon kayo magpapasalamat.”
“O mga sumampalataya, kumain kayo mula sa mga kaaya-aya na itinustos sa inyo. Magpasalamat kayo kay Allāh, kung kayo ay sa Kanya sumasamba.”
Pinahihintulutan, hindi hinihingi
Pinahihintulutan ng Islam ang karne. Wala itong iniuutos na kumain nito ang sinuman. Minsan ay inihain sa Propeta (ﷺ) ang isang inihaw na bayawak, at hindi niya ito kinain. Nang tanungin kung ipinagbabawal ba ito, sinabi niyang hindi; hindi ito matatagpuan sa lupain ng kanyang mga kababayan, kaya hindi niya ito gusto (Bukhari 5537). Maaaring hindi kumain ng karne ang isang Muslim habambuhay, ang ilan o ang lahat nito, dahil ayaw niya o para sa kanyang kalusugan. Ang hindi niya maaaring gawin ay tawaging bawal ito, o gawing gawa ng pagsamba ang pagtalikod dito. Sinasabi ng Qur'an: “huwag kayong magbawal ng mga kaaya-ayang ipinahintulot ni Allāh para sa inyo” (5:87). Minsan ay nagtanong ang ilang Kasamahan tungkol sa pansariling pagsamba ng Propeta. Pagkatapos ay sinabi ng isa na hindi siya kakain ng karne, ng isa na hindi siya mag-aasawa, at ng isa na hindi siya matutulog sa kama. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na nagdarasal siya at natutulog, nag-aayuno at tumitigil sa pag-aayuno, at nag-aasawa. Ang sinumang tumalikod sa kanyang daan, sabi niya, ay hindi kabilang sa kanya (Muslim 1401). Kaya maaaring manatiling gulay lamang ang kinakain ng isang Jain na naging Muslim bilang usapin ng panlasa, hindi bilang paraan upang maging mas dalisay sa harap ng Diyos (﷾). Sinasagot ng pahinang “Bakit kumakain ng karne ng baka ang mga Muslim, gayong banal ang baka sa mga Hindu?” ang anyong Hindu ng tanong na ito.
Iniulat ni Khalid ibn al-Walid na inihain sa Propeta (ﷺ) ang isang inihaw na bayawak (dabb) sa bahay ni Maymuna. Iniurong niya ang kanyang kamay, at itinanong ni Khalid kung ipinagbabawal ba ito. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na hindi; hindi ito matatagpuan sa lupain ng kanyang mga kababayan, kaya hindi niya ito gusto. Pagkatapos ay kinain ito ni Khalid habang nanonood ang Propeta (ﷺ).
“O mga sumampalataya, huwag kayong magbawal ng mga kaaya-ayang ipinahintulot ni Allāh para sa inyo at huwag kayong lumabag. Tunay na si Allāh ay hindi umiibig sa mga tagalabag.”
Isinalaysay ni Anas na ang ilang Kasamahan ng Propeta (ﷺ) ay nagtanong sa kanyang mga asawa tungkol sa pagsambang ginagawa niya nang palihim. Pagkatapos ay sinabi ng isa sa kanila na hindi siya mag-aasawa ng mga babae, ng isa na hindi siya kakain ng karne, at ng isa na hindi siya matutulog sa kama. Pinuri ng Propeta (ﷺ) si Allah at sinabi: ano ang nangyayari sa mga taong nagsasabi ng ganitong mga bagay? Nagdarasal ako at natutulog, nag-aayuno ako at tumitigil sa pag-aayuno, at nag-aasawa ako ng mga babae. Ang sinumang tumalikod sa aking Sunnah ay hindi kabilang sa akin.
Awa sa pagkatay
Ipinagbabawal ng Islam ang kalupitan sa mga hayop. Sinabi ng Propeta (ﷺ) na itinakda ni Allah (﷾) ang kahusayan sa lahat ng bagay. Kaya kapag kumatay kayo, kumatay kayo nang mahusay: hasain ang talim at iligtas ang hayop sa paghihirap (Muslim 1955). Sinabi niya na pumasok sa Apoy ang isang babae dahil sa isang pusang itinali at ginutom niya (Bukhari 3318). Sinabi niya na pinatawad ang isang lalaki dahil pinainom niya ang isang nauuhaw na aso. May gantimpala, sabi niya, sa kabaitan sa bawat buhay na nilalang (Bukhari 2363). Sinasabi ng Qur'an na bawat hayop at ibon ay nabubuhay sa isang kalipunang tulad natin, at kakalapin silang lahat tungo sa kanilang Panginoon (6:38). Tinitingnan ng pahinang “Malupit ba ang pagkakatay na halal?” ang paraan mismo.
Isinalaysay ni Shaddad ibn Aws na sinabi ng Propeta (ﷺ) na itinakda ni Allah ang kahusayan sa lahat ng bagay. Kaya kapag kumatay kayo, kumatay kayo nang mahusay: hasain ang talim at iligtas ang hayop sa paghihirap.
Isinalaysay ni Ibn Umar na sinabi ng Propeta (ﷺ) na isang babae ang pumasok sa Apoy dahil sa isang pusang itinali niya, na hindi niya pinakain ni pinakawalan upang humanap ng sarili nitong pagkain.
Isinalaysay ni Abu Huraira na nagkuwento ang Propeta (ﷺ) tungkol sa isang nauuhaw na lalaking uminom mula sa isang balon, at pagkatapos ay nakakita ng isang asong dumidila ng putik dahil sa uhaw. Muli siyang bumaba, pinuno ng tubig ang kanyang sapatos at pinainom ang aso, at pinasalamatan siya ni Allah at pinatawad. Nang tanungin kung may gantimpala ba sa kabaitan sa mga hayop, sinabi ng Propeta na may gantimpala sa kabaitan sa bawat buhay na nilalang.
“Walang anumang gumagalaw na nilalang sa lupa ni ibong lumilipad sa pamamagitan ng mga pakpak nito malibang mga kalipunang mga tulad ninyo. Wala Kaming pinabayaan sa Talaan na anumang bagay. Pagkatapos tungo sa Panginoon nila kakalapin sila.”
Kung sino ang nagtatakda ng hangganan
Bawat buhay ng tao ay kumukuha ng ilang buhay. Sa turong Jain, sinasaktan ng pagkain ng mga halaman ang mga nilalang na may iisang pandama, at sinasaktan ng pagsasaka ang mga insekto. Gumuguhit ang mga gurong Jain ng hangganan sa pagitan ng pinsalang hindi maiiwasan ng isang may-bahay at ng pinsalang dapat niyang talikuran. Anumang ganoong hangganan ay isang paghatol tungkol sa kung ano ang maaaring kunin ng isang buhay ng tao. Ang sagot ng Islam ay nauukol ang paghatol na ito sa Iisang nagbigay ng buhay. Iginuhit Niya Mismo ang hangganan. Maaaring kainin ang mga hayupan, na binabanggit sa ibabaw ng mga ito ang Kanyang pangalan at nang may awa (6:142; 6:118; Muslim 1955). Sasabihin ng isang Jain na iginuhit ng mga Jinang nakaaalam ng lahat ang hangganan, hindi ng hula. Ngunit sa turong Jain, walang Jinang gumawa sa hayop o nagbigay rito ng buhay. Pinanghahawakan ng Islam na nagsalita tungkol dito ang Iisang gumawa sa buhay. Tinatalakay ng mga pahinang “Matibay ba ang mga argumentong Jain laban sa isang Tagapaglikha?” at “Paano natin malalaman ang buong katotohanan?” ang dalawang tanong na iyon. Hindi sinasabi ng Islam na dahil hindi maiiwasan ang ilang pinsala, pinahihintulutan na ang anumang pinsala. Ipinagbabawal nito ang kalupitan, ang pagpatay sa isang hayop bilang laro, at ang pag-aaksaya: “Kumain kayo at uminom kayo at huwag kayong magpakalabis; tunay na Siya ay hindi umiibig sa mga nagpapakalabis.” (7:31). At walang anumang ipinahintulot ang ipinagbabawal ng tuntunin ng tao (5:87).
“May mga hayupang [nilikhang] bilang tagapasan at bilang munti. Kumain kayo mula sa itinustos sa inyo ni Allāh”
“Kaya kumain kayo mula sa binanggit ang pangalan ni Allāh roon, kung kayo sa mga tanda Niya ay mga mananampalataya.”
Isinalaysay ni Shaddad ibn Aws na sinabi ng Propeta (ﷺ) na itinakda ni Allah ang kahusayan sa lahat ng bagay. Kaya kapag kumatay kayo, kumatay kayo nang mahusay: hasain ang talim at iligtas ang hayop sa paghihirap.
Isinalaysay ni Hisham ibn Zayd na dumalaw siya sa isang bahay kasama ang kanyang lolong si Anas ibn Malik, kung saan nagtali ang mga tao ng isang inahing manok bilang target at pinapana ito. Sinabi ni Anas na ipinagbawal ng Sugo ni Allah (ﷺ) ang pagtali sa mga hayop upang patayin sa ganitong paraan.
“Kumain kayo at uminom kayo at huwag kayong magpakalabis; tunay na Siya ay hindi umiibig sa mga nagpapakalabis.”
“O mga sumampalataya, huwag kayong magbawal ng mga kaaya-ayang ipinahintulot ni Allāh para sa inyo at huwag kayong lumabag. Tunay na si Allāh ay hindi umiibig sa mga tagalabag.”
Kung para saan ang pag-aalay
Pumapatak ang Eid al-Adha, ang Pista ng Pag-aalay, bawat taon sa mga araw ng paglalakbay-banal. Sa ibabaw ng mga hayop na iniaalay, sabi ng Qur'an, binabanggit ng mga mananampalataya ang pangalan ng Diyos (﷾), pagkatapos ay kumakain at nagpapakain sa mga nangangailangan (22:28; 22:36). Malinaw nitong sinasabi kung ano ang nakararating sa Diyos (﷾): “Hindi makararating kay Allāh ang mga laman ng mga ito ni ang mga dugo ng mga ito, subalit nakararating sa Kanya ang pangingilag magkasala mula sa inyo.” (22:37). Kaya hindi isang halagang ibinabayad para sa mga kasalanan ang pag-aalay sa Eid, at hindi ito pagkain para sa Diyos (﷾). Ito ay pasasalamat, at isang pagkaing pinagsasaluhan kasama ng mga dukha. Para sa pista, nag-alay ang Propeta (ﷺ) ng dalawang lalaking tupa sa sarili niyang mga kamay. Binigkas niya ang pangalan ni Allah (﷾) at ang “Allah ang pinakadakila” sa ibabaw ng mga ito (Bukhari 5565).
“upang makasaksi sila ng mga pakinabang para sa kanila at bumanggit sila sa pangalan ni Allāh sa mga araw na nalalaman dahil sa itinustos Niya sa kanila na hayop na mga panghayupan. Kaya kumain kayo mula sa mga ito at magpakain kayo sa sawing-palad na maralita.”
“Ang mga kamelyo at mga baka ay ginawa para sa inyo bilang kabilang sa mga sagisag ni Allāh; ukol sa inyo sa mga ito ay mabuti. Kaya bumanggit kayo sa pangalan ni Allāh sa mga ito habang mga nakahanay. Kaya kapag bumagsak ang mga tagiliran ng mga ito [matapos katayin] ay kumain kayo mula sa mga ito at magpakain kayo ng nagkakasya at nagpapalimos. Gayon Kami nagpasilbi ng mga ito para sa inyo nang sa gayon kayo magpapasalamat.”
“Hindi makararating kay Allāh ang mga laman ng mga ito ni ang mga dugo ng mga ito, subalit nakararating sa Kanya ang pangingilag magkasala mula sa inyo. Gayon nagpasilbi ng mga ito para sa inyo upang dumakila kayo kay Allāh dahil nagpatnubay Siya sa inyo. Magbalita ka ng nakagagalak sa mga tagagawa ng maganda.”
Iniulat ni Anas na para sa pista ng pag-aalay ay nag-alay ang Propeta (ﷺ) ng dalawang may-sungay na lalaking tupa, itim at puti. Kinatay niya ang mga ito sa sarili niyang mga kamay, na binibigkas ang pangalan ni Allah at ang ‘Allah ang pinakadakila’ sa ibabaw ng mga ito.
Kung magiging Muslim ka: ang karne at ang pag-aalay sa Eid
Walang sinumang naging Muslim ang kailangang kumain ng karne. Hinihingi lamang ang pag-aalay sa Eid (udhiya) sa mga may kakayahan. Itinuturing ito ng karamihan ng mga iskolar na Muslim na isang lubhang idinidiing sunnah, isang gawing pinanatili at hinimok ng Propeta (ﷺ), hindi isang obligasyon. Itinuturing ito ng paaralang Hanafi, isa sa apat na paaralan ng batas ng Islam, na obligado sa naninirahan na may kakayahan. Ang naninirahan dito ay ang hindi naglalakbay. Hindi ito hinihingi sa mga dukha, sapagkat hindi nag-aatang ang Diyos (﷾) sa isang kaluluwa malibang ayon sa kaya nito (2:286). Maaari itong gawin ng isang kinatawan, gaya ng isang kawanggawang kumakatay sa hayop at namamahagi ng karne sa mga nangangailangan. Hindi kailangang kumain mula rito ang nag-aalay. Binabasa ng karamihan ng mga iskolar ang “kumain kayo mula sa mga ito” ng Qur'an (22:28; 22:36) bilang isang pahintulot o rekomendasyon, hindi isang tungkulin. Kaya maaaring ipamigay ang lahat ng karne. Ang Propeta (ﷺ) mismo ay nag-alay para sa kanyang mga asawa (Bukhari 5548). Pangkalahatang impormasyon ito. Para sa mga pansariling tanong, magtanong sa isang kuwalipikadong iskolar.
Sinasabi nito na nagkakaiba ang mga hurista tungkol sa patakaran ng pag-aalay sa Eid (udhiya): naninindigan ang karamihan na ito ay isang lubhang idinidiing sunnah, at naninindigan ang mga Hanafi na ito ay obligado sa naninirahan na may kakayahan. Sinisipi nito ang mga karaniwang akda ng apat na mazhab: si al-Kasani (Hanafi) na para sa manlalakbay, at para sa isang dukhang hindi nanata nito o hindi bumili ng hayop para rito, ito ay kusang-loob lamang; si al-Shafi'i na ito ay sunnah para sa bawat Muslim na may kakayahan; si Ibn Bashir (Maliki) na hindi ito hinihingi sa taong mahihirapan dito ang kanyang yaman; at ang mga akdang Hanbali na tumatawag dito na isang lubhang idinidiing sunnah.
Nang tanungin kung maaaring italaga ang isang kawanggawa upang katayin ang alay sa Eid para sa mga nagnanais nito, sa Ehipto at sa ibang bansa, at ibigay ang karne sa mga nangangailangan, sumasagot ito ng oo: ang anumang pananalitang nagtatalaga sa kawanggawa bilang kinatawan sa pagkatay at sa pamamahagi, na may malinaw na mga kondisyon, ay may bisa.
“Hindi nag-aatang si Allāh sa isang kaluluwa malibang ayon sa kaya nito. Ukol dito ang [gantimpala sa] kinamit nito at laban dito ang [ganti sa] nakamit nito. Panginoon namin, huwag Kang magpanagot sa amin kung nakalimot kami o nagkamali kami. Panginoon namin, huwag Kang magpabuhat sa amin ng isang pabigat na gaya ng ipinabuhat Mo sa mga bago pa namin. Panginoon namin, huwag Kang magpapasan sa amin ng anumang wala kaming lakas doon. Magpaumanhin Ka sa amin, magpatawad Ka sa amin, at maawa Ka sa amin. Ikaw ay Mapagtangkilik sa amin, kaya mag-adya Ka sa amin laban sa mga taong tagatangging sumampalataya.”
Tungkol sa “Kaya kumain kayo mula sa mga ito”, sinasabi ni Ibn Kathir na ang pagturing sa talata bilang ginagawang obligado ang pagkain mula sa sariling alay ay isang kakaibang pananaw, at na naninindigan ang karamihan sa mga iskolar na ito ay isang pahintulot o isang rekomendasyon. Iniuulat niya si Ibrahim al-Nakha'i: hindi kumakain ang mga sumasamba sa diyus-diyusan mula sa kanilang mga alay, kaya binigyan ng pahintulot ang mga Muslim; ang sinumang may gusto ay kumain, at ang sinumang ayaw ay hindi.
“upang makasaksi sila ng mga pakinabang para sa kanila at bumanggit sila sa pangalan ni Allāh sa mga araw na nalalaman dahil sa itinustos Niya sa kanila na hayop na mga panghayupan. Kaya kumain kayo mula sa mga ito at magpakain kayo sa sawing-palad na maralita.”
“Ang mga kamelyo at mga baka ay ginawa para sa inyo bilang kabilang sa mga sagisag ni Allāh; ukol sa inyo sa mga ito ay mabuti. Kaya bumanggit kayo sa pangalan ni Allāh sa mga ito habang mga nakahanay. Kaya kapag bumagsak ang mga tagiliran ng mga ito [matapos katayin] ay kumain kayo mula sa mga ito at magpakain kayo ng nagkakasya at nagpapalimos. Gayon Kami nagpasilbi ng mga ito para sa inyo nang sa gayon kayo magpapasalamat.”
Iniulat ni Aishah na sa Mina noong Hajj ay dinalhan siya ng karne ng baka. Nang itanong niya kung ano ito, sinabihan siya na nag-alay ang Propeta (ﷺ) ng mga baka para sa kanyang mga asawa.
Ipinahihintulot ba ang karne?
Kailangan bang kainin ito ng isang Muslim?
Maaari bang gulay lamang ang ihain ng isang Muslim, dahil sa panlasa?
Maaari bang tawaging ipinagbabawal ng isang Muslim ang karne, o iwan ito bilang pagsamba?
Dapat bang iligtas ang hayop sa paghihirap?
Hinihingi ba ang sakripisyo sa Eid sa mga hindi kaya ito?
Maaari bang ipamigay ang lahat ng karne ng sakripisyo?
Ang sagot ng Islam
Humihingi ang Islam ng awa sa bawat buhay na bagay, kahit sa pagpatay na pinahihintulutan nito (Muslim 1955). Humihingi ito ng pasasalamat sa Iisang nagbigay ng bawat buhay. Wala itong pinipilit na kumain ng karne. Wala itong pinahihintulutang magbawal ng ipinahintulot ng Diyos (﷾). Kabilang ang pagkain, pagsamba at pagkatao sa iisang paraan ng pamumuhay (2:208). Tinatawag ng Qur'an ang sugo nito na isinugo “bilang awa para sa mga nilalalang” (21:107). Inaanyayahan nito ang bawat mambabasa na pag-isipan ito nang maingat, at maghanap ng pagkakaiba-iba rito (4:82). Hinahamon nito ang nag-aalinlangan na maglahad ng isang surah (kabanata) na tulad nito (2:23). Kung mula ito sa Diyos (﷾), salita rin Niya ang sinasabi nito na si Muhammad (ﷺ) ang Pangwakas sa mga Propeta (33:40).
Isinalaysay ni Shaddad ibn Aws na sinabi ng Propeta (ﷺ) na itinakda ni Allah ang kahusayan sa lahat ng bagay. Kaya kapag kumatay kayo, kumatay kayo nang mahusay: hasain ang talim at iligtas ang hayop sa paghihirap.
“O mga sumampalataya, magsipasok kayo sa pagkapasakop nang lubusan at huwag kayong sumunod sa mga yapak ng demonyo; tunay na siya para sa inyo ay isang kaaway na malinaw.”
“Hindi Kami nagsugo sa iyo kundi bilang awa para sa mga nilalalang.”
“Kaya hindi ba sila nagmumuni-muni sa Qur’ān? Kung sakaling ito ay mula sa ganang iba pa kay Allāh, talaga sanang nakatagpo sila rito ng pagkakaiba-ibang marami.”
“Kung kayo ay nasa isang pag-aalinlangan sa ibinaba Namin sa Lingkod Namin, maglahad kayo ng isang kabanata kabilang sa tulad nito at tumawag kayo ng mga saksi ninyo bukod pa kay Allāh kung kayo ay mga tapat.”
“Si Muḥammad ay hindi ama ng isa sa mga lalaki ninyo, subalit ang Sugo ni Allāh at ang pangwakas sa mga propeta. Laging si Allāh sa bawat bagay ay Maalam.”
Walong tugon, sinagot
Jaini, The Jaina Path of Purification (1979), pp. 108-110, 167-171
Ipinaliliwanag ni Jaini na ang ilang nilalang ay may iisang pandama lamang, ang pandama sa paghipo: ang napakaliliit na nigoda at ang mga katawan ng lupa, tubig, apoy at hangin. Kasama ng mga halaman, ang mga ito ay ang mga nilalang na hindi gumagalaw, gaya ng paglilista sa kanila ng Tattvartha Sutra (2.13, pagbasang Digambara) (pp. 108-110, tala 8; glosaryo, p. 342). Isinulat niya na ang isang karaniwang Jain ay hindi kailanman dapat kumain ng karne, alak, pulot o ilang uri ng igos, dahil ang pagkain sa mga ito ay may kasamang pagpatay (pp. 167-168). Para sa mga Jain, ang pinsala (himsa) ay higit sa lahat pinsala sa sarili: mali ang pagpatay sa isang hayop dahil sa pagdurusa ng biktima, at higit pa dahil sa mga pagnanasang pinupukaw nito sa pumatay, na tumatali sa kanya sa ikot ng muling pagsilang (p. 167). Ang pinsala sa napakaliliit na nilalang na may iisang pandama (nigoda) ay itinuturing na mas magaan kaysa sa pinsala sa mas matataas na hayop, ngunit ang isang karaniwang tao ay hindi kailanman maaaring kumain ng karne; ang mahigpit na vegetarianismo ang tatak ng Jaina (p. 168). Dahil hindi maiiwasan ng isang may-bahay ang lahat ng pinsala, pinaghihiwalay ng mga gurong Jain ang sinadya at pinag-isipang pinsala (samkalpaja-himsa), na lubos na ipinagbabawal, at ang pinsalang dumarating nang hindi sinasadya o mula sa isang katanggap-tanggap na hanapbuhay (arambhaja-himsa), na pinahihintulutan sa loob ng mahigpit na mga alituntunin. Hindi dapat pumili ang mga Jain ng trabahong may kasamang sinadyang pagwasak, gaya ng sa mangangaso o mangingisda (p. 171). Ang magsasakang hindi sinasadyang nakapapatay ng mga insekto ay hindi nagiging di-katanggap-tanggap ang trabaho, ngunit ang nasa ilalim ng panata ay dapat maging lubhang maingat upang mapaliit hangga't maaari kahit ang pinsalang ito (pp. 170-171).
Sinipi para sa
Sapat na ang mga halaman upang mabuhay. Kaya maiiwasan at sinadyang pinsala (samkalpaja-himsa) ang pagpatay sa isang hayop para sa pagkain, at tinatalikuran ito ng isang mabuting tao.
Ang tugon
Sa Islam, walang sinumang kailangang kumain ng karne, at maaaring mabuhay sa mga halaman ang isang Muslim habambuhay ayon sa sariling pagpili. Ang tanong ay kung mali sa sarili nito ang pagkain sa ibinigay ng Tagapaglikha bilang pagkain. Ang Iisang gumawa sa hayop lamang ang makapagsasabi kung para saan Niya ito ginawa. Tungkol sa mga hayupan ay sinasabi ng Qur'an: “Kumain kayo mula sa itinustos sa inyo ni Allāh” (6:142). Sinasabi rin nito na huwag ipagbawal ang ginawang ipinahihintulot ng Diyos (﷾) (5:87). Ang hinihingi Niya sa pagkatay ay ang Kanyang pangalan, awa at pasasalamat (22:36; Muslim 1955).
Kung saan ito humahantong — Pinahihintulutan ang karne, hindi hinihingi, at kinukuha lamang ito ayon sa pahintulot ng Nagbibigay ng buhay, nang may awa (6:142; 5:87; Muslim 1955).
Sutrakritanga 2.7.6, tala 2 ni Jacobi — ang tala ng tagasalin na nagbibigay ng pagbasa ng komentarista
“Dahil hindi lubos na makaiiwas ang isang may-bahay sa pananakit sa kanila, gaya ng mga monghe, kuntento na siyang umiwas sa pananakit sa mga nilalang na gumagalaw o mga hayop.”
Sinipi para sa
Hindi maiiwasan ang pinsala sa mga halaman, kaya pinatatawad ang may-bahay dito. Maiiwasan ang pagpatay sa isang hayop, kaya ibang usapin ito.
Ang tugon
Gumuguhit nga ng ganoong hangganan ang mga gurong Jain, at itinuturing pa rin nilang pinsala ang pinsala sa mga halaman, na dapat panatilihing maliit. Ang punto ay kung sino ang gumuguhit ng hangganan. Pinanghahawakan ng mga Jain na itinuro ito ng mga Jinang nakaaalam ng lahat. Ngunit sa turong Jain, walang Jinang gumawa sa hayop. Pinanghahawakan ng Islam na nauukol ang paghatol sa Iisang nagbigay ng buhay. Pinahihintulutan Niya ang mga hayupan bilang pagkain, na binabanggit ang Kanyang pangalan at nang may awa (16:5; 6:118; Muslim 1955).
Kung saan ito humahantong — Bawat buhay ng tao ay kumukuha ng ilang buhay; sa Islam, ang Nagbibigay ng buhay ang nagtatakda kung ano ang maaaring kunin, at kung paano (16:5; 6:118).
Jaini, The Jaina Path of Purification (1979), pp. 108-110, 167-171
Ipinaliliwanag ni Jaini na ang ilang nilalang ay may iisang pandama lamang, ang pandama sa paghipo: ang napakaliliit na nigoda at ang mga katawan ng lupa, tubig, apoy at hangin. Kasama ng mga halaman, ang mga ito ay ang mga nilalang na hindi gumagalaw, gaya ng paglilista sa kanila ng Tattvartha Sutra (2.13, pagbasang Digambara) (pp. 108-110, tala 8; glosaryo, p. 342). Isinulat niya na ang isang karaniwang Jain ay hindi kailanman dapat kumain ng karne, alak, pulot o ilang uri ng igos, dahil ang pagkain sa mga ito ay may kasamang pagpatay (pp. 167-168). Para sa mga Jain, ang pinsala (himsa) ay higit sa lahat pinsala sa sarili: mali ang pagpatay sa isang hayop dahil sa pagdurusa ng biktima, at higit pa dahil sa mga pagnanasang pinupukaw nito sa pumatay, na tumatali sa kanya sa ikot ng muling pagsilang (p. 167). Ang pinsala sa napakaliliit na nilalang na may iisang pandama (nigoda) ay itinuturing na mas magaan kaysa sa pinsala sa mas matataas na hayop, ngunit ang isang karaniwang tao ay hindi kailanman maaaring kumain ng karne; ang mahigpit na vegetarianismo ang tatak ng Jaina (p. 168). Dahil hindi maiiwasan ng isang may-bahay ang lahat ng pinsala, pinaghihiwalay ng mga gurong Jain ang sinadya at pinag-isipang pinsala (samkalpaja-himsa), na lubos na ipinagbabawal, at ang pinsalang dumarating nang hindi sinasadya o mula sa isang katanggap-tanggap na hanapbuhay (arambhaja-himsa), na pinahihintulutan sa loob ng mahigpit na mga alituntunin. Hindi dapat pumili ang mga Jain ng trabahong may kasamang sinadyang pagwasak, gaya ng sa mangangaso o mangingisda (p. 171). Ang magsasakang hindi sinasadyang nakapapatay ng mga insekto ay hindi nagiging di-katanggap-tanggap ang trabaho, ngunit ang nasa ilalim ng panata ay dapat maging lubhang maingat upang mapaliit hangga't maaari kahit ang pinsalang ito (pp. 170-171).
Sinipi para sa
Pinupukaw ng pagpatay ang simbuyo sa pumapatay at iginagapos ang kanyang kaluluwa, anuman ang mga salitang binibigkas sa ibabaw ng hayop.
Ang tugon
Iniuutos ng Islam na gawin ang pagkatay sa pangalan ng Diyos (﷾), sa pamamagitan ng matalas na talim, at nang iniligtas ang hayop sa paghihirap (Muslim 1955). Sa Islam, ang nakapipinsala sa kaluluwa ay ang kasalanan: ang pagsuway sa Diyos (﷾), at ang kalupitan. Hindi kasalanan ang isang gawang pinahihintulutan Niya, na ginagawa sa Kanyang pangalan at nang may awa. Pumasok sa Apoy ang isang babae dahil sa paggutom sa isang pusa (Bukhari 3318). Ang Propeta (ﷺ), na isinugo “bilang awa para sa mga nilalalang” (21:107), ang kumatay sa sarili niyang alay (Bukhari 5565). Sinasabi ng Qur'an na hindi nakararating sa Diyos (﷾) ang laman at dugo; ang pangingilag magkasala ang nakararating (22:37). Kaya ang gawang pinahihintulutan ng Islam ay isang gawa ng pag-alaala at pasasalamat.
Kung saan ito humahantong — Sa Islam, gawang ginagawa sa pangalan ng Diyos (﷾) at nang may awa ang pagkatay, at ang pangingilag magkasala lamang ang nakararating sa Kanya (22:37; Muslim 1955).
Jaini, The Jaina Path of Purification (1979), pp. 108-110, 167-171
Ipinaliliwanag ni Jaini na ang ilang nilalang ay may iisang pandama lamang, ang pandama sa paghipo: ang napakaliliit na nigoda at ang mga katawan ng lupa, tubig, apoy at hangin. Kasama ng mga halaman, ang mga ito ay ang mga nilalang na hindi gumagalaw, gaya ng paglilista sa kanila ng Tattvartha Sutra (2.13, pagbasang Digambara) (pp. 108-110, tala 8; glosaryo, p. 342). Isinulat niya na ang isang karaniwang Jain ay hindi kailanman dapat kumain ng karne, alak, pulot o ilang uri ng igos, dahil ang pagkain sa mga ito ay may kasamang pagpatay (pp. 167-168). Para sa mga Jain, ang pinsala (himsa) ay higit sa lahat pinsala sa sarili: mali ang pagpatay sa isang hayop dahil sa pagdurusa ng biktima, at higit pa dahil sa mga pagnanasang pinupukaw nito sa pumatay, na tumatali sa kanya sa ikot ng muling pagsilang (p. 167). Ang pinsala sa napakaliliit na nilalang na may iisang pandama (nigoda) ay itinuturing na mas magaan kaysa sa pinsala sa mas matataas na hayop, ngunit ang isang karaniwang tao ay hindi kailanman maaaring kumain ng karne; ang mahigpit na vegetarianismo ang tatak ng Jaina (p. 168). Dahil hindi maiiwasan ng isang may-bahay ang lahat ng pinsala, pinaghihiwalay ng mga gurong Jain ang sinadya at pinag-isipang pinsala (samkalpaja-himsa), na lubos na ipinagbabawal, at ang pinsalang dumarating nang hindi sinasadya o mula sa isang katanggap-tanggap na hanapbuhay (arambhaja-himsa), na pinahihintulutan sa loob ng mahigpit na mga alituntunin. Hindi dapat pumili ang mga Jain ng trabahong may kasamang sinadyang pagwasak, gaya ng sa mangangaso o mangingisda (p. 171). Ang magsasakang hindi sinasadyang nakapapatay ng mga insekto ay hindi nagiging di-katanggap-tanggap ang trabaho, ngunit ang nasa ilalim ng panata ay dapat maging lubhang maingat upang mapaliit hangga't maaari kahit ang pinsalang ito (pp. 170-171).
Sinipi para sa
Kung bawat buhay ay kumukuha ng ilang buhay, ang tamang landas ay kumuha nang kaunti hangga't maaari. Mas kaunti ang kinukuha ng pamumuhay sa mga halaman.
Ang tugon
Nagtatakda rin ng mga hangganan ang Islam, at sa Diyos (﷾) ang mga ito. Walang kalupitan: pumasok sa Apoy ang isang babae dahil sa isang pusang ginutom niya (Bukhari 3318). Walang pagpatay bilang laro: ipinagbawal ng Propeta (ﷺ) ang pagtali sa isang hayop upang patayin ito bilang target (Muslim 1956). Walang pag-aaksaya: “Kumain kayo at uminom kayo at huwag kayong magpakalabis; tunay na Siya ay hindi umiibig sa mga nagpapakalabis.” (7:31). Sa loob ng mga hangganang ito, pinahihintulutan ng Manlilikha ng hayop ang karne nito. Walang nilalabag na tuntunin ang isang Muslim na kumakain ng kaunting karne, o wala. Hindi niya ito maaaring tawaging bawal (5:87).
Kung saan ito humahantong — Nililimitahan ng Islam ang maaaring kunin: walang kalupitan, walang laro, walang pag-aaksaya; sa loob ng mga hangganang iyon, kaloob ng Diyos (﷾) ang karne (7:31; 5:87).
Uttaradhyayana Sutra 12.40-44 — aralin 12 (Harikesa), mga taludtod 40-44
Tinatanong ng mga paring Brahmin ang mongheng si Harikesa kung paano sila dapat mag-alay at umiwas sa kasalanan, at kung ano ang tinatawag ng mga marurunong na tamang paraan ng pag-aalay. Sumagot siya na hindi dapat manakit ang mga tao ng mga buhay na nilalang ng anim na uri, at dapat mamuhay nang may pagpipigil sa sarili. Ang pagpepenitensiya, sabi niya, ang kanyang apoy, at ang mga handog na iniaalay niya ay ang pagpipigil sa sarili, ang tamang pagsisikap at ang kapanatagan, na pinupuri ng mga pantas.
Sinipi para sa
Sinasabi ng Uttaradhyayana, isang tekstong Svetambara, na ang tunay na pag-aalay ay ang pagpipigil sa sarili, hindi ang pagpatay. At kung ang pangingilag magkasala lamang ang nakararating sa Diyos, walang naidaragdag ang kamatayan ng hayop.
Ang tugon
Malinaw na sinasabi ng Qur'an na hindi nakararating sa Diyos (﷾) ang laman at dugo; ang pangingilag magkasala ang nakararating (22:37). Ang pangingilag magkasala rito ay ang pagkatakot sa Diyos (﷾) at ang pagtalima sa Kanya: ang paggawa ng itinakda Niya, sa paraang itinakda Niya, kasama ang Kanyang pangalan. Sinasabi ng parehong talata na pinagsilbi Niya ang mga hayop “upang dumakila kayo kay Allāh dahil nagpatnubay Siya sa inyo” (22:37). Kaya ang panloob na handog ay ang pangingilag magkasala, at ang panlabas na ritwal ay ang anyong itinakda ng Diyos (﷾) para rito. Hindi isang halagang ibinabayad para sa mga kasalanan ang pag-aalay sa Eid, at hindi ito pagkain para sa Diyos (﷾). Kinakain ang karne nito at ibinibigay sa mga nangangailangan (22:28). Isa itong ritwal ng pasasalamat, hindi ang kabuuan ng pagbibigay ng isang Muslim; hinihingi rin ang bawat uri ng kawanggawa (2:177). Pinapatay ang hayop sa pamamagitan ng matalas na talim at iniligtas sa paghihirap (Muslim 1955).
Kung saan ito humahantong — Pagtalima at pasasalamat ang pag-aalay, at pinakakain ng karne nito ang mga dukha; ang pangingilag magkasala ang nakararating sa Diyos (﷾) (22:37; 22:28).
Sahih Muslim 1955 — Kitab al-Sayd wa al-Dhaba'ih (Ang Aklat ng Pangangaso, Pagkatay at ng Makakain), hadith 1955
Isinalaysay ni Shaddad ibn Aws na sinabi ng Propeta (ﷺ) na itinakda ni Allah ang kahusayan sa lahat ng bagay. Kaya kapag kumatay kayo, kumatay kayo nang mahusay: hasain ang talim at iligtas ang hayop sa paghihirap.
Sinipi para sa
Tuwing Eid, nagpapakita ang mga larawan ng mga hayop na pinapatay sa kalye, takot at magaspang na hinahawakan. Ganoon ang hitsura ng pag-aalay ng Islam.
Ang tugon
Hinahatulan ng batas ng Islam ang mga larawang iyon; hindi nila hinahatulan ang batas. Iniutos ng Propeta (ﷺ) ang kahusayan sa pagkatay: hasain ang talim at iligtas ang hayop sa paghihirap (Muslim 1955). Ipinagbawal niya ang pagtali sa isang hayop upang patayin ito bilang target (Muslim 1956). Itinuturo ng mga iskolar na Muslim ang mga asal sa pagkatay: hindi hinahasa ang talim sa harap ng hayop, walang hayop na nakakikita sa pagpatay sa iba, at walang pinahihirapan. Nagkakasala ang sinumang malupit sa isang hayop, gaya ng pagkakasala ng babaing gumutom sa isang pusa (Bukhari 3318). At maaaring ibigay ang pag-aalay sa pamamagitan ng isang kinatawang kumakatay nang mahusay.
Kung saan ito humahantong — Nilalabag ng kalupitan sa pag-aalay ang batas ng Islam; hindi ito ang batas ng Islam (Muslim 1955; Bukhari 3318).
Jaini, The Jaina Path of Purification (1979), p. 170
Isinulat ni Jaini na ang una sa mga pangunahing panata ng layko (anuvrata) ay ang ahimsa, ang hindi pananakit, na tinatawag niyang pinakasentral na konsepto ng etikang Jaina. Idinaragdag ng kanyang tala na nagkakaisa ang lahat ng sektang Jaina tungkol sa pagkakakilanlan at kalikasan ng mga anuvrata (p. 170).
Sinipi para sa
Kung magiging Muslim ako, dapat ba akong kumain ng karne?
Ang tugon
Hindi. Pinahihintulutan ng Islam ang karne at hindi ito iniuutos. Ang Propeta (ﷺ) mismo ay nag-iwan ng isang ipinahihintulot na pagkain, sinasabing hindi ito matatagpuan sa lupain ng kanyang mga kababayan (Bukhari 5537). Maaaring manatiling gulay lamang ang kinakain ng isang Muslim habambuhay dahil mas gusto niya ito. Ang hindi niya maaaring gawin ay tawaging ipinagbabawal ng Diyos (﷾) ang karne (5:87), o gawing gawa ng pagsamba ang pagtalikod dito (Muslim 1401).
Kung saan ito humahantong — Walang Muslim ang kailangang kumain ng karne; walang Muslim ang maaaring tumawag dito na bawal o tumalikod dito bilang pagsamba (5:87; Muslim 1401).
Dar al-Ifta al-Misriyya, fatwa 7708 tungkol sa pag-aalay sa Eid (2023)
Sinasabi nito na nagkakaiba ang mga hurista tungkol sa patakaran ng pag-aalay sa Eid (udhiya): naninindigan ang karamihan na ito ay isang lubhang idinidiing sunnah, at naninindigan ang mga Hanafi na ito ay obligado sa naninirahan na may kakayahan. Sinisipi nito ang mga karaniwang akda ng apat na mazhab: si al-Kasani (Hanafi) na para sa manlalakbay, at para sa isang dukhang hindi nanata nito o hindi bumili ng hayop para rito, ito ay kusang-loob lamang; si al-Shafi'i na ito ay sunnah para sa bawat Muslim na may kakayahan; si Ibn Bashir (Maliki) na hindi ito hinihingi sa taong mahihirapan dito ang kanyang yaman; at ang mga akdang Hanbali na tumatawag dito na isang lubhang idinidiing sunnah.
Sinipi para sa
Kung gayon, dapat ba akong mag-alay sa Eid?
Ang tugon
Hinihingi lamang ito sa mga may kakayahan. Itinuturing ito ng karamihan ng mga iskolar na isang lubhang idinidiing sunnah para sa kanila, hindi isang obligasyon. Itinuturing ito ng paaralang Hanafi, isa sa apat na paaralan ng batas ng Islam, na obligado sa naninirahan na may kakayahan. Hindi ito hinihingi sa mga dukha (2:286). Maaari itong gawin sa pamamagitan ng isang kinatawan, gaya ng isang kawanggawang kumakatay at nagbibigay ng karne sa mga nangangailangan. Hindi mo kailangang ikaw mismo ang kumatay. Hindi mo rin kailangang kumain ng anuman mula rito. Pangkalahatang impormasyon ito; para sa sarili mong kaso, magtanong sa isang kuwalipikadong iskolar.
Kung saan ito humahantong — Hinihingi lamang ang pag-aalay sa Eid sa mga may kakayahan, at maaari itong gawin sa pamamagitan ng isang kinatawan (Dar al-Ifta 7708; 644).
Mga pananaw
Ang turong Jain tungkol sa pinsala
Ang hindi pananakit (ahimsa) ang unang panata. Hindi kailanman maaaring kumain ng karne ang isang laykong Jain. Lubos na ipinagbabawal ang sinadyang pinsala, iginagapos ng pinsala ang kaluluwa ng gumagawa nito, at sapat na ang mga halaman upang mabuhay.
Hindi kailanman maaaring kumain ng karne ang isang laykong Jain. Ang pagtanggi rito ang pinakamalinaw na pagpapahayag ng ahimsa (Jaini, pp. 167-168).
Pagtutol
Walang sinumang naging Muslim ang kailangang kumain ng karne. Ngunit ang Iisang gumawa sa hayop ang nagtatakda kung ano ang itinuturing na pagkain. Tungkol sa mga hayupan ay sinabi Niya: “Kumain kayo mula sa itinustos sa inyo ni Allāh” (6:142; 16:5).
Lubos na ipinagbabawal ang sinadya at pinag-isipang pinsala (samkalpaja-himsa), kaya hindi maaaring pumasok ang isang Jain sa trabaho gaya ng sa mangangaso o sa mangingisda. Pinahihintulutan nang may ingat ang pinsalang dumarating sa tapat na trabaho (Jaini, pp. 170-171).
Pagtutol
Pinanghahawakan ng mga Jain na itinuro ng mga Jinang nakaaalam ng lahat kung saan bumabagsak ang hangganan. Ngunit sa turong Jain, walang Jinang gumawa sa hayop o nagbigay rito ng buhay. Pinanghahawakan ng Islam na ang Iisang gumawa sa buhay ang gumuguhit ng hangganan. Pinahihintulutan Niya ang mga hayupan bilang pagkain, kasama ang Kanyang pangalan at nang may awa.
Mali ang pinsala higit sa lahat dahil sa mga simbuyong pinupukaw nito sa pumapatay. Iginagapos ng mga simbuyong ito ang kanyang kaluluwa sa muling pagsilang (Jaini, p. 167).
Pagtutol
Sa Islam, ang nakapipinsala sa kaluluwa ay ang kasalanan: ang pagsuway sa Diyos (﷾), at ang kalupitan. Hindi kasalanan ang pagkatay na pinahihintulutan ng Diyos (﷾), na ginagawa sa Kanyang pangalan at nang may awa. Ang nakararating sa Diyos (﷾) mula sa pag-aalay ay ang pangingilag magkasala, hindi ang laman o dugo (22:37).
Ang pananaw ng Islam
Ginawa ng Diyos (﷾) ang mga hayupan at ibinigay bilang pagkain, upang magpasalamat ang mga tao. Pinahihintulutan ang karne, hindi kailanman hinihingi, at walang sinumang maaaring magbawal nito o tumalikod dito bilang pagsamba. May karapatan ang hayop sa awa sa pagkatay, at nakararating lamang sa Diyos (﷾) ang pag-aalay bilang pangingilag magkasala.
Ginawa ng Diyos (﷾) ang mga hayupan at sinabi: “Kumain kayo mula sa itinustos sa inyo ni Allāh”. Pinagsilbi Niya ang mga hayop sa mga tao upang magpasalamat sila (6:142; 22:36; 16:5).
Walang sinumang maaaring magbawal ng ginawang ipinahihintulot ng Diyos (﷾), o tumalikod dito bilang pagsamba, ngunit walang sinumang kailangang kumain nito. Iniwan ng Propeta (ﷺ) ang isang ipinahihintulot na pagkain nang hindi ito tinatawag na bawal (5:87; Bukhari 5537; Muslim 1401).
Iniutos ng Propeta (ﷺ) ang kahusayan sa pagkatay: isang matalas na talim, at iniligtas ang hayop sa paghihirap.
Hindi nakararating sa Diyos (﷾) ang laman at dugo ng iniaalay; ang pangingilag magkasala ang nakararating. Kinakain ang karne at ibinibigay sa mga nangangailangan (22:37; 22:28).
Itinuturing ng karamihan ng mga iskolar ang pag-aalay sa Eid na isang lubhang idinidiing sunnah, hindi isang obligasyon, para sa mga may kakayahan. Itinuturing ito ng paaralang Hanafi na obligado sa naninirahan na may kakayahan. Maaari itong gawin sa pamamagitan ng isang kinatawan.