Ang kaugaliang Shia ngayon: ano ang itinuro ng Propeta (ﷺ) at ni Ali?

“Sabihin mo: “Tunay na ang dasal ko, ang pag-aalay ko, ang buhay ko, at ang kamatayan ko ay ukol kay Allāh, ang Panginoon ng mga nilalang – walang katambal sa Kanya. Gayon nag-utos sa akin, at ako ay una sa mga Muslim.””

Isinalaysay ni Salama na nagpaiwan si Ali noong panahon ng Khaybar dahil sa sakit sa mata, at pagkatapos ay sumunod sa Propeta (ﷺ). Sa bisperas ng pagsakop sa Khaybar, sinabi ng Propeta na kinabukasan ay ibibigay niya ang bandila sa isang lalaking umiibig kay Allah at sa Kanyang Sugo, at na ipagkakaloob ni Allah ang tagumpay sa ilalim ng kanyang pamumuno. Dumating si Ali nang hindi inaasahan, ibinigay sa kanya ng Propeta ang bandila, at ipinagkaloob ni Allah ang tagumpay sa ilalim ng kanyang pamumuno.

Sumumpa si Ali sa Siyang bumibiyak sa binhi at lumilikha ng buhay na ipinangako sa kanya ng Propeta (ﷺ) na isang mananampalataya lamang ang iibig sa kanya, at isang mapagkunwari lamang ang masusuklam sa kanya.

Iniulat ni Zayd ibn Arqam na sa isang painuman na tinatawag na Khumm, sa pagitan ng Makkah at Madinah, pinuri ng Propeta (ﷺ) si Allah at sinabing nag-iiwan siya ng dalawang mabibigat na bagay sa mga tao: ang Aklat ni Allah, na naglalaman ng tamang patnubay at liwanag, kaya mahigpit na hawakan ito; at ang mga tao ng kanyang sambahayan, na pinaaalalahanan ang mga tao ng kanilang mga tungkulin sa mga kasapi ng kanyang pamilya. Sinabi ni Zayd na ang mga asawa ng Propeta (ﷺ) ay kabilang sa kanyang sambahayan, ngunit ang sambahayang tinutukoy dito ay ang mga ipinagbabawal ang kawanggawa: ang pamilya ni Ali, ni Aqil, ni Ja'far at ni al-Abbas.

Iniulat ni Ibn Abbas na pinagsabay ng Sugo ni Allah (ﷺ) ang pagdarasal sa tanghali at sa hapon, at ang sa paglubog ng araw at sa gabi, nang walang takot at hindi naglalakbay.

“O mga sumampalataya, tumalima kayo kay Allāh at tumalima kayo sa Sugo at sa mga may katungkulan mula sa inyo. Kaya kung naghidwaan kayo sa isang bagay ay sumangguni kayo kay Allāh at sa Sugo, kung kayo ay sumasampalataya kay Allāh at sa Huling Araw. Iyon ay higit na mabuti at higit na maganda sa pagsasakatuparan.”

“Ang anumang nagkaiba-iba kayo hinggil sa anumang bagay, ang kahatulan nito ay sa kay Allāh. Iyon ay si Allāh, ang Panginoon ko; sa Kanya ako nanalig at tungo sa Kanya ako nagsisising bumabalik.”

“Mangunyapit kayo sa lubid ni Allāh nang lahatan at huwag kayong magkahati-hati. Mag-alaala kayo sa biyaya ni Allāh sa inyo yayamang kayo noon ay magkakaaway at nagbuklod Siya sa pagitan ng mga puso ninyo kaya kayo dahil sa biyaya Niya ay naging magkakapatid. Kayo noon ay nasa isang bingit ng isang hukay ng Apoy ngunit sumagip siya sa inyo mula roon. Gayon naglilinaw si Allāh para sa inyo ng mga tanda Niya, nang sa gayon kayo ay mapapatnubayan.”

Iniulat ni Abu Mahdhura na ang Sugo ni Allah (ﷺ) mismo ang nagturo sa kanya ng adhan: si Allah ay Pinakadakila (dalawang beses); sumasaksi ako na walang diyos kundi si Allah (dalawang beses); sumasaksi ako na si Muhammad (ﷺ) ang Sugo ni Allah (dalawang beses); pagkatapos ay inuulit ang dalawang pagsaksi; halina sa pagdarasal (dalawang beses); halina sa tagumpay (dalawang beses). Idinagdag ng isang tagapag-ulat: si Allah ay Pinakadakila (dalawang beses); walang diyos kundi si Allah. Walang ikatlong pagsaksi rito.

Iniulat ni Abdullah ibn Zayd na, habang pinaplano ng Sugo ni Allah (ﷺ) kung paano tatawagin ang mga tao sa pagdarasal, isang lalaki sa panaginip ang nagturo sa kanya ng mga salita ng adhan. Sinabi niya ito sa Propeta (ﷺ), na nagsabing ito ay isang tunay na pangitain at sinabihan siyang ituro ito kay Bilal, na may mas malakas na tinig. Pagkatapos ay sinabi ni Umar na nakita rin niya ang gayon din. Ang itinurong adhan ay may dalawang pagsaksi, kay Allah at kay Muhammad (ﷺ), at wala nang iba.

Nang tanungin kung ang ikatlong pagsaksi, ‘Sumasaksi ako na ang Pinuno ng mga Mananampalataya, si Ali, ay ang kinatawan ni Allah’, ay bahagi ng adhan at iqama, ang sagot ay hindi ito bahagi ng mga iyon. Idinaragdag ng sagot na mabuting sabihin ito pagkatapos ng pagsaksi kay Muhammad (ﷺ), nang may layuning maghangad ng pagiging malapit kay Allah.

Isinalaysay ni Ibn Umar na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang Islam ay itinayo sa lima: ang sumaksi na walang diyos kundi si Allah at na si Muhammad ay Sugo ni Allah, ang panatilihin ang pagdarasal, ang magbayad ng zakah, ang magsagawa ng paglalakbay-banal, at ang mag-ayuno sa buwan ng Ramadan.

Isinalaysay ni Umar ibn al-Khattab na isang estrangherong nakasuot ng napakaputing damit, na walang bakas ng paglalakbay, ang umupo sa harap ng Propeta (ﷺ) at nagtanong sa kanya tungkol sa Islam, pananampalataya at kahusayan sa pagsamba. Nang tanungin tungkol sa pananampalataya, sinabi ng Propeta na ito ay ang maniwala kay Allah, sa Kanyang mga anghel, sa Kanyang mga aklat, sa Kanyang mga sugo at sa Huling Araw, at maniwala sa banal na itinakda, ang mabuti at masama nito. Pagkatapos ay sinabi ng Propeta kay Umar na ang estranghero ay si Gabriel, na dumating upang turuan sila ng kanilang relihiyon.

Iniulat ni Aisha na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): ang sinumang nagpasok sa bagay naming ito ng isang bagay na hindi bahagi nito, ito ay tinatanggihan.

Iniulat ni Aisha na kapag gabi niya kasama ang Propeta (ﷺ), lumalabas ito malapit sa katapusan ng gabi patungo sa al-Baqi, ang libingan ng Madinah. Binabati niya ang mga tao roon bilang tahanan ng mga mananampalataya, sinasabing sasama siya sa kanila kung loloobin ni Allah, at hinihiling kay Allah na patawarin ang mga tao ng al-Baqi.

Iniulat ni Buraida na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): dati ay ipinagbabawal ko sa inyo ang pagdalaw sa mga libingan, ngunit maaari na ninyong dalawin ang mga ito ngayon.

“Nagsabi ang Panginoon ninyo: “Dumalangin kayo sa Akin, tutugon Ako sa inyo.” Tunay na ang mga nagmamalaki sa palayo [pagbukod-tangi sa Akin sa] pagsamba sa Akin ay papasok sa Impiyerno na mga nagpapakaaba.”

“Sa Iyo [lamang] kami sumasamba at sa Iyo [lamang] kami nagpapatulong.”

“Na ang mga masjid ay ukol kay Allāh, kaya huwag kayong manalangin kasama kay Allāh sa isa man.”

Iniulat ni Ali ibn Abi Talib na sa araw ng Khaybar ay ipinagbawal ng Sugo ni Allah (ﷺ) ang pansamantalang kasal at ang pagkain ng karne ng mga alagang asno.

Sinabi ni Ali kay Ibn Abbas na noong panahon ng Khaybar ay ipinagbawal ng Propeta (ﷺ) ang pansamantalang kasal (mut'a) at ang pagkain ng karne ng asno.

Iniulat ni Ali ibn Abi Talib na ipinagbawal ng Sugo ni Allah (ﷺ), sa araw ng Khaybar, ang pansamantalang kasal sa mga babae at ang pagkain ng laman ng mga alagang asno.

Iniulat ni Sabra al-Juhani na sinabi ng Sugo ni Allah (ﷺ): mga tao, pinahintulutan ko kayo noon ng pansamantalang kasal sa mga babae, ngunit ipinagbawal na ito ngayon ni Allah hanggang sa Araw ng Pagkabuhay. Ang sinumang may ganoong asawa ay dapat siyang palayain, at huwag bawiin ang anumang ibinigay niya sa kanya.

Isinalaysay ni Anas na ang sanggol na anak ng Propeta (ﷺ) na si Ibrahim ay nasa kanyang mga huling hininga, at napuno ng luha ang mga mata ng Propeta. Nagtanong si Abd al-Rahman ibn Awf nang may pagtataka kung siya man ay umiiyak. Sumagot siya na ito ay awa. Pagkatapos ay lalo siyang umiyak at sinabing lumuluha ang mga mata at nagdadalamhati ang puso, ngunit ang sinasabi lamang natin ay ang nakalulugod sa ating Panginoon, at na nalulungkot sila sa paghihiwalay kay Ibrahim.

Isinalaysay ni Abdullah ibn Mas'ud na sinabi ng Propeta (ﷺ) na ang sinumang sumasampal sa kanyang mga pisngi, pumupunit sa kanyang damit at sumisigaw ng mga hiyaw ng panahon bago ang Islam ay hindi kabilang sa atin.

“Gumugol kayo ayon sa landas ni Allāh at huwag kayong magbulid sa pamamagitan ng mga kamay ninyo [sa mga sarili] sa kasawian. Gumawa kayo ng maganda; tunay na si Allāh ay umiibig sa mga tagagawa ng maganda.”

“O mga sumampalataya, huwag kayong gumamit sa mga yaman ninyo sa pagitan ninyo sa kawalang-kabuluhan, maliban na ito ay maging isang kalakalan ayon sa pagkakaluguran mula sa inyo. Huwag kayong pumatay sa mga sarili ninyo; tunay na si Allāh laging sa inyo ay Maawain.”

Sa isang talumpati sa Assembly of Experts (Majlis-e Khobregan) noong 27 Esfand 1383 (17 Marso 2005), sinabi ni Ayatollah Ali Khamenei, isang nangungunang hurista ng Shia, na sa kanyang pananaw ang qama-zani, ang paghiwa sa ulo gamit ang talim bilang pagdadalamhati, ay tiyak na salungat sa Sharia noon at ngayon. Sinabi niya na inihayag niya ito at sinuportahan siya ng matataas na iskolar. Idinagdag niya na, kahit hindi pa ito ipinagbabawal, hindi ito obligatoryo.

“Ang mga nangungunang kauna-unahan kabilang sa mga tagalikas at mga tagaadya at ang mga sumunod sa kanila ayon sa paggawa ng maganda ay nalugod si Allāh sa kanila at nalugod sila sa Kanya. Naghanda Siya para sa kanila ng mga hardin na dumadaloy mula sa ilalim ng mga ito ang mga ilog bilang mga mananatili sa mga ito magpakailanman. Iyon ang pagkatamong sukdulan.”

“Talaga ngang nalugod si Allāh sa mga mananampalataya noong nangangako sila ng katapatan sa iyo [O Propeta Muḥammad] sa ilalim ng punong-kahoy sapagkat nakaalam Siya sa nasa mga puso nila kaya naman nagpababa Siya ng katahimikan sa kanila at gumantimpala Siya sa kanila ng isang pagpapawaging malapit,”

“[May bahagi] para sa mga maralitang tagalikas, na mga pinalisan mula sa mga tahanan nila at mga yaman nila, habang naghahangad ng isang kabutihang-loob mula kay Allāh at isang pagkalugod, at nag-aadya kay Allāh at sa Sugo Niya. Ang mga iyon ay ang mga tapat. Ang mga namalagi sa tahanan [sa Madīnah] at pananampalataya bago pa ng mga iyon ay umiibig sa sinumang lumikas kanila, hindi nakatatagpo sa mga dibdib nila ng isang pangangailangan sa anumang ibinigay sa mga iyon, at nagtatangi [sa mga iyon] higit sa mga sarili nila, kahit pa man sa kanila ay may kadahupan. Ang sinumang ipinagsasanggalang sa kasakiman ng sarili niya, ang mga iyon ay ang mga magtatagumpay [sa landas nila]. Ang mga dumating matapos na nila ay nagsasabi: “Panginoon namin, magpatawad Ka sa amin at sa mga kapatid namin na nauna sa amin sa pananampalataya at huwag Kang maglagay sa mga puso namin ng isang pagkamuhi sa mga sumampalataya. Panginoon namin, tunay na Ikaw ay Mahabagin, Maawain.””

Iniulat ni Abu Hurayra na may humiling sa Sugo ni Allah (ﷺ) na sumpain ang mga sumasamba sa maraming diyos. Sumagot siya na hindi siya isinugo bilang isang sumusumpa, kundi bilang isang awa.

Iniulat ni Abu Said al-Khudri na sinabi ng Propeta (ﷺ): huwag ninyong laitin ang aking mga kasamahan. Kung gumugol ang sinuman sa inyo ng gintong kasinlaki ng Bundok Uhud, hindi ito aabot sa isang mudd, o kahit kalahati nito, ng ginugol ng isa sa kanila.

Tinanong ni Ibn al-Hanafiyya, anak ni Ali, ang kanyang ama kung sino ang pinakamabuti sa mga tao pagkatapos ng Sugo ni Allah (ﷺ). Sumagot si Ali na si Abu Bakr, pagkatapos ay si Umar. Sa takot na pangalanan ni Ali si Uthman sa susunod, nagtanong siya: pagkatapos ay ikaw? Sumagot si Ali na siya ay isang lalaki lamang sa gitna ng mga Muslim.

Sa isang mahabang ulat mula kay Aisha, si Ali, na hindi nagbigay ng kanyang panunumpa sa loob ng anim na buwan ng buhay ni Fatima matapos mamatay ang Propeta (ﷺ), ay naghangad ng pakikipagkasundo kay Abu Bakr nang mamatay na ito. Ipinatawag niya si Abu Bakr, at dumating si Abu Bakr sa kanya. Sinabi ni Ali na alam ng pamilya ang kahigitan ni Abu Bakr at ang ibinigay sa kanya ni Allah, at hindi nila ito kinaiinggitan, ngunit hindi sila kinonsulta ni Abu Bakr, at inakala nilang may karapatan sila sa bagay na iyon dahil sa kanilang pagkakamag-anak sa Sugo (ﷺ). Umiyak si Abu Bakr at sinabing ang kabaitan sa mga kamag-anak ng Sugo (ﷺ) ay higit na mahal sa kanya kaysa sa kabaitan sa sarili niyang mga kamag-anak. Ibinigay ni Ali ang kanyang panunumpa ng katapatan sa kanya noong hapong iyon at pinuri sa publiko ang karapatan ni Abu Bakr. Natuwa ang mga Muslim at muling lumapit kay Ali. Ang parehong ulat ay nagsisimula sa kahilingan ni Fatima tungkol sa kanyang mana; ang bahaging iyon ay tinatalakay sa pahinang ‘Nagalit ba si Fatima kay Abu Bakr?’.

Iniulat ni Ibn Abbas na nang ihimlay ang bangkay ni Umar at ipanalangin siya ng mga tao, dumating si Ali, humingi ng awa ni Allah para kay Umar at sinabing walang sinumang ang mga gawa ay higit na mahal sa kanya na dalhin sa pakikipagkita kay Allah kaysa sa mga gawa ni Umar. Sinabi ni Ali na palagi niyang inaakala na ilalagay ni Allah si Umar kasama ng kanyang dalawang kasama, dahil madalas niyang marinig ang Propeta (ﷺ) na nagsasabi: ako, si Abu Bakr at si Umar ay umalis; ako, si Abu Bakr at si Umar ay pumasok.

Nang tanungin tungkol sa bagay na ito noong 2010, ipinasya ni Ayatollah Ali Khamenei na ipinagbabawal ang pag-insulto sa mga pigura at simbolong iginagalang ng karamihan sa mga Muslim, kabilang ang asawa ng Propeta (ﷺ) na si Aisha, at pinalawak niya ang pasya sa mga asawa ng lahat ng propeta.

“O mga sumampalataya, tumalima kayo kay Allāh at tumalima kayo sa Sugo at sa mga may katungkulan mula sa inyo. Kaya kung naghidwaan kayo sa isang bagay ay sumangguni kayo kay Allāh at sa Sugo, kung kayo ay sumasampalataya kay Allāh at sa Huling Araw. Iyon ay higit na mabuti at higit na maganda sa pagsasakatuparan.”

“Sa araw na ito bumuo Ako para sa inyo ng Relihiyon ninyo, lumubos Ako sa inyo ng biyaya Ko at nalugod Ako para sa inyo sa Islām bilang relihiyon.”

“Si Muḥammad ay hindi ama ng isa sa mga lalaki ninyo, subalit ang Sugo ni Allāh at ang pangwakas sa mga propeta. Laging si Allāh sa bawat bagay ay Maalam.”

Tinanong ni Abu Juhayfa si Ali kung may iba pa bang aklat ang pamilya bukod sa Qur'an. Sinabi ni Ali na wala: ang Aklat lamang ni Allah, ang pang-unawang ibinibigay ni Allah sa isang Muslim, at ang nasa pirasong papel na ito. Naglalaman ang papel ng mga tuntunin tungkol sa bayad-dugo, sa pagtubos sa mga bihag, at isang pasya tungkol sa ganti (qisas).

Iniulat ni Ali ibn Abi Talib na sinabi ng Propeta (ﷺ): kung isang araw na lamang ng mundong ito ang natitira, magbabangon si Allah ng isang lalaki mula sa aking pamilya na pupuno sa lupa ng katarungan gaya ng pagkapuno nito ng pang-aapi.

Isinulat ni Algar na malaki ang papel ng pamimilit sa mga unang yugto ng pagsisikap ng estadong Safavid, ngunit higit pa ang naging sangkap sa pangmatagalang pagbabago sa Persia. Nang sakupin ang Tabriz noong 1501, isang lungsod na mga dalawang-katlo ng mga tao ay sumusunod sa mga paaralan ng batas na sinusunod ng karamihan sa mga Muslim noong panahong iyon, nagbanta si Shah Ismail ng kamatayan sa sinumang tututol sa ritwal ng pagdarasal ng Twelver sa pangunahing masjid, at ipinatiyak sa kanyang mga sundalo na walang sinumang magsasalita laban sa pagsumpa sa unang tatlong kalipa. Pinilit ng mga pangkat ng propesyonal na tagasumpa, ang mga tabarra'iyan, ang mga tao na sumpain sila, kung hindi ay kamatayan. Pinatay sa maraming lugar ang mga kilalang tagasunod ng mas matatandang paaralan, nagkaroon ng mga masaker sa Shiraz at Yazd, at marami sa kanilang mga iskolar ang umalis. Kaunti lamang ang kilalang iskolar ng Twelver sa Persia noong panahong iyon, kahit sa Qom at Kashan, at dinala ang mga Arabeng iskolar mula sa Jabal Amil, kabilang si Ali al-Karaki, upang ituro ang bagong pananampalataya. Idinaragdag ni Algar na unti-unti at di-pantay ang proseso, at na pagsapit ng katapusan ng dekada 1500 ay halos naglaho na ang mas matatandang paaralan sa karamihan ng mga gitnang nasasakupan.

Isinulat ni Matthee na noong 1501 ay sinimulan ni Ismail, na halos labinlimang taong gulang pa lamang, ang pamamahalang Safavid sa pamamagitan ng pagpoproklama sa sarili bilang shah sa Tabriz, at itinakda ang paniniwalang Twelver bilang opisyal na pananampalataya ng kaharian. Tinakot ng kanyang mga mandirigma ang karamihang hindi Twelver na populasyon ng mga hangganan, na pinipilit ang mga tao na itakwil sa publiko ang unang tatlong kalipa, at ang mga sumusunod sa mas matatandang paaralan ay inusig, pinalayas o pinatay. Sa ilalim ng kanyang anak na si Tahmasp, gumamit ang estado ng mga panrelihiyong propagandista, ang mga tabarra'iyan, upang laitin sila. Inanyayahan ni Ismail ang mga iskolar mula sa Jabal Amil, kabilang si Ali al-Karaki (namatay 1533), sa Persia kapalit ng lupa, salapi at matataas na posisyon. Inilalarawan din ni Matthee ang pagkatalo ng hukbong Safavid sa mga Ottoman sa Chaldiran noong 1514.

Isinulat ni Savory na ang isa sa mga unang gawa ni Ismail, ang paggawa sa ritong Twelver bilang opisyal na relihiyon ng bagong estado, ay walang nauna sa kasaysayan ng mga estadong Islamiko. May pakinabang din ito sa pulitika: inihiwalay nito ang bagong estado sa mga makapangyarihang kapitbahay nito, ang imperyong Ottoman sa kanluran at ang kompederasyong Uzbek sa silangan. Pinangangalanan niya bilang ikalawang malaking suliranin kung paano pababalik-loobin ang isang populasyong sa pangalan lamang sumusunod sa mga paaralang sinusunod ng karamihan sa mga Muslim, at inilalarawan ang tagumpay ng mga Ottoman laban kay Ismail sa Chaldiran noong 1514.

Pinag-aaralan ang papel ng mga iskolar ng Jabal Amil, sa kasalukuyang timog Lebanon, sa paggawa sa paniniwalang Twelver bilang relihiyon ng estado ng Persia sa ilalim ng mga Safavid. Ayon sa ulat ni Algar (na sinisipi si Abisaab, pp. 16-17), hindi sinang-ayunan ng mga iskolar na iyon ang marahas na pamamaraan ng mga mandirigmang Safavid at inakala nilang mas mabisa ang kanilang sariling karunungan at pakikipagtalo, bagaman hindi nila itinakwil ang gawain ng mga tabarra'iyan.

Nang sakupin ang Tabriz, iniutos ni Ismail na basahin sa khutba ang mga pangalan ng labindalawang Imam, at sumpain sina Abu Bakr, Umar at Uthman sa mga pamilihan, at kamatayan ang parusa sa sinumang tumanggi. Idinaragdag ni Rumlu na kaunti lamang ang alam ng mga tao noon tungkol sa paaralang Ja'fari, at kulang ang mga aklat tungkol dito.

Inilalarawan ang pagsumpa sa unang tatlong kalipa sa unang Biyernes matapos sakupin ni Ismail ang Tabriz noong 1501, na may isang opisyal na may dalang palakol, ang tabarra'i, sa masjid, at isang tabarra'i sa bawat pangunahing lungsod ng lalawigan. Idinaragdag ni Algar na ipinagbawal ang pagsumpa pagkatapos ng panawagan sa pagdarasal sa ilalim ni Naser al-Din Shah (1848-96), at na maingat nang iniiwasan ngayon ang mapanlait na pagbanggit sa mga kalipa sa opisyal na pananalita ng Islamic Republic.

“Walang pamimilit sa relihiyon. Luminaw nga ang pagkagabay sa pagkalisya. Kaya ang sinumang tumatangging sumampalataya sa nagpapakadiyos at sumasampalataya kay Allāh ay nakakapit nga sa hawakang pinakamatibay na walang pagkalamat para rito. Si Allāh ay Madinigin, Maalam.”

“O mga sumampalataya, tumalima kayo kay Allāh at tumalima kayo sa Sugo at sa mga may katungkulan mula sa inyo. Kaya kung naghidwaan kayo sa isang bagay ay sumangguni kayo kay Allāh at sa Sugo, kung kayo ay sumasampalataya kay Allāh at sa Huling Araw. Iyon ay higit na mabuti at higit na maganda sa pagsasakatuparan.”

“O mga sumampalataya, tumalima kayo kay Allāh at tumalima kayo sa Sugo at sa mga may katungkulan mula sa inyo. Kaya kung naghidwaan kayo sa isang bagay ay sumangguni kayo kay Allāh at sa Sugo, kung kayo ay sumasampalataya kay Allāh at sa Huling Araw. Iyon ay higit na mabuti at higit na maganda sa pagsasakatuparan.”

Iniulat ni Ubayda na sinabi ni Ali sa mga tao ng Iraq na humatol gaya ng dati nilang paghatol, dahil ayaw niya ng pagkakaiba-iba, hanggang magkaisa ang mga tao bilang iisang grupo o mamatay siya gaya ng pagkamatay ng kanyang mga kasamahan.

Iniulat ni Zayd ibn Arqam na sa isang painuman na tinatawag na Khumm, sa pagitan ng Makkah at Madinah, pinuri ng Propeta (ﷺ) si Allah at sinabing nag-iiwan siya ng dalawang mabibigat na bagay sa mga tao: ang Aklat ni Allah, na naglalaman ng tamang patnubay at liwanag, kaya mahigpit na hawakan ito; at ang mga tao ng kanyang sambahayan, na pinaaalalahanan ang mga tao ng kanilang mga tungkulin sa mga kasapi ng kanyang pamilya. Sinabi ni Zayd na ang mga asawa ng Propeta (ﷺ) ay kabilang sa kanyang sambahayan, ngunit ang sambahayang tinutukoy dito ay ang mga ipinagbabawal ang kawanggawa: ang pamilya ni Ali, ni Aqil, ni Ja'far at ni al-Abbas.