Bakit naghuhugas at nagpapatirapa sa lupa ang mga Muslim sa panalangin? Ganito ba manalangin si Jesus?

“O mga sumampalataya, kapag tumayo kayo patungo sa pagdarasal ay maghugas kayo ng mga mukha ninyo, mga kamay ninyo hanggang sa mga siko – magpahid kayo sa mga ulo ninyo – at mga paa ninyo hanggang sa mga bukungbukong. Kung kayo ay kailangang-maligo ay maligo kayo. Kung kayo ay mga may-sakit o nasa isang paglalakbay, o dumating ang isa sa inyo mula sa dumihan, o sumaling kayo ng mga babae saka hindi kayo nakatagpo ng tubig, ay magsadya kayo sa isang lupang kaaya-aya saka magpahid kayo sa mga mukha ninyo at mga kamay ninyo [ng alikabok] mula roon. Hindi nagnanais si Allāh na maglagay sa inyo ng anumang pagkaasiwa, subalit nagnanais Siya na dumalisay sa inyo at lumubos sa pagpapala Niya sa inyo, nang sa gayon kayo ay magpapasalamat [sa Kanya].”

“O mga sumampalataya, yumukod kayo, magpatirapa kayo, sumamba kayo sa Panginoon ninyo, at gumawa kayo ng kabutihan nang sa gayon kayo ay magtatagumpay.”

“Kaya kapag nagwakas kayo sa pagdarasal ay bumanggit kayo kay Allāh nang nakatayo, o nakaupo, o [nakahiga] sa mga tagiliran ninyo. Kaya kapag napanatag kayo ay magpanatili kayo ng pagdarasal. Tunay na ang pagdarasal, laging para sa mga mananampalataya, ay isang atas na tinakdaan ng panahon.”

Isinalaysay ni Talha ibn Ubaydullah na may isang lalaki mula sa Najd na nagtanong sa Propeta (ﷺ) tungkol sa Islam. Sinabi sa kanya: limang pagdarasal sa isang araw at gabi, ang pag-aayuno sa Ramadan, at ang zakah, at ang anumang higit pa ay kusang-loob. Umalis ang lalaki na nagsasabing hindi siya gagawa nang higit o kulang, at sinabi ng Propeta na magtatagumpay siya kung nagsasabi siya ng totoo.

Isinalaysay ni Malik ibn al-Huwayrith na siya at ang iba pang mga binata ay nanatili kasama ng Propeta (ﷺ) sa loob ng dalawampung araw. Nang pauwiin niya sila upang turuan ang kanilang mga pamilya, sinabi niya sa kanila: magdasal kayo gaya ng nakita ninyong pagdarasal ko.

“At lumakad siya nang kaunti sa unahan, at nagpatirapa, at nanalangin, na nagsasabi, Ama ko, kung maaari, ay lumampas sa akin ang sarong ito: gayunma'y huwag ang ayon sa ibig ko, kundi ang ayon sa ibig mo.”

“At lumakad siya nang kaunti sa unahan, at nagpatirapa sa lupa, at nanalangin na, kung maaari, ay lumampas sa kanya ang oras.”

“Na nagsasabi, Ama, kung ibig mo, ilayo mo sa akin ang sarong ito: gayunma'y huwag ang aking kalooban, kundi ang iyo ang mangyari.”

“At nagpatirapa si Abram: at nakipag-usap sa kanya ang Diyos, na nagsasabi,”

“At sila'y nagpatirapa, at sinabi, O Diyos, ang Diyos ng mga espiritu ng lahat ng laman, magkakasala ba ang isang tao, at magagalit ka ba sa buong kapisanan?”

“At umalis sina Moises at Aaron mula sa harap ng kapulungan patungo sa pintuan ng tabernakulo ng kapisanan, at sila'y nagpatirapa: at napakita sa kanila ang kaluwalhatian ng PANGINOON.”

“At hinapak ni Josue ang kanyang mga damit, at nagpatirapa sa lupa sa harap ng kaban ng PANGINOON hanggang sa kinahapunan, siya at ang matatanda ng Israel, at naglagay sila ng alabok sa kanilang mga ulo.”

“Kaya umahon si Ahab upang kumain at uminom. At umahon si Elias sa taluktok ng Carmelo; at siya'y yumukod sa lupa, at inilagay ang kanyang mukha sa pagitan ng kanyang mga tuhod,”

“Sapagkat sina Aaron at ang kanyang mga anak ay maghuhugas ng kanilang mga kamay at ng kanilang mga paa roon: Kapag sila'y pumapasok sa tabernakulo ng kapisanan, ay maghuhugas sila ng tubig, upang hindi sila mamatay; o kapag sila'y lumalapit sa dambana upang maglingkod, upang magsunog ng handog na pinaraan sa apoy sa PANGINOON: Kaya maghuhugas sila ng kanilang mga kamay at ng kanilang mga paa, upang hindi sila mamatay: at ito'y magiging palatuntunan sa kanila magpakailanman, sa kanya at sa kanyang binhi sa buong panahon ng kanilang mga salinlahi.”

“At sina Moises at Aaron at ang kanyang mga anak ay naghugas ng kanilang mga kamay at ng kanilang mga paa roon: Kapag sila'y pumapasok sa tolda ng kapisanan, at kapag sila'y lumalapit sa dambana, ay naghuhugas sila; gaya ng iniutos ng PANGINOON kay Moises.”

“At sinabi niya, Huwag kang lumapit dito: hubarin mo ang iyong panyapak sa iyong mga paa, sapagkat ang dakong iyong kinatatayuan ay banal na lupa.”

“Nang magkagayo'y sinabi sa kanya ng Panginoon, Hubarin mo ang iyong mga panyapak sa iyong mga paa: sapagkat ang dakong iyong kinatatayuan ay banal na lupa.”

“tunay na Ako ay ang Panginoon mo. Kaya maghubad ka ng mga panyapak mo; tunay na ikaw ay nasa pinabanal na lambak ng Ṭuwā.”

“O magsiparito kayo, tayo'y magsisamba at magsiyukod: tayo'y magsiluhod sa harap ng PANGINOON na Maylalang sa atin.”

“At nang maalaman ni Daniel na ang kasulatan ay napirmahan na, siya'y pumasok sa kanyang bahay; at ang kanyang mga dungawan sa kanyang silid ay bukas sa dakong Jerusalem, at siya'y lumuluhod nang tatlong ulit isang araw, at nananalangin, at nagpapasalamat sa harap ng kanyang Diyos, gaya ng kanyang ginagawa nang una.”

“Sa gabi, at sa umaga, at sa katanghalian, ako'y dadaing at hihibik: at kanyang didinggin ang aking tinig.”

“Ngunit ang bawat babaing nananalangin o nanghuhula nang walang takip ang ulo ay nagpapahiya sa kanyang ulo: sapagkat iyon ay gaya rin ng siya'y inahitan. Sapagkat kung ang babae ay hindi nagtatakip, ay pagupitan na rin siya: ngunit kung kahihiyan sa babae ang pagupitan o ahitan, ay magtakip siya.”

“Sapagkat ang nararapat ninyong sabihin ay, Kung loobin ng Panginoon, kami ay mabubuhay, at gagawin namin ito, o iyon.”