Pse mesazhi i fundit i Allahut do të vinte në Arabinë e shekullit të 7-të?

“Allahu e di më mirë se kujt ia jep mesazhin e Vet.”

“Ne të kemi dërguar ty me të Vërtetën, për të sjellë lajme të mira dhe për të paralajmëruar; nuk ka pasur asnjë popull që të mos i ketë ardhur paralajmërues.”

“Çdo populli Ne i çuam një të dërguar (që u thoshte): “Adhuroni Allahun dhe shmangni idhujt!” Disa prej tyre Allahu i shpuri në rrugë të drejtë e disa e merituan të mbeten në humbje. Andaj, udhëtoni nëpër botë të shihni se si ishte fundi i përgënjeshtruesve!”

“Çdo popull ka pasur të dërguar. Dhe, kur atyre t’u vijë i dërguari (Ditën e Gjykimit), do të gjykohet midis tyre me të drejtë dhe nuk do t’u bëhet asnjë padrejtësi.”

“Edhe para teje (o Muhamed) Ne kemi nisur të dërguar, për disa prej të cilëve të kemi treguar ty e për disa të tjerë nuk të kemi treguar. Asnjë i dërguar nuk mund të sjellë ndonjë mrekulli, veçse me lejen e Allahut. Dhe kur të vijë urdhri i Allahut, do të gjykohet me drejtësi e atëherë, jobesimtarët kokëfortë do të shkatërrohen.”

“Ata thonë: Ai e ka trilluar atë! Jo, ajo është e Vërteta nga Zoti yt për të paralajmëruar popullin, të cilit para teje nuk i ka ardhur kurrfarë paralajmëruesi, që të shkojë në rrugë të drejtë.”

“që të paralajmërosh një popull, paraardhësit e të cilit nuk ishin të paralajmëruar, prandaj këta janë të pakujdesshëm.”

E shpjegon “një popull, paraardhësit e të cilit nuk ishin të paralajmëruar” si arabët, sepse asnjë paralajmërues nuk u kishte ardhur atyre para Profetit (ﷺ). Shton se përmendja vetëm e tyre nuk i përjashton të tjerët, ashtu si përmendja e disa anëtarëve të një grupi nuk e anulon një pohim të përgjithshëm. Ai i referohet ajeteve dhe haditheve të transmetuara gjerësisht për dërgimin e tij te të gjithë, të shtjelluara te 7:158.

Transmeton nga Katadeja: populli për të cilin bëhet fjalë janë kurejshët, një popull që nuk dinte shkrim e lexim, të cilit nuk i erdhi asnjë paralajmërues para Muhamedit (ﷺ). Transmeton gjithashtu nga Ibn Abbasi dhe Mukatili: ata janë njerëzit e periudhës së ndërmjetme (fetra) midis Jezusit dhe Muhamedit. Një mendim i tretë: prova e Allahut qëndronte kundër tyre përmes paralajmërimit të të dërguarve të mëparshëm, edhe pse ata nuk kishin parë një të dërguar.

Xhabir ibn Abdullahu transmeton se Profeti (ﷺ) përmendi pesë gjëra që iu dhanë atij dhe që nuk iu dhanë asnjë profeti para tij. E fundit prej tyre: çdo profet i mëparshëm u dërgua vetëm te populli i vet, por ai u dërgua te gjithë njerëzimi.

“Ne nuk kemi çuar asnjë të dërguar, përveçse në gjuhën e popullit të tij, për t’u shpjeguar atyre (shpalljet e Zotit). Allahu e shpie në humbje kë të dojë dhe e udhëzon në rrugë të drejtë kë të dojë. Ai është i Plotfuqishmi dhe i Urti.”

“Thuaj (o Muhamed): “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, i Atij që i përket sundimi i qiejve dhe i Tokës. Nuk ka zot tjetër të vërtetë veç Atij; Ai jep jetë dhe vdekje, prandaj besoni në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, Profetin që nuk di shkrim e lexim e që beson në Allahun dhe Fjalët e Tij! Shkoni pas tij, që të jeni në rrugën e drejtë!””

“Ne të kemi dërguar ty (o Muhamed) vetëm si sjellës të lajmit të mirë dhe paralajmërues për të gjithë njerëzimin, por shumica e njerëzve nuk dinë.”

“Dhe Ne nuk të kemi dërguar ty (o Muhamed), veçse si mëshirë për botët.”

“Ky Kuran më është shpallur, në mënyrë që nëpërmjet tij t’ju tërheq vërejtjen juve dhe kujtdo që i përcillet.”

“Muhamedi nuk është babai i askujt prej burrave tuaj, por është i Dërguari i Allahut dhe vula e profetëve; Allahu është i Gjithëdijshëm për çdo gjë.”

“Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.”

Zejd ibn Thabiti transmeton se pasi u vranë në Jemame shumë nga ata që e dinin Kuranin përmendësh, Ebu Bekri i kërkoi ta mblidhte Kuranin në një vëllim të vetëm, duke i kujtuar se ai e shkruante shpalljen për të Dërguarin e Allahut. Zejdi e mblodhi nga copa të shkruara dhe nga kujtesa e njerëzve, dhe kopja e përfunduar kaloi nga Ebu Bekri te Omeri e pastaj te Hafsa.

Dy fletë pergamene që mbartin pjesë të sureve 18 deri në 20 me shkrimin e hershëm hixhazi. Në vitin 2015 Njësia e Përshpejtuesit Radiokarbonik të Oksfordit e dati pergamenën midis viteve 568 dhe 645 e.s., me probabilitet 95,4 për qind, një hapësirë kohe që përfshin jetën e Profetit (ﷺ) (rreth 570-632). Përveç disa pikave të vogla drejtshkrimi, teksti në fletë është teksti i atyre sureve ashtu siç i ka Kurani sot.

Një studim i palimpsestit të Sanasë (Sanaa 1), një dorëshkrim teksti i parë i fshirë i të cilit gjendet nën një tekst standard të mëvonshëm. Një fletë u datua me radiokarbon, me probabilitet të lartë, para vitit 671 e.s. Autorët argumentojnë se teksti i poshtëm i fshirë është kodiku i një sahabiu, i llojit që burimet e hershme myslimane thonë se ekzistonte para kopjes standarde të Othmanit, dhe se dëshmitë e mbështesin transmetimin se teksti standard shkon deri te Othmani. Arrijnë në përfundimin se teksti standard e riprodhon recitimin e Profetit (ﷺ) më besnikërisht se teksti i poshtëm.

“Kur Ibrahimi dhe Ismaili ngritën themelet e Qabes, u lutën: O Zoti ynë! Pranoje prej nesh (këtë vepër)! Me të vërtetë, Ti je Ai që dëgjon dhe di gjithçka!”

“O Zoti ynë! Na bëj të përulur ndaj Teje! Bëj që edhe pasardhësit tanë të jenë të përulur ndaj Teje! Tregona ritet e Haxhit dhe pranoje pendimin tonë, se, pa dyshim, Ti je Pranuesi i pendimit, Mëshirëploti!”

“O Zoti ynë! Dërgo tek ata një të dërguar nga gjiri i tyre, që t’u lexojë shpalljet e Tua, t’ua mësojë Librin dhe Urtësinë (rregullat e fesë) e t’i pastrojë (nga gjynahet)! Vërtet, Ti je i Plotfuqishmi dhe i Urti!”

“Po kështu, (për të plotësuar mirësinë Time ndaj jush) ju kam sjellë një të Dërguar, nga mesi juaj, i cili ju lexon shpalljet Tona, ju pastron (nga gjynahet), ju mëson Librin (Kuranin) e Urtësinë (rregullat e fesë) dhe ju mëson ato gjëra që nuk i keni ditur.”

“Me të vërtetë, Faltorja e parë e ngritur për njerëzit, është ajo në Bekkë (Mekë), e bekuar dhe udhërrëfyese për popujt. Në të ka shenja të qarta (që janë): vendi i Ibrahimit (mekami Ibrahim); (fakti që) kush hyn në të është i sigurt; dhe vizita (për haxh) e kësaj Faltoreje (e cila është detyrë) për këdo që ka mundësi ta përballojë rrugën. E kush nuk beson, Allahu nuk ka nevojë për askënd.”

Shpjegon se Ibrahimi u lut për banorët e Vendit të Shenjtë në Mekë, duke i kërkuar Allahut të dërgonte mes tyre një të dërguar prej tyre, domethënë nga pasardhësit e vetë Ibrahimit. Mendon se kjo lutje e pranuar përputhej me atë që Allahu e kishte caktuar tashmë: Muhamedin (ﷺ), të dërguar si i dërguar mes popullit që nuk dinte shkrim e lexim dhe te ata, dhe te të gjithë popujt joarabë, nga njerëzit dhe xhindet.

“Sikur t’i kishte zbritur ky Kuran ndonjë njeriu të madh prej njërit nga këto dy qytete! Vallë, a mos janë ata që e ndajnë mëshirën e Zotit tënd?”

“Allahu e di më mirë se kujt ia jep mesazhin e Vet.”

“O njerëz! Në të vërtetë, Ne ju krijuam ju prej një mashkulli dhe një femre dhe ju bëmë popuj e fise, për ta njohur njëri tjetrin. Më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që i frikësohet më shumë Atij. Vërtet, Allahu është i Gjithëdijshëm dhe për Atë asgjë nuk është e fshehtë.”

“Kur Allahu e provoi Ibrahimin me disa urdhërime, të cilat ai i plotësoi, Allahu i tha: “Unë do të të bëj ty imam (prijës) të njerëzve!” - “Po pasardhësit e mi?” - pyeti ai. Allahu tha: “Premtimi Im nuk i përfshin të padrejtët.””

Ebu Hurejra transmeton një thënie më të gjatë të Profetit (ﷺ) për veprat e mira dhe shpërblimin e tyre. Ndër to: kush ndjek një rrugë në kërkim të dijes, Allahu ia lehtëson një rrugë drejt Xhenetit; dhe kur njerëzit mblidhen në një xhami për të lexuar Kuranin dhe për ta studiuar së bashku, mbi ta zbret qetësia, i mbulon mëshira dhe i rrethojnë engjëjt. Mbyllet: kë e mbajnë prapa veprat e tij, nuk do ta shtyjë përpara prejardhja e tij.

“Ky Kuran më është shpallur, në mënyrë që nëpërmjet tij t’ju tërheq vërejtjen juve dhe kujtdo që i përcillet.”

“Ne të kemi dërguar ty (o Muhamed) vetëm si sjellës të lajmit të mirë dhe paralajmërues për të gjithë njerëzimin, por shumica e njerëzve nuk dinë.”

“Çdo populli Ne i çuam një të dërguar (që u thoshte): “Adhuroni Allahun dhe shmangni idhujt!” Disa prej tyre Allahu i shpuri në rrugë të drejtë e disa e merituan të mbeten në humbje. Andaj, udhëtoni nëpër botë të shihni se si ishte fundi i përgënjeshtruesve!”

“Vërtet, ti (Muhamed) nuk mund të udhëzosh kë të duash, por është Allahu Ai që udhëzon kë të dëshirojë. Ai i njeh më mirë ata që janë të udhëzuar.”

“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”