Përgjigje e shkurtër
Islami u jep njerëzve të vet një emër: mysliman. Kurani thotë se vetë Allahu (﷾) i quajti myslimanë. U thotë besimtarëve të mbahen fort së bashku për litarin e Allahut (﷾) dhe të mos ndahen. I thotë Profetit (ﷺ) se ai nuk ka të bëjë fare me ata që e shndërrojnë fenë e tyre në sekte. Edhe emrat e nderuar të sahabëve të Profetit (ﷺ), ensarët e Medinës dhe muhaxhirët e Mekës, nuk u lejuan të bëhen thirrje rivale. Kur dy burra i thirrën si thirrje partie në një grindje, Profeti (ﷺ) i ndaloi. Pra një mysliman nuk ka nevojë për asnjë etiketë tjetër. Mysliman është i gjithë titulli.
Shpjegimi i plotë
Një emër i dhënë nga Allahu (﷾)
Kurani thotë se vetë Allahu (﷾) i quajti besimtarët myslimanë, para Kuranit dhe në të. Ajeti thotë ‘Ai’. Shumica e komentuesve, mes tyre Ibn Abbasi, e lexojnë këtë si Allahun (﷾). Ibn Abbasi ishte kushëri dhe sahab i Profetit (ﷺ) në shekullin e 7-të. Në çdo rast, emri vjen nga shpallja.
“Luftoni në rrugën e Allahut, ashtu si duhet luftuar. Ai ju ka zgjedhur dhe nuk ju ka vënë asnjë barrë në fenë tuaj, fenë e babait tuaj, Ibrahimit. Ai ju ka quajtur ju myslimanë qysh më parë (në Shkrimet e Shenjta) dhe në këtë (Kuran), me qëllim që i Dërguari të jetë dëshmitar mbi ju dhe që ju të jeni dëshmitarë mbi njerëzit e tjerë. Andaj, faleni namazin, jepni zekatin dhe mbështetuni tek Allahu! Ai është Mbrojtësi juaj. Sa Mbrojtës dhe Ndihmës i mrekullueshëm është Ai!”
Krenarë për një emër të vetëm
Kurani e llogarit mes folësve më të mirë atë që i fton njerëzit te Allahu (﷾) dhe bën mirë. Ai thotë hapur se është nga ata që i përulen Allahut (﷾) në Islam, një mysliman. Asnjë etiketë tjetër nuk i shtohet.
“E kush flet më bukur se ai që i fton njerëzit drejt Allahut, bën vepra të mira dhe thotë: “Unë, me të vërtetë jam mysliman.””
Urdhri për të mos u ndarë
Kurani i urdhëron besimtarët të mbahen fort së bashku për litarin e Allahut (﷾) dhe të mos ndahen. Litari është një figurë për të mbetur i lidhur me udhëzimin e Tij. Kurani u kujton se Allahu (﷾) ua bashkoi zemrat pasi kishin qenë armiq. I thotë Profetit (ﷺ) se ai nuk ka të bëjë fare me ata që e ndajnë fenë e tyre në sekte, që janë grupe rivale. Ata i përshkruan si parti, secila e kënaqur me atë që ka.
“Të gjithë mbahuni fort për litarin e Allahut (Kuranin) dhe mos u përçani! Kujtoni dhuntinë e Allahut për ju, sepse, kur ishit në armiqësi, Ai i pajtoi zemrat tuaja e, në saje të dhuntisë së Tij, u bëtë vëllezër. Dhe ju ishit buzë greminës së zjarrit, ndërsa Ai ju shpëtoi prej saj. Kështu, Allahu jua shpjegon shpalljet e Veta, që ju të drejtoheni në udhën e drejtë.”
“Me të vërtetë, ti s’ke të bësh fare me ata që e përçajnë fenë e tyre dhe shndërrohen në sekte. Te Allahu është puna e tyre e pastaj Ai do t’u tregojë çfarë patën punuar.”
“Drejtojuni Atij me pendesë, frikësojuni Atij dhe falni namazin e mos u bëni si ata, që i shoqërojnë Atij diçka tjetër (në adhurim), si ata, që fenë e vet e kanë përçarë dhe janë ndarë në grupe, e ku çdo grup është i kënaqur me atë që ka.”
Edhe emrat e nderuar nuk mund të bëhen flamuj
Ensarët ishin myslimanët e Medinës që e pritën Profetin (ﷺ). Muhaxhirët ishin myslimanët që u larguan nga Meka me të. Kurani i lavdëron të dyja grupet me emër (në arabisht, el-muhaxhirun dhe el-ensar). Megjithatë, në një fushatë u ngrit një grindje. Një burrë thirri ensarët dhe një tjetër thirri muhaxhirët. Profeti (ﷺ) e quajti thirrje të kohës së injorancës, kohës para Islamit, dhe u tha t'i lënë. Nëse emrat e sahabëve të tij nuk mund të bëheshin thirrje partie, asnjë emër i mëvonshëm nuk mundet.
“Sa u përket besimtarëve të parë, prej muhaxhirëve dhe ensarëve, Allahu është i kënaqur me ata dhe me të gjithë të tjerët që i pasuan me vendosmëri e përkushtim në besim; edhe ata janë të kënaqur me Atë. Allahu ka përgatitur për ata kopshte nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe ku do të jetojnë përgjithmonë. Kjo është fitorja madhështore!”
Xhabiri transmeton se në një fushatë një muhaxhir e goditi me shaka një burrë nga ensarët. Ensariu thirri ensarët për ndihmë dhe muhaxhiri thirri muhaxhirët. Profeti (ﷺ) doli dhe pyeti pse po ngrinin thirrjen e kohës së injorancës, dhe u tha ta lënë, sepse ishte një thirrje e keqe.
Mysliman, emri i dhënë nga Allahu (﷾)
Kapja të gjithë bashkë pas litarit të Allahut (﷾)
Ndarja e fesë në sekte
Parti, secila e kënaqur me atë që ka
Edhe emrat e nderuar si thirrje partie
Këndvështrime
Pikëpamja islame
Besimtarët mbajnë emrin e vetëm që u dha Allahu (﷾), mysliman. Kurani dhe Profeti (ﷺ) u ndalojnë të ndahen në kampe rivale nën emra të tjerë. Asnjë etiketë, sado e nderuar, nuk mund të bëhet flamur që i ndan.
Kurani thotë se Allahu (﷾) i quajti besimtarët myslimanë, si para Kuranit ashtu edhe në të.
Kurani i urdhëron besimtarët të mbahen fort së bashku për litarin e Allahut (﷾) dhe të mos ndahen.
Kurani i thotë Profetit (ﷺ) se ai nuk ka të bëjë fare me ata që e ndajnë fenë e tyre në sekte.
Kurani e lavdëron atë që thërret te Allahu (﷾) dhe bën mirë. Ai thotë se është nga ata që i përulen Allahut (﷾) në Islam, myslimanët.
Profeti (ﷺ) i ndaloi sahabët të përdornin emrat ensarë dhe muhaxhirë si thirrje rivale. E quajti thirrje të kohës së injorancës.