Përgjigje e shkurtër
Perëndia nuk kishte nevojë të priste, sepse Ai kurrë nuk ka pasur nevojë për një vdekje që të falë. Kurani thotë se Ademi u pendua pasi hëngri nga pema, dhe Allahu (﷾) ia pranoi pendimin. Nuk u desh asnjë flijim dhe askush tjetër nuk pagoi për mëkatin e tij. Sipas shpjegimit të krishterë, Perëndia e dinte që nga koha e Ademit se njerëzit do të mëkatonin, e megjithatë ilaçi erdhi mijëra vjet më vonë. Vetë Bibla e tregon Perëndinë duke falur njerëz që u kthyen tek Ai, shumë kohë para kryqit për të cilin flasin të krishterët. Dhe Perëndia, që është i Plotfuqishëm, mund të falë vetëm me vullnetin e Tij.
Shpjegimi i plotë
Ademi u pendua dhe u fal
Kurani e tregon historinë e Ademit pa asnjë borxh që mbetet në pritje. Ademi dhe gruaja e tij e pranuan gabimin e tyre dhe kërkuan falje. Allahu (﷾) i mësoi Ademit fjalë pendimi, ia pranoi pendimin, e zgjodhi dhe e udhëzoi. Mëkati mbaroi aty ku filloi, dhe askujt tjetër nuk iu kërkua të paguante për të.
“Ata thanë: “O Zoti ynë! Ne e kemi futur veten në gjynah, prandaj, nëse Ti nuk na fal dhe nuk na mëshiron, ne vërtet që do të jemi nga të humburit”.”
“Ademi mësoi disa fjalë (se si të kërkonte falje) nga Zoti i tij, kështu që Ai ia pranoi pendimin. Sigurisht, Ai i pranon shumë pendimet, Ai është Mëshirëploti.”
“Pastaj, Zoti i tij e zgjodhi atë, ia pranoi pendimin, e udhëzoi”
Rruga e kthimit ishte e hapur për çdo popull
Kurani thotë se çdo popull në tokë pati një paralajmërues. Çdo i dërguar solli të njëjtën thirrje: adhuroni Allahun (﷾) dhe largohuni nga e keqja. Pra asnjë popull midis Ademit dhe Jezusit nuk mbeti pa një rrugë kthimi te Perëndia.
“Ne të kemi dërguar ty me të Vërtetën, për të sjellë lajme të mira dhe për të paralajmëruar; nuk ka pasur asnjë popull që të mos i ketë ardhur paralajmërues.”
“Çdo populli Ne i çuam një të dërguar (që u thoshte): “Adhuroni Allahun dhe shmangni idhujt!” Disa prej tyre Allahu i shpuri në rrugë të drejtë e disa e merituan të mbeten në humbje. Andaj, udhëtoni nëpër botë të shihni se si ishte fundi i përgënjeshtruesve!”
Çfarë thonë të krishterët
Të krishterët përgjigjen se Perëndia e dërgoi Birin e Tij në çastin që kishte zgjedhur, “plotësia e kohës”. Pavli, një misionar i krishterë i shekullit të parë, shkruan për “faljen e mëkateve të kryera më parë, me durimin e Perëndisë”. Shumë e lexojnë këtë si falje paraprake për ata që jetuan para kryqit. Për vuajtjen, Pavli thotë se besimtarët ende rënkojnë ndërsa presin “shpengimin e trupit tonë”.
“Por kur erdhi plotësia e kohës, Perëndia dërgoi Birin e tij, të lindur nga një grua, të lindur nën ligj,”
“Të cilin Perëndia e ka paraqitur si shlyerje me anë të besimit në gjakun e tij, për të treguar drejtësinë e tij, për faljen e mëkateve të kryera më parë, me durimin e Perëndisë;”
“Dhe jo vetëm ajo, por edhe ne vetë, që kemi frytet e para të Frymës, edhe ne vetë rënkojmë brenda vetes, duke pritur birësimin, domethënë shpengimin e trupit tonë.”
Falje në Bibël pa kryq
Nëse askush nuk mund të falej pa kryqin për të cilin flasin të krishterët, brezat para Jezusit nuk do të kishin pasur asnjë shpresë. Bibla tregon të kundërtën. Ezekieli, një profet hebre i shekullit të 6-të p.e.s., thotë se i ligu që largohet nga mëkatet e tij do të jetojë. Ninive, qyteti që paralajmëroi Jona, u kthye nga e keqja e vet dhe u kursye. Jezusi thotë se tagrambledhësi që kërkoi mëshirë u kthye në shtëpi i shfajësuar. Çdo fragment jep arsyen e vet, kthimin e mëkatarit, dhe asnjë nuk përmend një vdekje që do të vinte më vonë.
“Por nëse i ligu largohet nga të gjitha mëkatet që ka bërë, zbaton të gjitha statutet e mia dhe bën atë që është e ligjshme dhe e drejtë, ai do të jetojë me siguri, nuk do të vdesë. Asnjë nga shkeljet që ka bërë nuk do t'i kujtohet; ai do të jetojë në drejtësinë që ka bërë.”
“Dhe Perëndia pa veprat e tyre, që u kthyen nga rruga e tyre e keqe; dhe Perëndia u pendua për të keqen që kishte thënë se do t'u bënte atyre; dhe nuk e bëri.”
“Kurse tagrambledhësi, duke qëndruar larg, nuk donte as sytë t'i ngrinte drejt qiellit, por rrihte gjoksin duke thënë: O Perëndi, ki mëshirë për mua mëkatarin! Unë po ju them se ky u kthye në shtëpinë e vet i shfajësuar më tepër se tjetri; sepse kushdo që lartëson veten do të ulet, dhe kush ul veten do të lartësohet.”
| Kush | Si |
|---|---|
| Ademi dhe gruaja e tij | E pranuan gabimin e tyre dhe kërkuan falje; Allahu (﷾) e pranoi pendimin e Ademit. |
| I ligu te Ezekieli | Kthehet nga mëkatet e tij, dhe jeton. |
| Niniveja | U kthye nga e keqja e saj, dhe u kursye. |
| Tagrambledhësi | Kërkoi mëshirë, dhe shkoi në shtëpi i shfajësuar. |
Asnjëri prej tyre nuk përmend një vdekje që ende do të vinte.
Pushteti për të falur i përket Perëndisë
Bibla e quan Perëndinë të Plotfuqishëm dhe thotë se asgjë nuk është e pamundur për Të, pra falja mbështetet në vullnetin e Tij. Ungjijtë e Dhiatës së Re e tregojnë Jezusin, kur ende predikonte, duke i thënë një të paralizuari se mëkatet i ishin falur. Mateu thotë se turma përlëvdoi Perëndinë, që u kishte dhënë njerëzve një pushtet të tillë.
“Dhe kur Abrami ishte nëntëdhjetë e nëntë vjeç, ZOTI iu shfaq Abramit dhe i tha: Unë jam Perëndia i Plotfuqishëm; ec para meje dhe ji i përsosur.”
“Sepse asgjë nuk është e pamundur për Perëndinë.”
“Kur Jezusi pa besimin e tyre, i tha të paralizuarit: Bir, mëkatet e tua të janë falur.”
“Por turmat, kur e panë këtë, u mrekulluan dhe përlëvduan Perëndinë që u kishte dhënë njerëzve një pushtet të tillë.”
Perëndia e hodhi poshtë flijimin e njeriut
Të krishterët shpesh thonë se vdekja e Jezusit duhej të ishte e dhimbshme dhe e turpshme për shkak të peshës së mëkatit. Por Perëndia i Biblës e dënoi djegien e fëmijëve si diçka që “unë nuk ua kam urdhëruar”. Nëpërmjet Oseas, një profeti hebre të shekullit të 8-të p.e.s., Ai tha se dëshironte mëshirë më shumë se flijime. Kur Abrahami ishte gati të flijonte birin e tij, Perëndia e ndaloi: “Mos e zgjat dorën mbi djaloshin”.
“Dhe kanë ndërtuar vendet e larta të Tofetit, që është në luginën e birit të Hinomit, për të djegur në zjarr bijtë e tyre dhe bijat e tyre; gjë që unë nuk ua kam urdhëruar, as nuk më shkoi ndër mend.”
“Sepse unë dëshiroj mëshirë dhe jo flijim, dhe njohjen e Perëndisë më tepër se olokaustet.”
“Dhe ai tha: Mos e zgjat dorën mbi djaloshin dhe mos i bëj asgjë; sepse tani e di që ti i frikësohesh Perëndisë, sepse nuk ma kurseve birin tënd, birin tënd të vetëm.”
Varg pas vargu
Galatasve 4:4 — kapitulli 4, vargu 4
“Por kur erdhi plotësia e kohës, Perëndia dërgoi Birin e tij, të lindur nga një grua, të lindur nën ligj,”
Cituar për
Perëndia e dërgoi Birin e Tij në çastin e duhur të historisë, “plotësia e kohës”, pra koha ishte pjesë e planit të Tij.
Përgjigjja
Doktrina thotë se asnjë mëkat nuk mund të hiqej pa atë vdekje. Një çast i zgjedhur mijëra vjet pas Ademit do të thotë se breza jetuan dhe vdiqën para ilaçit. E megjithatë profetët e tregojnë Perëndinë duke falur njerëz në kohën e tyre, sapo ata ktheheshin tek Ai.
Ku përfundon — Falja u dha shumë kohë para kryqit për të cilin flasin të krishterët, pra falja kurrë nuk e priti një kryq.
Romakëve 3:25 — kapitulli 3, vargu 25
“Të cilin Perëndia e ka paraqitur si shlyerje me anë të besimit në gjakun e tij, për të treguar drejtësinë e tij, për faljen e mëkateve të kryera më parë, me durimin e Perëndisë;”
Cituar për
Ata që jetuan para Jezusit u falën paraprakisht, për shkak të kryqit që do të vinte.
Përgjigjja
As Jona, as Jezusi nuk e japin këtë arsye. Ninive u kursye sepse “u kthyen nga rruga e tyre e keqe”. Tagrambledhësi u kthye në shtëpi i shfajësuar sepse “kush ul veten do të lartësohet”. Çdo fragment përmend kthimin e vetë mëkatarit. Ezekieli thotë se për shkeljet e njeriut që kthehet “nuk do t'i kujtohet”.
Ku përfundon — Arsyet që jep vetë Bibla për këto falje janë pendimi dhe përulësia, jo një vdekje që do të vinte më vonë.
Këndvështrime
Krishterimi kryesor
Mëkati kërkonte një flijim të përsosur, dhe Perëndia e dërgoi Birin e Tij në kohën që kishte zgjedhur. Ata që jetuan para kryqit u falën në sajë të tij.
Pavli shkruan se Perëndia e dërgoi Birin e Tij “kur erdhi plotësia e kohës”. Të krishterët e lexojnë këtë si çastin e zgjedhur të Perëndisë në histori.
Kundërpërgjigje
Pavli me të vërtetë thotë se Perëndia e zgjodhi çastin e Tij. Por nëse falja kërkonte kryqin për të cilin flasin të krishterët, breza të tërë jetuan dhe vdiqën pa të. E megjithatë profetët e tregojnë Perëndinë duke falur njerëz në kohën e tyre, sapo ata ktheheshin.
Pavli flet për “faljen e mëkateve të kryera më parë, me durimin e Perëndisë”. Të krishterët e lexojnë këtë si falje paraprake për ata që jetuan para kryqit.
Kundërpërgjigje
Fjalët e Pavlit mund të lexohen kështu. Por Ezekieli thotë se për shkeljet e njeriut që kthehet “nuk do t'i kujtohet”. Tagrambledhësi u kthye në shtëpi i shfajësuar sepse e përuli veten.
Pikëpamja islame
Perëndia e fal këdo që kthehet tek Ai, dhe gjithmonë e ka bërë këtë. Ademi u pendua dhe u fal, dhe çdo popull pati një të dërguar.
Kurani mëson se Ademi u pendua dhe Allahu (﷾) ia pranoi pendimin, pa asnjë flijim.
Kurani mëson se çdo popull pati një paralajmërues. Pra asnjë popull nuk mbeti pa një rrugë kthimi te Perëndia.
Bibla shënon njerëz që u falën kur u larguan nga mëkatet e tyre, dhe e jep kthimin e tyre si arsye.
Ungjijtë e Dhiatës së Re shënojnë Jezusin duke shpallur të falura mëkatet e një njeriu shumë kohë para kryqit për të cilin flasin të krishterët. Shënojnë gjithashtu turmën që përlëvdoi Perëndinë, që u kishte dhënë njerëzve një pushtet të tillë.
Një Perëndi i Gjithëdijshëm e dinte që nga koha e Ademit se njerëzit do të mëkatonin. Një ilaç i shtyrë për mijëra vjet do t'i linte breza të tërë pa të.
Një Perëndi i Plotfuqishëm mund të falë vetëm me vullnetin e Tij, pra nuk u kërkua asnjë vdekje.
Nëpërmjet Jeremisë, Perëndia e dënoi djegien e fëmijëve si diçka që Ai nuk e kishte urdhëruar. Kur Abrahami ishte gati të flijonte birin e tij, Perëndia e ndaloi.