Kush i shkroi Vedat, dhe cilët libra llogariten si shkrim hindu?

“Një i urtë (quhet kështu) nga që ka vegim. ‘Ai i pa himnet’, thotë Aupamanjava. Dihet: meqë Brahma i vetëlindur iu shfaq atyre ndërsa praktikonin asketizma, ata u bënë të urtë; ky është tipari i të urtëve.”

“Meqë përjetësia e Vedës mbështetet vetëm në mungesën e kujtimit të një vepruesi, ishte ngritur një dyshim për të për shkak të doktrinës se perënditë dhe individë të tjerë kanë dalë prej saj. Ai dyshim është hedhur poshtë në Sutrën e mëparshme. Sutra e tanishme tani e vërteton përjetësinë, tashmë të vendosur, të Vedës. Përjetësia e fjalës së Vedës duhet supozuar pikërisht për këtë arsye, se bota me llojet e saj të caktuara (të përjetshme), si perënditë e të tjera, del prej saj. Edhe një mantra (‘Me anë të flijimit ata ndoqën gjurmën e të folurit; e gjetën duke banuar te rishitë’, Rig-veda Samh. X, 71, 3) tregon se të folurit që u gjet (nga rishitë) ishte i përhershëm.”

“Ashtu si retë e tymit dalin vetvetiu nga një zjarr i ndezur me dru të lagura, kështu, vërtet, o Maitreji, është nxjerrë me frymë nga kjo Qenie e madhe ajo që kemi si Rig-veda, Jaxhur-veda, Sama-veda, Atharvangirasas, Itihasa (legjenda), Purana (kozmogoni), Vidja (dije), Upanishadet, Shloka (vargje), Sutra (rregulla në prozë), Anuvjakhjana (glosa), Vjakhjana (komente). Vetëm prej tij u nxorën me frymë të gjitha këto.”

“Nga ai flijim i madh i përgjithshëm lindën riçat dhe himnet sama: prej tij u prodhuan magjitë dhe yshtjet; jaxhusi lindi prej tij.”

“Por me Shruti (shpallje) nënkuptohet Veda, dhe me Smriti (traditë) Institucionet e ligjit të shenjtë: këto dyja nuk duhen vënë në dyshim në asnjë çështje, sepse prej këtyre dyjave shkëlqeu ligji i shenjtë.”

Muir vëren se himnet e Rig Vedës dhe të Vedave të tjera janë të gjitha të shënuara në Anukramanitë, treguesit tradicionalë, si të thëna nga rishi të caktuar, ndërsa rishitë përkufizohen atje si ‘ata fjalët e të cilëve ishin himnet’ (jasja vakjam sa rishih). Përgjigjja ortodokse, shkruan ai, është ‘pohimi i njohur i shkrimtarëve ortodoksë indianë se rishitë nuk i hartuan, por vetëm i panë dhe pastaj i përsëritën himnet’, që kishin ekzistuar që nga përjetësia. Ai e citon komentin e Madhavës për Taittirija Sanhitën për pohimin se ‘asnjë autor njerëzor i Vedës nuk është perceptuar ndonjëherë’.

“O Indra i fuqishëm, Nodhasi, biri i Gotamës, e ka farkëtuar këtë lutje të re për ty, të Përjetshmin, prijës të sigurt, mbrehës i kuajve të kuqërremtë. Ardhtë ai, i pasuruar me lutje, shpejt dhe herët.”

“Unë me buzët e mia kam farkëtuar për këtë Hero fjalë kurrë të barazuara, shumë të bollshme dhe të mbara, për të, të Lashtin, të Madhin, të Fortin, të Energjikun, mbajtësin shumë të fuqishëm të Rrufesë.”

“Ashtu si një mjeshtër i zoti bën një qerre, unë, një këngëtar, o i Fuqishëm! e kam farkëtuar këtë himn për ty. Nëse ti, o Agni, Zot, e pranon me gëzim, le të fitojmë me të Ujërat qiellore.”

“Të etur për pasuri, njerëzit e kanë formuar për ty këtë këngë, ashtu si një mjeshtër i zoti farkëton një qerre, kështu të kanë punuar ty për lumturinë e tyre; duke të stolisur, o Këngëtar, si një kalë bujar për vepra fuqie, po, si një kalë që tregon forcën e tij dhe fiton çmimin, që ta marrë çdo çmim.”

“Tani, Indra! i lavdëruar, i madhëruar me lavde, pasuria le të fryhet lart si lumenjtë për këngëtarin. Për ty është farkëtuar një himn i ri, Zot i Kuajve të Kuqërremtë. Qofshim ne, të hipur në qerre, përmes këngës gjithmonë fitimtarë.”

“Unë e kam lindur këtë himn të ri për Agnin, Skifterin e qiellit: a nuk do të na japë nga pasuria e tij?”

Shkruan se himnet ndryshojnë shumë në vlerë, siç pritet në krijimet e shumë poetëve që shtrihen gjatë disa shekujve; se poeti zakonisht e krahason veprën e tij me një qerre të punuar dhe të montuar nga një mjeshtër i shkathët; se një rishi i krahason lutjet e tij me rroba të endura mirë dhe një tjetër e stolis këngën e tij si një nuse; dhe se, megjithëse për perëndi të ndryshme thuhet në mënyrë të përgjithshme se u dhanë të urtëve dhuntinë e këngës, ‘nga doktrina e mëvonshme e shpalljes poetët e Rigvedës nuk dinë asgjë’.

“Agni është i denjë të lavdërohet nga të urtët e gjallë si edhe nga të lashtët: ai do t'i sjellë këtu Perënditë.”

“Ndër të gjithë rishitë, Indra, të vjetër dhe të rinj, që kanë lindur himne si këngëtarë të shenjtë, qofshin edhe me ne miqësitë e tua të mbara. O Perëndi, na ruani përgjithmonë me bekime.”

“Kashjapa, rishi, duke e ngritur zërin me lavdet e hartuesve të himneve, jepi nderim Mbretit Soma, të lindur Sundues Sovran i bimëve. Rrjedh, Indu, rrjedh për hir të Indrës.”

“Si prift, me lavd, lëviz rreth altarit, duke fituar shpërblimin e Paixhavanës, o Agni, dyqind lopë nga pasardhësi i Devavanit, dy qerre nga Sudasi me pela për t'i tërhequr.”

“Pasazhet e mëposhtme nga Rig-veda ose dallojnë shprehimisht midis rishive bashkëkohorë dhe atyre të një kohe më të lashtë, ose, të paktën, i referohen njërës apo tjetrës klasë. Ky njohje e një vargu rishish përbën një nga elementet historike në Vedë. Është një pranim nga ana e vetë rishive se shumë persona kishin ekzistuar, dhe ngjarje kishin ndodhur, para kohës së tyre, dhe, rrjedhimisht, në kohë; dhe prandaj e hedh poshtë, me dëshminë e vetë Vedës, pohimin e Xhaiminit (më lart, f. 77 e në vijim) se në atë libër përmenden vetëm objekte që ekzistojnë përjetësisht.”

Muir i përmbledh bazat mbi të cilat shkollat indiane e mbështetën autoritetin e Vedës. Thuhet se Veda shkëlqen me dritën e vet; thuhet se nuk ka pasur autor njerëzor, sepse asnjë nuk kujtohet (Madhava); Purva Mimamsa shton se fjalët e saj janë të përjetshme, dhe kështu Veda është e përjetshme. Sajana dhe komentuesi i Taittirija Sanhitës e quajnë të përjetshme vetëm në një kuptim të kufizuar, si të dalë nga Brahma në fillim të krijimit. Vedanta flet për përjetësinë e saj, por e emërton Brahmanin si burimin e saj. Sutrat Njaja e mbështetin autoritetin e saj në atë që ka ardhur nga persona të aftë, dhe shkolla Vaisheshika dhe Kusumanxhali e Udajanës e nxjerrin pagabueshmërinë e saj nga gjithëdija e autorit të saj, që është Zoti; Sutrat Sankhja e mohojnë se ajo erdhi nga përpjekja e vetëdijshme e ndonjë qenieje hyjnore. Këto argumente, shkruan Muir, ‘janë ndonjëherë në kundërshtim të drejtpërdrejtë me njëri-tjetrin në parimet e tyre kryesore’.

“Meqë përjetësia e Vedës mbështetet vetëm në mungesën e kujtimit të një vepruesi, ishte ngritur një dyshim për të për shkak të doktrinës se perënditë dhe individë të tjerë kanë dalë prej saj. Ai dyshim është hedhur poshtë në Sutrën e mëparshme. Sutra e tanishme tani e vërteton përjetësinë, tashmë të vendosur, të Vedës. Përjetësia e fjalës së Vedës duhet supozuar pikërisht për këtë arsye, se bota me llojet e saj të caktuara (të përjetshme), si perënditë e të tjera, del prej saj. Edhe një mantra (‘Me anë të flijimit ata ndoqën gjurmën e të folurit; e gjetën duke banuar te rishitë’, Rig-veda Samh. X, 71, 3) tregon se të folurit që u gjet (nga rishitë) ishte i përhershëm.”

Muir vëren se himnet e Rig Vedës dhe të Vedave të tjera janë të gjitha të shënuara në Anukramanitë, treguesit tradicionalë, si të thëna nga rishi të caktuar, ndërsa rishitë përkufizohen atje si ‘ata fjalët e të cilëve ishin himnet’ (jasja vakjam sa rishih). Përgjigjja ortodokse, shkruan ai, është ‘pohimi i njohur i shkrimtarëve ortodoksë indianë se rishitë nuk i hartuan, por vetëm i panë dhe pastaj i përsëritën himnet’, që kishin ekzistuar që nga përjetësia. Ai e citon komentin e Madhavës për Taittirija Sanhitën për pohimin se ‘asnjë autor njerëzor i Vedës nuk është perceptuar ndonjëherë’.

“O Indra i fuqishëm, Nodhasi, biri i Gotamës, e ka farkëtuar këtë lutje të re për ty, të Përjetshmin, prijës të sigurt, mbrehës i kuajve të kuqërremtë. Ardhtë ai, i pasuruar me lutje, shpejt dhe herët.”

“Kashjapa, rishi, duke e ngritur zërin me lavdet e hartuesve të himneve, jepi nderim Mbretit Soma, të lindur Sundues Sovran i bimëve. Rrjedh, Indu, rrjedh për hir të Indrës.”

“Si prift, me lavd, lëviz rreth altarit, duke fituar shpërblimin e Paixhavanës, o Agni, dyqind lopë nga pasardhësi i Devavanit, dy qerre nga Sudasi me pela për t'i tërhequr.”

“Por me Shruti (shpallje) nënkuptohet Veda, dhe me Smriti (traditë) Institucionet e ligjit të shenjtë: këto dyja nuk duhen vënë në dyshim në asnjë çështje, sepse prej këtyre dyjave shkëlqeu ligji i shenjtë.”

Rama i thotë Hanumanit se Rig Veda ka 21 degë, Jaxhur Veda 109, Sama Veda 1.000 dhe Atharva Veda 50, dhe se në secilën degë ka një Upanishad (1.180 gjithsej sipas atij numërimi). Pastaj i thotë të studiojë vetëm Mandukjan për çlirimin, ose përndryshe 10, ose 32, ose 108 Upanishadet, emrat e të cilave i rendit.

Shkruan se Allopanishadi, ose Upanishadi i Allahut, duket se është shkruar në lidhje me besimin e ri të perandorit Akbar; se pretendon të jetë një Upanishad i Atharva Vedës dhe vështirë se mund të përshkruhet ndryshe veçse si falsifikim; dhe se e shpall Allahun e ‘Muhamed Akbarit’ si Zotin e perëndive dhe e identifikon me Mitrën, Varunën, diellin, hënën, ujin dhe Indrën. Në një shënim në fund të faqes ai citon Katalogun e Bibliotekës Adyar të Schrader-it (1908), që thotë se në veri të Indisë Allopanishadi recitohet nga brahmanët në Vasantotsava dhe në raste të tjera.

“Narada tha: ‘E njoh Rig-vedën, Zotëri, Jaxhur-vedën, Sama-vedën, si të katërtën Atharvanën, si të pestën Itihasa-puranën (Bharatën);”

“Katër Veda, Riku, Jaxhusi, Samani dhe Atharvani, u ndanë; Itihasat dhe Puranat u caktuan si Veda e Pestë.”

“Në ditët e mëparshme, pasi i vendosën pesë Vedat në njërën anë dhe Bharatën në tjetrën, këto u peshuan në peshore nga qiellorët e mbledhur për atë qëllim. Dhe meqë kjo e fundit peshonte më shumë se katër Vedat me misteret e tyre, që nga ajo kohë është quajtur në botë Mahabharata (Bharata e madhe); sepse, duke u vlerësuar më e lartë si në lëndë ashtu edhe në peshën e kuptimit, emërtohet Mahabharata nga kjo lëndë dhe peshë kuptimi.”

Në një çështje nëse sekti Svaminarajan është një fe e ndarë nga hinduizmi, një trup gjykues me pesë gjyqtarë (vendimi nga Kryegjyqtari Gaxhendragadkar) tha se feja hindu është e vështirë të përkufizohet: ndryshe nga fetë e tjera, nuk pretendon ndonjë profet të vetëm, nuk adhuron ndonjë Zot të vetëm dhe nuk mban ndonjë dogmë të vetme, dhe mund të përshkruhet gjerësisht si një mënyrë jetese. E përmendi si konceptin e parë themelor të mendimit hindu pranimin e Vedës si autoriteti më i lartë në çështjet fetare dhe filozofike, dhe e miratoi si mjaft të përshtatshme dhe të kënaqshme formulën e punës së B. G. Tilakut: ‘Pranimi i Vedave me nderim; njohja e faktit se mjetet ose rrugët drejt shpëtimit janë të ndryshme dhe kuptimi i së vërtetës se numri i perëndive që duhen adhuruar është i madh, ky është vërtet tipari dallues i fesë hindu’. Gjykata vendosi se ndjekësit e Svaminarajanit janë hindu.

“e nuk është fjalë poeti; sa pak që besoni! Nuk është as fjalë e ndonjë falltari; sa pak që po reflektoni! Ai është shpallje e zbritur nga Zoti i botëve!”

“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””

“Sikur ai (Muhamedi), në mënyrë të rreme, të Na kishte veshur ndonjë fjalë, Ne do ta kapnim atë për dorën e djathtë dhe me siguri që do t’ia prisnim damarin e qafës e askush prej jush nuk do të mund ta mbronte.”

“E, kur u lexohen shpalljet Tona të qarta, atëherë ata që nuk shpresojnë se do të dalin para Nesh, thonë: “Na sill ndonjë Kuran tjetër ose ndërroje atë!” Thuaj (o Muhamed): “Është e pamundur ta ndërroj unë atë nga ana ime. Unë shkoj vetëm pas asaj që më është shpallur. Unë druaj, nëse e kundërshtoj Zotin tim, dënimin e Ditës së Madhe.””

“Thuaj: “Sikur të kishte dashur Allahu, unë nuk do t’jua kisha lexuar dhe as që do të bënte Ai që ta mësoni ju atë. Unë kam jetuar një kohë (të gjatë) në mesin tuaj para profetësisë, a nuk po mendoni?””

“Ai nuk flet sipas qejfit të vet, por ajo (që thotë) është vetëm shpallje hyjnore, që i vjen atij.”

“Para këtij, ti (Muhamed) nuk kishe lexuar kurrfarë libri e as që kishe shkruar gjë me dorën tënde; përndryshe, ndjekësit e së pavërtetës do të dyshonin.”

“Nëse ju dyshoni në atë që ia kemi zbritur robit tonë (Muhamedit a.s.), atëherë hartoni një sure të ngjashme me atë që ia kemi shpallur atij! Thirrni në ndihmë edhe dëshmitarët tuaj (që i adhuroni) në vend të Allahut, nëse jeni të sinqertë.”

“Nëse ata thonë: “Ai (Muhamedi) e ka trilluar atë (Kuranin)”, thuaju: “Atëherë, sillni një sure të ngjashme me të dhe thirrni (në ndihmë) kë të mundeni, përveç Allahut, nëse thoni të vërtetën.””

“Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.”

Zejd ibn Thabiti transmeton se pasi u vranë në Jemame shumë nga ata që e dinin Kuranin përmendësh, Ebu Bekri i kërkoi ta mblidhte Kuranin në një vëllim të vetëm, duke i kujtuar se ai e shkruante shpalljen për të Dërguarin e Allahut. Zejdi e mblodhi nga copa të shkruara dhe nga kujtesa e njerëzve, dhe kopja e përfunduar kaloi nga Ebu Bekri te Omeri e pastaj te Hafsa.

Enesi transmeton se Hudhejfe ibn el-Jemani, i shqetësuar se si ushtarët e Sirisë dhe të Irakut ndryshonin në leximin e Kuranit, e nxiti Othmanin ta shpëtonte umetin para se të ndahej për Librin e tij ashtu siç ishin ndarë hebrenjtë dhe të krishterët. Othmani i mori hua fletët e mbledhura që i ruante Hafsa, urdhëroi Zejd ibn Thabitin dhe tre burra nga Kurejshët t'i kopjonin, duke u thënë të treve se kudo që të ndryshonin me Zejdin, të shkruanin në dialektin e Kurejshëve, në të cilin zbriti Kurani, ia ktheu fletët asaj, dërgoi nga një kopje në çdo krahinë dhe urdhëroi që të gjitha materialet e tjera të shkruara kuranore të digjeshin.