Përgjigje e shkurtër
Ta njohësh Allahun (﷾) dhe ta adhurosh. Kurani thotë se Allahu (﷾) i krijoi xhindet (qenie të padukshme) dhe njerëzit vetëm që t'i shërbejnë Atij. Çdo njeri lind me një vetëdije të lindur për Të. Kurani thotë se të gjithë bijtë e Ademit dëshmuan njëherë se Allahu (﷾) është Zoti i tyre. Profeti Muhamed (ﷺ) tha se çdo fëmijë lind mbi fitren, gjendjen natyrore të njohjes së Allahut (﷾). Allahu (﷾) nuk ka nevojë për adhurimin tonë. Ai nuk ka nevojë për asgjë, dhe ne kemi nevojë për Të. Në Islam, adhurimi është më shumë se namaz. Ai do të thotë t'i bindesh Allahut (﷾) në të gjithë jetën dhe ta përmendësh shpesh. Edhe Jezusi mësonte të njëjtën gjë: vetëm ata që bëjnë vullnetin e Atit të tij do të hyjnë në mbretërinë e qiejve. Kurani thotë se ata që besojnë dhe bëjnë mirë janë krijesat më të mira.
Shpjegimi i plotë
Çdo shpirt e njeh tashmë Allahun (﷾)
Kurani thotë se Allahu (﷾) i nxori njëherë të gjithë pasardhësit e Ademit dhe i bëri të dëshmojnë se Ai është Zoti i tyre. Allahu (﷾) e bëri këtë që askush të mos mund të sillte dy shfajësime në Ditën e Gjykimit, ditën kur Allahu (﷾) i gjykon të gjithë. Ata nuk mund të thoshin se nuk e kishin ditur kurrë, apo se thjesht ndoqën etërit e tyre. Profeti (ﷺ) e vërtetoi këtë marrëveshje. Ai tha se Allahu (﷾) do t'ia kujtojë këtë një njeriu në Zjarr. Kur njeriu ishte ende në shtyllën kurrizore të Ademit, atij iu kërkua vetëm të mos adhuronte asgjë tjetër përveç Tij. Profeti (ﷺ) tha gjithashtu se çdo fëmijë lind mbi fitren, prirjen natyrore për ta adhuruar vetëm Allahun (﷾). Janë prindërit ata që e bëjnë fëmijën diçka tjetër. Një fëmijë nuk lind në mëkat. Ai lind i kthyer nga Zoti i tij.
“Kur Zoti yt nxori nga kurrizi i bijve të Ademit pasardhësit e tyre dhe i bëri të dëshmojnë kundër vetes së tyre, u tha: “A nuk jam Unë Zoti juaj?” Ata u përgjigjën: “Po, dëshmojmë se Ti je.” Kështu bëri Ai, në mënyrë që ju (o njerëz) të mos thoni në Ditën e Kiametit: “Këtë nuk e kishim ditur.” Ose që të mos thoni: “Me të vërtetë, etërit tanë ishin idhujtarë para nesh, kështu që edhe ne jemi pasardhësit e tyre. A mos vallë do të na shkatërrosh për veprat e atyre që ndoqën mashtrimin?””
Enesi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Allahu do ta pyesë njeriun në Zjarr me ndëshkimin më të lehtë nëse do të jepte gjithçka në tokë për ta shpenguar veten. Ai do të thotë po. Allahu do të thotë se, kur ai ishte ende në shtyllën kurrizore të Ademit, Ai i kërkoi shumë më pak se kaq: të mos adhuronte asgjë tjetër përveç Tij. Por ai ngulmoi të adhuronte të tjerë.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se çdo fëmijë lind mbi fitren (prirjen natyrore për ta adhuruar vetëm Allahun), dhe janë prindërit e tij që e bëjnë hebre, të krishterë ose magjus, ashtu si një kafshë lind një të vogël të plotë, pa asnjë shenjë. Pastaj Ebu Hurejra lexoi Kuranin 30:30.
Të krijuar për të adhuruar
Kjo njohje e Allahut (﷾) është vendosur në çdo shpirt. Prandaj Kurani mund ta thotë qëllimin e jetës njerëzore me një fjali të vetme. Allahu (﷾) i krijoi xhindet dhe njerëzit vetëm që t'i shërbejnë Atij. Folja arabe është ja'budun. Ajo vjen nga ibade, që do të thotë adhurim.
“Xhindet dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë.”
Allahu (﷾) nuk ka nevojë për asgjë; ne kemi nevojë për Të
Allahu (﷾) nuk i krijoi njerëzit sepse kishte nevojë për diçka. Kurani thotë se Ai nuk kërkon risk prej tyre dhe nuk ka nevojë që ta ushqejë dikush. Thotë se njerëzit janë ata që kanë nevojë për Allahun (﷾), dhe Ai nuk ka nevojë për asgjë. Nëse askush nuk do ta adhuronte, lavdia e Tij nuk do të ishte më e vogël. Nëse të gjithë do ta adhuronin, ajo nuk do të ishte më e madhe. Adhurimi është për të mirën e adhuruesit.
“Unë nuk kërkoj prej tyre risk, as nuk dëshiroj që të Më ushqejnë. Vërtet, Allahu është Furnizuesi i vetëm, i Fuqishmi, i Plotpushtetshmi.”
“O njerëz! Ju jeni të varfër e nevojtarë për Allahun, kurse Allahu s’ka nevojë për asgjë dhe është i Denjë për çdo lavd.”
Çfarë do të thotë adhurim
Fjala angleze worship (adhurim) vjen nga fjala e anglishtes së vjetër për nderin. Fjala arabe ibade vjen nga e njëjta rrënjë si abd, rob, ai që bën atë që do zotëria i tij. Pra, adhurimi në Islam do të thotë t'i bindesh vullnetit të Allahut (﷾) në çdo pjesë të jetës. Ai e vë njeriun në hap me pjesën tjetër të krijimit, e cila e shpall tashmë lavdinë e Allahut (﷾). Namazi është caktuar për përmendjen e Allahut (﷾). Agjërimi ndërton vetëpërmbajtjen. Përmendja duhet të jetë e vazhdueshme, që Allahu (﷾) të mos harrohet në nxitimin e nevojave të përditshme.
“Atë e madhërojnë shtatë qiejt, Toka dhe gjithçka që gjendet në to. Dhe nuk ka asgjë që nuk e madhëron Atë, duke e lavdëruar, por ju (o njerëz) nuk e kuptoni madhërimin që i bëjnë ata. Ai, me të vërtetë, është i Butë dhe Falës.”
“Me të vërtetë, Unë jam Allahu, s’ka zot tjetër përveç Meje, prandaj, vetëm Mua më adhuro dhe kryej faljen për të më kujtuar Mua!”
“O besimtarë! Ju është urdhëruar agjërimi, ashtu si u ishte urdhëruar atyre para jush, që të mund të ruheni nga të këqijat.”
“O besimtarë, përmendeni shpesh Allahun”
Jezusi mësonte bindjen si rrugën drejt jetës
Ungjijtë e Dhiatës së Re shënojnë të njëjtin mësim nga Jezusi. Nuk mjafton ta quash atë ‘Zot’. Vetëm ai që bën vullnetin e Atit të tij hyn në mbretëri. Kur e pyetën si të fitohet jeta e përjetshme, ai dy herë tregoi urdhërimet e Perëndisë. Në asnjërën përgjigje nuk tha se njeriu shpëtohet duke besuar se vdekja e tij paguan për mëkatet e tyre. Ai tha gjithashtu se dashuria për të tregohet duke zbatuar urdhërimet e tij. Pavli, një misionar i krishterë i shekullit të parë, shkroi më vonë se me veprat e ligjit asnjë mish nuk do të shfajësohet. Këtu ‘ligji’ do të thotë urdhërimet që iu dhanë Musait. Jezusi e dërgon pyetësin te urdhërimet si rrugë drejt jetës. Pavli thotë se ato nuk shfajësojnë askënd.
“Jo kushdo që më thotë: Zot, Zot, do të hyjë në mbretërinë e qiejve, por ai që bën vullnetin e Atit tim që është në qiej.”
“Dhe ai i tha: Pse më quan të mirë? Askush nuk është i mirë, përveç një të vetmi: Perëndisë. Por, në qoftë se do të hysh në jetë, zbato urdhërimet.”
“Dhe ja, një ligjvënës u ngrit për ta vënë në provë dhe tha: Mësues, ç'duhet të bëj që të trashëgoj jetën e përjetshme? Ai i tha: Çfarë është shkruar në ligj? Si lexon? Dhe ai, duke u përgjigjur, tha: Duaje Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë forcën tënde dhe me gjithë mendjen tënde; dhe të afërmin tënd si veten. Dhe ai i tha: Ke dhënë përgjigje të drejtë; bëje këtë dhe do të jetosh.”
“Në më doni, zbatoni urdhërimet e mia.”
“Duke ditur se njeriu nuk shfajësohet me veprat e ligjit, por me anë të besimit të Jezu Krishtit, edhe ne kemi besuar në Jezu Krishtin, që të shfajësohemi me anë të besimit të Krishtit dhe jo me veprat e ligjit; sepse me veprat e ligjit asnjë mish nuk do të shfajësohet.”
Pse ka rëndësi përmendja
Mëkati zakonisht ndodh kur Allahu (﷾) harrohet. Kurani thotë se Shejtani përpiqet t'i bëjë njerëzit ta harrojnë përmendjen e Allahut (﷾). Ai i përmend pijet dehëse (gjërat që e turbullojnë mendjen) dhe bixhozin si mjete që e pengojnë atë. Ata që e kujtojnë Allahun (﷾) pas një gabimi kthehen dhe kërkojnë falje. Përmendja e Allahut (﷾) është mënyra si ngrihet përsëri njeriu që rrëshqet.
“Ata i ka vënë poshtë djalli dhe i ka bërë që të harrojnë përmendjen e Allahut. Ata janë pala e djallit; në të vërtetë, pala e djallit janë humbësit.”
“Vërtet, djalli me pije alkoolike dhe me bixhoz kërkon që të fusë midis jush armiqësi e urrejtje dhe t’ju shmangë nga të kujtuarit e Allahut dhe kryerja e namazit. Prandaj, a po hiqni dorë?”
“Për ata që, kur bëjnë vepra të turpshme ose i bëjnë dëm vetes, e kujtojnë Allahun, i kërkojnë falje për gjynahet e tyre - e kush i fal gjynahet përveç Allahut? - dhe nuk ngulmojnë me vetëdije në gabimet që kanë bërë,”
Jo krijimi më i madh, por i aftë të jetë më i miri
Kurani thotë se qiejt dhe toka janë krijim më i madh se njerëzimi. Kjo e ul krenarinë njerëzore. Megjithatë thotë gjithashtu se ata që besojnë dhe bëjnë vepra të mira janë krijesat më të mira. Qeniet njerëzore nuk janë gjëja më e madhe që krijoi Allahu (﷾). Ato janë ato që mund të zgjedhin t'i shërbejnë Atij.
“Krijimi i qiejve dhe i Tokës është më i madh se krijimi i njerëzve, por shumica e njerëzve nuk e di.”
“Pa dyshim, ata që besojnë dhe punojnë vepra të mira - pikërisht ata janë krijesat më të mira.”
Çdo njeri lind me një vetëdije të lindur për Allahun (﷾). Kurani thotë se të gjithë bijtë e Ademit dëshmuan se Ai është Zoti i tyre, dhe Profeti (ﷺ) tha se çdo fëmijë lind me këtë besim natyror (fitra).
Pse u krijuam?
Për ta adhuruar Atë. Kurani thotë se Allahu (﷾) i krijoi xhinët (qenie të padukshme) dhe njerëzit vetëm që t’i shërbejnë Atij.
A ka nevojë Allahu (﷾) për adhurimin tonë?
Jo. Ai nuk ka nevojë për asgjë. Jemi ne që kemi nevojë për Të, dhe adhurimi është për të mirën tonë.
Çfarë është adhurimi?
Bindja ndaj vullnetit të Allahut (﷾) në çdo pjesë të jetës. Jezusi mësoi të njëjtën gjë: vetëm ai që bën vullnetin e Atit të tij hyn në mbretëri.
Si e mbajmë?
Namazi, agjërimi dhe përmendja e shpeshtë e Allahut (﷾) e mbajnë Atë në mendje. Ata që e përmendin pas një gabimi kthehen dhe i kërkojnë falje.
Kurani thotë se kush beson dhe bën vepra të mira bëhet më i miri i krijesave: jo nga lindja apo raca, por nga besimi dhe devotshmëria.
Përgjigjet, dhe përgjigjja ndaj tyre
Kurani 51:56 — Sureja Edh-Dhariat, ajeti 56
“Xhindet dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë.”
Cituar për
Allahu më ka dhënë një rol në jetë, dhe unë po e kryej tashmë. E di cili është me intuitë.
Përgjigjja
Çdo fëmijë lind mbi fitren, natyrën që Allahu (﷾) u dha njerëzve (Buhari 1358). Ndjenja se jeta ka një qëllim i përshtatet asaj natyre. Por një ndjenjë nuk mund të thotë cili është roli. I njëjti transmetim thotë se prindërit mund ta largojnë fëmijën nga fitreja, kështu që një ndjenjë mbart edhe atë që vendosi atje edukata. Kurani e përmend rolin me fjalë. Ai është t'i shërbesh Allahut (﷾) (51:56), dhe të provohesh se “kush prej jush do të veprojë më mirë” (67:2). Për atë se cili është roli, ai paralajmëron: “Mos shko pas diçkaje për të cilën nuk ke dijeni” (17:36).
Ku përfundon — Intuita mund të na tregojë se jeta ka një qëllim. Fjala e Allahut (﷾) na tregon cili është qëllimi.
Kurani 10:36 — Sureja Junus, ajeti 36
“Shumica e tyre veprojnë vetëm sipas hamendjes. Në të vërtetë, hamendja nuk e zëvendëson aspak të vërtetën. Allahu, pa dyshim, e di mirë atë që punojnë ata.”
Cituar për
Secili e bën vetë kuptimin e vet. Qëllimi im është çfarëdo që vendos unë.
Përgjigjja
Një kuptim që e shpikni mund të ndryshojë të nesërmen, dhe mbaron në varr. Ai nuk mund të thotë as pse qëllimi që zgjodhët ju është më i mirë se ai që zgjodhi një njeri mizor. Nëse Allahu (﷾) na krijoi, qëllimi është i Tij për ta dhënë, dhe Ai e ka dhënë (51:56). Kurani pyet: “Mos vallë, keni menduar që Ne ju kemi krijuar kot” (23:115). Ai thotë se “hamendja nuk e zëvendëson aspak të vërtetën” (10:36). Ta gjesh qëllimin për të cilin u krijuam është më mirë se ta shpikësh një.
Ku përfundon — Një qëllim që e shpikim nuk mund të na mbijetojë. Qëllimi që dha Allahu (﷾) mundet, dhe Ai na ka thënë cili është.
Këndvështrime
Shinto: bekime dhe pastërti në këtë jetë
Shinto shikon te kjo jetë. Njerëzit u kërkojnë kamive bekime në shëndet, punë dhe familje, dhe e mbajnë veten të pastër me rite pastrimi.
Jeta jetohet në këtë botë: u kërkon kamive bekime praktike dhe e mban veten të pastër.
Kundërpërgjigje
Të mirat e kësaj jete janë dhurata të vërteta. Por ato mbarojnë me vdekjen, dhe nuk na tregojnë për çfarë është jeta. Kurani thotë se njerëzit u krijuan për t'i shërbyer Allahut (﷾). Thotë se jeta e kësaj bote është vetëm një kënaqësi kalimtare që mashtron. Kush e arrin Xhenetin e ka arritur qëllimin e jetës.
Taoist: jeto si uji, në hap me Taon
Tao Te Ching mëson se e mira më e lartë është si uji. Uji i ndihmon të gjitha gjërat, dhe e zë vendin e ulët pa luftë. Të jetosh mirë është të jetosh thjesht, në hap me Taon.
Përsosmëria më e lartë është si uji, i cili u sjell dobi të gjitha gjërave pa u përpjekur, dhe kështu është afër Taos.
Kundërpërgjigje
Edhe Islami e nderon përulësinë dhe të bërit mirë ndaj të gjithëve. Por uji nuk zgjedh, ndërsa njerëzit zgjedhin, kështu që ata do të pyeten për zgjedhjet e tyre. Kurani thotë se Allahu (﷾) krijoi vdekjen dhe jetën për të provuar se kush prej jush vepron më mirë, dhe i krijoi njerëzit që t'i shërbejnë Atij.
Konfucian: bëhu njeri i virtytshëm
Për Konfucin, qëllimi i jetës është të bëhesh njeri i mirë (ren). Kjo do të thotë t'i duash të tjerët, t'i trajtosh ashtu si do të doje të trajtoheshe, dhe ta kryesh detyrën tënde në familje dhe në shoqëri.
Mirësia do të thotë t'i duash të gjithë njerëzit. Dhe drejtësia është një rregull për gjithë jetën: atë që nuk do të të bëhet ty, mos ua bëj të tjerëve.
Kundërpërgjigje
Islami mëson të njëjtën dashuri dhe drejtësi ndaj njerëzve. Por ai fillon me Atë të cilit secili i detyrohet gjithçka. Kurani thotë: adhuroni Allahun (﷾) dhe mos i shoqëroni Atij asgjë, dhe bëni mirë ndaj prindërve, familjes, jetimëve, të varfërve dhe fqinjëve. Vetë Konfuci tha se ai që fyen Qiellin nuk ka askënd të cilit t'i lutet.
Tradita kineze: familja, të parët dhe fati i mirë
Për shumë familje kineze, jeta ka të bëjë me familjen. Ajo do të thotë t'i nderosh prindërit dhe të parët, ta vazhdosh vijën e familjes dhe t'ia dalësh mbanë. Shumica i vizitojnë varret e të parëve çdo vit. Shumë luten në tempuj për pasuri dhe fat të mirë.
Jeta është për familjen: t'i nderosh prindërit dhe të parët, ta vazhdosh vijën dhe të begatohesh.
Kundërpërgjigje
Islami i nderon prindërit menjëherë pas Allahut (﷾). Kurani e vë adhurimin vetëm të Tij pranë mirësjelljes ndaj prindërve. Por një vijë familjeje mbaron, dhe pasuria lihet pas. Kurani thotë se jeta e kësaj bote është vetëm një kënaqësi kalimtare që mashtron. Vetëm në Ditën e Gjykimit çdo njeri shpërblehet plotësisht.
E krishterë
Kishat presbiteriane dhe kishat e tjera të reformuara përgjigjen me fjalët e Katekizmit të Shkurtër të Westminsterit, një përmbledhje e shkurtër e mësimit të krishterë nga viti 1647. Shumë të krishterë të tjerë e citojnë gjithashtu: njeriu ekziston për ta lavdëruar Perëndinë dhe për ta gëzuar Atë përjetë.
Katekizmi i Shkurtër i Westminsterit mëson se qëllimi kryesor i njeriut është ta lavdërojë Perëndinë dhe ta gëzojë Atë përjetë.
Kundërpërgjigje
Islami pajtohet se njerëzit ekzistojnë për ta lavdëruar Allahun (﷾). Dhe Islami thotë çfarë do të thotë kjo në jetën e përditshme: t'i bindesh Allahut (﷾) me dëshirë në çdo pjesë të jetës, e mbajtur gjallë nga namazi, agjërimi dhe përmendja e Tij.
Jezusi mësonte se hyrja në mbretëri i përket atij që bën vullnetin e Atit të tij.
Kundërpërgjigje
Islami pajtohet me Jezusin këtu. Ai i dërgoi gjithashtu ata që pyesnin për jetën e përjetshme te urdhërimet e Perëndisë, dhe Islami mban se kjo bindje është ajo që do të thotë adhurim.
Asnjë qëllim i dhënë (ateizmi)
Shumë njerëz pa fe mendojnë se jetës nuk i është dhënë asnjë qëllim nga jashtë. Bertrand Russell, filozofi britanik, argumentoi se të menduarit e njeriut nuk mund ta mbijetojë trurin. Ai shkroi se besonte se do të kalbej kur të vdiste. Lumturia, mendimi dhe dashuria e ruajnë vlerën e tyre, thoshte ai, edhe pse marrin fund. Sipas kësaj pikëpamjeje, secili duhet ta bëjë vetë kuptimin e vet.
Russell argumentoi se mendimi nuk mund ta mbijetojë trupin. Ai tha se lumturia, mendimi dhe dashuria e ruajnë vlerën e tyre, edhe pse marrin fund.
Kundërpërgjigje
Një kuptim që e shpikni vetë mund të ndryshojë të nesërmen, dhe mbaron në varr. Ai nuk mund të thotë as pse qëllimi që zgjodhët ju është më i mirë se ai që zgjodhi një njeri mizor. Nëse Allahu (﷾) na krijoi, qëllimi është i Tij për ta dhënë, dhe Ai e ka dhënë (51:56). Kurani pyet: “Mos vallë, keni menduar që Ne ju kemi krijuar kot” (23:115).
Russell tha se feja mbështetet kryesisht te frika: frika nga e panjohura, nga humbja dhe nga vdekja.
Kundërpërgjigje
Pse beson një njeri nuk tregon nëse ajo që beson është e vërtetë. Një njeri i frikësuar mund të ketë prapë të drejtë për atë që i frikësohet. Kurani nuk kërkon besim nga frika. Ai tregon qiejt dhe tokën dhe ndërrimin e natës e të ditës, dhe i quan shenja për njerëzit që mendojnë.
Çlirimi nga rilindja (moksha)
Mësimi hindu përmend katër qëllime të jetës: jetesën e drejtë (dharma), pasurinë, kënaqësinë, dhe më të lartin nga të gjithë, mokshën, që do të thotë çlirim. Për shkak të veprave të tij, shpirti lind përsëri e përsëri derisa të çlirohet. Svetasvatara Upanishad thotë se vetja është e lidhur nga frytet e veprave të saj. Por kur e ka njohur Perëndinë, çlirohet nga çdo prangë.
Svetasvatara Upanishad thotë se vetja është e lidhur nga frytet e veprave të saj. Kur e ka njohur Perëndinë, çlirohet nga çdo prangë.
Kundërpërgjigje
Islami pajtohet se qëllimi i jetës është ta njohësh Allahun (﷾), dhe se shpirti nuk është Allah (﷾). Por ai nuk mëson ndonjë rreth lindjesh për t'i shpëtuar. Himnet më të vjetra të Vedës i dërgojnë të vdekurit te Etërit “në qiellin më të lartë”, jo përsëri në një mitër. Kurani thotë se të vdekurit nuk kthehen (23:99-100). Çdo njeri ka një jetë të vetme në të cilën ta njohë dhe t'i shërbejë Allahut (﷾) (51:56).
Fundi i vuajtjes (nirvana)
Buda mësonte katër të vërteta fisnike. Ka vuajtje. Ajo vjen nga dëshira e zjarrtë. Ajo mund të marrë fund. Dhe një udhë tetëfishe të çon te fundi i saj. Sipas kësaj pikëpamjeje, qëllimi i jetës është t'i japësh fund dëshirës dhe të arrish nirvanën. Secili duhet ta bëjë punën vetë; Budat vetëm e tregojnë udhën.
Dhammapada përmend katër të vërtetat fisnike. Ato janë vuajtja, nga vjen vuajtja, kapërcimi i vuajtjes, dhe udha fisnike tetëfishe që e qetëson atë.
Kundërpërgjigje
Le të pranojmë se fundi i dëshirës sjell paqe. Kurani thotë se zemrat qetësohen me përmendjen e Allahut (﷾). Ai i thotë gjithashtu shpirtit të kthehet te Zoti i tij, i kënaqur dhe i pëlqyer prej Tij.
Fundi i vuajtjes fitohet me përpjekjen e vet. “Ju vetë duhet ta bëni punën; të Realizuarit vetëm e tregojnë udhën.”
Kundërpërgjigje
Edhe Islami thotë se çdo shpirt përgjigjet për punën e vet. Por udha e Budës nuk përmend asnjë Krijues të cilit t'i shërbehet. Dhe ai nuk donte të thoshte nëse dikush i çliruar rilind apo jo: asnjë nga këto, thoshte ai, nuk vlen. Kurani e përmend edhe Atë të cilit duhet t'i shërbehet (51:56), edhe fundin e rrugës. Shpirtit i thuhet të kthehet te Zoti i tij (89:27-30).
Pikëpamja islame
Njerëzit u krijuan për ta njohur dhe për ta adhuruar Allahun (﷾), i cili nuk ka nevojë për asgjë prej tyre. Çdo shpirt lind me një vetëdije të lindur për Të, siç mësoi Profeti Muhamed (ﷺ). Adhurimi do të thotë t'i bindesh Atij në të gjithë jetën. Ata që besojnë dhe bëjnë mirë janë krijesat më të mira.
Kurani thotë se Allahu (﷾) i krijoi xhindet dhe njerëzit vetëm që t'i shërbejnë Atij.
Çdo qenie njerëzore mbart një njohje të lindur të Allahut (﷾) nga besëlidhja e marrë nga bijtë e Ademit.
Profeti Muhamed (ﷺ) tha se çdo fëmijë lind mbi fitren, besimin natyror. Prindërit e tij e bëjnë hebre, të krishterë ose magjus.
Allahu (﷾) nuk ka nevojë për asgjë; adhurimi i sjell dobi adhuruesit, jo Allahut (﷾).
Adhurimi (ibade) do të thotë nënshtrim i bindur ndaj vullnetit të Allahut (﷾), i mbajtur gjallë nga namazi, agjërimi dhe përmendja.
Te Ungjijtë Jezusi e bën kryerjen e vullnetit të Atit dhe zbatimin e urdhërimeve rrugën drejt jetës së përjetshme.
Kurani i quan ata që besojnë dhe bëjnë mirë krijesat më të mira. Megjithatë thotë se qiejt dhe toka janë krijim më i madh se njeriu.