Çfarë thonë ‘Ligjet e Manut’ hindu për gratë?

“E gjithë kjo provon se sistemi i Kapilës bie ndesh me Vedën, dhe me doktrinën e Manut që ndjek Vedën, edhe me hipotezën e tij të shumësisë së Vetëve, jo vetëm me supozimin e një pradhane të pavarur.”

“Sipas Medh., Gov. dhe Kull., detyrat e burrit dhe të gruas vendosen në seksionin e së drejtës civile dhe penale, sepse mbreti mundet, madje është i detyruar, ta zbatojë respektimin e tyre me ndëshkime, nëse njëri nga të dy ngre një ankesë.”

“Ajo që (u dha) para zjarrit (të martesës), ajo që (u dha) në kortezhin e nusërisë, ajo që u dha si shenjë dashurie, dhe ajo që u mor nga vëllai, nëna ose babai i saj, kjo quhet pasuria gjashtëfishe e një gruaje.”

“Asnjë baba që e njeh (ligjin) nuk duhet të marrë as shpërblimin më të vogël për vajzën e tij; sepse një njeri që, nga lakmia, merr një shpërblim, është shitës i pasardhësve të tij. Por ata të afërm (meshkuj) që, në marrëzinë e tyre, jetojnë me pasurinë e veçantë të grave, (p.sh. që përvetësojnë) kafshët e barrës, karrocat dhe rrobat e grave, bëjnë mëkat dhe do të zhyten në ferr.”

“Një grua, një bir dhe një skllav, për këta të tre shpallet se nuk kanë pasuri; pasuria që fitojnë ata (fitohet) për atë të cilit i përkasin.”

“Sipas Medh., Gov., Kull., Ragh., vargu do të thotë vetëm se këta persona nuk mund ta disponojnë pasurinë e tyre në mënyrë të pavarur.”

“Nga një vajzë, nga një grua e re, apo edhe nga një e moshuar, asgjë nuk duhet bërë në mënyrë të pavarur, madje as në shtëpinë e saj. Në fëmijëri një femër duhet t'i nënshtrohet babait, në rini burrit, kur i ka vdekur zoti i saj bijve; një grua nuk duhet të jetë kurrë e pavarur.”

“Gratë nuk duhet të bëjnë kurrë një grumbullim nga (pasuria e) familjeve të tyre që është e përbashkët për shumë veta, as nga pasuria e tyre (e veçantë e burrave) pa leje.”

“Por sipas Nar. dhe Nand. përkthimi duhet të jetë si vijon: ‘Gratë nuk duhet të marrin kurrë asgjë (për shpenzimet e tyre private) nga (pasuria e burrave të tyre, e caktuar për mbajtjen e) familjeve të tyre, mbi të cilën shumë kanë të drejtë, as nga pasuria e tyre (që nuk është stridhana), pa pëlqimin e burrave të tyre.’”

“Nar. vëren se ‘një dhuratë e mëvonshme’ dhe ‘dhurata e dashurisë së burrit’ nuk janë stridhana, ose pasuri e veçantë, dhe se prandaj gruaja nuk ka të drejtë disponimi të lirë mbi këto dyja.”

“Nga një vajzë, nga një grua e re, apo edhe nga një e moshuar, asgjë nuk duhet bërë në mënyrë të pavarur, madje as në shtëpinë e saj. Në fëmijëri një femër duhet t'i nënshtrohet babait, në rini burrit, kur i ka vdekur zoti i saj bijve; një grua nuk duhet të jetë kurrë e pavarur.”

“Ditë e natë gratë duhet të mbahen në varësi nga meshkujt (e) familjeve të tyre, dhe, nëse lidhen me kënaqësitë shqisore, duhet të mbahen nën kontrollin e tyre. Babai i saj e mbron në fëmijëri, burri i saj e mbron në rini, dhe bijtë e saj e mbrojnë në pleqëri; një grua nuk është kurrë e aftë për pavarësi.”

“Edhe pse i zhveshur nga virtyti, apo duke kërkuar kënaqësi (gjetiu), apo pa cilësi të mira, (prapëseprapë) një burrë duhet të adhurohet vazhdimisht si zot nga një grua besnike.”

“‘Besnikëria e ndërsjellë le të vazhdojë deri në vdekje’, kjo mund të konsiderohet përmbledhja e ligjit më të lartë për burrin dhe gruan.”

“As nëna, as babai, as gruaja, as biri nuk duhen braktisur; ai që i braktis ata, përveçse nëse janë fajtorë për një krim që shkakton humbjen e kastës, do të gjobitet nga mbreti me gjashtëqind (pana).”

“Një grua shterpë mund të zëvendësohet në vitin e tetë, ajo fëmijët e së cilës (të gjithë) vdesin në të dhjetin, ajo që lind vetëm vajza në të njëmbëdhjetin, por ajo që është grindavece pa vonesë.”

“Ajo nuk duhet të kërkojë të ndahet nga babai, burri apo bijtë e saj; duke i lënë ata ajo do t'i bënte të përbuzura të dyja familjet (e saj dhe të burrit).”

“As me shitje, as me përzënie një grua nuk çlirohet nga burri i saj; të tillë e dimë ligjin, të cilin Zoti i krijesave (Praxhapati) e bëri në kohët e lashta.”

“Sipas dëshirës së saj le ta dobësojë trupin duke (jetuar me) lule të pastra, rrënjë dhe fruta; por ajo nuk duhet të përmendë kurrë as emrin e një burri tjetër pasi i ka vdekur burri. Deri në vdekje le të jetë e duruar (ndaj vështirësive), e vetëpërmbajtur dhe e dëlirë, dhe le të përpiqet (ta përmbushë) atë detyrë më të shkëlqyer që (është caktuar) për gratë që kanë vetëm një burrë.”

“Pasardhësit e lindur nga një burrë tjetër këtu nuk (konsiderohen të ligjshëm), as (pasardhësit e lindur) nga gruaja e një burri tjetër (nuk i përkasin atij që i lindi), as nuk caktohet askund një burrë i dytë për gratë e virtytshme.”

“Në tekstet e shenjta që i referohen martesës, caktimi (i të vejave) nuk përmendet askund, as rimartesa e të vejave nuk caktohet në rregullat për martesën.”

“Nëse një grua e braktisur nga burri i saj, ose një e ve, me dëshirën e saj lidh një martesë të dytë dhe lind (një bir), ai quhet biri i një gruaje të rimartuar (Paunarbhava). Nëse ajo është (ende) virgjëreshë, ose një që u kthye (te burri i saj i parë) pasi e kishte lënë, ajo është e denjë ta kryejë përsëri me burrin e saj të dytë (ose të parin e braktisur) ceremoninë (e martesës).”

“Një aktor ose këngëtar, ai që e ka shkelur betimin e studimit, ai gruaja (e vetme ose e parë) e të cilit është një femër shudra, biri i një gruaje të rimartuar, një njeri me një sy, dhe ai në shtëpinë e të cilit (banon) dashnori i gruas së tij;”

“Një bari, një ruajtës buajsh, burri i një gruaje të rimartuar, dhe një bartës kufomash, (të gjithë këta) duhen shmangur me kujdes. Një brahman që e njeh (ligjin e shenjtë) duhet t'i shmangë në (flijime) (si për perënditë, ashtu edhe për shpirtrat e të parëve) këta më të ulëtit e të dylindurve, sjellja e të cilëve është e qortueshme dhe që nuk janë të denjë (të ulen) në shoqëri (në një gosti).”

“Kur burri i saj ka humbur ose ka vdekur, kur është bërë asket fetar, kur është impotent, dhe kur është përjashtuar nga kasta: këto janë pesë rastet e domosdoshmërisë ligjore, në të cilat një grua mund të justifikohet të marrë një burrë tjetër.”

“Nand. thotë: ‘kuptimi është se nuk bëhet asnjë mëkat nëse ajo pastaj merr një burrë tjetër.’ Medh. mban se ajo duhet ta mbajë veten, si më parë, me punë të paqortueshme dhe të mbetet e dëlirë. Ai përmend mendimin e të tjerëve, sipas të cilit ajo mund të marrë një burrë tjetër sipas urdhëresave të Naradës dhe Parasharës, por e hedh poshtë.”

“Pasi u ka dhënë kështu, në varrim, zjarret e shenjta gruas së tij që vdes para tij, ai mund të martohet përsëri, dhe t'i ndezë përsëri (zjarret).”

“Ngrihu, eja në botën e jetës, o grua: eja, është pa jetë ai pranë të cilit rri shtrirë. Të qenit grua e këtij burri tënd ishte pjesa jote, i cili ta mori dorën dhe të deshi si dashnor.”

“Sipas dëshirës së saj le ta dobësojë trupin duke (jetuar me) lule të pastra, rrënjë dhe fruta; por ajo nuk duhet të përmendë kurrë as emrin e një burri tjetër pasi i ka vdekur burri. Deri në vdekje le të jetë e duruar (ndaj vështirësive), e vetëpërmbajtur dhe e dëlirë, dhe le të përpiqet (ta përmbushë) atë detyrë më të shkëlqyer që (është caktuar) për gratë që kanë vetëm një burrë.”

“Medh. e shfrytëzon këtë rast për ta kundërshtuar fort praktikën e të vejave që digjen bashkë me kufomat e burrave të tyre.”

“Pas vdekjes së burrit të saj, ta ruajë dëlirësinë e saj, ose të hipë në turrën e druve pas tij.”

“Nand. thotë se vetëflijimi i të vejave (Sati) është një vepër veçanërisht me merita, dhe jo e detyrueshme.”

“Një vajzë duhet dhënë për martesë para (se të arrijë moshën e) pjekurisë. Ai që e lë pas dore këtë, bën mëkat.”

“Gratë nuk kujdesen për bukurinë, as vëmendja e tyre nuk ngulet te mosha; (duke menduar) ‘(Mjafton që) është burrë’, ato u jepen të bukurve dhe të shëmtuarve. Nga pasioni i tyre për burrat, nga temperamenti i tyre i ndryshueshëm, nga pazemërsia e tyre e natyrshme, ato bëhen të pabesa ndaj burrave të tyre, sado me kujdes të ruhen në këtë (botë). Duke e ditur prirjen e tyre, të cilën Zoti i krijesave ua vuri në krijim, se është e tillë, (çdo) burrë duhet të përpiqet me të gjitha forcat t'i ruajë ato. (Kur i krijoi) Manu u caktoi grave (dashurinë për) shtratin, (për) ndenjësen dhe (për) stolitë, dëshira të papastra, zemërim, pandershmëri, ligësi dhe sjellje të keqe. Për gratë nuk kryhet asnjë rit (sakramental) me tekste të shenjta, kështu është caktuar ligji; gratë, (që janë) të zhveshura nga forca dhe të zhveshura nga (njohja e) teksteve vedike, (janë po aq të papastra sa) vetë gënjeshtra, ky është një rregull i caktuar.”

“E gjithë kjo seri (ceremonish) duhet kryer edhe për femrat, për ta shenjtëruar trupin, në kohën e duhur dhe në rendin e duhur, por pa (recitimin e) teksteve të shenjta. Ceremonia e martesës thuhet se është sakramenti vedik për gratë (dhe se është e barabartë me inicimin), shërbimi ndaj burrit (i barabartë me) qëndrimin në (shtëpinë e) mësuesit, dhe detyrat e shtëpisë (të njëjta) si adhurimi (i përditshëm) i zjarrit të shenjtë.”

“Mbreti nxori një urdhër që në të gjitha tokat nën kontrollin mogul zyrtarët të mos lejonin kurrë më që një grua të digjej. Ky urdhër vazhdon edhe sot e kësaj dite.”

E shpalli praktikën e satit, djegien ose varrosjen e gjallë të të vejave hindu, të paligjshme dhe të dënueshme nga gjykatat penale, së pari në Presidencën e Bengalit të Indisë Britanike.

E bëri të ligjshme rimartesën e të vejave hindu në Indinë Britanike dhe të ligjshëm fëmijët e martesave të tilla. Hyrja e tij regjistron se shumë hindu besonin se pazotësia, ‘megjithëse është në përputhje me zakonin e vendosur, nuk është në përputhje me një interpretim të vërtetë të urdhëresave të fesë së tyre’.

Pjesë e Kodit Hindu. E bëri të pavlefshme një martesë hindu nëse njëra palë kishte tashmë një bashkëshort të gjallë dhe e bëri bigaminë të dënueshme (neni 17), dhe i dha burrit dhe gruas njësoj të drejtën të kërkonin divorc (neni 13).

Pjesë e Kodit Hindu. E bëri çdo pasuri që zotëronte një grua hindu, si do që ta kishte fituar, edhe me aftësinë apo mundin e saj, të sajën si pronare e plotë dhe jo si pronare e kufizuar (neni 14), dhe e bëri vajzën trashëgimtare të babait të saj krahas bijve të tij.

Nga 9 shtatori 2005 e bëri vajzën e një bashkëpronari bashkëpronare që nga lindja me të drejtën e saj, me të njëjtat të drejta mbi pasurinë e përbashkët të familjes si një bir. Deri atëherë vetëm bijtë e mbanin këtë të drejtë që nga lindja, përveç në disa shtete që e kishin ndryshuar tashmë ligjin për vajzat e pamartuara në atë kohë (Andhra Pradesh më 1986, Tamil Nadu më 1989, Karnataka dhe Maharashtra më 1994).

“Mos i lakmoni ato gjëra, me anë të të cilave Allahu i ka bërë disa nga ju të dallohen mbi të tjerët: meshkujt do të kenë pjesë prej asaj që kanë punuar e po ashtu edhe femrat do të kenë pjesë prej asaj që kanë punuar. Kërkoni prej Allahut nga mirësitë e Tij. Vërtet, Allahu është i Dijshëm për çdo gjë.”

“Meshkujve u takon pjesë nga ajo që ua kanë lënë prindërit dhe të afërmit, por, edhe femrave u takon pjesë nga ajo që ua kanë lënë prindërit dhe të afërmit qoftë ajo pak apo shumë, si pjesë e caktuar dhe e detyruar.”

“Dhe jepuni me gjithë zemër grave tuaja dhuratën e kurorëzimit. Në qoftë se ato ju falin me dëshirën e vet diçka prej asaj (dhurate), pranojeni atë pa frikë dhe me kënaqësi!”

“O besimtarë! - nuk ju lejohet që t'i merrni në trashëgim gratë me forcë. Mos i trajtoni ato ashpër me qëllimin që t’u merrni një pjesë të dhuratës martesore që u keni dhënë. (Një gjë e tillë ju lejohet) vetëm atëherë kur ato bëjnë imoralitet të hapur. Jetoni e silluni mirë me to! Në qoftë se ato nuk ju pëlqejnë (atëherë duroni sepse), është e mundur që juve të mos ju pëlqejë diçka, por që Allahu t’ju sjellë nëpërmjet saj shumë të mira.”

“Gratë të cilave iu vdes burri, duhet të presin katër muaj e dhjetë ditë (pas vdekjes së tij). Pas kalimit të këtij afati, ju nuk jeni përgjegjës për çfarë bëjnë ato me jetën e tyre sipas rregullave. Allahu e njeh mirë çdo vepër që ju bëni.”

“Ndarja mund të bëhet dy herë. Më pas, gruaja ose të mbahet me të mirë, ose të lejohet të ikë me të mirë. Burrave nuk u lejohet të marrin gjë nga ajo që iu kanë dhënë atyre, vetëm nëse të dyja palët frikësohen se nuk do t’i zbatojnë kufijtë e Allahut. Pra, nëse të dy frikësohen se nuk do të mund t’u përmbahen kufijve të Allahut, atëherë nuk është gjynah për asnjërin, nëse gruaja i jep diçka burrit (për t’u ndarë nga ai). Këta janë kufijtë e Allahut, andaj mos i shkelni ata! Ata që shkelin kufijtë e Allahut, pikërisht ata janë keqbërësit.”

Gruaja e Thabit ibn Kajsit i tha Profetit (ﷺ) se nuk kishte asnjë ankesë për karakterin apo fenë e burrit të saj, por nuk mund të qëndronte me të. Profeti e pyeti nëse do ta kthente kopshtin që ai i kishte dhënë si mehr. Ajo pranoi, dhe Profeti i tha Thabitit ta merrte përsëri dhe ta ndante.

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se një grua që ka qenë e martuar më parë nuk martohet përsëri pa u konsultuar, dhe një virgjëreshë nuk martohet pa lejen e saj.

“O njerëz! Frikësojuni Zotit tuaj, i Cili ju krijoi prej një njeriu, ndërsa prej atij krijoi bashkëshorten e tij, kurse prej këtyre të dyve krijoi shumë meshkuj e femra. Dhe frikësojuni Allahut, me emrin e të Cilit ju kërkoni të drejtat e ndërsjella dhe ruani lidhjet farefisnore. Se vërtet, Allahu është përherë Mbikëqyrës mbi ju.”

“Dhe Zoti iu përgjigj lutjes së tyre: “Unë nuk do t’ia humb mundin askujt nga ju që ka bërë vepra, qoftë mashkull apo femër. Ju jeni njëlloj (në shpërblim). Atyre që u shpërngulën, u dëbuan nga vatrat e tyre, u munduan në rrugën Time, luftuan dhe u vranë, Unë do t’ua mbuloj veprat e këqija dhe do t’i shpie në kopshte, nëpër të cilat rrjedhin lumenj, si shpërblim nga Allahu. Shpërblimi më i mirë është tek Allahu.””

“Me të vërtetë që për myslimanët dhe myslimanet, besimtarët dhe besimtaret, të bindurit ndaj Allahut dhe të bindurat ndaj Allahut, të drejtët (të sinqertët) dhe të drejtat (të sinqertat), duruesit dhe durueset, të përulurit dhe të përulurat, mirëbërësit dhe mirëbërëset, agjëruesit dhe agjërueset, ruajtësit e nderit dhe ruajtëset e nderit, përkujtuesit e Allahut vazhdimisht dhe përkujtueset, pra, për të gjithë këta Allahu ka përgatitur falje dhe shpërblim të madh.”

“Thuaj: “O ithtarët e Librit, ejani të biem në një fjalë të përbashkët mes nesh dhe jush: se do të adhurojmë vetëm Allahun, se nuk do t’i shoqërojmë Atij asgjë (në adhurim) dhe se nuk do ta mbajmë për zot njëri-tjetrin, në vend të Allahut!” Nëse ata nuk pranojnë, atëherë thuaju: “Dëshmoni se ne i jemi nënshtruar Allahut!””