Përgjigje e shkurtër
Shumë zakone të mira në Japoni janë afër vlerave që mëson Islami. Islami mëson larjen para namazit, emrin e Allahut (﷾) para ushqimit dhe falënderimin pas tij, dhe kujdesin që të mos shpërdorohet. Ai mëson nderimin e prindërve dhe të moshuarve, dhe kujdesin bujar për mysafirët dhe fqinjët. Shumë familje japoneze ruajnë zakone afër këtyre. Ata shpëlajnë duart te legeni i ujit të një faltoreje, dhe thonë itadakimasu (‘po e pranoj me përulësi’) para një vakti. Ata ndiejnë mottainai (‘çfarë shpërdorimi’) kur hidhen gjëra të mira. Mikpritja e kujdesshme e Japonisë ndaj mysafirëve quhet omotenashi. Islami i jep secilës prej këtyre vlerave një rrënjë të vetme. Secila është pjesë e adhurimit të Krijuesit të Vetëm, që i dha gjërat e mira dhe i shpërblen veprat e mira. Prandaj adhurimi, përkulja në adhurim dhe blatimet shkojnë vetëm tek Ai. Vlerat sipas të cilave jetoni tashmë tregojnë drejt Atij që jua dha.
Shpjegimi i plotë
I pastër para se të qëndrosh para Allahut (﷾)
Islami mëson se pastërtia i përket vetë besimit. Profeti (ﷺ) tha se pastërtia është gjysma e besimit (Muslim 223). Para namazit, Kurani u thotë besimtarëve të lajnë fytyrën dhe duart e krahët deri në bërryla. Ata e fshijnë kokën me ujë dhe lajnë këmbët deri në nyje. Ajeti thotë se Allahu (﷾) e bën këtë për “t’ju pastrojë”, që të jeni mirënjohës (5:6). Kjo larje quhet abdes. Myslimanët falen pesë herë në ditë, dhe vijnë në çdo namaz të pastër. Në një faltore, vizitorët shpëlajnë duart dhe gojën te një burim uji, temizuya, para se të vazhdojnë të luten. Enciklopedia e Shintos e quan një pastrim simbolik të trupit dhe të mendjes para një vendi të shenjtë. Të vish i pastër para se të lutesh është tokë e përbashkët. Në Islam ajo e përgatit njeriun të qëndrojë para Atij që e krijoi.
Ebu Malik el-Esh'ariu transmeton se Profeti (ﷺ) tha se pastërtia (pastrimi) është gjysma e besimit, dhe se lavdërimi i Allahut e mbush peshoren. Hadithi vazhdon dhe e quan namazin dritë dhe sadakanë provë.
“O besimtarë! Kur doni të falni namaz, lani fytyrën dhe duart deri në bërryla, kurse kokën fshijeni me dorë të lagët; lani edhe këmbët deri në nyje. Nëse jeni të papastër (si pasojë e marrëdhënieve bashkëshortore apo e derdhjes së farës), pastrohuni (duke u larë krejtësisht)! Por, në qoftë se jeni të sëmurë (që mund t’ju dëmtojë uji) ose gjendeni në udhëtim, ose ndonjëri nga ju vjen pas kryerjes së nevojës natyrore, ose nëse keni pasur marrëdhënie me bashkëshortet e nuk gjeni ujë, atëherë gjeni dhé të pastër dhe fshini fytyrat e duart me të. Allahu nuk dëshiron t’ju krijojë ndonjë vështirësi, por dëshiron t’ju pastrojë dhe t’i plotësojë dhuntitë e Tij ndaj jush, që të jeni falënderues.”
Enciklopedia e Shintos e përshkruan temizuya-n (e lexuar edhe chozuya) si një burim uji pranë hyrjes së një faltoreje, ku vizitorët shpëlajnë duart dhe gojën si pastrim simbolik. Thotë se shpëlarja atje është një mënyrë simbolike për të pastruar trupin dhe mendjen para se të hyhet në një vend të shenjtë, pas së cilës vizitorët vazhdojnë drejt faltores kryesore.
Falënderim para dhe pas vaktit
Islami mëson se ushqimi është dhuratë nga Allahu (﷾), e marrë me falënderim. Profeti (ﷺ) i mësoi një djali nën kujdesin e tij ta përmendte emrin e Allahut (﷾) para se të hante (el-Buhari 5376). Ai tha se Allahu (﷾) është i kënaqur me një rob që ha një vakt dhe e falënderon për të (Muslim 2734a). Kurani thotë: hani nga ajo që Allahu (﷾) ju ka dhënë, të lejuar dhe të mirë, dhe jini mirënjohës për mirësitë e Tij (16:114). Pra, një mysliman e nis vaktin me bismilah, që do të thotë në emër të Allahut (﷾). E mbyll me el-hamdu lilah, që do të thotë falënderimi i qoftë Allahut (﷾). Shumë familje japoneze thonë itadakimasu para një vakti, përafërsisht ‘po e pranoj me përulësi’. Në fund thonë gochiso sama deshita për të falënderuar për vaktin.
Omer ibn Ebi Seleme transmeton se, si djalë nën kujdesin e Profetit (ﷺ), dora e tij endej nëpër pjatë ndërsa hante. Profeti (ﷺ) i tha të përmendte emrin e Allahut, të hante me dorën e djathtë dhe të hante nga pjesa e pjatës më afër tij. Ai thotë se këtë e ruajti që atëherë e tutje.
Enes ibn Maliku transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Allahu është i kënaqur me një rob që ha një vakt dhe e falënderon për të, ose pi një pije dhe e falënderon për të. Muslimi e vendos në kapitullin për falënderimin e Allahut pas ngrënies dhe pirjes.
“Ushqehuni me gjërat e lejuara dhe të mira që jua ka dhënë Allahu dhe falënderoni për mirësitë e Allahut, nëse vërtet e adhuroni Atë.”
Shpjegon se itadakimasu, afërsisht ‘po marr pjesë’ ose ‘po pranoj me përulësi’, thuhet para se të hahet si falënderim për ata që e sigurojnë ushqimin dhe për vetë ushqimin, dhe se mund të kuptohet edhe si falënderim për qeniet e gjalla që bëhen ushqim.
Shpjegon se gochiso sama, ose gochiso sama deshita, thuhet për të shprehur mirënjohje në fund të një vakti, në shtëpi dhe gjithashtu kur largohesh nga një restorant ose kur paguan llogarinë.
Të mos shpërdorosh atë që të është dhënë
Islami mëson kujdes me çdo gjë që jep Allahu (﷾). Kurani thotë: “Hani e pini, por mos e teproni, se Ai nuk i do ata që e teprojnë” (7:31). Ushqimi është mirësi nga Allahu (﷾), prandaj përdorimi i mirë i tij është pjesë e falënderimit ndaj Tij (16:114). Shumë familje japoneze e përdorin fjalën mottainai, ‘çfarë shpërdorimi’. Një studim i vogël me trembëdhjetë konsumatorë japonezë shpjegon se ajo shpreh keqardhje për hedhjen e diçkaje me vlerë. Ajo i udhëhoqi njerëzit në studim të blinin vetëm atë që u nevojitej, të hanin mbetjet dhe të planifikonin vaktet që asgjë të mos shpërdorohej.
“Hani e pini, por mos e teproni, se Ai nuk i do ata që e teprojnë.”
“Ushqehuni me gjërat e lejuara dhe të mira që jua ka dhënë Allahu dhe falënderoni për mirësitë e Allahut, nëse vërtet e adhuroni Atë.”
Një studim cilësor i mbetjeve të ushqimit në jetën e përditshme të konsumatorëve japonezë, me anë të etnografisë celulare. Thotë se mottainai, që mund të përkthehet ‘Çfarë shpërdorimi’, shpreh keqardhje për hedhjen e diçkaje me vlerë, si ushqimi ose paraja, dhe thekson vlerësimin e ushqimit dhe të kufijve të tij. Ideja i udhëhoqi pjesëmarrësit të blinin vetëm atë që u nevojitej, të hanin mbetjet dhe të planifikonin që asgjë të mos shkonte dëm.
Nderim për prindërit dhe të moshuarit
Islami e vë mirësinë ndaj prindërve pranë adhurimit të Allahut (﷾). Kurani thotë: “Zoti yt ka urdhëruar, që të mos adhuroni askënd tjetër përveç Atij dhe, që të silleni mirë me prindërit.” Ai ndalon qoftë edhe një fjalë përbuzjeje ndaj tyre në pleqërinë e tyre (17:23-24). Ai i thotë çdo njeriu të jetë mirënjohës ndaj Allahut (﷾) dhe prindërve të vet, dhe kujton mundimin e nënës (31:14). Një njeri e pyeti Profetin (ﷺ) se kush e meritonte më shumë shoqërinë e tij të mirë. Ai u përgjigj: nëna jote, tri herë, dhe pastaj babai yt (el-Buhari 5971). Japonia e mban Ditën e Respektit për të Moshuarit çdo shtator. Ligji që e cakton thotë se ajo i nderon të moshuarit që i kanë shërbyer shoqërisë për shumë vite. I njëjti ligj thotë se Dita e Fëmijëve është gjithashtu një ditë për t'i falënderuar nënat.
“Zoti yt ka urdhëruar, që të mos adhuroni askënd tjetër përveç Atij dhe, që të silleni mirë me prindërit. Nëse njëri prej tyre ose të dy arrijnë pleqërinë te ti, mos u thuaj atyre as “uh!”, mos i kundërshto, por drejtoju atyre me fjalë respekti. Lësho para tyre krahët e përuljes prej mëshirës dhe thuaj: “O Zoti im, mëshiroji ata, ashtu siç më kanë rritur, kur unë isha i vogël!””
“Ne e kemi urdhëruar njeriun që t’i nderojë prindërit e vet. Nëna e ka mbartur atë, duke duruar mundim pas mundimi, e ndarja e tij (nga gjiri) është brenda dy vjetësh. Ne i thamë atij: “Bëhu falënderues ndaj Meje dhe prindërve të tu! Tek Unë do të ktheheni të gjithë”.”
Ebu Hurejra transmeton se një burrë e pyeti Profetin (ﷺ) kush e meriton më shumë shoqërinë e tij të mirë. Profeti tha: nëna jote. Burri pyeti edhe tri herë kush vjen pas dhe përgjigjja ishte nëna jote, pastaj nëna jote, e pastaj babai yt.
Ligji përcakton qëllimin e çdo feste kombëtare. Dita e Respektit për të Moshuarit (Keiro no Hi), e hëna e tretë e shtatorit, është për të respektuar dhe për të dashur të moshuarit që i kanë shërbyer shoqërisë për shumë vite, dhe për të kremtuar jetën e tyre të gjatë. Dita e Fëmijëve (5 maj) është për t'i respektuar fëmijët si persona, për të kërkuar lumturinë e tyre dhe për t'i falënderuar nënat. Dita e Gjelbërimit (4 maj) është për t'iu afruar natyrës dhe për të qenë mirënjohës për bekimet e saj.
Mysafirët, fqinjët dhe një sjellje modeste
Islami e bën kujdesin për mysafirët dhe fqinjët pjesë të besimit. Profeti (ﷺ) tha se kushdo që beson në Allahun (﷾) dhe në Ditën e Fundit duhet ta nderojë mysafirin e tij dhe nuk duhet ta dëmtojë fqinjin e tij (el-Buhari 6018). Ai tha se një njeri i tillë duhet të jetë bujar me fqinjin dhe me mysafirin e tij (el-Buhari 6019). Një njeri e pyeti cilat cilësi të Islamit janë më të mirat. Ai u përgjigj: të ushqesh njerëzit, dhe t'i përshëndetësh me selam ata që i njeh dhe ata që nuk i njeh (el-Buhari 12). Ai tha gjithashtu se turpi (haja) është një degë e besimit (el-Buhari 9). Në Japoni, mikpritja e kujdesshme quhet omotenashi. Një artikull në një revistë japoneze e përshkruan si vëmendje të afërt ndaj nevojave të mysafirit, një mjedis të përgatitur me kujdes, dhe një sjellje modeste e të padukshme.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha: kush beson në Allahun dhe në Ditën e Fundit nuk duhet ta dëmtojë fqinjin e tij, duhet ta nderojë mysafirin e tij dhe duhet të flasë mirë ose të heshtë.
Ebu Shurejhi transmeton se Profeti (ﷺ) tha: kush beson në Allahun dhe në Ditën e Fundit duhet të jetë bujar me fqinjin e tij dhe bujar me mysafirin e tij.
Abdullah ibn Amri transmeton se një burrë e pyeti Profetin (ﷺ) cilat cilësi të Islamit janë më të mirat. Ai u përgjigj: t'i ushqesh njerëzit dhe t'i përshëndesësh me selam si ata që i njeh, ashtu edhe ata që nuk i njeh.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se besimi ka më shumë se gjashtëdhjetë degë, dhe se turpi (modestia) është një degë e besimit.
E përshkruan omotenashi si mënyrën japoneze të mikpritjes: jo vetëm dhënien e ushqimit dhe të një vendi të sigurt, por mënyrat tradicionale të kujdesit për mysafirët. Shenjat e saj përfshijnë kuptimin e gjendjes dhe të nevojave të mysafirit, një mjedis të përgatitur me kujdes (shitsurae), mospërzierjen dhe modestinë, dhe ndjeshmërinë.
Falënderim për dhuratat e natyrës
Islami mëson se qiejt dhe toka janë shenja që tregojnë Krijuesin e tyre. Kurani thotë se në krijimin e tyre, dhe në këmbimin e natës me ditën, ka shenja për njerëzit me mend. Njerëz të tillë e përmendin Allahun (﷾) dhe mendojnë thellë, dhe thonë: “O Zoti Ynë! Ti nuk i ke krijuar kot këto” (3:190-191). Japonia e mban Ditën e Gjelbërimit çdo maj. Ligji që e cakton e quan një ditë për t'iu afruar natyrës dhe për të qenë mirënjohës për bekimet e saj. Islami mëson se ky falënderim i përket Atij që e krijoi natyrën. Kurani thotë: “Çdo mirësi që keni është nga Allahu” (16:53).
“Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të Tokës dhe në ndërrimin e natës e të ditës, ka shenja për mendarët, për ata që e përmendin Allahun duke qëndruar në këmbë, ndenjur ose shtrirë dhe që meditojnë për krijimin e qiejve dhe të Tokës (duke thënë:) O Zoti Ynë! Ti nuk i ke krijuar kot këto, lartësuar qofsh (nga çdo e metë)! Prandaj na ruaj nga ndëshkimi i zjarrit.”
Ligji përcakton qëllimin e çdo feste kombëtare. Dita e Respektit për të Moshuarit (Keiro no Hi), e hëna e tretë e shtatorit, është për të respektuar dhe për të dashur të moshuarit që i kanë shërbyer shoqërisë për shumë vite, dhe për të kremtuar jetën e tyre të gjatë. Dita e Fëmijëve (5 maj) është për t'i respektuar fëmijët si persona, për të kërkuar lumturinë e tyre dhe për t'i falënderuar nënat. Dita e Gjelbërimit (4 maj) është për t'iu afruar natyrës dhe për të qenë mirënjohës për bekimet e saj.
“Çdo mirësi që keni është nga Allahu. E, nëse ju godet ndonjë fatkeqësi, prapë nuk keni kujt t’i kërkoni ndihmë përveç Tij.”
| Vlera | Në Islam | Në Japoni |
|---|---|---|
| Pastrimi para lutjes | Abdesti, larja para çdo namazi. | Temizuja, shpëlarja e duarve dhe e gojës në një faltore. |
| Falënderimi për ushqimin | Bismil-lah para tij, el-hamdu lil-lah pas tij. | Itadakimasu para tij, gochiso sama deshita pas tij. |
| Mosshpërdorimi | Hani e pini, por mos e teproni. | Mottainai, keqardhja kur hidhet diçka me vlerë. |
| Prindërit dhe të moshuarit | Mirësia ndaj prindërve vjen menjëherë pas adhurimit të Allahut (﷾). | Dita e Respektit për të Moshuarit çdo shtator. |
| Mysafirët | Kush beson në Allahun (﷾) dhe në Ditën e Fundit duhet ta nderojë mysafirin e tij. | Omotenashi, mikpritja e kujdesshme. |
| Falënderimi për natyrën | Çdo mirësi është nga Allahu (﷾). | Dita e Gjelbërimit çdo maj. |
Në Islam çdo vlerë është pjesë e adhurimit të Krijuesit të Vetëm, dhe adhurimi i shkon vetëm Atij.
Ku ndryshon Islami: një rrënjë për çdo vlerë
Një mysliman nuk duhet të tallet kurrë me një faltore, me një faltore shtëpie ose me një festë familjare (6:108). Islami ndryshon në rrënjën e këtyre vlerave, dhe kështu në adhurim. Në Islam secila prej tyre është pjesë e adhurimit të Krijuesit të Vetëm. Kurani i premton një jetë të mirë dhe një shpërblim kujtdo që bën mirë me besim, burrë ose grua (16:97). Për të njëjtën arsye, adhurimi i përket vetëm Allahut (﷾). Kurani thotë se vendet e adhurimit janë për Allahun (﷾), prandaj mos iu lutni askujt krahas Tij (72:18). Ai i përmend diellin dhe hënën ndër shenjat e Tij, dhe thotë: bini në sexhde para Allahut (﷾), që i krijoi ato (41:37). Prandaj përkuljet e adhurimit dhe blatimet shkojnë tek Ai dhe te askush tjetër (6:162-163). Një mysliman i ruan sjelljet e mira, dhe falënderimin e adhurimin ia jep Allahut (﷾).
“Mos i shani idhujt që ata i adhurojnë në vend të Allahut, në mënyrë që ata të mos e shajnë Allahun armiqësisht nga padija. Kështu, Ne ia paraqesim të bukura çdo populli veprat e veta. Pastaj, ata do të kthehen te Zoti i tyre, i Cili do t’i lajmërojë për gjithçka që kanë bërë.”
“Cilindo mashkull apo femër që kryen vepra të mira, duke qenë besimtar, Ne do ta bëjmë që të kalojë jetë të bukur dhe do ta shpërblejmë sipas veprave më të mira, që ka bërë.”
“Xhamitë i janë kushtuar vetëm Allahut, prandaj mos iu lutni askujt krahas Allahut!”
“Ndër shenjat e Tij janë nata dhe dita, si dhe Dielli dhe Hëna. Mos bëni sexhde as për Diellin, as për Hënën, por, nëse jeni adhurues të Atij, bëni sexhde për Allahun i Cili i ka krijuar ato!”
“Thuaj: “Në të vërtetë, namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime, i përkasin vetëm Allahut, Zotit të botëve. Ai nuk ka asnjë ortak. Kështu jam urdhëruar dhe unë jam i pari që i nënshtrohem Atij”.”
Një ftesë
Nëse jetoni tashmë sipas këtyre vlerave, pyesni nga vijnë ato. Përgjigjja e Islamit është se ato vijnë nga Ai që ju krijoi dhe ju dha çdo gjë të mirë. Islami nuk është vetëm një tërësi sjelljesh. Ai është një mënyrë e plotë jete (din): besimi në një Krijues, namazi, ushqimi, familja dhe karakteri së bashku. Kurani u kërkon lexuesve të tij të mendojnë thellë për të dhe të shohin se nuk ka kundërthënie (4:82). Muhamedi (ﷺ) u dërgua te të gjithë njerëzit (7:158). Faqja “A ka një Krijues të vetëm pas kamive?” pyet kush e krijoi qiellin dhe tokën. Faqja “Jam japonez dhe nuk jam fetar: pse ta shqyrtoj Islamin?” tregon si i përshtatet Islami një jete si e juaja.
“Cilindo mashkull apo femër që kryen vepra të mira, duke qenë besimtar, Ne do ta bëjmë që të kalojë jetë të bukur dhe do ta shpërblejmë sipas veprave më të mira, që ka bërë.”
“A nuk përsiatin ata për Kuranin! Sikur ai të mos ishte prej Allahut, do të gjenin në të shumë kundërthënie.”
“Thuaj (o Muhamed): “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, i Atij që i përket sundimi i qiejve dhe i Tokës. Nuk ka zot tjetër të vërtetë veç Atij; Ai jep jetë dhe vdekje, prandaj besoni në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, Profetin që nuk di shkrim e lexim e që beson në Allahun dhe Fjalët e Tij! Shkoni pas tij, që të jeni në rrugën e drejtë!””
Pesë përgjigje të sqaruara
Ligji për festat kombëtare (Ligji nr. 178 i vitit 1948), neni 2 — qëllimet e festave
Ligji përcakton qëllimin e çdo feste kombëtare. Dita e Respektit për të Moshuarit (Keiro no Hi), e hëna e tretë e shtatorit, është për të respektuar dhe për të dashur të moshuarit që i kanë shërbyer shoqërisë për shumë vite, dhe për të kremtuar jetën e tyre të gjatë. Dita e Fëmijëve (5 maj) është për t'i respektuar fëmijët si persona, për të kërkuar lumturinë e tyre dhe për t'i falënderuar nënat. Dita e Gjelbërimit (4 maj) është për t'iu afruar natyrës dhe për të qenë mirënjohës për bekimet e saj.
Cituar për
Kultura japoneze i ka tashmë këto vlera. Ne i nderojmë të moshuarit, i falënderojmë nënat dhe nuk e duam shpërdorimin, prandaj nuk kemi nevojë për Islamin.
Përgjigjja
Këto janë vlera të mira, dhe Islami nuk ju kërkon t'i braktisni. Vetë zakonet tuaja falënderojnë: para një vakti, pas tij, dhe për bekimet e natyrës. Falënderimi i jepet gjithmonë dikujt. Islami pyet kush e dha ushqimin, tokën dhe prindërit që nderojmë. Kurani përgjigjet se çdo gjë e mirë që kemi është nga Allahu (﷾), që i krijoi qiejt dhe tokën. Ai i premton një jetë të mirë dhe një shpërblim kujtdo që bën mirë me besim. Faqja “A ka një Krijues të vetëm pas kamive?” jep arsyet.
Ku përfundon — Vlerat janë të mira, dhe ato falënderojnë tashmë. Islami e emërton Atë që i dha dhe që i shpërblen.
Kurani 16:97 — Sureja En-Nahl, ajeti 97
“Cilindo mashkull apo femër që kryen vepra të mira, duke qenë besimtar, Ne do ta bëjmë që të kalojë jetë të bukur dhe do ta shpërblejmë sipas veprave më të mira, që ka bërë.”
Cituar për
Gjyshja ime ishte e mirë gjithë jetën dhe i nderoi prindërit e saj, por vdiq pa besim te Perëndia juaj. A nuk vlen asgjë mirësia e saj?
Përgjigjja
Ne nuk e shpallim fatin e askujt; ai i përket vetëm Allahut (﷾). Kurani thotë se Allahu (﷾) nuk ndëshkon “para se të çojmë të dërguar” (17:15). “Allahu nuk dëmton askënd asnjë grimë” (4:40). Një mysliman nuk i kërkon Allahut (﷾) falje për ata që vdiqën jashtë Islamit (9:113). Ajeti e jep kushtin e vet: “pasi u është bërë e qartë se ata janë banorë të Xhehenemit”. Ky është një rregull për lutjet e tij. Nuk është vendim për gjyshen tuaj. Ajo që premton Islami është një shpërblim i përhershëm për të mirën e bërë me besim te Ai që e dha (16:97). Prandaj kjo faqe ju fton ta njihni Atë.
Ku përfundon — Fati i çdo njeriu i përket Allahut (﷾), që nuk i bën padrejtësi askujt. Islami i ofron së mirës Dhuruesin e saj dhe shpërblimin e premtuar.
Kurani 2:256 — Sureja El-Bekare, ajeti 256
“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”
Cituar për
A po përpiqeni të më konvertoni? Kjo faqe është thjesht një mënyrë për të rekrutuar.
Përgjigjja
Jo. Kjo faqe ju njeh me Islamin, si një bisedë miqësore dhe jo si debat. Ajo ju fton të shikoni, hapur, dhe askush nuk mund ta bëjë dikë të besojë. Kurani i thotë edhe Profetit (ﷺ) se ai nuk mund ta udhëzojë këdo që do, por Allahu (﷾) udhëzon kë të dojë. Thotë gjithashtu: “S’ka detyrim në fe”, kështu që zgjedhja është e juaja. Nëse përgjigjja juaj është jo, fjalët e Kuranit janë: “Ju keni fenë tuaj, ndërsa unë kam fenë time.” Miqësia mbetet në çdo rast.
Ku përfundon — Faqja e bën Islamin të njohur. Udhëzimi është i Allahut (﷾), dhe zgjedhja është e lexuesit.
Itadakimasu (Nippon.com)
Shpjegon se itadakimasu, afërsisht ‘po marr pjesë’ ose ‘po pranoj me përulësi’, thuhet para se të hahet si falënderim për ata që e sigurojnë ushqimin dhe për vetë ushqimin, dhe se mund të kuptohet edhe si falënderim për qeniet e gjalla që bëhen ushqim.
Cituar për
Itadakimasu dhe mottainai janë sjellje dhe zakone, jo besim. Nuk kanë të bëjnë fare me Perëndinë.
Përgjigjja
Shumë njerëz i thonë si sjellje të mirë, dhe sjelljet e mira kanë rëndësi. Islami mëson se falënderimi për ushqimin i detyrohet para së gjithash Atij që e dha. Profeti (ﷺ) tha se Allahu (﷾) është i kënaqur me atë që e falënderon pas një vakti. Kurani u thotë besimtarëve të hanë atë që është e lejuar dhe e mirë, dhe të jenë mirënjohës për mirësitë e Tij.
Ku përfundon — Sjelljet mbeten. Islami mëson se falënderimi shkon te Dhuruesi.
Encyclopedia of Shinto: Temizuya; Paying Respects at a Shinto Shrine
Enciklopedia e Shintos e përshkruan temizuya-n (e lexuar edhe chozuya) si një burim uji pranë hyrjes së një faltoreje, ku vizitorët shpëlajnë duart dhe gojën si pastrim simbolik. Thotë se shpëlarja atje është një mënyrë simbolike për të pastruar trupin dhe mendjen para se të hyhet në një vend të shenjtë, pas së cilës vizitorët vazhdojnë drejt faltores kryesore.
Cituar për
Shpëlarja te burimi i faltores është njësoj si abdesi.
Përgjigjja
Të dyja janë larje, dhe pastërtia është e mirë. Por nuk janë i njëjti rit. Enciklopedia e Shintos e quan shpëlarjen në faltore një pastrim simbolik para një vendi të shenjtë. Abdesi është urdhri i Allahut (﷾) para namazit ndaj Tij, dhe myslimanët falen pesë herë në ditë. Profeti (ﷺ) tha se pastërtia është gjysma e besimit.
Ku përfundon — Larja është një vlerë e përbashkët. Në Islam ajo e përgatit njeriun për namazin ndaj Allahut (﷾) të Vetëm.
Këndvështrime
Përgjigjet e një lexuesi japonez
Një lexues që i ruan zakonet japoneze mund të thotë se këto vlera nuk kanë nevojë për fe. Ose mund të pyesë nëse mirësia e një gjysheje të mirë nuk vlen asgjë. Ai mund të thotë se një faqe si kjo do vetëm të fitojë të konvertuar, ose se zakonet janë thjesht sjellje e mirë.
Kultura japoneze i ka tashmë këto vlera, prandaj nuk ka nevojë për Islamin.
Kundërpërgjigje
Islami nuk i kërkon askujt t'i braktisë vlerat e mira. Por itadakimasu, gochiso sama deshita dhe Dita e Gjelbërimit të gjitha falënderojnë, dhe falënderimi i jepet dikujt. Islami e emërton Atë që dha çdo gjë të mirë (16:53). Ai i premton një jetë të mirë dhe një shpërblim kujtdo që bën mirë me besim (16:97).
Gjyshja ime ishte e mirë gjithë jetën dhe i nderoi prindërit e saj, por vdiq pa besim te Perëndia juaj. A nuk vlen asgjë mirësia e saj?
Kundërpërgjigje
Ne nuk e shpallim fatin e askujt; ai i përket vetëm Allahut (﷾). Ai nuk ndëshkon askënd derisa t'i ketë ardhur një i dërguar për t'i paralajmëruar (17:15), dhe Ai nuk i bën padrejtësi askujt (4:40). Një mysliman nuk i kërkon Allahut (﷾) falje për ata që vdiqën jashtë Islamit (9:113). Ai rregull është për lutjet e tij, jo një vendim për dikë. Shpërblimi i premtuar i Islamit është për të mirën e bërë me besim (16:97), prandaj faqja ju fton ta njihni Dhuruesin.
Një faqe si kjo është thjesht një mënyrë për të rekrutuar njerëz.
Kundërpërgjigje
Jo. Ajo ju njeh me Islamin, si një bisedë miqësore dhe jo si debat. Allahu (﷾) udhëzon kë të dojë (28:56), dhe nuk ka detyrim në fe (2:256). Nëse përgjigjja juaj është jo, Kurani thotë: “Ju keni fenë tuaj, ndërsa unë kam fenë time” (109:6). Miqësia mbetet në çdo rast.
Itadakimasu dhe mottainai janë sjellje dhe zakone. Nuk kanë të bëjnë fare me Perëndinë.
Kundërpërgjigje
Sjelljet e mira janë të mira, dhe Islami i ruan. Islami mëson gjithashtu se falënderimi për ushqimin i detyrohet Atij që e dha. Ai është i kënaqur me atë që e falënderon për një vakt (Muslim 2734a).
Shpëlarja te burimi i faltores dhe abdesi janë e njëjta gjë.
Kundërpërgjigje
Të dyja janë larje, dhe pastërtia është e mirë. Abdesi është urdhri i Allahut (﷾) para namazit ndaj Tij (5:6), dhe myslimanët falen pesë herë në ditë. Kjo faqe emërton një vlerë të përbashkët, jo një rit të përbashkët.
Shinto: pastërtia dhe mirënjohja janë tashmë tonat
Shumë japonezë i ruajnë rrugët e Shintos pa i quajtur fe. Ata lahen para se të takojnë kamit, shpirtrat. Ata falënderojnë për bekimet, dhe e respektojnë natyrën. Ata ndiejnë se këto vlera nuk kanë nevojë që t'u shtohet asgjë.
Pastrimi para kamive dhe falënderimi për bekimet janë tashmë rrugë japoneze, prandaj nuk ka nevojë të shtohet asgjë.
Kundërpërgjigje
Islami i ndan këto: myslimani lahet para namazit dhe e falënderon Allahun (﷾) për çdo vakt. Ai shton të vetmen gjë drejt së cilës tregojnë vlerat, Atë që i jep bekimet. Kurani thotë: mos i bini në sexhde diellit dhe hënës, por Allahut (﷾), që i krijoi ato.
Budiste: shmang të keqen, bëj të mirën, pastro mendjen
Shumica e varrimeve japoneze janë budiste. Dhe shumë japonezë jetojnë sipas përmbledhjes së shkurtër që bëri Buda për mësimin e tij: mos bëj të keqe, bëj të mirë, pastroje mendjen.
Të mos bësh asnjë të keqe, ta përqafosh të mirën dhe ta pastrosh mendjen: ky është mësimi i Budëve.
Kundërpërgjigje
Islami mëson të njëjtat tri gjëra. Kurani thotë se kushdo që e pastron shpirtin e tij ka shpëtuar, dhe urdhëron drejtësinë dhe bamirësinë. Ajo që shton është Ai që e formësoi shpirtin, dhe tek i Cili kthehet shpirti i pastër.
Pikëpamja islame
Islami mëson pastërtinë, falënderimin për ushqimin, kujdesin që të mos shpërdorohet, nderimin e prindërve dhe të moshuarve, dhe kujdesin për mysafirët dhe fqinjët. Shumë familje japoneze ruajnë zakone afër këtyre vlerave. Islami e rrënjos secilën prej tyre në adhurimin e Krijuesit të Vetëm, që i shpërblen, dhe adhurimin ia jep vetëm Atij. Ai e fton lexuesin ta njohë Atë si një mënyrë të plotë jete.
Islami mëson se pastërtia është gjysma e besimit, dhe urdhëron larjen para namazit për t'i pastruar besimtarët.
Islami mëson se një vakt fillon me emrin e Allahut (﷾) dhe mbaron me falënderimin e Tij. Dhe mëson kujdes që të mos shpërdorohet ajo që jep Ai.
Islami e vë mirësinë ndaj prindërve pranë adhurimit të Allahut (﷾), dhe e vë nënën të parën.
Islami e bën pjesë të besimit nderimin e mysafirëve, bujarinë ndaj fqinjëve, përshëndetjen me selam dhe turpin.
Shumë familje japoneze ruajnë zakone afër këtyre vlerave. Është legeni i larjes në faltore. Është itadakimasu (‘po e pranoj me përulësi’) para një vakti, dhe gochiso sama deshita (‘faleminderit për vaktin’) pas tij. Është mottainai (‘çfarë shpërdorimi’), Dita e Respektit për të Moshuarit, dhe omotenashi, kujdesi me gjithë zemër për mysafirët.
Në Islam secila prej këtyre vlerave është pjesë e adhurimit të Krijuesit të Vetëm, që e shpërblen. Adhurimi, përkuljet e adhurimit dhe blatimet shkojnë vetëm tek Ai.
Një mysliman nuk i kërkon Allahut (﷾) t'i falë ata që vdiqën jashtë Islamit (9:113). Por askush nuk ndëshkohet para se t'i arrijë një i dërguar (17:15). Allahu (﷾) nuk është kurrë i padrejtë (4:40). Dhe ne nuk themi për askënd se ku do të përfundojë.
Kurani kërkon që të mendohet thellë për të, dhe Muhamedi (ﷺ) u dërgua te të gjithë njerëzit.