Çfarë parathoshi Profeti Muhamed (ﷺ) që doli e vërtetë?

Adij ibn Hatimi transmeton se në Medinë një burrë iu ankua Profetit (ﷺ) për varfërinë dhe një tjetër për grabitësit në rrugë. Profeti i tha Adijit se nëse jetonte gjatë, do ta shihte një grua të udhëtonte në një havdexh nga el-Hira në Irak deri te Qabeja, pa iu frikësuar askujt përveç Allahut; se thesaret e Kisrasë, birit të Hurmuzit, do të hapeshin; dhe se një njeri do të dilte me një grusht ari ose argjendi dhe nuk do të gjente askënd që ta pranonte si sadaka. Adiji tha më vonë se e kishte parë gruan ta bënte atë udhëtim, dhe se ai vetë ishte mes atyre që i morën thesaret e Kisrasë, dhe u tha dëgjuesve të tij se do ta shihnin të tretën nëse do të jetonin gjatë.

Një histori rrëfimtare e pushtimeve të hershme myslimane. Përshkruan rënien e Sirisë dhe të Jeruzalemit, rënien e kryeqytetit persian Ktesifon me thesarin e tij mbretëror në vitet 630, dhe pushtimin e Egjiptit deri në fillim të viteve 640, të gjitha brenda rreth një dhjetëvjeçari pas vdekjes së Profetit (ﷺ).

Ebu Bekre transmeton se e dëgjoi Profetin (ﷺ) duke folur nga minberi me nipin e tij el-Hasanin pranë. Duke parë herë njerëzit e herë el-Hasanin, tha se ky djali i tij ishte një prijës, dhe se ndoshta Allahu do të sillte një marrëveshje midis dy grupeve të myslimanëve përmes tij.

Ebu Bekre transmeton se Profeti (ﷺ) e mori el-Hasanin me vete në minber dhe tha se ky djali i tij ishte një prijës, dhe se shpresonte që Allahu të sillte pajtim midis dy grupeve të myslimanëve përmes tij. Buhariu e vendosi këtë transmetim mes shenjave të profetësisë.

El-Hasan el-Basriu transmeton se el-Hasan ibn Aliu udhëhoqi ushtri si male kundër Muavijes, dhe Amr ibn el-Asi paralajmëroi se ato nuk do të ktheheshin pa i vrarë kundërshtarët e tyre. Muavija pyeti kush do të mbetej të kujdesej për njerëzit, për gratë dhe fëmijët e tyre nëse dy palët do ta shkatërronin njëra-tjetrën, dhe dërgoi dy burra nga Kurejshët për të ofruar paqe. Për çdo kusht që kërkoi el-Hasani ata u përgjigjën se do të garantonin për të, dhe el-Hasani bëri paqe me Muavijen. Transmetuesi pastaj kujton fjalët e Profetit (ﷺ) nga minberi se el-Hasani do të pajtonte dy grupe të mëdha myslimanësh.

Një studim i hilafetit të parë. Përshkruan se si el-Hasan ibn Aliu, pas vdekjes së babait të tij, ia la sundimin Muavijes në vitin 41 h. (661 e.s.) me kushte të negociuara, duke i dhënë fund luftës së parë civile midis myslimanëve.

“Lum ata që bëjnë paqe, sepse ata do të quhen bij të Perëndisë.”

Ebu Musa transmeton se po ruante portën e një kopshti ku ndodhej Profeti (ﷺ). Për Ebu Bekrin dhe për Omerin, Profeti tha t’i linte të hynin me lajmin e mirë për Xhenetin. Kur erdhi Othmani, Profeti heshti për një çast dhe pastaj tha ta linte të hynte me lajmin e mirë për Xhenetin, bashkë me një fatkeqësi që do ta godiste.

Ebu Musa el-Esh’ariu transmeton të njëjtën ngjarje në një kopsht të Medinës: Profeti (ﷺ) i tha t’i jepte Othmanit lajmin e mirë të Xhenetit pas një sprove që do ta godiste, dhe Othmani u përgjigj duke i kërkuar Allahut qëndrueshmëri.

Enes ibn Maliku transmeton se Profeti (ﷺ) u ngjit në malin e Uhudit me Ebu Bekrin, Omerin dhe Othmanin, dhe mali u drodh me ta. Profeti i tha: qëndro i palëvizur, Uhud, sepse mbi ty janë vetëm një profet, një siddik (njeri i së vërtetës) dhe dy dëshmorë.

Jep sundimet si Ebu Bekri 632-634, Omeri 634-644, Othmani 644-656 dhe Aliu 656-661. Ebu Bekri ishte i vetmi nga të katërt që nuk vdiq nga atentati. Omeri u vra në vitin 644 ndërsa udhëhiqte namazin e sabahut. Kryengritësit e rrethuan shtëpinë e Othmanit në Medinë dhe e vranë në qershor 656. Aliu u vra në vitin 661 nga haraxhiu Abdurrahman ibn Mulxhemi.

Seleme transmeton se Aliu kishte mbetur prapa në kohën e Hajberit për shkak të një sëmundjeje të syve, pastaj u nis pas Profetit (ﷺ). Në prag të çlirimit të Hajberit Profeti tha se të nesërmen do t'ia jepte flamurin një burri që e do Allahun dhe të Dërguarin e Tij, dhe se Allahu do të jepte fitore nën udhëheqjen e tij. Aliu mbërriti papritur, Profeti ia dha flamurin, dhe Allahu dha fitore nën udhëheqjen e tij.

Omeri transmeton se në Bedër Profeti (ﷺ) shikoi armikun, rreth një mijë, dhe shokët e tij, treqind e nëntëmbëdhjetë. Ai u kthye nga kibla, shtriu duart dhe iu lut Zotit të tij: O Allah, përmbushe atë që më premtove. Ai vazhdoi derisa iu rrëshqiti manteli nga supet, dhe Ebu Bekri ia vendosi përsëri dhe tha se Allahu do ta përmbushte premtimin e Tij. Pastaj Allahu shpalli se do të ndihmonte me një mijë engjëj.

“Së shpejti do të thyhet grupi dhe (secili prej tyre) do t’ia mbathë.”

Aishja thotë se Kurani 54:46 iu shpall Profetit (ﷺ) në Mekë ndërsa ajo ishte një vajzë e vogël që luante.

Ibn Abbasi transmeton se ditën e Bedrit, në çadrën e tij, Profeti (ﷺ) iu lut Allahut ta përmbushte besën dhe premtimin e Tij, derisa Ebu Bekri ia kapi dorën dhe i tha se mjaftonte. Profeti (ﷺ), duke veshur parzmoren, pastaj doli duke recituar: grupi i tyre do të thyhet dhe do t’ia mbathin (54:45).

Enes ibn Maliku transmeton se Omeri u tregoi atyre që një ditë para Bedrit i Dërguari i Allahut (ﷺ) u tregoi ku do të binin burrat e Bedrit, duke thënë se ky do të ishte vendi ku do të binte filani nesër, në dashtë Allahu. Omeri u betua për Atë që e dërgoi me të vërtetën se ata nuk i humbën vendet që ai kishte shënuar. Pastaj u hodhën në një pus, dhe Profeti (ﷺ) i thirri me emër dhe i pyeti nëse e kishin gjetur të vërtetë atë që Allahu dhe i Dërguari i Tij u kishin premtuar.

Ebu Talha transmeton se pas Bedrit Profeti (ﷺ) urdhëroi që njëzet e katër prijës të Kurejshëve të hidheshin në një pus. Ditën e tretë ai qëndroi në buzë të tij dhe i thirri me emër, duke i pyetur nëse e kishin gjetur të vërtetë atë që u premtoi Zoti i tyre, ashtu siç e kishte gjetur ai të vërtetë atë që i premtoi Zoti i tij. Omeri pyeti si mund t'u fliste trupave pa shpirt. Ai u përgjigj: ju nuk e dëgjoni atë që them më mirë se ata. Katadeja, një transmetues i mëvonshëm, shtoi se Allahu i ringjalli që ta dëgjonin.

Rendit katërmbëdhjetë myslimanë të vrarë në Bedër, gjashtë nga muhaxhirët dhe tetë nga ensarët, dhe jep pesëdhjetë si numrin e Kurejshëve të vrarë.

Ebu Dherri transmeton se Profeti (ﷺ) tha që myslimanët së shpejti do ta çlironin Egjiptin, dhe u tha se kur ta bënin, duhej ta trajtonin mirë popullin e tij, për shkak të lidhjeve të farefisnisë dhe të martesës që kishin me ta.

Auf ibn Maliku transmeton se gjatë ekspeditës në Tebuk Profeti (ﷺ), i ulur në një çadër lëkure, i tha të numëronte gjashtë shenja para Kiametit: vdekjen e vetë Profetit; çlirimin e Jerusalemit; një murtajë vdekjeprurëse mes tyre si murtaja që godet delet; pasuri aq të bollshme sa një njeri që merr njëqind dinarë do të ishte ende i pakënaqur; një sprovë që do të hynte në çdo shtëpi arabe; dhe një armëpushim me bizantinët, të cilët pastaj do ta tradhtonin dhe do të sulmonin nën tetëdhjetë flamuj.

Një histori rrëfimtare e pushtimeve të hershme myslimane. Përshkruan rënien e Sirisë dhe të Jeruzalemit, rënien e kryeqytetit persian Ktesifon me thesarin e tij mbretëror në vitet 630, dhe pushtimin e Egjiptit deri në fillim të viteve 640, të gjitha brenda rreth një dhjetëvjeçari pas vdekjes së Profetit (ﷺ).

Ebu Seid el-Hudriu transmeton se Dhul-Huvejsira nga Benu Temimi i tha Profetit (ﷺ) të ishte i drejtë ndërsa ai po ndante pasuri. Profeti tha se ky njeri kishte shokë që do të faleshin dhe do të agjëronin aq shumë sa të tjerët do ta nënvlerësonin adhurimin e tyre, e megjithatë leximi i tyre i Kuranit nuk do t’u kalonte përtej fytit, dhe do të dilnin nga feja si shigjeta nga gjahu. Dha një shenjë: mes tyre do të ishte një burrë i zi me një krah të sipërm të deformuar, dhe do të shfaqeshin në një kohë përçarjeje mes njerëzve. Ebu Seidi dëshmoi se Aliu i luftoi këta njerëz ndërsa ai ishte me të, dhe se burri u kërkua, u soll, dhe përputhej saktësisht me përshkrimin e Profetit.

Ebu Seidi transmeton se pasi një burrë e akuzoi Profetin (ﷺ) për padrejtësi në ndarjen e disa arit, Profeti tha se nga pasardhësit e këtij njeriu do të vinin njerëz që e lexojnë Kuranin pa u kaluar përtej fytit, që dalin nga feja si shigjeta nga gjahu, dhe që vrasin myslimanë ndërsa i lënë të qetë adhuruesit e idhujve.

Ebu Seid el-Hudriu transmeton të njëjtën ngjarje në disa transmetime: Profeti (ﷺ) parathoshi një popull që do ta lexonte Kuranin pa u kaluar përtej fytit, që do t’i vriste njerëzit e Islamit dhe do t’i kursente adhuruesit e idhujve, dhe të cilin Aliu do ta luftonte më vonë.

El-Mikdam ibn Ma'dikeribi transmeton se Profeti (ﷺ) tha se atij i ishte dhënë Kurani dhe diçka si ai bashkë me të, dhe paralajmëroi se do të vinte një kohë kur një burrë i ngopur, i shtrirë në divanin e tij, do të thoshte: përmbajuni vetëm Kuranit, dhe konsiderojeni të lejuar vetëm atë që gjeni të lejuar në të.

Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) i tha vajzës së tij Fatimes një fshehtësi dhe ajo qau, pastaj një tjetër dhe ajo qeshi. Pas vdekjes së tij Fatimja i tregoi: ai kishte thënë se Xhibrili e përsëriste Kuranin me të një herë në vit, por këtë vit dy herë, gjë që ai e mori si shenjë të vdekjes së tij, dhe se ajo do të ishte e para nga familja e tij që do ta ndiqte. Pastaj e pyeti nëse nuk ishte e kënaqur të ishte zonja e grave të Xhenetit, dhe ajo qeshi.

Në një transmetim të gjatë nga Aishja, Aliu, i cili nuk e kishte dhënë besën gjatë gjashtë muajve të jetës së Fatimes pas vdekjes së Profetit (ﷺ), kërkon pajtim me Ebu Bekrin pasi ajo ka vdekur. Ai dërgon të thërrasë Ebu Bekrin, dhe Ebu Bekri vjen tek ai. Aliu thotë se familja e njeh epërsinë e Ebu Bekrit dhe atë që Allahu i ka dhënë, dhe nuk ia kanë zili, por se Ebu Bekri nuk i kishte konsultuar, dhe ata kishin menduar se kishin një të drejtë në këtë çështje për shkak të afërsisë së tyre me të Dërguarin (ﷺ). Ebu Bekri qan dhe thotë se mirësia ndaj të afërmve të të Dërguarit (ﷺ) i është më e dashur se mirësia ndaj të afërmve të tij. Aliu i jep besën atë pasdite dhe e lavdëron publikisht të drejtën e Ebu Bekrit. Myslimanët gëzohen dhe i afrohen përsëri Aliut. I njëjti transmetim fillon me kërkesën e Fatimes për trashëgiminë e saj; ajo pjesë trajtohet në faqen “A ishte Fatimja e zemëruar me Ebu Bekrin?”.

Enes ibn Maliku transmeton se Profeti (ﷺ) fjeti në shtëpinë e Umm Haram bint Milhanit dhe u zgjua duke buzëqeshur. I ishin treguar disa nga ndjekësit e tij duke lundruar në det për të luftuar në rrugën e Allahut, si mbretër mbi frone. Umm Harami i kërkoi të lutej që ajo të ishte njëra prej tyre, dhe ai i tha se ajo ishte mes të parëve. Ajo lundroi në det në ditët e Muavijes, dhe pasi zbriti në breg ra nga kafsha e saj dhe vdiq.

Enes ibn Maliku transmeton të njëjtën ëndërr, dhe se Umm Harami shkoi me burrin e saj Ubade ibn es-Samitin në ekspeditën e parë detare që bënë myslimanët, të udhëhequr nga Muavija. Në rrugën e kthimit për në Siri iu soll një kafshë për ta hipur, ajo e hodhi, dhe ajo vdiq.

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha që Kiameti nuk do të vijë derisa të dalë një zjarr nga toka e Hixhazit që do t’i ndriçojë qafat e deveve në Busra. E transmeton edhe Muslimi (Sahih Muslim 2902).

Pjesë të Medinës janë ndërtuar mbi rrjedha të reja llave të Harrat Rahatit, fusha më e madhe vullkanike e Arabisë Saudite. Rrjedha që shkon më thellë në qytet u formua më 1256 e.s., kur rreth 500 milionë metra kub llavë rrodhën nga gjashtë grykë rreth 20 kilometra në jug të qytetit. Është rrjedha më e re e llavës në Arabinë Saudite.

Shpjegon hadithin e zjarrit nga Hixhazi: më 654 h. një zjarr i madh doli në anën lindore të Medinës, pas el-Harras; njerëzit e Sirisë dhe të vendeve të tjera e mësuan, dhe dijetarët e asaj kohe, si en-Neveviu, el-Kurtubiu dhe Ebu Shame, e shënuan në librat e tyre.

Omer ibn el-Hattabi transmeton se një i huaj me rroba shumë të bardha erdhi dhe e pyeti Profetin (ﷺ) për Islamin, besimin dhe përsosmërinë në adhurim, e pastaj për Orën. Profeti tha se i pyeturi nuk dinte më shumë se pyetësi, dhe dha dy shenja të saj: një robëreshë do të lindë zonjën e saj dhe do të shihni barinj zbathur, keq të veshur e në mjerim që garojnë mes tyre në ngritjen e ndërtesave të larta. Më pas Profeti i tha Omerit se i huaji ishte engjëlli Xhibril, që kishte ardhur t'u mësonte fenë e tyre.

Ebu Hurejra transmeton se engjëlli Xhibril i erdhi Profetit (ﷺ) në trajtën e një njeriu dhe e pyeti për besimin, Islamin dhe përsosmërinë në adhurim, e pastaj kur do të vijë Ora. Profeti u përgjigj se i pyeturi nuk dinte më shumë se pyetësi. Përshkroi disa nga shenjat e saj, tha se Ora është një nga pesë gjërat që askush nuk i di përveç Allahut dhe recitoi Kuranin 31:34.

Një histori e industrisë së naftës. Përshkruan zbulimin e parë të naftës në anën arabe të Gjirit, në Bahrein më 1932, dhe zbulimet e mëdha në Kuvajt dhe Arabinë Saudite më 1938.

Baza e të dhënave e Këshillit, regjistri standard i ndërtesave më të larta në botë, e rendit Burj Khalifan në Dubai me 828 metra, të përfunduar më 2010, si ndërtesën më të lartë në botë.

Baza e të dhënave e Këshillit e rendit Kullën e Xhidës në Arabinë Saudite si në ndërtim e sipër, e planifikuar të jetë ndërtesa e parë mbi një kilometër e lartë, dhe mes kullave të përfunduara të gadishullit rendit Kullën Mbretërore të Orës së Mekës (Abraj Al Bait) në Meka, Qendrën e Mbretërisë dhe Al Faisaliah në Riad, dhe Kullën Al Hamra në qytetin e Kuvajtit.

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Ora nuk do të vijë derisa pasuria të bëhet aq e bollshme sa një njeri të nxjerrë zekatin e pasurisë së tij dhe të mos gjejë askënd që ta pranojë, dhe derisa toka e arabëve të kthehet në livadhe dhe lumenj.

Përshkruan sedimentet e Khall Amayshan 4, një pellgu liqeni të tharë në shkretëtirën Nefud të Arabisë Saudite veriore. Ato regjistrojnë faza të përsëritura të lagështa gjatë 400.000 vjetëve të fundit, kur liqenet mbusheshin dhe kullotat përhapeshin mbi atë që sot është shkretëtirë me rërë, dhe veglat prej guri tregojnë se njerëzit jetuan aty në disa nga ato faza.

Harton lumenj, liqene dhe ligatina të lashta nga të dhënat satelitore dhe modelet, dhe tregon se në periudhat e lagështa të së kaluarës, veçanërisht në periudhën e fundit ndërakullnajore, një varg lumenjsh dhe liqenesh e lidhte Levantin me brendësinë e Arabisë veriore, që sot është shkretëtirë.

Një seri imazhesh satelitore Landsat të pellgut Wadi As-Sirhan në Arabinë Saudite, në vitet 1987, 1991, 2000 dhe 2012, që tregojnë rritjen e bujqësisë në shkretëtirë. Bimësia e re duket jeshile e ndritshme. Fermerët sauditë e arrijnë ujin e ruajtur që nga epoka e fundit e akullnajave duke shpuar puse deri në një kilometër të thella; reshjet prej 100 deri në 200 milimetra në vit zakonisht nuk e rimbushin atë.

Arabia Saudite ka rikthyer milionin e parë të hektarëve të tokës së dëmtuar dhe ka mbjellë mbi 159 milionë pemë në kuadër të Iniciativës së Gjelbër Saudite, të nisur nga Princi i Kurorës Muhamed bin Selman më 2021, që synon të mbjellë 10 miliardë pemë, të barabarta me rehabilitimin e 40 milionë hektarëve.

“Kur një profet flet në emër të ZOTIT, në qoftë se gjëja nuk ndodh dhe nuk realizohet, ajo është një gjë që ZOTI nuk e ka thënë, por profeti e ka thënë me mendjemadhësi; mos ki frikë prej tij.”

“Në qoftë se del në mes teje një profet ose një ëndërrimtar ëndrrash dhe të jep një shenjë ose një mrekulli, dhe shenja ose mrekullia për të cilën të ka folur ndodh, dhe ai të thotë: Le të shkojmë pas perëndive të tjera, që ti nuk i ke njohur, dhe le t'u shërbejmë atyre; ti nuk do t'i dëgjosh fjalët e atij profeti ose të atij ëndërrimtari ëndrrash, sepse ZOTI, Perëndia juaj, ju vë në provë për të ditur nëse e doni ZOTIN, Perëndinë tuaj, me gjithë zemrën tuaj dhe me gjithë shpirtin tuaj.”

Adij ibn Hatimi transmeton se në Medinë një burrë iu ankua Profetit (ﷺ) për varfërinë dhe një tjetër për grabitësit në rrugë. Profeti i tha Adijit se nëse jetonte gjatë, do ta shihte një grua të udhëtonte në një havdexh nga el-Hira në Irak deri te Qabeja, pa iu frikësuar askujt përveç Allahut; se thesaret e Kisrasë, birit të Hurmuzit, do të hapeshin; dhe se një njeri do të dilte me një grusht ari ose argjendi dhe nuk do të gjente askënd që ta pranonte si sadaka. Adiji tha më vonë se e kishte parë gruan ta bënte atë udhëtim, dhe se ai vetë ishte mes atyre që i morën thesaret e Kisrasë, dhe u tha dëgjuesve të tij se do ta shihnin të tretën nëse do të jetonin gjatë.

Ebu Bekre transmeton se e dëgjoi Profetin (ﷺ) duke folur nga minberi me nipin e tij el-Hasanin pranë. Duke parë herë njerëzit e herë el-Hasanin, tha se ky djali i tij ishte një prijës, dhe se ndoshta Allahu do të sillte një marrëveshje midis dy grupeve të myslimanëve përmes tij.

Adij ibn Hatimi transmeton se në Medinë një burrë iu ankua Profetit (ﷺ) për varfërinë dhe një tjetër për grabitësit në rrugë. Profeti i tha Adijit se nëse jetonte gjatë, do ta shihte një grua të udhëtonte në një havdexh nga el-Hira në Irak deri te Qabeja, pa iu frikësuar askujt përveç Allahut; se thesaret e Kisrasë, birit të Hurmuzit, do të hapeshin; dhe se një njeri do të dilte me një grusht ari ose argjendi dhe nuk do të gjente askënd që ta pranonte si sadaka. Adiji tha më vonë se e kishte parë gruan ta bënte atë udhëtim, dhe se ai vetë ishte mes atyre që i morën thesaret e Kisrasë, dhe u tha dëgjuesve të tij se do ta shihnin të tretën nëse do të jetonin gjatë.

“U mundën bizantinët, në afërsi të tokës (arabe), por pas thyerjes së tyre, me siguri do të fitojnë brenda disa vjetëve. Me të vërtetë, është vendimi i Allahut, si për të parën dhe për të dytën. Dhe, atë ditë, do të gëzohen besimtarët”

Përshkruan luftën me Persinë nën Hosroun II. Pas një disfate të rëndë bizantine pranë Antiokisë në vitin 613, persët përparuan në çdo front, morën Jeruzalemin në vitin 614 dhe pastaj Egjiptin, ndërsa avarët shtynin nga veriu, dhe perandoria dukej afër shembjes. Herakliu e nisi kundërsulmin në vitin 622 dhe e fitoi fitoren e parë mbi persët po atë vit.

Një histori e perandorit romak (bizantin) Herakliu. Shënon pushtimet perse të tokave romake, përfshirë Jeruzalemin në vitin 614, dhe fushatat kundërsulmuese të Herakliut nga viti 622, që përfunduan me fitoren e tij pranë Ninivesë në vitin 627 dhe me dorëzimin nga persët të tokave të pushtuara.

“Vetëm Ai e di të padukshmen dhe nuk ia zbulon atë askujt, përveç të dërguarve që ka zgjedhur. Para dhe pas tyre Ai vë mbikëqyrës (engjëj),”

“Thuaj: “Unë nuk mund t’i sjell vetes as dobi, as dëm, përveçse aq sa dëshiron Allahu. Sikur ta dija të padukshmen, do t’i shumoja të mirat dhe nuk do të më prekte asnjë e keqe. Unë jam vetëm paralajmërues dhe sjellës i lajmeve të mira për njerëzit që besojnë”.”

Një nga gratë e Profetit (ﷺ) transmeton se ai tha: kush shkon te një fallxhor (arraf) dhe e pyet për çfarëdo gjëje, namazi i tij nuk pranohet për dyzet net.

Ebu Bekre transmeton se Profeti (ﷺ) e mori el-Hasanin me vete në minber dhe tha se ky djali i tij ishte një prijës, dhe se shpresonte që Allahu të sillte pajtim midis dy grupeve të myslimanëve përmes tij. Buhariu e vendosi këtë transmetim mes shenjave të profetësisë.

“Kur një profet flet në emër të ZOTIT, në qoftë se gjëja nuk ndodh dhe nuk realizohet, ajo është një gjë që ZOTI nuk e ka thënë, por profeti e ka thënë me mendjemadhësi; mos ki frikë prej tij.”

“Në qoftë se del në mes teje një profet ose një ëndërrimtar ëndrrash dhe të jep një shenjë ose një mrekulli, dhe shenja ose mrekullia për të cilën të ka folur ndodh, dhe ai të thotë: Le të shkojmë pas perëndive të tjera, që ti nuk i ke njohur, dhe le t'u shërbejmë atyre; ti nuk do t'i dëgjosh fjalët e atij profeti ose të atij ëndërrimtari ëndrrash, sepse ZOTI, Perëndia juaj, ju vë në provë për të ditur nëse e doni ZOTIN, Perëndinë tuaj, me gjithë zemrën tuaj dhe me gjithë shpirtin tuaj.”