A u ruajt ndonjë shkrim tjetër i shenjtë si Kurani?

Ebu Hurejra transmeton se Xhibrili e rishikonte Kuranin me Profetin (ﷺ) një herë çdo vit, dhe dy herë në vitin kur ai vdiq.

Zejd ibn Thabiti transmeton se pasi u vranë në Jemame shumë nga ata që e dinin Kuranin përmendësh, Ebu Bekri i kërkoi ta mblidhte Kuranin në një vëllim të vetëm, duke i kujtuar se ai e shkruante shpalljen për të Dërguarin e Allahut. Zejdi e mblodhi nga copa të shkruara dhe nga kujtesa e njerëzve, dhe kopja e përfunduar kaloi nga Ebu Bekri te Omeri e pastaj te Hafsa.

Enesi transmeton se Hudhejfe ibn el-Jemani, i shqetësuar se si ushtarët e Sirisë dhe të Irakut ndryshonin në leximin e Kuranit, e nxiti Othmanin ta shpëtonte umetin para se të ndahej për Librin e tij ashtu siç ishin ndarë hebrenjtë dhe të krishterët. Othmani i mori hua fletët e mbledhura që i ruante Hafsa, urdhëroi Zejd ibn Thabitin dhe tre burra nga Kurejshët t'i kopjonin, duke u thënë të treve se kudo që të ndryshonin me Zejdin, të shkruanin në dialektin e Kurejshëve, në të cilin zbriti Kurani, ia ktheu fletët asaj, dërgoi nga një kopje në çdo krahinë dhe urdhëroi që të gjitha materialet e tjera të shkruara kuranore të digjeshin.

Jamison dhe Witzel shkruajnë se Rig Veda ka ardhur deri te ne në thelb vetëm në një shkollë jashtëzakonisht mirë të ruajtur, atë të Shakaljas, analiza e së cilës fjalë për fjalë e tekstit (Padapatha) është trashëguar gjithashtu; përmbledhjet Bashkala dhe Mandukeja kanë humbur. Tabela e tyre e teksteve vedike rendit përmbledhjet që kanë mbijetuar: një të Rig Vedës, tre të Sama Vedës, gjashtë të Jaxhur Vedës (njëra prej tyre e pjesshme) dhe dy të Atharva Vedës, për të cilat thonë se ndryshojnë mjaft nga njëra-tjetra. Tabela shënon tekste të tjera si të humbura, si Brahmana e shkollës Paipalada, që nuk ka asnjë tekst të mbijetuar.

“si Svetambarat, ashtu edhe Digambarat na thonë se, përveç Angave, ekzistonin vepra të tjera dhe ndoshta më të vjetra, të quajtura Purva, nga të cilat fillimisht ishin katërmbëdhjetë. Njohja e këtyre Purvave humbi gradualisht, derisa më në fund u shua krejtësisht.”

“Murgjit e Këshillit të Madh caktuan një doktrinë të kundërt (me Besimin e vërtetë). Duke ndryshuar redaktimin origjinal, ata bënë një redaktim tjetër. Ata i zhvendosën Sutat që i përkisnin një vendi (të përmbledhjes) në një vend tjetër; ata e shkatërruan kuptimin (e vërtetë) dhe Besimin, në Vinaja dhe në pesë Përmbledhjet (e Sutave).”

“Dëgjoj se kronikat e perandorëve, si edhe fjalët origjinale që zotërojnë familjet e ndryshme, largohen nga e vërteta e saktë dhe janë kryesisht të zmadhuara me gënjeshtra të kota.”

Kapitulli i Sima Qian-it për Laozi-n thotë se ai ishte Li Er, i quajtur edhe Dan, një njeri nga Chu që mbante arkivat në oborrin e Zhou-së. Laozi kultivonte Rrugën dhe virtytin, dhe dija e tij synonte ta fshihte veten dhe të mos kishte emër. Kur u largua nga Zhou, rojtari i një kalimi i kërkoi të shkruante një libër. Kështu ai shkroi një libër në dy pjesë, me rreth pesë mijë fjalë, për kuptimin e Rrugës dhe të virtytit. Pastaj u largua, dhe askush nuk e di ku përfundoi. Kapitulli jep pastaj rrëfime të tjera. Disa thonë se ishte Lao Laizi, gjithashtu një njeri nga Chu, që shkroi pesëmbëdhjetë kapituj për përdorimet e mësimit taoist. Ai shënon se Historiani i Madh i Zhou-së, i quajtur gjithashtu Dan, por i shkruar me një shenjë tjetër, u takua me Dukën Xian të Qin-it shumë kohë pas vdekjes së Konfucit. Disa thonë se ky Dan ishte Laozi, disa thonë jo, dhe askush nuk e di nëse është kështu. E quan Laozi-n një zotëri që jetoi i fshehur nga bota.

Thotë se Guru Arxhani dhe shkruesi i tij Bhai Gurdas e përfunduan botimin e parë, Adi Granth, më 1604 dhe e vendosën në Tempullin e Artë në Amritsar. Himnet e tij janë kryesisht nga gjashtë prej Guruve, me të tjera nga shenjtorë hindu të bhaktit dhe nga sufiu Shejh Feridi. Guru Gobind Singhu më vonë shtoi himnet e Guru Tegh Bahadurit për të bërë botimin përfundimtar. Artikulli tregon një debat studimor për dy dorëshkrime të hershme: në një vend dorëshkrimi i Kartarpurit ka vetëm dy rreshtat e parë të një himni të Guru Arxhanit, të ndjekur nga fletë bosh, ndërsa dorëshkrimi i Banno-s, i datuar më 1644, e ka himnin të plotë. Studiuesit nuk pajtohen se cili e pasqyron origjinalin.

Tregon një rrëfim të shekullit të dytë e.s. nga Ban Gu se Analektet u përpiluan nga brezi i parë dhe i dytë i dishepujve të Konfucit dhe pastaj u përcollën privatisht për shekuj. Vëren se studiuesi i klasikëve Zhu Weizheng argumentoi më 1986 se Analektet as nuk citohen, as nuk përmenden para shekullit të dytë p.e.s., shekulli në të cilin u fiksua teksti i tyre, dhe se kopjet e gërmuara datojnë nga shekulli i parë p.e.s. Sugjeron se Analektet mund të jenë pjesërisht një përzgjedhje nga një trup më i madh dhe më i larmishëm materialesh të lidhura me Konfucin.

“Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.”

“A nuk përsiatin ata për Kuranin! Sikur ai të mos ishte prej Allahut, do të gjenin në të shumë kundërthënie.”

“Nëse ju dyshoni në atë që ia kemi zbritur robit tonë (Muhamedit a.s.), atëherë hartoni një sure të ngjashme me atë që ia kemi shpallur atij! Thirrni në ndihmë edhe dëshmitarët tuaj (që i adhuroni) në vend të Allahut, nëse jeni të sinqertë.”