A bëri mirë Vessantara që i dha fëmijët e tij?

“Pastaj ai mori ujë në enën e tij të ujit dhe, duke e thirrur brahmanin të afrohej, derdhi ujin, duke u lutur që të arrinte gjithëdijen. “Më e dashur se biri im njëqind herë, një mijë herë, njëqind mijë herë është gjithëdija!” thirri ai, duke e bërë tokën të jehonte, dhe brahmanit ia dha këtë dhuratë të çmuar, fëmijët e tij.”

“Atëherë pati tmerr dhe frikë, dhe toka e madhe u drodh, në kohën kur mbreti me duar të bashkuara i dhuroi të dy fëmijët;”

“Kur Qenia e Madhe e bëri dhuratën, ai ishte i gëzuar, duke menduar sa dhuratë e mirë kishte bërë, ndërsa qëndronte duke i parë fëmijët. Dhe Xhuxhaka hyri në xhungël, këputi me dhëmbë një bimë kacavjerrëse dhe me të lidhi dorën e djathtë të djalit me dorën e majtë të vajzës, dhe i përzuri duke i rrahur me majat e bimës.”

“Dhe pastaj brahmani, me shkop në dorë, duke e mbajtur fort bimën, i rrahu dhe i shtyu përpara e përpara, para syve të atit të tyre.”

“Aty ku i godiste, lëkura çahej, gjaku rridhte; kur goditeshin, ata lëkundeshin duke u përplasur me njëri-tjetrin shpinë më shpinë.”

“Pastaj ai mendoi: “Gjithë kjo dhimbje vjen nga dashuria, dhe nga asnjë shkak tjetër; duhet ta qetësoj këtë dashuri dhe të jem i qetë.” Kështu, me fuqinë e dijes së tij, e largoi atë therje të mprehtë pikëllimi dhe ndenji i qetë si zakonisht.”

“Ishte mbreti Vessantara, që jeton në tokat e pyllit, që i dha si skllevër, ai që si toka u jep lirisht të gjithë lypësve.”

“Mbreti urdhëroi të paguhej çmimi për fëmijët.”

“Në atë kohë, Devadatta ishte Xhuxhaka, zonja Cinca ishte Amittatapani, Channa ishte Cetaputta, Sariputta ishte asketi Accuta, Anuruddha ishte Sakka, mbreti Suddhodana ishte mbreti Sanjaya, Mahamaya ishte Phusati, nëna e Rahulës ishte mbretëresha Maddi, Rahula ishte princi Jali, Uppalavanna ishte Kanhajina, ndjekësit e Budës ishin pjesa tjetër e njerëzve, dhe mbreti Vessantara isha unë vetë.”

Profeti (ﷺ) tha se sadakaja më e mirë jepet nga ajo që të tepron, dhe se duhet të fillosh me ata për të cilët kujdesesh.

Sa'd ibn Ebi Vakasi, i sëmurë në Mekë, e pyeti Profetin (ﷺ) nëse mund t'ia linte gjithë pasurinë e tij bamirësisë. Profeti tha jo, dhe jo gjysmën, dhe lejoi një të tretën, duke shtuar se edhe një e treta është shumë: është më mirë t'i lësh trashëgimtarët e tu të pasur sesa të varfër e duke u lypur njerëzve, dhe madje edhe kafshata që burri i vë në gojë gruas së tij është sadaka.

Abdullah ibn Amr ibn el-Asi agjëronte çdo ditë dhe falej gjithë natën. Profeti (ﷺ) i tha të mos e bënte këtë: të agjëronte disa ditë dhe disa jo, të falej natën dhe të flinte gjithashtu. Tha se trupi i tij ka të drejtë mbi të, sytë e tij kanë të drejtë mbi të dhe gruaja e tij ka të drejtë mbi të.

“O ju, që besoni! Ruani veten dhe familjet tuaja nga zjarri, lënda djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët. Atë e mbikëqyrin engjëj të fuqishëm e të ashpër, të cilët kurrë nuk i kundërshtojnë urdhrat e Allahut, por i zbatojnë menjëherë ato.”

“edhe ata që thonë: “O Zoti ynë, dhurona nga gratë tona dhe trashëgimtarët tanë, ç’është prehje për sytë tanë dhe bëna shembull për të mirët!”.”