Përgjigje e shkurtër
Kurani thotë se fëmija rritet me faza. Ai fillon si një pikë e përzier nga të dy prindërit, që vendoset në një vend të sigurt. Bëhet alaka, diçka që ngjitet. Kjo bëhet mudga, një gungë e vogël që duket si e përtypur, pjesërisht e formuar dhe pjesërisht e paformuar. Pastaj vijnë eshtrat, të veshura me mish, të gjitha brenda tri shtresave errësire. Fazat e para përputhen me atë që shohin embriologët. Në javët e para embrioni ngjitet pas murit të mitrës. Pak më vonë, ai është një gungë e përkulur disa milimetra e gjatë, me rrudha përgjatë shpinës. Kurani nuk jep mësim mjekësie këtu; ai jep shenja. Po aq domethënëse është ajo që lë jashtë. Mjekësia greke e asaj kohe mësonte një mitër me dy brirë dhe një fëmijë të ushqyer me gjakun e menstruacioneve. Kurani nuk përsërit asgjë prej saj. Islami mëson se kjo është një shenjë se nga vjen Kurani.
Shpjegimi i plotë
Fazat në Kuran
Kurani përdor tri fjalë të zakonshme arabe. Nutfe është një pikë. Alaka është diçka që ngjitet ose varet. E njëjta fjalë përdoret për shushunjën dhe për droçkën e gjakut. Jusuf Aliu, përkthimi i të cilit përdoret në këtë faqe, e përkthen ‘clot’ (droçkë) dhe ‘leech-like clot’ (droçkë si shushunjë). Kjo faqe mbështetet në kuptimin rrënjësor të fjalës, të ngjitesh ose të varesh. Mudga është një gungë sa një kafshatë, si e përtypur. Në një vend tjetër Kurani e quan pikën të përzier, nga të dy prindërit. Thotë gjithashtu se fëmija krijohet fazë pas faze brenda tri shtresave errësire. Embrioni vërtet ngjitet pas murit të mitrës në javët e tij të para. Pak më vonë, rrudhat përgjatë shpinës së tij duken si gjurmët e dhëmbëve në diçka të përtypur. Kjo është pamja që jep mudga.
“Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun prej palcës së baltës, e pastaj, e bëmë atë pikë fare dhe e vumë në një vend të sigurt (mitër). E mandej, pikën e farës e bëmë droçkë gjaku, e pastaj e bëmë copëz mishi pa formë; mandej, me atë mish bëmë eshtrat, pastaj i veshëm eshtrat me mish dhe pastaj e bëmë atë (njeriun) krijesë tjetër (duke i futur shpirtin). Qoftë lartësuar Allahu, Krijuesi më i përsosur!”
“O njerëz, nëse ju dyshoni në ringjalljen, mendoni si Ne ju kemi krijuar prej dheut, pastaj prej pikës së farës, pastaj prej droçkave të gjakut, pastaj prej një cope mishi me trajtë të plotë ose jo të plotë, për t’jua bërë të qartë! Dhe Ne e mbajmë në mitër atë që duam deri në kohën e caktuar. Pastaj ju nxjerrim si fëmijë e pas kësaj do të arrini moshën e pjekurisë. Disa nga ju vdesin e disa ngelin deri në pleqëri të thellë, që të mos dinë asgjë nga ajo që kanë ditur më parë. Dhe ti e sheh tokën të tharë, por, kur Ne lëshojmë ujë mbi të, ajo trazohet dhe gufon dhe prej saj mbijnë gjithfarë lloj bimësh të mrekullueshme në çift.”
“Në të vërtetë, Ne e krijuam njeriun nga një pikë fare e përzier, për ta sprovuar dhe e bëmë që të dëgjojë dhe të shohë.”
“Ai ju krijoi prej një njeriu të vetëm; pastaj, prej tij krijoi shoqen e tij. Ai ka krijuar për ju tetë çifte bagëtish. Ai ju krijon në barqet e nënave tuaja, fazë pas faze në një errësirë të trefishtë. Ky është Allahu - Zoti juaj; Atij i përket i tërë pushteti; nuk ka zot tjetër të vërtetë përveç Tij. Atëherë, si është e mundur që largoheni prej Tij?!”
Një tekst mjekësor standard i embriologjisë njerëzore. Përshkruan embrionin në javën e tretë, të ngulitur në murin e mitrës dhe të lidhur brenda qeses së tij plot lëng me një kërcell lidhës, dhe embrionin në javën e katërt si një formë të përkulur disa milimetra të gjatë, me somite në çifte që duken përgjatë shpinës.
Nutfe: një pikë
Një pikë e përzier nga të dy prindërit, e vendosur në një vend të sigurt.
Alaka: ajo që ngjitet
Fjala do të thotë diçka që ngjitet ose varet.
Mudga: një copë
Një copë sa një kafshatë, si e përtypur, pjesërisht e formuar dhe pjesërisht e paformuar.
Kockat, pastaj mishi
Bëhen kockat, pastaj vishen me mish.
Në tri shtresa errësire
E gjitha ndodh në faza, në errësirë.
A e lë Kurani jashtë vezën?
Kritikët thonë se Kurani flet për spermën, por kurrë për vezën. Në fakt ai nuk përmend asnjërën. Fjala arabe nutfe do të thotë një sasi e vogël lëngu. Et-Taberiu, një komentues i hershëm, thotë se ajo është çdo pak ujë në një enë. ‘Sperma’ është anglishtja e disa përkthimeve, ndër to edhe e Jusuf Aliut. Shkencëtarët i përshkruan për herë të parë spermatozoidët dhe folikulin e vezës në vitet 1660 dhe 1670, një mijë vjet pas Kuranit. Kurani flet me fjalë që njerëzit e çdo kohe mund t'i kuptojnë: një pikë e vogël lëngu. Dëgjuesit e tij të parë mund ta kuptonin, dhe po ashtu mund ta kuptojmë ne. Dhe ai nuk e lë nënën jashtë. Thotë se njeriu krijohet nga një pikë “e përzier” (emshaxh). Et-Taberiu e jep kuptimin e parë si lëngun e burrit të përzier me atë të gruas. Në një vend tjetër Kurani thotë se Allahu (﷾) krijoi çiftet, mashkull e femër, “prej një pike fare kur derdhet”. Profeti (ﷺ) tha se edhe gruaja ka një lëng, dhe për këtë arsye fëmija mund t'i ngjajë nënës së tij. I pyetur për tërheqjen para derdhjes, ai tha se fëmija nuk vjen nga i gjithë lëngu. Pika e tij ishte se asgjë nuk mund ta ndalë atë që do Allahu (﷾). Edhe disa shkrimtarë të hershëm grekë të mjekësisë mendonin se të dy prindërit japin farë. Pra, kjo nuk paraqitet si zbulim. Pika është se Kurani, ndryshe nga Aristoteli, i jep nënës pjesën e saj.
“Në të vërtetë, Ne e krijuam njeriun nga një pikë fare e përzier, për ta sprovuar dhe e bëmë që të dëgjojë dhe të shohë.”
Thotë se nutfe është çdo sasi e vogël uji në një enë, qoftë pus apo calik. Emshaxh do të thotë përzierje; pikëpamja e parë që ai transmeton, nga Ikrime, Ibn Abbasi, el-Hasani dhe Muxhahidi, është se ajo është përzierja e ujit të burrit me ujin e gruas.
Identifikimi shkencor i vezëve dhe i spermës, pjesëve kryesore të riprodhimit seksual, ndodhi në një dekadë zbulimesh në vitet 1660 dhe 1670. Spermatozoidët u panë për herë të parë në mikroskop, dhe ajo që Regnier de Graaf e përshkroi si vezë ishte folikuli që e mban atë. Veza e gjitarëve vetë u pa për herë të parë nga Karl Ernst von Baer në vitin 1827. Rolet e vezës dhe të spermës mbetën të paqarta edhe për 170 vjet të tjera.
“se Ai krijon çiftet, mashkull e femër, prej një pike fare kur derdhet,”
Ummu Seleme transmeton se Ummu Sulejmi e pyeti Profetin (ﷺ) nëse një grua duhet të lahet pas një ëndrre me polucion. Ai tha po, nëse sheh lëng. Kur Ummu Seleme pyeti nëse një grua ka një lëng të tillë, ai tha po, dhe se për këtë arsye fëmija i ngjan nënës së tij. (Edhe Buhari 3328.)
Ebu Seid el-Hudriu transmeton se Profetin (ﷺ) e pyetën për tërheqjen para derdhjes (azl). Ai tha se fëmija nuk vjen nga i gjithë lëngu, dhe kur Allahu do të krijojë diçka, asgjë nuk mund ta pengojë.
Përshkrimi i Aristotelit për riprodhimin ngre pyetjen nëse edhe mashkulli edhe femra japin farë, siç mendonin disa shkrimtarë të hershëm të mjekësisë. Aristoteli i hodhi poshtë ato pikëpamje të mëparshme mjekësore: në përshkrimin e tij femra nuk jep farë, por lëndë të përgatitur.
Vepra e Aristotelit për riprodhimin. Ai mëson se nëna jep vetëm lëndën e fëmijës, që është gjaku i saj i menstruacioneve, ndërsa fara e babait jep formën dhe nuk bëhet pjesë e trupit të embrionit.
Një sasi e vogël lëngu (nutfe)
Pika e përzier nga të dy prindërit
Qeliza spermatozoide
Qeliza vezë
Si e lexuan dijetarët e hershëm
Ibn Kethiri, komentuesi i shekullit të katërmbëdhjetë, e shpjegon alakan si një droçkë të kuqe gjaku. Ai transmeton se Ikrime, një nxënës i Ibn Abbasit, tha: “ky është gjak”. Ky është leximi pas fjalës ‘clot’ të Jusuf Aliut. Megjithatë dijetarët e hershëm e lidhnin fjalën me ngjitjen. El-Kurtubiu, një dijetar i shekullit të trembëdhjetë, thotë se droçka quhet alaka sepse ngjitet, nga lagështia e saj, pas çdo gjëje që prek. Fjalori arabisht-anglisht i Lane-it jep të njëjtën arsye. Ata kishin parasysh se droçka ngjitet, jo se embrioni mbahet pas mitrës. Por ideja e ngjitjes ishte në fjalë shumë kohë para mikroskopëve. Sot mund ta shohim embrionin të ngjitur pas murit të mitrës. Kurani ka edhe një fjalë të përgjithshme për fëmijën e palindur. Ai i quan njerëzit “embrion në barkun e nënave tuaja” (exhinne). Për këtë fazë ai zgjodhi një fjalë që ngjitet.
E shpjegon alakan si pikën që u bë një droçkë e kuqe, si një droçkë e zgjatur; Ikrime tha: ky është gjak. Mudga është si një copë mishi pa formë dhe pa tipare; pastaj Allahu i dha formë, me kokë, krahë dhe këmbë, me eshtrat, nervat dhe damarët e saj; ‘Eshtrat i veshëm me mish’ do të thotë se Ai i dha diçka që t'i mbulonte dhe t'i forconte; pastaj fryu shpirtin në të.
E shpjegon alakan si një copë gjaku të njomë, të quajtur alaka sepse, nga njomësia e saj, ngjitet pas çdo gjëje mbi të cilën kalon; kur thahet, nuk është më alaka.
E jep ‘alika bihi si: u kap, u ngjit ose u ngul fort pas tij. E jep ‘alakan si një copë ose një gungë gjaku të mpiksur, të quajtur kështu sepse ngjitet bashkë, dhe si shushunjë.
“Për ata që ruhen prej gjynaheve të mëdha dhe veprave imorale, përveç gjynaheve të vogla, me të vërtetë, Zoti yt është i Gjerë në falje. Ai ju njeh mjaft mirë, qysh se ju krijoi nga dheu dhe qysh se keni qenë embrion në barkun e nënave tuaja. Prandaj, mos u lavdëroni me pafajësinë tuaj! Ai i njeh më së miri ata që ruhen nga gjynahet.”
“Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun prej palcës së baltës, e pastaj, e bëmë atë pikë fare dhe e vumë në një vend të sigurt (mitër). E mandej, pikën e farës e bëmë droçkë gjaku, e pastaj e bëmë copëz mishi pa formë; mandej, me atë mish bëmë eshtrat, pastaj i veshëm eshtrat me mish dhe pastaj e bëmë atë (njeriun) krijesë tjetër (duke i futur shpirtin). Qoftë lartësuar Allahu, Krijuesi më i përsosur!”
Eshtrat të veshura me mish
Kritikët thonë se kocka dhe muskuli zhvillohen në të njëjtën kohë në mitër, kështu që vendosja e eshtrave para mishit është e gabuar. Ajeti nuk thotë sa zgjat çdo hap, apo se njëri mbaron para se të fillojë tjetri. Fjala e tij për mishin është keseuna, “i veshëm”: mishi vendoset rreth eshtrave, ashtu si vishet një rrobë. Ibn Kethiri e lexonte njësoj: mishi u dha për t'i mbuluar eshtrat dhe për t'i forcuar. Ajeti tregon si ndërtohet trupi: eshtrat brenda dhe mishi rreth tyre. Dy fakte të tjera ndihmojnë. Së pari, arabishtja e llogarit kërcin si kockë. Fjalorët klasikë e përkufizojnë kërcin, gudruf, si një kockë të butë. Fjalori i Lane-it jep “çdo kockë e butë”. Së dyti, skeleti i hershëm i embrionit është prej kërci. Ky është një model i butë i eshtrave. Rreth javës së gjashtë ose të shtatë, kocka e fortë fillon ta zëvendësojë. Ndërkohë, qelizat që formojnë muskujt lëvizin në gjymtyrët që po rriten dhe mblidhen atje në masa muskulore. Në fund muskujt shtrihen rreth eshtrave. Hapat mbivendosen në kohë, dhe ajeti nuk thotë kurrë se nuk mbivendosen.
“Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun prej palcës së baltës, e pastaj, e bëmë atë pikë fare dhe e vumë në një vend të sigurt (mitër). E mandej, pikën e farës e bëmë droçkë gjaku, e pastaj e bëmë copëz mishi pa formë; mandej, me atë mish bëmë eshtrat, pastaj i veshëm eshtrat me mish dhe pastaj e bëmë atë (njeriun) krijesë tjetër (duke i futur shpirtin). Qoftë lartësuar Allahu, Krijuesi më i përsosur!”
E shpjegon alakan si pikën që u bë një droçkë e kuqe, si një droçkë e zgjatur; Ikrime tha: ky është gjak. Mudga është si një copë mishi pa formë dhe pa tipare; pastaj Allahu i dha formë, me kokë, krahë dhe këmbë, me eshtrat, nervat dhe damarët e saj; ‘Eshtrat i veshëm me mish’ do të thotë se Ai i dha diçka që t'i mbulonte dhe t'i forconte; pastaj fryu shpirtin në të.
Lisan el-Arab e përkufizon el-gudruf (edhe el-gurduf) si çdo kockë të butë e të njomë, kudo që të jetë në trup. Es-Sihah e el-Xheuheriut: ajo që është e butë nga kocka. Lane: kërc; çdo kockë e butë.
Në fazat e hershme të zhvillimit embrional, skeleti i embrionit përbëhet nga membrana fibroze dhe kërc hialin. Deri në javën e gjashtë ose të shtatë të jetës embrionale fillon kockëzimi, procesi i vërtetë i zhvillimit të kockës. Në kockëzimin endokondral, kërci shërben si model që zëvendësohet plotësisht nga kocka e re.
Qelizat pararendëse të muskujve i lënë somitet dhe migrojnë në sythin e gjymtyrës që po zhvillohet, ku ndezin gjenet e muskujve dhe bashkohen për të formuar masat muskulore dorsale dhe ventrale.
Një gjymtyrë në rritje
Ai i veshi kockat me mish
Kocka e butë
Skeleti i hershëm është kërc, që arabishtja e quan kockë të butë
Kocka e fortë
Kocka e zëvendëson kërcin që nga java e gjashtë apo e shtatë
Mishi
Qelizat që formojnë muskujt mblidhen në masa muskulore në gjymtyrë
Çfarë shohin embriologët
Në javën e tretë embrioni është ngulitur në murin e mitrës. Ai varet brenda qeses së tij plot lëng me një kërcell lidhës, dhe është vetëm një ose dy milimetra i gjatë. Rreth ditës së 28-të ai është një gungë e përkulur afërsisht 4 mm e gjatë. Përgjatë shpinës së tij shtrihet një radhë rrudhash, somitet, që janë blloqet e indit që bëhen shtylla kurrizore dhe muskujt. Disa struktura janë tashmë të formuara dhe të tjera jo.
Një tekst mjekësor standard i embriologjisë njerëzore. Përshkruan embrionin në javën e tretë, të ngulitur në murin e mitrës dhe të lidhur brenda qeses së tij plot lëng me një kërcell lidhës, dhe embrionin në javën e katërt si një formë të përkulur disa milimetra të gjatë, me somite në çifte që duken përgjatë shpinës.
Një burim universitar i embriologjisë me fotografi embrionesh njerëzore nga Koleksioni Carnegie, të renditura sipas fazës së zhvillimit. Faza 13 (rreth katër javë, afërsisht 4-6 mm) tregon embrionin e përkulur me radhën e tij të somiteve përgjatë shpinës.
Çfarë mësonin mjekët e asaj kohe
Ideja se embrioni formohet me faza ishte tashmë në botë. Aristoteli, një filozof grek i shekullit të 4-t p.e.s., dhe Galeni, një mjek grek i shekullit të 2-të e.s., shkruan të dy për të. Por mësimi i dijetarëve vinte me gabime. Fjala e Galenit sundoi mjekësinë nga shekulli i dytë deri në të shtatëmbëdhjetin. Ai përshkroi një mitër me dy brirë. Mjekësia greke i vendoste djemtë në të djathtë të mitrës dhe vajzat në të majtë. Mësonte se fëmija bëhet nga gjaku i menstruacioneve të nënës dhe ushqehet me të. Veprat greke të mjekësisë që mbajnë emrin e Hipokratit mendonin se një fëmijë i lindur në muajin e tetë vdes.
Anatomia e shkurtër e mitrës nga Galeni, e nxjerrë kryesisht nga seksionimi i kafshëve, që e përshkruan mitrën njerëzore me dy brirë.
Një histori e embriologjisë nga antikiteti deri në shekullin e tetëmbëdhjetë. Parashtron mësimin grek e galenik se embrioni formohet dhe ushqehet nga gjaku i menstruacioneve të nënës, dhe pikëpamjen e lashtë se meshkujt zhvillohen në anën e djathtë të mitrës dhe femrat në të majtën.
Një traktat në koleksionin hipokratik që mban se një fëmijë i lindur në muajin e shtatë mund të jetojë, por një fëmijë i lindur në muajin e tetë nuk mundet. Besimi kaloi në mjekësinë greke të mëvonshme.
Vepra e Aristotelit për riprodhimin. Ai mëson se nëna jep vetëm lëndën e fëmijës, që është gjaku i saj i menstruacioneve, ndërsa fara e babait jep formën dhe nuk bëhet pjesë e trupit të embrionit.
| Mjekësia greke | Kurani |
|---|---|
| Një mitër me dy brirë | Nuk thotë asgjë për këtë |
| Djemtë në të djathtë të mitrës, vajzat në të majtë | Nuk thotë asgjë për këtë |
| Fëmija i bërë nga gjaku menstrual i nënës | Një pikë e përzier, nga të dy prindërit |
| Fëmija i lindur në muajin e tetë vdes | Nuk thotë asgjë për këtë |
Çfarë lë jashtë Kurani
Kurani nuk përsërit asnjë nga ato gabime. Ai nuk ka mitër me dy brirë, as të djathtë e të majtë, as gjak menstruacionesh si ushqim, as fëmijë të dënuar të muajit të tetë. Ai nuk thotë kurrë se fëmija bëhet nga gjaku i menstruacioneve të nënës, siç mësonte mjekësia greke. Thotë se fëmija vjen nga një pikë e përzier, nga të dy prindërit. Pika vendoset dhe ngjitet, dhe bëhet gungë. Pastaj vijnë eshtrat dhe mishi, dhe e gjithë kjo ndodh në errësirë. Ajo që thotë për pikën, ngjitjen, gungën dhe errësirën përputhet me atë që shohin embriologët. Kjo iu shpall Profetit (ﷺ), një njeriu që nuk dinte të lexonte, larg çdo shkolle mjekësie. Galeni dhe Aristoteli nuk u përkthyen në arabisht deri në përkthimet abaside në Bagdad, shumë më tepër se një shekull pasi vdiq Profeti (ﷺ). Mjekësia greke arriti në rajon me libra greqisht dhe siriakisht, jo arabisht.
“Në të vërtetë, Ne e krijuam njeriun nga një pikë fare e përzier, për ta sprovuar dhe e bëmë që të dëgjojë dhe të shohë.”
“Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun prej palcës së baltës, e pastaj, e bëmë atë pikë fare dhe e vumë në një vend të sigurt (mitër). E mandej, pikën e farës e bëmë droçkë gjaku, e pastaj e bëmë copëz mishi pa formë; mandej, me atë mish bëmë eshtrat, pastaj i veshëm eshtrat me mish dhe pastaj e bëmë atë (njeriun) krijesë tjetër (duke i futur shpirtin). Qoftë lartësuar Allahu, Krijuesi më i përsosur!”
Një histori e embriologjisë nga antikiteti deri në shekullin e tetëmbëdhjetë. Parashtron mësimin grek e galenik se embrioni formohet dhe ushqehet nga gjaku i menstruacioneve të nënës, dhe pikëpamjen e lashtë se meshkujt zhvillohen në anën e djathtë të mitrës dhe femrat në të majtën.
Historia standarde e lëvizjes së përkthimit grek-arab. Tregon se përkthimi i shkencës dhe filozofisë greke në arabisht ishte një projekt abasid i përqendruar në Bagdad, që shtrihej nga gjysma e dytë e shekullit të 8-të deri në shekullin e 10-të, ndërsa veprat greke ishin më parë të disponueshme në rajon kryesisht në siriakisht.
Vepra e Aristotelit për riprodhimin. Ai mëson se nëna jep vetëm lëndën e fëmijës, që është gjaku i saj i menstruacioneve, ndërsa fara e babait jep formën dhe nuk bëhet pjesë e trupit të embrionit.
Kundërshtimet e përgjigjura
Kurani 23:12-14 — Sureja El-Mu'minun, ajeti 12-14
“Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun prej palcës së baltës, e pastaj, e bëmë atë pikë fare dhe e vumë në një vend të sigurt (mitër). E mandej, pikën e farës e bëmë droçkë gjaku, e pastaj e bëmë copëz mishi pa formë; mandej, me atë mish bëmë eshtrat, pastaj i veshëm eshtrat me mish dhe pastaj e bëmë atë (njeriun) krijesë tjetër (duke i futur shpirtin). Qoftë lartësuar Allahu, Krijuesi më i përsosur!”
Cituar për
Kritikët thonë se ideja e fazave ishte tashmë në mjekësinë greke, kështu që Kurani thjesht mund të kishte përsëritur atë që mësonte Galeni.
Përgjigjja
Fazat ishin të njohura; kjo pranohet. Por kushdo që mësonte embriologjinë e Galenit mësonte bashkë me të edhe gabimet e tij: mitrën me dy brirë, të djathtën dhe të majtën, gjakun e menstruacioneve. Kushdo që do ta kishte kopjuar do të kishte kopjuar gabimet bashkë me të vërtetën. Kurani ka fazat dhe asnjë nga gabimet.
Ku përfundon — Kopjimi i Galenit do të kishte sjellë gabimet e Galenit, dhe ato nuk janë aty.
Kurani 23:12-14 — Sureja El-Mu'minun, ajeti 12-14
“Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun prej palcës së baltës, e pastaj, e bëmë atë pikë fare dhe e vumë në një vend të sigurt (mitër). E mandej, pikën e farës e bëmë droçkë gjaku, e pastaj e bëmë copëz mishi pa formë; mandej, me atë mish bëmë eshtrat, pastaj i veshëm eshtrat me mish dhe pastaj e bëmë atë (njeriun) krijesë tjetër (duke i futur shpirtin). Qoftë lartësuar Allahu, Krijuesi më i përsosur!”
Cituar për
Kritikët thonë se alaka do të thotë droçkë gjaku, dhe embrioni nuk i ngjan një droçke.
Përgjigjja
Fjala mund të thotë shushunjë ose droçkë, dhe Jusuf Aliu e përkthen kështu. Kuptimi i saj rrënjësor është të ngjitesh ose të varesh. Kjo faqe mbështetet në atë kuptim rrënjësor, dhe embrioni vërtet ngjitet pas murit të mitrës në javët e tij të para. El-Kurtubiu, në shekullin e trembëdhjetë, e shpjegonte tashmë emrin me ngjitjen.
Ku përfundon — Faqja mbështetet në kuptimin rrënjësor të alaka, të ngjitesh, dhe jo në fjalën ‘droçkë’.
Kurani 86:6-7 — Sureja Et-Tarik, ajeti 6-7
“është krijuar prej një lëngu që hidhet e që del ndërmjet shtyllës kurrizore dhe brinjëve.”
Cituar për
Kritikët thonë se Kurani përsërit një gabim të lashtë kur thotë se fara bëhet ndërmjet shtyllës kurrizore dhe brinjëve.
Përgjigjja
Ajeti thotë nga del lëngu, me fjalë të thjeshta që një burrë do t'i përdorte për trupin e vet. Ai nuk thotë cili organ e prodhon. Përgjigjja e plotë është në faqen për Kuranin 86:6-7.
Ku përfundon — Një përshkrim i thjeshtë i vendit nga del lëngu, jo një pohim se cili organ e prodhon.
Kurani 23:12-14 — Sureja El-Mu'minun, ajeti 12-14
“Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun prej palcës së baltës, e pastaj, e bëmë atë pikë fare dhe e vumë në një vend të sigurt (mitër). E mandej, pikën e farës e bëmë droçkë gjaku, e pastaj e bëmë copëz mishi pa formë; mandej, me atë mish bëmë eshtrat, pastaj i veshëm eshtrat me mish dhe pastaj e bëmë atë (njeriun) krijesë tjetër (duke i futur shpirtin). Qoftë lartësuar Allahu, Krijuesi më i përsosur!”
Cituar për
Kritikët thonë se kocka dhe muskuli formohen në të njëjtën kohë, kështu që ‘eshtrat, pastaj mishi’ është gabim.
Përgjigjja
Skeleti i hershëm është kërc, dhe arabishtja e quan kërcin kockë të butë. Muskujt vijnë e shtrihen rreth eshtrave. Ajeti thotë se eshtrat u veshën me mish. Ai nuk thotë se një hap mbaron para se të fillojë tjetri.
Ku përfundon — Eshtrat, në formë të butë, janë aty herët, dhe mishi mbështillet rreth tyre.
Kurani 76:2 — Sureja El-Insan, ajeti 2
“Në të vërtetë, Ne e krijuam njeriun nga një pikë fare e përzier, për ta sprovuar dhe e bëmë që të dëgjojë dhe të shohë.”
Cituar për
Kritikët thonë se Kurani e njeh spermën, por jo vezën.
Përgjigjja
Nutfe do të thotë një sasi e vogël lëngu. Kurani nuk përmend fare qeliza. Ai e quan pikën të përzier, dhe Profeti (ﷺ) tha se fëmija mund t'i ngjajë nënës së tij sepse edhe ajo ka një lëng.
Ku përfundon — Asnjë qelizë nuk përmendet, dhe pjesa e nënës është aty.
Këndvështrime
Pikëpamja islame
Përshkrimi i Kuranit për embrionin është një shenjë, jo një mësim mjekësie. I shpallur Profetit (ﷺ), ai i përshkruan me vërtetësi fazat e hershme me fjalë të thjeshta. Nuk përsërit asnjë nga gabimet që mësonin mjekët e kohës së tij për mitrën dhe fëmijën.
Kurani i përshkruan fazat e fëmijës. Ai kalon nga një pikë, te diçka që ngjitet (alaka), te një gungë që duket e përtypur (mudga), te eshtrat të veshura me mish.
Rreth tri javësh embrioni ngjitet pas murit të mitrës. Rreth katër javësh ai është një gungë e përkulur disa milimetra e gjatë, me somite përgjatë shpinës.
Kurani 76:2 e quan pikën emshaxh, të përzier.
Pika e përzier përputhet me një fëmijë të formuar nga të dy prindërit.
Nutfe do të thotë një sasi e vogël lëngu, jo një spermatozoid. Kurani nuk përmend as spermatozoidin, as vezën, dhe i jep nënës një pjesë në fëmijë nëpërmjet pikës së përzier.
Mjekësia greke mësonte një mitër me dy brirë, djemtë në të djathtë, ushqimin me gjak menstruacionesh dhe vdekjen e fëmijëve të muajit të tetë. Kurani nuk përsërit asgjë prej saj.
Ky përshkrim i mban fazat e vërteta dhe i lë jashtë gabimet e dijetarëve që përmenden këtu. Kjo tregon një burim përtej dijes së asaj kohe.