Përgjigje e shkurtër
Kurani thotë se Allahu (﷾) i lë dy ujëra të takohen dhe vë mes tyre një pengesë, që asnjëri të mos e përmbytë tjetrin. Në një ajet të dyja janë ujë i ëmbël dhe ujë i kripur. Aty ku një lumë i madh si Misisipi takon detin, uji i ëmbël noton mbi atë të kripur për një rrugë të gjatë. Në një ajet tjetër takohen dy dete. Te Ngushtica e Gjibraltarit Mesdheu i kripur rrjedh jashtë poshtë Atlantikut. Vazhdon të rrjedhë në thellësi për qindra kilometra, prapë i veçuar. Në fillim përzihet, por mbetet më i kripur se uji përreth, kështu që secili det e ruan karakterin e vet. Askush nuk mund ta shihte këtë nga sipërfaqja, dhe instrumentet e matën për herë të parë në kohët moderne. Kurani iu shpall Profetit (ﷺ), për të cilin nuk dihet të ketë lundruar ndonjëherë. Kurani e numëron këtë pengesë ndër shenjat e Allahut (﷾).
Shpjegimi i plotë
Çfarë thotë Kurani
Kurani emërton një berzah (një pengesë) mes dy ujërave. Te 25:53 njëri është i ëmbël dhe tjetri i kripur, dhe pengesa është “pengesë e kufi të prerë”. Te 55:19-20 takohen dy dete, dhe mes tyre ka “një pengesë që nuk mund ta kapërcejnë”. Gjetkë Kurani e numëron këtë shufër ndarëse ndër shenjat se nuk ka zot tjetër përveç Allahut (﷾).
“Është Ai që i ka lënë të lirë dy ujëra, - njëri i pijshëm e i ëmbël, kurse tjetri i njelmët e i hidhur, - duke ngritur pengesë e kufi të prerë ndërmjet tyre.”
“Ai i ka lëshuar dy dete që të takohen, por, midis tyre ka një pengesë që nuk mund ta kapërcejnë.”
“A ka më të mirë se Ai që e ka bërë Tokën të qëndrueshme, ka bërë në të lumenj, ka ngritur në të male dhe ka bërë midis dy deteve pengesë të padukshme?! Vallë, a ka krahas Allahut zot tjetër?! Jo, por shumica e tyre janë të paditur.”
Si e lexuan dijetarët e hershëm
Ibn Kethiri i shpjegon dy ujërat si ujin e ëmbël të lumenjve, burimeve dhe pusave, dhe ujin e kripur të deteve. Për 55:20 thotë se Allahu (﷾) vendosi mes tyre një pengesë toke, që asnjëri të mos e përmbytë tjetrin e ta prishë. Sot mund të shohim edhe një pengesë brenda vetë ujit, aty ku një lumë takon detin dhe te Gjibraltari. Të dy leximet përputhen me ajetin: dy ujërat takohen, dhe secili e ruan karakterin e vet.
I shpjegon dy detet si dy llojet e ujit, uji i ëmbël i lumenjve, burimeve e pusave dhe uji i kripur i deteve; për 55:20 thotë se Allahu vendosi mes tyre një pengesë toke, që asnjëri të mos e përmbytë tjetrin dhe të mos e prishë cilësinë me të cilën u krijua. Ibn Zejdi: Ai i pengon të takohen me pengesën që vendosi mes tyre.
“Është Ai që i ka lënë të lirë dy ujëra, - njëri i pijshëm e i ëmbël, kurse tjetri i njelmët e i hidhur, - duke ngritur pengesë e kufi të prerë ndërmjet tyre.”
“Ai i ka lëshuar dy dete që të takohen, por, midis tyre ka një pengesë që nuk mund ta kapërcejnë.”
Aty ku një lumë takon detin
Aty ku një lumë i fuqishëm derdhet në det, uji i ëmbël më i lehtë përhapet mbi ujin e kripur më të rëndë. Mes tyre ka një zonë ku kripësia ndryshon shpejt. Të dy ujërat mund të qëndrojnë të veçuar për një largësi të gjatë. Një peshkatar në një grykëderdhje (grykën e gjerë të një lumi) e di këtë. Nuk ofrohet si zbulim. Është edhe një deklaratë tjetër në Kuran që është e saktë.
“Është Ai që i ka lënë të lirë dy ujëra, - njëri i pijshëm e i ëmbël, kurse tjetri i njelmët e i hidhur, - duke ngritur pengesë e kufi të prerë ndërmjet tyre.”
Shpjegon se uji i lumit që hyn në një grykëderdhje është më pak i kripur dhe më pak i dendur se uji i detit, prandaj shpesh noton mbi të; në një grykëderdhje me pykë kripe formohet një kufi i mprehtë, me ujë të ëmbël sipër dhe një pykë uji të kripur poshtë.
- NASA, Space Shuttle, 1992
- NASA, International Space Station, 2024
Ngushtica e Gjibraltarit
Te Gjibraltari Mesdheu i kripur takon Atlantikun më pak të kripur. Uji i Atlantikut rrjedh brenda sipër. Uji i Mesdheut derdhet jashtë poshtë tij, mbi kreshtën e ngushticës. Në fillim përzihet fort me ujin e Atlantikut. Megjithatë mbetet më i kripur se uji përreth dhe vazhdon në perëndim. Qëndron rreth 1.000 metrash, një trup uji i veçuar që oqeanografët (shkencëtarët që studiojnë detin) e ndjekin nëpër Atlantik. Shkencëtarët e matën për herë të parë me instrumente në shekullin e 19-të, dhe e hartuan hollësisht në shekullin e 20-të.
Mat ujin e kripur e të dendur që del nga Mesdheu përmes Ngushticës së Gjibraltarit. Përzihet fort me ujin e Atlantikut ndërsa fillimisht zbret shpatin në perëndim të ngushticës, pastaj rrjedh përpara në perëndim dhe qëndron brenda Atlantikut, ku mbetet një trup uji i rëndësishëm e i veçantë.
| Pika | Lumi dhe deti | Deti dhe deti |
|---|---|---|
| Në Kuran | 25:53: njëri i ëmbël, tjetri i kripur, me një pengesë midis tyre. | 55:19-20: dy dete takohen, dhe nuk e kapërcejnë pengesën. |
| Ku shihet | Aty ku një lumë i fuqishëm derdhet në det. | Në Ngushticën e Gjibraltarit. |
| Çfarë ndodh | Uji i ëmbël më i lehtë përhapet mbi ujin e kripur, dhe të dy mbeten të ndarë për një rrugë të gjatë. | Mesdheu derdhet poshtë Atlantikut dhe mbetet më i kripur se uji përreth. |
Pse është kjo një shenjë
Kurani iu shpall Profetit (ﷺ) në Meka. Meka është më shumë se 4.000 kilometra larg Gjibraltarit, dhe Profeti (ﷺ) nuk është regjistruar të ketë lundruar ndonjëherë. Një tregtar karvanesh që shkonte në Siri nuk shihte asnjë ngushticë. Kufiri nën det nuk shihet nga sipërfaqja, dhe askush që mund të kishte takuar nuk e kishte matur. Megjithatë Kurani thotë se dy detet takohen, se mes tyre ka një pengesë, dhe se secili mbetet i veçantë aty ku takohen. Vetë Kurani thotë se Allahu (﷾) do t'u tregojë shenjat e Tij derisa të bëhet e qartë se ai është e vërteta.
“Ai i ka lëshuar dy dete që të takohen, por, midis tyre ka një pengesë që nuk mund ta kapërcejnë.”
Mat ujin e kripur e të dendur që del nga Mesdheu përmes Ngushticës së Gjibraltarit. Përzihet fort me ujin e Atlantikut ndërsa fillimisht zbret shpatin në perëndim të ngushticës, pastaj rrjedh përpara në perëndim dhe qëndron brenda Atlantikut, ku mbetet një trup uji i rëndësishëm e i veçantë.
“Ne do t’u tregojmë atyre shenjat Tona në hapësirat tokësore e qiellore, si dhe në vetvete, derisa t’u bëhet plotësisht e qartë se ai (Kurani) është e vërteta. Vallë, a nuk të mjafton ty që, Zoti yt është Dëshmues i çdo gjëje?!”
- 4.000 km+Nga Meka në Gjibraltar
- 1.000 mRreth thellësia ku vendoset uji i Mesdheut
Këndvështrime
Kritikët: uji i kripur dhe i ëmbël përzihen
Disa kritikë thonë se uji i kripur dhe i ëmbël përzihen, siç mund ta tregojë kushdo në kuzhinë, prandaj nuk ka pengesë.
Uji i kripur dhe i ëmbël përzihen kur derdhen së bashku, prandaj ajeti është i gabuar.
Kundërpërgjigje
Ajeti flet për trupa të mëdhenj uji në natyrë, jo për një gotë. Ibn Kethiri e lexoi pengesën si tokë që i mban të ndarë lumenjtë dhe detet. Aty ku një lumë takon detin, në një grykëderdhje, uji i ëmbël mbetet i veçantë nga i kripuri për largësi të gjata.
Pikëpamja islame
Kurani, i shpallur Profetit (ﷺ), përshkruan ujëra që takohen por mbeten të veçuar. Kjo është e vërtetë aty ku lumenjtë e mëdhenj takojnë detin, dhe aty ku detet takojnë njëri-tjetrin. Është një shenjë se Kurani është nga Allahu (﷾).
Kurani thotë se Allahu (﷾) vendosi një pengesë mes ujit të ëmbël dhe të kripur. Vendosi edhe një mes dy deteve që takohen, të cilën ata nuk e kalojnë.
Në shumë grykëderdhje, uji i ëmbël i lumit qëndron mbi ujin e kripur të detit me një zonë kripësie që ndryshon mes tyre.
Uji i Mesdheut del përmes Ngushticës së Gjibraltarit poshtë Atlantikut. Përhapet në Atlantik si një trup uji i veçuar.
Kufiri ku dy detet takohen dhe mbeten të veçuar nuk mund të shihej as të matej në shekullin e 7-të. Pra përshkrimi i saktë i Kuranit është një shenjë.
Kurani e paraqet pengesën ndarëse si shenjë të Allahut (﷾) të vetëm.