Përgjigje e shkurtër
Jo. Nuk është një urdhër i përhershëm që myslimanët të luftojnë hebrenjtë dhe të krishterët. Erdhi në vitin e nëntë pas Hixhretit, kur Profeti (ﷺ) marshoi drejt Tebukut. Marshoi për shkak të lajmeve se bizantinët kishin mbledhur një ushtri të madhe në Siri. Në fund, atje nuk u bë asnjë betejë. Në ligjin klasik islam, vetëm sunduesi i një shteti mund të vendoste për luftë, kurrë një individ. Edhe atëherë, lufta duhej të ndalej sapo pala tjetër të pranonte të paguante xhizjen, një taksë e paguar në këmbim të mbrojtjes. Shtetet e mëvonshme myslimane e mbështetën xhizjen në këtë ajet, por asnjë vend mysliman nuk u kërkon sot shtetasve të tij jomyslimanë ta paguajnë. Pra ajeti nuk i jep askujt sot leje të luftojë kundër kujtdo. Një mysliman është i lidhur nga marrëveshja e tij me vendin ku jeton, dhe i respekton ligjet e tij. Kurani i lejon myslimanët të jenë të mirë dhe të drejtë me të gjithë ata që nuk i luftojnë. I lejon të hanë ushqimin e hebrenjve dhe të të krishterëve, dhe e lejon një burrë mysliman të martohet me një grua hebreje apo të krishterë.
Shpjegimi i plotë
Ajeti që citojnë të krishterët
Të krishterët që e ngrenë këtë ajet e lexojnë si urdhër të përhershëm për të luftuar hebrenjtë dhe të krishterët derisa të përulen. Kritikët e citojnë bashkë me ‘ajetin e shpatës’, 9:5, nga e njëjta kaptinë, Suretu et-Teube (e nënta). Ajeti 9:5 flet për idhujtarët e Arabisë dhe ka faqen e vet.
“Luftojini ata që nuk besojnë në Allahun e as në Ditën e Kiametit, që nuk e marrin për të ndaluar atë që e ka ndaluar Allahu dhe i Dërguari i Tij, dhe ata, midis atyre që u është dhënë Libri, që nuk e pranojnë fenë e vërtetë, derisa të japin xhizjen (taksën) me dorën e tyre, duke qenë të përulur.”
Kur erdhi ajeti dhe çfarë pasoi
Ibn Kethiri ishte një dijetar i Kuranit i shekullit të 14-të. Regjistron se ajeti erdhi në vitin e nëntë pas Hixhretit, shpërnguljes së Profetit (ﷺ) nga Meka në Medinë, pasi ishin mundur idhujtarët e Arabisë. Pastaj Profeti (ﷺ) udhëhoqi një ushtri prej rreth tridhjetë mijë vetash drejt Sirisë kundër bizantinëve. Kjo ishte fushata e Tebukut. Historiani Ibn Sadi, që vdiq më 845, regjistron pse u bë. Profetit (ﷺ) i kishin arritur lajme se bizantinët kishin mbledhur një ushtri të madhe në Siri, se fise arabe u ishin bashkuar, dhe se pararoja e tyre kishte arritur në Belka, në Jordaninë e sotme. Marshimi ishte përgjigjja ndaj atij kërcënimi, dhe mbaroi pa betejë. Myslimanët nuk takuan asnjë armik në Tebuk, dhe pas njëzet ditësh u kthyen në Medinë. Pra ajeti fillimisht i foli një shteti në një luftë të caktuar. Dijetarët klasikë kishin gjithashtu mendime të ndryshme se kush mund ta paguante xhizjen. Esh-Shafiu, që themeloi një nga katër shkollat kryesore të ligjit islam, mbante se mund të merrej vetëm nga hebrenjtë, të krishterët dhe zjarrputistët. Maliku, që themeloi një tjetër, e lejonte edhe nga të tjerë.
Shpjegon se pasi u mundën idhujtarët e Arabisë, Allahu e urdhëroi Profetin (ﷺ) të luftonte Ithtarët e Librit në vitin e nëntë pas Hixhretit. Profeti pastaj i thirri njerëzit në armë dhe marshoi me një ushtri prej rreth tridhjetë mijë vetash drejt Sirisë kundër bizantinëve: fushata e Tebukut.
“Luftojini ata që nuk besojnë në Allahun e as në Ditën e Kiametit, që nuk e marrin për të ndaluar atë që e ka ndaluar Allahu dhe i Dërguari i Tij, dhe ata, midis atyre që u është dhënë Libri, që nuk e pranojnë fenë e vërtetë, derisa të japin xhizjen (taksën) me dorën e tyre, duke qenë të përulur.”
Esh-Shafiu mban se xhizja merret vetëm nga hebrenjtë, të krishterët dhe zjarrputistët. Për fjalët ‘ue hum saghirun’ te 9:29 transmeton se dëgjoi një numër dijetarësh që i shpjegonin si zbatimin e dispozitave të Islamit mbi ata që e paguajnë.
Regjistron se juristët kishin mendime të ndryshme se kush mund ta paguante xhizjen: esh-Shafiu e kufizoi te Ithtarët e Librit dhe zjarrputistët, ndërsa Maliku lejoi të merrej edhe nga jomyslimanë të tjerë.
Ibn Sadi shënon se fushata e Tebukut erdhi në muajin Rexheb të vitit të nëntë pas Hixhretit. Profetit (ﷺ) i erdhi lajmi se romakët kishin mbledhur forca të mëdha në Siri, se Herakliu u kishte paguar ushtarëve të tij pagën e një viti, se fiset arabe Lahm, Xhudham, Amile dhe Gasan i ishin bashkuar, dhe se kishin dërguar pararojat e tyre në el-Belka. Profeti i thirri njerëzit të marshonin, arriti në Tebuk me tridhjetë mijë burra, qëndroi atje njëzet ditë, dhe u kthye nga Tebuku pa përleshje, duke arritur në Medinë në Ramazan.
Lajme për një ushtri bizantine
Një ushtri e madhe u mblodh në Siri, fiset arabe iu bashkuan, dhe pararoja e saj arriti në Belka.
Profeti (ﷺ) marshon
Rreth tridhjetë mijë burra nisen drejt Sirisë.
Asnjë betejë
Nuk hasën asnjë armik në Tebuk, dhe pas njëzet ditësh u kthyen në Medinë.
Lufta i takon shtetit, jo individit
Ligji islam nuk e lejon një mysliman individ të shpallë luftë. Ibn Kudame, një jurist kryesor hanbelit, mban se lufta i lihet sunduesit dhe gjykimit të tij. I vetmi përjashtim është një sulm i papritur, kur njerëzit mund të mbrohen. Vendos gjithashtu se një mysliman që hyn në një tokë jomyslimane me një premtim sigurie nuk mund ta tradhtojë popullin e saj apo t'ua marrë pasurinë. Kurani u thotë myslimanëve ta mbajnë çdo premtim që bëjnë. Kudo që jeton një mysliman, ai është i lidhur nga kjo.
Ibn Kudame, jurist hanbelit, mendon se çështja e xhihadit i besohet sunduesit (imamit) dhe gjykimit të tij, dhe se njerëzit duhet t'i binden atij në këtë. Ai bën një përjashtim: nëse një armik sulmon papritur dhe nuk ka kohë për ta pyetur sunduesin, njerëzit mund të mbrohen pa lejen e tij. Ai mendon gjithashtu se një mysliman që hyn në një vend jomysliman me premtim sigurie (eman) nuk mund t'i tradhtojë banorët e tij as t'u marrë pasurinë, sepse siguria u dha me kuptimin se ai nuk do t'i tradhtonte, edhe nëse kjo nuk u tha me fjalë.
“Mos iu qasni pasurisë së jetimit, veçse me qëllim të mirë, derisa të arrijë moshën e pjekurisë. Dhe përmbushni zotimet. Me të vërtetë, për zotimet do të jeni përgjegjës.”
Çfarë mbanin juristët klasikë
Juristët klasikë shkruan për shtetet e kohës së tyre, dhe e trajtuan ajetin si ligj për shtetin mysliman. Esh-Shafiu, për shembull, ndërtoi mbi të rregullat e tij se kush e paguan xhizjen. Por edhe ata ia lanë luftën vetëm sunduesit, përveç mbrojtjes nga një sulm i papritur. Ndoqën urdhrin e Profetit (ﷺ) për t'i ofruar armikut Islamin ose xhizjen, dhe për t'u përmbajtur sapo të pranohej xhizja. Ndoqën ndalimin e tij për vrasjen e grave dhe të fëmijëve. Dhe i detyruan myslimanët ta mbajnë çdo marrëveshje dhe çdo premtim sigurie. Një mysliman jeton nën një marrëveshje të tillë me vendin ku jeton, dhe Kurani i thotë ta mbajë. Asnjë vend mysliman sot nuk u kërkon shtetasve të tij jomyslimanë ta paguajnë xhizjen.
Esh-Shafiu mban se xhizja merret vetëm nga hebrenjtë, të krishterët dhe zjarrputistët. Për fjalët ‘ue hum saghirun’ te 9:29 transmeton se dëgjoi një numër dijetarësh që i shpjegonin si zbatimin e dispozitave të Islamit mbi ata që e paguajnë.
Ibn Kudame, jurist hanbelit, mendon se çështja e xhihadit i besohet sunduesit (imamit) dhe gjykimit të tij, dhe se njerëzit duhet t'i binden atij në këtë. Ai bën një përjashtim: nëse një armik sulmon papritur dhe nuk ka kohë për ta pyetur sunduesin, njerëzit mund të mbrohen pa lejen e tij. Ai mendon gjithashtu se një mysliman që hyn në një vend jomysliman me premtim sigurie (eman) nuk mund t'i tradhtojë banorët e tij as t'u marrë pasurinë, sepse siguria u dha me kuptimin se ai nuk do t'i tradhtonte, edhe nëse kjo nuk u tha me fjalë.
Burejde transmeton se, kur Profeti (ﷺ) caktonte një komandant, i thoshte t'i frikësohej Allahut dhe të ishte i mirë me njerëzit e tij, të mos vidhte nga plaçka, të mos e shkelte besën, të mos i gjymtonte të vdekurit dhe të mos vriste fëmijë. Para çdo luftimi armikut duhej t'i ofroheshin tri zgjedhje: të pranonte Islamin; nëse jo, të paguante xhizjen, dhe atëherë myslimanët duhej të përmbaheshin prej tyre; dhe vetëm nëse refuzoheshin të dyja, të luftohej.
Ibn Omeri transmeton se gjatë njërës nga fushatat e Profetit (ﷺ) u gjet e vrarë një grua, dhe Profeti ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
“Përjashtim bëjnë ata idhujtarë, me të cilët keni lidhur marrëveshje e që nuk ju kanë shkelur asgjë prej saj dhe që nuk kanë ndihmuar askënd kundër jush. Respektojeni marrëveshjen me ta deri në fund. Me të vërtetë, Allahu i do ata që (i) frikësohen (Atij).”
“Mos iu qasni pasurisë së jetimit, veçse me qëllim të mirë, derisa të arrijë moshën e pjekurisë. Dhe përmbushni zotimet. Me të vërtetë, për zotimet do të jeni përgjegjës.”
Thotë se xhizja nuk mblidhet në shtetet kombëtare myslimane moderne, sepse shtetësia nuk përkufizohet më në terma fetarë dhe zakonisht ka një ushtri të përhershme kombëtare, në të cilën të gjithë shtetasit meshkuj të rritur janë të lirë të hyjnë.
A mund të shpallë luftë një mysliman i vetëm?Lufta është vendim i sundimtarit, përveç mbrojtjes nga një sulm i papritur.
A duhet të ndalet luftimi sapo bihet dakord për xhizjen?
A mund të vriten gratë dhe fëmijët?
A duhen mbajtur marrëveshjet dhe premtimet e sigurisë?
A e kërkon sot xhizjen ndonjë vend mysliman?
Çfarë do të thotë ‘të përulur’
Fjalët e fundit të ajetit janë “duke qenë të përulur”. Në atë luftë, ato përshkruanin palën tjetër që hynte nën sundimin dhe ligjin e shtetit të Profetit (ﷺ). Esh-Shafiu transmeton se një numër dijetarësh i shpjeguan si të qenët i lidhur nga ligji i Islamit. Ajeti mbaron me xhizjen dhe mbrojtjen, jo me vdekje apo kthim me forcë. Faqja “Çfarë ishte taksa e xhizjes?” shtjellon kush e paguante, kush jo, dhe sa.
“Luftojini ata që nuk besojnë në Allahun e as në Ditën e Kiametit, që nuk e marrin për të ndaluar atë që e ka ndaluar Allahu dhe i Dërguari i Tij, dhe ata, midis atyre që u është dhënë Libri, që nuk e pranojnë fenë e vërtetë, derisa të japin xhizjen (taksën) me dorën e tyre, duke qenë të përulur.”
Esh-Shafiu mban se xhizja merret vetëm nga hebrenjtë, të krishterët dhe zjarrputistët. Për fjalët ‘ue hum saghirun’ te 9:29 transmeton se dëgjoi një numër dijetarësh që i shpjegonin si zbatimin e dispozitave të Islamit mbi ata që e paguajnë.
Urdhra për një ushtri në fushë
Profeti (ﷺ) u jepte komandantëve të tij urdhra për fushatat e tij. Nuk duhej të vidhnin nga plaçka, të thyenin një premtim, të gjymtonin të vdekurit apo të vrisnin fëmijë. Para çdo beteje, duhej t'i ofronin ushtrisë armike një rrugëdalje nga lufta: të pranonte Islamin, ose të paguante xhizjen. Nëse armiku pranonte xhizjen, myslimanët duhej të përmbaheshin. Këto ishin urdhra për një ushtri përballë një ushtrie. Nuk ishin fjalë që myslimanët t'ua thoshin fqinjëve të tyre.
Burejde transmeton se, kur Profeti (ﷺ) caktonte një komandant, i thoshte t'i frikësohej Allahut dhe të ishte i mirë me njerëzit e tij, të mos vidhte nga plaçka, të mos e shkelte besën, të mos i gjymtonte të vdekurit dhe të mos vriste fëmijë. Para çdo luftimi armikut duhej t'i ofroheshin tri zgjedhje: të pranonte Islamin; nëse jo, të paguante xhizjen, dhe atëherë myslimanët duhej të përmbaheshin prej tyre; dhe vetëm nëse refuzoheshin të dyja, të luftohej.
“Luftojini ata që nuk besojnë në Allahun e as në Ditën e Kiametit, që nuk e marrin për të ndaluar atë që e ka ndaluar Allahu dhe i Dërguari i Tij, dhe ata, midis atyre që u është dhënë Libri, që nuk e pranojnë fenë e vërtetë, derisa të japin xhizjen (taksën) me dorën e tyre, duke qenë të përulur.”
Hebrenjtë dhe të krishterët si fqinjë
Rregulli i Kuranit për ata që nuk i luftojnë myslimanët është paqja. I lejon myslimanët të jenë të mirë dhe të drejtë me të gjithë ata që nuk i luftojnë për fenë e tyre apo nuk i dëbojnë nga shtëpitë e tyre. E bën ushqimin e Ithtarëve të Librit të lejuar për myslimanët. E lejon një burrë mysliman të martohet me një grua të krishterë apo hebreje të ndershme. Dhe thotë “S’ka detyrim në fe”.
“Allahu nuk ju ndalon të silleni mirë dhe të jeni të drejtë ndaj atyre që nuk luftojnë kundër jush për shkak të fesë dhe që nuk ju dëbojnë prej shtëpive tuaja. Me të vërtetë, Allahu i do të drejtët.”
“Sot ju janë lejuar gjërat e mira e të pastra. Ju janë lejuar edhe ushqimet e ithtarëve të Librit; po ashtu, edhe ushqimet tuaja janë të lejuara për ata. Të lejuara për ju janë femrat e ndershme besimtare dhe femrat e ndershme të atyre që u është dhënë Libri para jush, nëse ju u jepni pajën e kurorëzimit, duke u martuar me ato, e jo duke bërë kurvëri, as duke i marrë për dashnore. Kushdo që mohon besimin, veprat e tij do të zhvlerësohen dhe në jetën tjetër ai do të jetë i dështuar.”
“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”
Kufijtë e çdo lufte
Ibn Kethiri transmeton se shumë dijetarë të hershëm mbanin se ajeti i parë që i lejoi myslimanët të luftonin është 22:39-40. U dha për njerëz të dëbuar nga shtëpitë e tyre. Përmend manastiret, kishat dhe sinagogat, para xhamive, mes shtëpive të Allahut (﷾) që i mbron lufta. Kurani i urdhëron myslimanët të mos i kalojnë kufijtë në asnjë luftë. U thotë ta pranojnë paqen kur armiku anon nga ajo. I lejon të sillen me mirësi dhe drejtësi me ata që nuk i luftojnë. Profeti (ﷺ) e ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve, dhe e ndaloi ndëshkimin me zjarr. Një transmetim flet për sulmin natën ndaj luftëtarëve, kur gratë dhe fëmijët mund të dëmtoheshin (Sahih el-Buhari 3012). Ai nuk e heq ndalimin e vrasjes së tyre me qëllim (Sahih el-Buhari 3015).
“Atyre që janë sulmuar, u lejohet (që të mbrohen), sepse u është bërë padrejtësi dhe, në të vërtetë, Allahu është i Fuqishëm, që t’i ndihmojë ata, që janë dëbuar nga vatrat e tyre padrejtësisht, vetëm sepse thanë: “Zoti ynë është Allahu.” Sikur Allahu të mos u kishte dhënë njerëzve mundësinë për t’u mbrojtur nga njëri-tjetri, do të shkatërroheshin manastiret, kishat, sinagogat dhe xhamitë, në të cilat përmendet shumë emri i Allahut. Vërtet, Allahu e ndihmon këdo që e ndihmon Atë. Allahu është vërtet i Fortë dhe i Plotfuqishëm.”
“Luftoni në rrugën e Allahut ndaj atyre që luftojnë kundër jush, por mos e kaloni kufirin, se Allahu nuk i do ata që e kalojnë kufirin.”
“Nëse ata shfaqin prirje për paqe, atëherë edhe ti ano nga ajo dhe mbështetu tek Allahu, sepse, vërtet, Ai dëgjon dhe di gjithçka.”
“Allahu nuk ju ndalon të silleni mirë dhe të jeni të drejtë ndaj atyre që nuk luftojnë kundër jush për shkak të fesë dhe që nuk ju dëbojnë prej shtëpive tuaja. Me të vërtetë, Allahu i do të drejtët.”
Ibn Omeri transmeton se gjatë njërës nga fushatat e Profetit (ﷺ) u gjet e vrarë një grua, dhe Profeti ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) i tha një grupi luftëtarësh të digjnin dy burra të përmendur me emër, pastaj e tërhoqi urdhrin para se të niseshin: vetëm Allahu ndëshkon me zjarr, ndaj nëse i gjenin, duhej t'i vrisnin, jo t'i digjnin.
Es-Sa'b ibn Xhethame transmeton se Profeti (ﷺ) u pyet për sulmin natën ndaj luftëtarëve paganë, kur gratë dhe fëmijët e tyre mund të rrezikoheshin, dhe u përgjigj se ata janë prej tyre.
Ligji biblik i luftës
Dhiata e Re nuk jep asnjë ligj lufte, ndaj i vetmi në Biblën e krishterë është ai i Tevratit. Ka rregulla. Një ushtri duhet t'i ofrojë së pari paqe një qyteti. Një qytet që e pranon paqen duhet të paguajë haraç dhe të shërbejë. Por për qytetet e Kanaanit urdhëron që të mos lihet gjallë asgjë që merr frymë. Profeti (ﷺ) dha rregullin e kundërt për gratë dhe fëmijët.
“Kur do t'i afrohesh një qyteti për ta sulmuar, do t'i ofrosh paqen.”
“Në qoftë se ai të përgjigjet me paqe dhe t'i hapë portat, tërë populli që gjendet në të do të të paguajë haraç dhe do të të shërbejë.”
“Por në qytetet e këtyre popujve që ZOTI, Perëndia yt, të jep si trashëgimi, nuk do të lësh gjallë asgjë që merr frymë;”
Varg pas vargu
Kurani 9:29 — Sureja Et-Teube, ajeti 29
“Luftojini ata që nuk besojnë në Allahun e as në Ditën e Kiametit, që nuk e marrin për të ndaluar atë që e ka ndaluar Allahu dhe i Dërguari i Tij, dhe ata, midis atyre që u është dhënë Libri, që nuk e pranojnë fenë e vërtetë, derisa të japin xhizjen (taksën) me dorën e tyre, duke qenë të përulur.”
Cituar për
Kritikët thonë se ajeti i urdhëron myslimanët të luftojnë hebrenjtë dhe të krishterët derisa të nënshtrohen dhe të poshtërohen.
Përgjigjja
Ajeti erdhi në marshimin drejt Tebukut, një përgjigje ndaj lajmeve për një ushtri bizantine që mblidhej në Siri, dhe atje nuk u bë asnjë betejë. Lufta i takon një sunduesi ta vendosë, jo një individi. Ajeti e mbyll luftën te xhizja. Urdhrat që Profeti (ﷺ) u dha komandantëve të tij u thoshin të përmbaheshin sapo të pranohej. Xhizja ishte çmimi i mbrojtjes dhe i lirimit nga shërbimi ushtarak; faqja “Çfarë ishte taksa e xhizjes?” shtjellon kush e paguante dhe kush jo. Asnjë vend mysliman nuk e merr sot. Për ‘të përulur’ (saghirun), esh-Shafiu transmeton se një numër dijetarësh e shpjeguan si të qenët i lidhur nga ligji i Islamit.
Ku përfundon — Ajeti erdhi gjatë një fushate të vetme në kohën e Profetit (ﷺ), të bërë si përgjigje ndaj një kërcënimi, dhe ajo fushatë mbaroi pa betejë, jo me vdekje apo kthim me forcë.
Kurani 9:5 — Sureja Et-Teube, ajeti 5
“Kur të kalojnë muajt e shenjtë (në të cilët ndalohet lufta), atëherë i vritni idhujtarët kudo që t’i ndeshni, i zini robër, i rrethoni dhe u bëni pusi kudo! Por, nëse pendohen, falin namazin dhe japin zekatin, atëherë i lini të qetë! Vërtet, Allahu është Falës dhe Mëshirëplotë.”
Cituar për
Kritikët thonë se ‘ajeti i shpatës’ i urdhëron myslimanët t'i vrasin jobesimtarët kudo që t'i gjejnë.
Përgjigjja
Ajeti flet për idhujtarët e Arabisë që i thyen marrëveshjet dhe sulmuan të parët. Ajeti para tij e kursen çdo fis që e mbajti fjalën. Ajeti pas tij i jep kalim të sigurt çdo armiku që e kërkon.
Ku përfundon — I lexuar me ajetet përreth, 9:5 drejtohet kundër idhujtarëve të Arabisë që ishin në luftë me Profetin (ﷺ), dhe edhe ai ka kufij.
Sahih Muslim 1731 — Kitab el-Xhihad ue es-Sijer (Libri i xhihadit dhe ekspeditave), hadithi 1731
Burejde transmeton se, kur Profeti (ﷺ) caktonte një komandant, i thoshte t'i frikësohej Allahut dhe të ishte i mirë me njerëzit e tij, të mos vidhte nga plaçka, të mos e shkelte besën, të mos i gjymtonte të vdekurit dhe të mos vriste fëmijë. Para çdo luftimi armikut duhej t'i ofroheshin tri zgjedhje: të pranonte Islamin; nëse jo, të paguante xhizjen, dhe atëherë myslimanët duhej të përmbaheshin prej tyre; dhe vetëm nëse refuzoheshin të dyja, të luftohej.
Cituar për
Kritikët thonë se myslimanët ofrojnë tri zgjedhje: bëhu mysliman, paguaj xhizjen, ose luftë. Pra kjo është ajo që duan myslimanët për Perëndimin.
Përgjigjja
Ato tri zgjedhje ishin urdhra që Profeti (ﷺ) i dha një ushtrie myslimane përballë një ushtrie armike, para një beteje (Muslimi 1731). Nuk janë fjalë që një mysliman t'ua thotë fqinjëve të tij. Një mysliman që jeton në çdo vend ka një marrëveshje me të, dhe Kurani e urdhëron ta mbajë: “përmbushni zotimet” (17:34). Nuk mund t'ia imponojë Islamin askujt: “S’ka detyrim në fe” (2:256). Faqja “A duhet t'i binden myslimanët ligjit të vendit ku jetojnë? A duan t'ua imponojnë sheriatin të tjerëve?” e shtjellon këtë.
Ku përfundon — Tri zgjedhjet ishin urdhrat e Profetit (ﷺ) për ushtrinë e tij në luftërat e tij. Nuk janë mesazh që myslimanët t'ia çojnë askujt, dhe një mysliman që jeton në një vend tjetër është i lidhur nga marrëveshja e tij me të.
Këndvështrime
Leximi i kritikut
Kritikët e lexojnë Kuranin 9:29 si urdhër që myslimanët të luftojnë hebrenjtë dhe të krishterët derisa të paguajnë një taksë dhe të përulen. Pra, thonë ata, Islami urdhëron armiqësi ndaj tyre.
Kritikët thonë se Kurani 9:29 i urdhëron myslimanët të luftojnë Ithtarët e Librit, hebrenjtë dhe të krishterët. Lufta, thonë ata, vazhdon derisa të paguajnë xhizjen dhe të ndihen të përulur.
Kundërpërgjigje
Ajeti erdhi në marshimin drejt Tebukut, pas lajmeve për një ushtri bizantine që mblidhej në Siri, dhe atje nuk u bë asnjë betejë. Në ligjin islam, lufta vendoset nga një sundues, jo nga një individ. Edhe atëherë, lufta mbaronte te xhizja: urdhrat e Profetit (ﷺ) thoshin të përmbaheshin sapo të pranohej. Për ‘të përulur’, esh-Shafiu transmeton se një numër dijetarësh e shpjeguan si të qenët i lidhur nga ligji i Islamit.
Kritikët thonë se ajeti është urdhër i përhershëm për të luftuar hebrenjtë dhe të krishterët. Lufta, thonë ata, zgjat derisa të paguajnë xhizjen dhe të përulen.
Kundërpërgjigje
Nuk është urdhër që myslimanët të luftojnë fqinjët e tyre. Erdhi gjatë një lufte që po bënte shteti i Profetit (ﷺ), dhe lufta i takon sunduesit ta vendosë, jo individit. Kurani ndalon kalimin e kufijve në çdo luftë. Urdhëron pranimin e paqes kur armiku anon nga ajo. Dhe lejon mirësi dhe drejtësi ndaj të gjithë atyre që nuk i luftojnë myslimanët.
Pikëpamja islame
Ajeti erdhi në marshimin drejt Tebukut, pas lajmeve për një ushtri bizantine që mblidhej në Siri, dhe atje nuk u bë asnjë betejë. Lufta i takon sunduesit të një shteti ta vendosë, dhe lufta mbaronte sapo pranohej xhizja. Kurani lejon mirësi dhe drejtësi ndaj të gjithë atyre që nuk i luftojnë myslimanët. Asnjë vend mysliman nuk e merr xhizjen sot.
Ajeti erdhi në vitin e nëntë pas Hixhretit, në marshimin drejt Tebukut. Marshimi iu përgjigj lajmeve për një ushtri bizantine që mblidhej në Siri, dhe atje nuk u bë asnjë betejë.
Në ligjin islam, lufta vendoset nga sunduesi, jo nga individët. Dhe një mysliman që i jepet siguri në një tokë nuk mund ta tradhtojë popullin e saj.
Ajeti mbaron kur paguhet xhizja, jo me vdekje apo kthim.
Profeti (ﷺ) u tha komandantëve të tij t'i ofronin armikut Islamin ose xhizjen para çdo beteje. U tha të përmbaheshin sapo të pranohej xhizja. U ndaloi të thyenin premtimet, të gjymtonin të vdekurit apo të vrisnin fëmijë.
Leja e parë për të luftuar përmend kishat dhe sinagogat mes shtëpive të Allahut (﷾) që i mbron lufta.
Profeti (ﷺ) e ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve dhe e ndaloi ndëshkimin me zjarr.
Çdo luftë në Islam rregullohet nga urdhri për të mos i kaluar kufijtë.
Tevrati urdhëron të mos lihet gjallë asgjë që merr frymë në qytetet e Kanaanit. Profeti (ﷺ) e ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.
Kurani i lejon myslimanët të hanë ushqimin e hebrenjve dhe të të krishterëve, dhe e lejon një burrë mysliman të martohet me një grua hebreje apo të krishterë. Dhe thotë se nuk ka detyrim në fe.