A mund të vijë një profet pas Muhamedit (ﷺ) pa një ligj të ri?

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se izraelitët udhëhiqeshin nga profetët, dhe sa herë që vdiste njëri, një tjetër zinte vendin e tij. Por pas meje nuk do të ketë profet, tha ai; do të ketë halifë, dhe shumë prej tyre.

Enes ibn Maliku transmeton se Profeti (ﷺ) tha se të qenët i dërguar dhe profetësia kanë marrë fund, prandaj pas tij nuk do të ketë as të dërguar, as profet. Njerëzit u shqetësuan, kështu që ai tha: por do të ketë mubeshshirat. Ai shpjegoi se këto janë ëndrrat e myslimanit, një pjesë nga pjesët e profetësisë.

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se Kiameti nuk do të vijë derisa dy grupe me të njëjtin pretendim të luftojnë me njëri-tjetrin me humbje të mëdha, dhe derisa të shfaqen rreth tridhjetë gënjeshtarë, secili prej tyre duke pretenduar se është i dërguar i Allahut.

Ebu Hurejra transmeton listën e Profetit (ﷺ) për atë që duhet të ndodhë para Orës: dy grupe të mëdha me të njëjtin pretendim do të luftojnë me humbje të rënda; do të shfaqen rreth tridhjetë gënjeshtarë, secili duke pretenduar se është i Dërguari i Allahut; dija fetare do të merret; tërmetet do të shtohen; koha do të kalojë shpejt; do të shfaqen sprova; vrasjet do të shtohen; pasuria do të jetë aq e bollshme sa të pasurit do të shqetësohen se askush nuk do ta pranojë zekatin e tyre; njerëzit do të garojnë në ngritjen e ndërtesave të larta; një njeri që kalon pranë një varri do të dëshirojë të ishte në të; dhe dielli do të lindë nga perëndimi.

Theubani transmeton se Profeti (ﷺ) tha që në umetin e tij do të kishte tridhjetë pretendues të rremë, secili duke pretenduar se është profet, ndërsa ai është Vula e Profetëve (hatem en-nebijjin): nuk ka profet pas tij.

Theubani transmeton Profetin (ﷺ) duke përshkruar atë që e pret umetin e tij. Tha se do të kishte tridhjetë pretendues të rremë mes popullit të tij, secili duke thënë se është profet, ndërsa ai është Vula e Profetëve dhe nuk ka profet pas tij. Një grup nga populli i tij, shtoi ai, do të qëndrojë në të vërtetën derisa të vijë urdhri i Allahut.

“dhe, nga mëshira Jonë, i dhuruam të vëllanë, Harunin, si profet.”

“Më jep një ndihmës nga familja ime, Harunin, vëllanë tim! Ma rrit fuqinë nëpërmjet atij dhe bëma ortak në punën time, që të thurim shumë lavde për Ty e të të përmendim Ty vazhdimisht! Vërtet, Ti do të jesh gjithnjë Mbikëqyrësi ynë. (Allahu) tha: Kërkesa jote u plotësua, o Musa!”

“Ne i dhamë Musait dhe Harunit Dalluesin, që është dritë dhe këshillë për të devotshmit,”

Sad ibn Ebi Vekkasi transmeton se Profeti (ﷺ) u nis për në Tebuk dhe e la Aliun në krye në Medinë. Aliu pyeti nëse po e linte me fëmijët dhe gratë. Profeti pyeti nëse nuk do të ishte i kënaqur të ishte për të ashtu si ishte Aroni për Musain, me këtë përjashtim: nuk ka profet pas meje.

Sad ibn Ebi Vekkasi transmeton të njëjtat fjalë në disa versione. Profeti (ﷺ) i tha Aliut se ai ishte për të ashtu si Aroni për Musain, me përjashtimin se nuk ka profet pas tij. Një version e jep rastin si ekspeditën në Tebuk, dhe një thotë se nuk ka profetësi pas tij.

Ismail ibn Ebi Halidi e pyeti sahabiun Abdullah ibn Ebi Eufa nëse e kishte parë Ibrahimin, djalin e Profetit (ﷺ). Ai tha se fëmija vdiq i vogël, dhe se sikur të ishte caktuar që të vinte një profet pas Muhamedit (ﷺ), djali i tij do të kishte jetuar; por nuk ka profet pas tij.

Ibn Kethiri shpjegon se ajeti ndalon që Zejdi të quhet ‘biri i Muhamedit’, sepse Profeti (ﷺ) nuk ishte babai i asnjërit prej burrave. Për ‘vula e profetëve’ thotë se ajeti është i qartë se pas tij nuk ka profet. Nëse pas tij nuk ka profet, nuk ka as të dërguar, sepse çdo i dërguar është profet dhe jo anasjelltas. Shton se transmetimet për këtë janë mutevatir, nga një grup sahabësh, dhe jep hadithin e tullës që mungonte dhe hadithin e Enesit.

Kurtubiu shënon se vetëm Asimi lexoi hatem, që do të thotë se profetët u vulosën me të, kështu që ai është si vula dhe stampa mbi ta. Shumica lexuan hatim, që do të thotë se ai i vulosi ata, dhe erdhi i fundit prej tyre. Citon Ibn Atijjen: dijetarët e umetit, të hershëm dhe të mëvonshëm, i marrin këto fjalë në përgjithësinë e tyre të plotë, si tekst që nuk ka profet pas tij. Jep gjithashtu transmetimet e Muslimit për hadithin e tullës, përfshirë “erdha dhe i vulosa profetët”.

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) tha se ai ishte më i afërti i të gjithë njerëzve me të birin e Merjemes. Profetët janë vëllezër me një baba, tha ai, dhe midis tij dhe Isait nuk pati asnjë profet.

Te 155a Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) u betua se i biri i Merjemes së shpejti do të zbresë si gjykatës i drejtë, do ta thyejë kryqin, do ta vrasë derrin dhe do ta heqë xhizjen. Te 155f Profeti pyet si do të jetë kur të zbresë i biri i Merjemes dhe t'i prijë myslimanët si një prej tyre; transmetuesi Ibn Ebi Dhi'bi shpjegon se ai do t'i prijë me Librin e Zotit të tyre dhe me Sunetin e Profetit të tyre.

Mirza Ghulam Ahmadi shkruan se në Barahin-e-Ahmadiyya ai shkroi se Jezusi, i biri i Marisë, do të zbriste nga qielli, sepse një grup myslimanësh e mbanin atë besim dhe ai e mbante gjithashtu. Më vonë, shkruan ai, shpalljet e çuan të thoshte se ai vetë ishte Mesia që duhej të vinte. Në f. 184 ai shkruan se titulli Profet iu dha me kushtin që ai është profet në një aspekt dhe umeti (ndjekës i Profetit (ﷺ)) në një tjetër.

Mirza Ghulam Ahmadi shkruan se Muhamedi (ﷺ) u bë Hatemul-Enbija (vula e profetëve) në kuptimin që ai e zotëron vulën, pa vërtetimin e së cilës asnjë hir nuk arrin te askush. Shkruan se profetësia e pavarur ka marrë fund me Profetin, por se profetësia në mënyrën e zil-it (pasqyrimit), e marrë vetëm nëpërmjet bindjes ndaj tij, do të vazhdojë deri në Ditën e Gjykimit. Shkruan gjithashtu se për umetin e tij dera e bisedës dhe e komunikimit me Hyjnoren nuk do të mbyllet kurrë deri në Ditën e Gjykimit.

“Udhëzona në rrugën e drejtë! Në rrugën e atyre që u ke dhuruar mirësi e jo në të atyre që kanë shkaktuar zemërimin Tënd, as në të atyre që janë të humbur!”

“Kushdo që i bindet Allahut dhe të Dërguarit, do të jetë me ata të cilëve Allahu u ka dhënë shumë dhunti: me profetët, me të sinqertët, me dëshmorët dhe me të drejtët! Eh sa shokë të mrekullueshëm janë këta!”

“Allahu zgjedh të dërguar nga engjëjt dhe njerëzit; me të vërtetë, Allahu dëgjon dhe sheh gjithçka.”

“Allahu e di më mirë se kujt ia jep mesazhin e Vet.”

Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) thoshte se asnjë profet nuk sëmuret pa iu dhënë zgjedhja midis kësaj bote dhe tjetrës. Në sëmundjen e tij të fundit, me zë të ngjirur, ajo e dëgjoi të recitonte ajetin për të qenët në shoqërinë e atyre që Allahu i ka begatuar: profetët, të sinqertët, dëshmorët dhe të mirët (4:69). Prej kësaj ajo kuptoi se atij i ishte dhënë zgjedhja.

“O bijtë e Ademit, kur nga gjiri juaj të vijnë të dërguar që ju shpjegojnë shpalljet e Mia, atëherë ata që ruhen nga të këqijat dhe kryejnë vepra të mira, nuk do të frikësohen e as do të pikëllohen.”

“Ne u thamë: Zbritni të gjithë prej Xhenetit! Kur t’ju vijë udhërrëfimi Ynë, ata që do t’i përmbahen atij, nuk do të kenë frikë dhe nuk do të dëshpërohen.”

“dhe tha: Zbritni prej Xhenetit që të dy (Ademi dhe djalli)! Do të jeni armiq të njëri-tjetrit. Kur t’ju vijë udhëzim nga ana Ime, kush do ta pasojë udhëzimin Tim, as nuk do të humbë, as nuk do të bjerë në mjerim.”

Ibn Kethiri thotë se Allahu e paralajmëroi Ademin, gruan e tij dhe Iblisin, dhe përmes tyre pasardhësit e tyre, se do të zbriste libra dhe do të dërgonte profetë dhe të dërguar. Jep Ebu el-Alijen: udhëzimi janë profetët, të dërguarit dhe shpjegimi i qartë. Shton se Ta-Ha 20:123 thotë të njëjtën gjë.

“Muhamedi nuk është babai i askujt prej burrave tuaj, por është i Dërguari i Allahut dhe vula e profetëve; Allahu është i Gjithëdijshëm për çdo gjë.”

“Kujto kur Allahu mori besëlidhjen nga profetët (dhe u tha): “Çfarëdo që t’ju jap prej Librit dhe urtësisë, kur t’ju vijë një i Dërguar, vërtetues i asaj që ju është dhënë, pa dyshim që duhet ta besoni dhe ta ndihmoni atë! A e pranoni këtë dhe barrën që po ju ngarkoj?” Ata u përgjigjën: “E pranojmë”. (Allahu) u tha: Bëhuni dëshmitarë, se edhe Unë bashkë me ju jam dëshmitar.”

Ibn Kethiri shpjegon se Allahu mori besën e çdo profeti që dërgoi, nga Ademi deri te Isai: çfarëdo libri dhe urtësie që i ishte dhënë njërit prej tyre, nëse vinte një i dërguar pas tij, ai duhej të besonte në të dhe ta ndihmonte. Asgjë që profeti e dinte tashmë nuk duhej ta pengonte të ndiqte atë që u dërgua pas tij. Transmeton Ibn Abbasin, Muxhahidin, er-Rebiun, Katadenë dhe es-Suddiun se “barra ime” do të thotë “besa ime”.

Taberiu shënon Ibn Abbasin për besën: Allahu përmendi atë që mori nga ithtarët e Librit dhe nga profetët e tyre, se do të besonin në Muhamedin (ﷺ) kur t’u vinte. Shënon gjithashtu mendimin se besa u mor nga profetët për ta vërtetuar njëri-tjetrin. Gjykimi i tij është se i përfshin të dyja: Allahu mori besën e profetëve të Tij, dhe çdo profet mori të njëjtën besë nga populli i vet.

Ibn Kethiri thotë se Allahu mori nga pesë të dërguarit e mëdhenj, dhe nga profetët e tjerë, një besë për ta vendosur fenë e Allahut, për ta përcjellë mesazhin e Tij, dhe për ta ndihmuar e për t’u pajtuar me njëri-tjetrin, si te 3:81. Vë re se ajeti e përmend Muhamedin (ﷺ) të parin, “Vulën”, për shkak të nderit të tij, dhe pastaj të tjerët sipas rendit të kohës së tyre.