A flet Isaia 53 për Jezusin që vdes për mëkatet tona?

“Por ai u plagos për shkeljet tona, u shtyp për paudhësitë tona; ndëshkimi që na sjell paqen ra mbi të, dhe me vurratat e tij ne jemi shëruar.”

“Atëherë Filipi hapi gojën dhe, duke filluar nga ky shkrim, i predikoi Jezusin.”

“Por ti, Izrael, shërbëtori Im, Jakob, që të kam zgjedhur, pasardhës i Abrahamit, mikut Tim;”

“E tani dëgjo, o Jakob, shërbëtori Im, dhe Izrael, që të kam zgjedhur;”

“Dhe Ai më tha: ‘Ti je shërbëtori Im, Izrael, në të cilin do të përlëvdohem.’”

“Kështu ai do t’i habisë shumë kombe, mbretërit do të mbyllin gojën për shkak të tij; sepse atë që nuk u ishte treguar do ta shohin, dhe atë që nuk e kishin dëgjuar do ta kuptojnë.”

“Por ai u plagos për shkak të shkeljeve tona, u shtyp për shkak të paudhësive tona: ndëshkimi i mirëqenies sonë ra mbi të, dhe me vurratat e tij ne u shëruam.”

Origjeni, një studiues i krishterë, shënon se kur citoi Isainë 53 në një debat me hebrenj të ditur, kundërshtari i tij hebre u përgjigj se profecia flet për gjithë popullin hebre si për një person të vetëm, të shpërndarë mes kombeve dhe duke vuajtur.

“Kur u ngrys, i sollën shumë të pushtuar nga demonët; dhe ai i dëboi frymët me fjalën e tij dhe shëroi të gjithë të sëmurët, që të përmbushej ajo që ishte thënë nga profeti Isaia, që thotë: Ai vetë i mori dobësitë tona dhe barti sëmundjet tona.”

“Etërit nuk do të dënohen me vdekje për bijtë, as bijtë nuk do të dënohen me vdekje për etërit: secili do të dënohet me vdekje për mëkatin e vet.”

“Shpirti që mëkaton, ai do të vdesë. Biri nuk do të mbajë paudhësinë e atit dhe ati nuk do të mbajë paudhësinë e birit; drejtësia e të drejtit do të jetë mbi të, dhe ligësia e të ligut do të jetë mbi të.”

“Asnjë shpirt i ngarkuar nuk do të mbartë barrën e tjetrit. Nëse i ngarkuari rëndë thërret dikë që t’ia mbartë, nuk do t’i merret asgjë nga barra, edhe sikur të jetë i afërt. Në të vërtetë, ti paralajmëron vetëm ata që i frikësohen Zotit të tyre në fshehtësi dhe që falin namazin. Kush e pastron veten (nga gjynahet), në të vërtetë e ka për dobinë e vet, ndërsa kthimi është tek Allahu.”

“Megjithatë tani, në rast se ti do ta falësh mëkatin e tyre—; dhe në rast se jo, më fshi, të lutem, nga libri yt që ke shkruar. Dhe Zoti i tha Moisiut: Atë që ka mëkatuar kundër meje, atë do ta fshij nga libri im.”

“Por nëse nuk ka mundësi të sjellë dy turtuj ose dy zogj pëllumbi, atëherë ai që ka mëkatuar do të sjellë si ofertë të tij të dhjetën pjesë të një efe mielli të bardhë si flijim për mëkatin; nuk do të hedhë mbi të vaj, as nuk do të vërë mbi të temjan, sepse është flijim për mëkatin. Pastaj do t'ia çojë priftit dhe prifti do të marrë një grusht prej tij, si kujtim të tij, dhe do ta djegë mbi altar, sipas flijimeve të bëra me zjarr për Zotin: është flijim për mëkatin. Dhe prifti do të bëjë shlyerje për të për mëkatin që ka bërë në njërën nga këto, dhe do t'i falet; dhe pjesa e mbetur do të jetë e priftit, si ofertë ushqimi.”

“Por shkoni dhe mësoni se ç'do të thotë: Dua mëshirë, e jo flijim; sepse nuk kam ardhur të thërres të drejtët, por mëkatarët në pendim.”

“Sepse unë dëshiroj mëshirë dhe jo flijim, dhe njohjen e Perëndisë më tepër se olokaustet.”

“Dhe ai u ngrit dhe shkoi te i ati. Por ndërsa ishte ende shumë larg, i ati e pa dhe u prek nga dhembshuria, vrapoi, i ra në qafë dhe e puthi.”

“Kurse tagrambledhësi, duke qëndruar larg, nuk donte as sytë t'i ngrinte drejt qiellit, por rrihte gjoksin duke thënë: O Perëndi, ki mëshirë për mua mëkatarin! Unë po ju them se ky u kthye në shtëpinë e vet i shfajësuar më tepër se tjetri; sepse kushdo që lartëson veten do të ulet, dhe kush ul veten do të lartësohet.”

“Atëherë krerët e priftërinjve, skribët dhe pleqtë e popullit u mblodhën në pallatin e kryepriftit, që quhej Kajafa, dhe u këshilluan që ta kapnin Jezusin me dredhi dhe ta vrisnin.”

“Atëherë Pilati u tha krerëve të priftërinjve dhe turmës: Unë nuk gjej asnjë faj te ky njeri.”

“Pilati i tha: Ç’është e vërteta? Dhe, pasi tha këtë, doli përsëri te judenjtë dhe u tha atyre: Unë nuk gjej asnjë faj tek ai.”

“Kur Pilati pa se nuk po arrinte asgjë, por përkundrazi po bëhej një trazirë, mori ujë dhe lau duart përpara turmës, duke thënë: Unë jam i pafajshëm për gjakun e këtij të drejti; mendojeni ju.”

“Dhe pasi shkoi pak më tutje, ra me fytyrë përdhe dhe lutej duke thënë: O Ati im, në qoftë e mundur, le të largohet prej meje kjo kupë; megjithatë jo si dua unë, por si do ti.”

“Askush nuk ma heq, por e jap vetë. Kam pushtet ta jap dhe kam pushtet ta marr përsëri. Këtë urdhër e kam marrë nga Ati im.”

“dhe për fjalët e tyre: “Ne e vramë Mesihun – Isain, të birin e Merjemes, të dërguarin e Allahut”. Por, ata as e vranë, as e kryqëzuan, por ashtu u është dukur. Ata që nuk u pajtuan për çështjen e tij, me siguri që gjenden në dyshim për të. Ata nuk kanë ditur kurrgjë për të, por vetëm kanë hamendësuar. Ata, në të vërtetë, nuk e kanë vrarë,”