A është Libri i Mormonit fjala e Perëndisë?

Shenjtorët e Ditëve të Mëvonshme besojnë se Bibla është “fjala e Perëndisë për aq sa është përkthyer saktë”, dhe se Libri i Mormonit është “fjala e Perëndisë”.

Engjëlli tha se “kishte një libër të fshehur, të shkruar mbi fletë ari, që jepte një rrëfim të banorëve të dikurshëm të këtij kontinenti”, i cili përmban “plotësinë e Ungjillit të përjetshëm”.

Lexuesve u thuhet të “pyesin Perëndinë, Atin e Përjetshëm, në emër të Krishtit, nëse këto gjëra nuk janë të vërteta”. Kujtdo që pyet me zemër të sinqertë i premtohet: “ai do t’jua shfaqë të vërtetën e saj, me anë të fuqisë së Frymës së Shenjtë.”

Jozef Smithi i mori fletët më 22 shtator 1827. Kur e mbaroi punën e tij, “lajmëtari i kërkoi, unë ia dorëzova; dhe ai i ka në ruajtjen e tij deri në këtë ditë” (2 maj 1838).

Dy fletë pergamene që mbartin pjesë të sureve 18 deri në 20 me shkrimin e hershëm hixhazi. Në vitin 2015 Njësia e Përshpejtuesit Radiokarbonik të Oksfordit e dati pergamenën midis viteve 568 dhe 645 e.s., me probabilitet 95,4 për qind, një hapësirë kohe që përfshin jetën e Profetit (ﷺ) (rreth 570-632). Përveç disa pikave të vogla drejtshkrimi, teksti në fletë është teksti i atyre sureve ashtu siç i ka Kurani sot.

Eseja thotë se, sipas rrëfimeve, Jozef Smithi i vinte përkthyesit ose gurin e shikuesit brenda një kapele, e fuste fytyrën në kapele dhe i lexonte fjalët me zë të lartë. Citon Ema Smithin se fletët “shpesh qëndronin mbi tryezë pa asnjë përpjekje për t’i fshehur, të mbështjella në një mbulesë të vogël liri”. Thotë gjithashtu se në rininë e tij ai “kishte përdorur një gur shikuesi për të gjetur sende të humbura dhe thesare të groposura”.

Kur mbërriti në tokën e premtuar (rreth vitit 591-589 p.e.s. sipas titullit të kapitullit), familja gjeti kafshë të çdo lloji, “si lopën ashtu edhe kaun, edhe gomarin dhe kalin”.

Një studim gjenetik dhe arkeologjik i kuajve të parë të Perëndimit amerikan. Autorët thonë se, me sa dihet, kuajt u zhdukën nga Amerika e Veriut në fund të Pleistocenit (epoka e fundit e akullnajave) dhe u kthyen me kolonët evropianë; kuajt e parë amerikanë që studiuan kishin kryesisht prejardhje spanjolle.

Eseja thotë se “shumica e amerikanëve vendas kanë ADN që vjen kryesisht nga Azia”. Vëren se hyrja e botimit të vitit 1981 i quajti lamanitët “paraardhësit kryesorë të indianëve amerikanë”, ndërsa hyrja e vitit 2006 thotë në vend të kësaj se ata janë “ndër paraardhësit e indianëve amerikanë”. Sugjeron se popujt e Librit të Mormonit mund të kenë qenë një grup i vogël mes shumë të tjerëve.

Eseja thotë se “shumica e amerikanëve vendas kanë ADN që vjen kryesisht nga Azia”. Vëren se hyrja e botimit të vitit 1981 i quajti lamanitët “paraardhësit kryesorë të indianëve amerikanë”, ndërsa hyrja e vitit 2006 thotë në vend të kësaj se ata janë “ndër paraardhësit e indianëve amerikanë”. Sugjeron se popujt e Librit të Mormonit mund të kenë qenë një grup i vogël mes shumë të tjerëve.

Kur mbërriti në tokën e premtuar (rreth vitit 591-589 p.e.s. sipas titullit të kapitullit), familja gjeti kafshë të çdo lloji, “si lopën ashtu edhe kaun, edhe gomarin dhe kalin”.

Eseja thotë se “shumica e amerikanëve vendas kanë ADN që vjen kryesisht nga Azia”. Vëren se hyrja e botimit të vitit 1981 i quajti lamanitët “paraardhësit kryesorë të indianëve amerikanë”, ndërsa hyrja e vitit 2006 thotë në vend të kësaj se ata janë “ndër paraardhësit e indianëve amerikanë”. Sugjeron se popujt e Librit të Mormonit mund të kenë qenë një grup i vogël mes shumë të tjerëve.

“U mundën bizantinët, në afërsi të tokës (arabe), por pas thyerjes së tyre, me siguri do të fitojnë brenda disa vjetëve. Me të vërtetë, është vendimi i Allahut, si për të parën dhe për të dytën. Dhe, atë ditë, do të gëzohen besimtarët”

“Ja, virgjëresha që sheh është nëna e Perëndisë, sipas mishit. ... Ja Qengji i Perëndisë, po, vetë Ati i Përjetshëm!”

Sot Maria është “nëna e Birit të Perëndisë”, dhe Jezusi është “Qengji i Perëndisë, po, Biri i Atit të Përjetshëm”. Botimi i vitit 1837 (Kërtland), f. 31-32, ka tashmë “Birin” në të dy vargjet.

Kisha mëson se anëtarët e Hyjnisë janë “tri qenie të veçanta”, dhe se Ati dhe Biri kanë trupa të prekshëm prej mishi dhe kockash.

Më 1835, katër mumje dhe disa rrotulla papirusi u blenë në Kërtland, Ohajo, ku ndodhej qendra e kishës. Dhjetë copa që mbetën te Jozef Smithi përfunduan më vonë në Muzeun Metropolitan të Artit, i cili ia dha kishës më 1967. Eseja thotë se studiuesit i konsiderojnë ato “pjesë të teksteve të zakonshme funerale që vendoseshin bashkë me trupat e mumifikuar”, nga shekulli i 3-të p.e.s. deri në shekullin e 1-rë e.s., “shumë kohë pas Abrahamit”. Thotë se egjiptologët Shenjtorë të Ditëve të Mëvonshme dhe të tjerët “bien dakord se shkronjat në copat nuk përputhen” me përkthimin, dhe asnjëra nuk ka emrin e Abrahamit. Sugjeron se papirusi mund të ketë “frymëzuar” një shpallje.

Titulli e quan librin “një përkthim i disa shkrimeve të lashta që kanë rënë në duart tona nga katakombet e Egjiptit”: “shkrimet e Abrahamit ndërsa ishte në Egjipt, të quajtura Libri i Abrahamit, të shkruara me dorën e tij, mbi papirus”.

Më 1835, katër mumje dhe disa rrotulla papirusi u blenë në Kërtland, Ohajo, ku ndodhej qendra e kishës. Dhjetë copa që mbetën te Jozef Smithi përfunduan më vonë në Muzeun Metropolitan të Artit, i cili ia dha kishës më 1967. Eseja thotë se studiuesit i konsiderojnë ato “pjesë të teksteve të zakonshme funerale që vendoseshin bashkë me trupat e mumifikuar”, nga shekulli i 3-të p.e.s. deri në shekullin e 1-rë e.s., “shumë kohë pas Abrahamit”. Thotë se egjiptologët Shenjtorë të Ditëve të Mëvonshme dhe të tjerët “bien dakord se shkronjat në copat nuk përputhen” me përkthimin, dhe asnjëra nuk ka emrin e Abrahamit. Sugjeron se papirusi mund të ketë “frymëzuar” një shpallje.

Titulli e quan librin “një përkthim i disa shkrimeve të lashta që kanë rënë në duart tona nga katakombet e Egjiptit”: “shkrimet e Abrahamit ndërsa ishte në Egjipt, të quajtura Libri i Abrahamit, të shkruara me dorën e tij, mbi papirus”.

Më 1835, katër mumje dhe disa rrotulla papirusi u blenë në Kërtland, Ohajo, ku ndodhej qendra e kishës. Dhjetë copa që mbetën te Jozef Smithi përfunduan më vonë në Muzeun Metropolitan të Artit, i cili ia dha kishës më 1967. Eseja thotë se studiuesit i konsiderojnë ato “pjesë të teksteve të zakonshme funerale që vendoseshin bashkë me trupat e mumifikuar”, nga shekulli i 3-të p.e.s. deri në shekullin e 1-rë e.s., “shumë kohë pas Abrahamit”. Thotë se egjiptologët Shenjtorë të Ditëve të Mëvonshme dhe të tjerët “bien dakord se shkronjat në copat nuk përputhen” me përkthimin, dhe asnjëra nuk ka emrin e Abrahamit. Sugjeron se papirusi mund të ketë “frymëzuar” një shpallje.

“A nuk përsiatin ata për Kuranin! Sikur ai të mos ishte prej Allahut, do të gjenin në të shumë kundërthënie.”

“Nëse ju dyshoni në atë që ia kemi zbritur robit tonë (Muhamedit a.s.), atëherë hartoni një sure të ngjashme me atë që ia kemi shpallur atij! Thirrni në ndihmë edhe dëshmitarët tuaj (që i adhuroni) në vend të Allahut, nëse jeni të sinqertë.”

“Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.”

Dy fletë pergamene që mbartin pjesë të sureve 18 deri në 20 me shkrimin e hershëm hixhazi. Në vitin 2015 Njësia e Përshpejtuesit Radiokarbonik të Oksfordit e dati pergamenën midis viteve 568 dhe 645 e.s., me probabilitet 95,4 për qind, një hapësirë kohe që përfshin jetën e Profetit (ﷺ) (rreth 570-632). Përveç disa pikave të vogla drejtshkrimi, teksti në fletë është teksti i atyre sureve ashtu siç i ka Kurani sot.

“U mundën bizantinët, në afërsi të tokës (arabe), por pas thyerjes së tyre, me siguri do të fitojnë brenda disa vjetëve. Me të vërtetë, është vendimi i Allahut, si për të parën dhe për të dytën. Dhe, atë ditë, do të gëzohen besimtarët”