Përgjigje e shkurtër
Me prova që kushdo mund t'ia zbatojë çdo libri. Një libër nga Allahu (﷾) do të thotë se është nga Allahu (﷾). Do të përshkruajë një Perëndi që është një, i përjetshëm dhe i pandryshueshëm, siç e tregon vetë krijimi. Nuk do ta kundërshtojë veten as nuk do të gabojë në histori. Profecitë e tij do të përmbushen. Do të mbartë një shenjë nga Allahu (﷾) që mund të shqyrtohet ende. Dhe do të na arrijë përmes njerëzve të ndershëm që mund t'i emërtojmë. Kurani i vë vetes një nga këto prova: sikur të kishte ardhur nga dikush tjetër përveç Allahut (﷾), njerëzit do të gjenin në të shumë kundërthënie. Profeti (ﷺ) njihej si i sinqertë edhe nga armiqtë e tij. Përgjigjja e Islamit është se Kurani i kalon këto prova aty ku Bibla dështon.
Shpjegimi i plotë
Krijimi dhe ndërgjegjja vijnë të parat
Të dy shkrimet thonë se bota tregon nga Krijuesi i saj. Nga krijimi, arsyeja arrin te një Perëndi që është një, i përjetshëm, i gjithëdijshëm, i gjithëfuqishëm dhe i pandryshueshëm. Kjo dije nuk varet nga asnjë libër i shenjtë, ndaj mund të përdoret për ta gjykuar një të tillë. Supozoni se një njeri që pretendon të jetë profet mëson diçka për Perëndinë që krijimi e përjashton. Atëherë ai nuk është nga Perëndia. Kurani i quan gjërat e krijimit ajat, që do të thotë shenja. Ai e përdor të njëjtën fjalë për ajetet e veta, dhe i thotë lexuesit t'i shikojë dhe të arsyetojë. Ndërgjegjja tregon në të njëjtin drejtim. Allahu (﷾) vendosi në çdo shpirt një ndjenjë të së mirës dhe së keqes. Kurani e quan këtë fitra, natyrën me të cilën Allahu (﷾) e krijoi njeriun. Pra, mësimi i një profeti mund të peshohet edhe moralisht. Por ndërgjegjja i tregon njeriut vetëm se e mira dhe e keqja ekzistojnë. Një masë që nuk përkulet me çdo brez duhet të vijë nga Allahu (﷾).
“Qiejt tregojnë lavdinë e Perëndisë dhe kupa qiellore shpall veprën e duarve të tij.”
“Sepse gjërat e tij të padukshme, që nga krijimi i botës, shihen qartë, duke u kuptuar nëpërmjet gjërave të bëra, madje edhe fuqia e tij e përjetshme dhe hyjnia e tij, kështu që ata janë pa asnjë shfajësim:”
“Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të Tokës, në këmbimin e natës me ditën, në anijet që lundrojnë nëpër det për t’u sjellë dobi njerëzve, në ujin që Allahu zbret prej qiellit, duke ngjallur përmes tij tokën e vdekur dhe duke shpërndarë gjithfarë gjallesash, në lëvizjen e erërave dhe në retë që qëndrojnë midis qiellit e Tokës, pra, në të gjitha këto, sigurisht që ka shenja për njerëzit me intelekt.”
“Në Tokë ka shenja për ata që besojnë me bindje, po edhe në vetet tuaja - a nuk e shihni vallë?”
“Drejtohu me përkushtim në fenë e pastër monoteiste, natyrën fillestare, në të cilën Allahu i ka krijuar njerëzit. S’ka ndryshim të krijimit të Allahut. Kjo është feja e drejtë, por shumica e njerëzve nuk e dinë.”
“Për shpirtin dhe për Atë që e ka përsosur, duke ia bërë të njohur atij të keqen e të mirën!”
Shumë libra pretendojnë se vijnë nga Perëndia, dhe nuk mund të kenë të gjithë të drejtë
Bibla, Kurani, Libri i Mormonit dhe Bhagavad Gita të gjithë pretendojnë se vijnë nga Perëndia. Ata nuk pajtohen për Perëndinë, mëkatin dhe shpëtimin. Dy pohime që kundërshtojnë njëri-tjetrin nuk mund të jenë të dy të vërtetë, ndaj vetëm një pohim nuk provon asgjë. Vetë Bibla paralajmëron se profetët e rremë do të bëjnë mrekulli të mëdha. Ajo jep gjithashtu një provë: një profeci që dështon nuk u tha nga Zoti.
“Sepse do të dalin krishtër të rremë dhe profetë të rremë, dhe do të bëjnë shenja të mëdha dhe mrekulli, aq sa të mashtrojnë, po të ishte e mundur, edhe të zgjedhurit.”
“Kur një profet flet në emër të ZOTIT, në qoftë se gjëja nuk ndodh dhe nuk realizohet, ajo është një gjë që ZOTI nuk e ka thënë, por profeti e ka thënë me mendjemadhësi; mos ki frikë prej tij.”
Prova 1: a thotë libri se është fjala e Allahut (﷾)?
Kurani pohon se çdo fjalë e tij është e Allahut (﷾). Ai thotë se Profeti (ﷺ) nuk foli sipas qejfit të vet, dhe se ajo që përcolli ishte shpallje. Disa shkrues të Biblës i quajnë fjalët e tyre të vetat. Luka hapet me një parathënie historiani, duke thënë se iu duk mirë të shkruante një rrëfim të renditur. Pavli disa rregulla i shënon si të vetat dhe jo të Zotit.
“Ai nuk flet sipas qejfit të vet, por ajo (që thotë) është vetëm shpallje hyjnore, që i vjen atij.”
“Duke qenë se shumë veta kanë marrë përsipër të shtrojnë me radhë një rrëfim të gjërave që janë besuar plotësisht ndër ne, ashtu si na i dorëzuan ata që që nga fillimi qenë dëshmitarë okularë dhe shërbëtorë të fjalës, m'u duk mirë edhe mua, që i kam hetuar me kujdes të gjitha gjërat që nga fillimi, të t'i shkruaj me radhë, o i shkëlqyeri Teofil,”
“Por të tjerëve u them unë, jo Zoti: Në qoftë se ndonjë vëlla ka një grua që nuk beson dhe ajo pëlqen të banojë me të, le të mos e lërë.”
“Tani për sa u përket virgjëreshave, unë nuk kam urdhër nga Zoti: por jap mendimin tim, si dikush që ka marrë mëshirë nga Zoti për të qenë besnik.”
Prova 2: a e përshkruan drejt Perëndinë?
Perëndia i Kuranit është një, nuk lind askënd dhe nuk ka të barabartë. Vetë profetët e Biblës pajtohen se Perëndia nuk ndryshon dhe nuk është njeri. Por mësimi i Kishës thotë se Perëndia u bë njeri. Thotë se ai u tundua nga djalli, ndonëse Bibla thotë se Perëndia nuk mund të tundohet. Thotë gjithashtu se ai nuk e dinte Orën (Ditën e Fundit), ndonëse Perëndia i di të gjitha.
“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””
“Sepse unë jam ZOTI, nuk ndryshoj; prandaj ju, bij të Jakobit, nuk jeni shkatërruar.”
“Nuk do ta shfryj zjarrin e zemërimit tim, nuk do të kthehem për të shkatërruar Efraimin; sepse unë jam Perëndia dhe jo njeri, i Shenjti në mes teje; dhe nuk do të hyj në qytet.”
“Perëndia nuk është njeri që të gënjejë, as bir njeriu që të pendohet. A thotë ai diçka dhe nuk e bën? A flet ai dhe nuk e çon në vend?”
“Atëherë Jezusi u çua nga Fryma në shkretëtirë për t'u tunduar nga djalli.”
“Askush, kur tundohet, të mos thotë: Unë tundohem nga Perëndia; sepse Perëndia nuk mund të tundohet nga e keqja dhe ai vetë nuk tundon askënd;”
“Por atë ditë dhe atë orë askush nuk e di, as engjëjt që janë në qiell, as Biri, por vetëm Ati.”
Prova 2 vazhdon: i përjetshëm, falës dhe gjithë i mirë
Edhe tri cilësi të tjera të Perëndisë dështojnë sipas rrëfimit të Kishës. Së pari, Perëndia është i përjetshëm dhe nuk ndryshon. E megjithatë Letra drejtuar Kolosianëve e quan Jezusin ‘i parëlinduri i çdo krijese’. I parëlinduri ka një fillim, por Perëndia i përjetshëm nuk ka. Sipas rrëfimit të krishterë natyra e Perëndisë gjithashtu ndryshoi, sepse Biri u bë njeri. Mateu tregon se ai bërtiti se Perëndia e kishte braktisur. Së dyti, Perëndia fal atë që kthehet nga mëkati. E megjithatë shumë të krishterë mësojnë se Ai nuk do ta falte mëkatin pa një flijim gjaku. Ata citojnë Hebrenjve 9:22: “pa derdhje gjaku nuk ka heqje të mëkatit”. Por Bibla thotë se i ligu që kthehet nga mëkatet e tij nuk do t'i ketë ato kundër vetes. Dhe Jezusi tha se Perëndia do mëshirë, jo flijim. Së treti, Perëndia është gjithë i mirë. E megjithatë shumë të krishterë e lexojnë Gjonin 14:6 me kuptimin se kushdo që nuk e ka pranuar Krishtin shkon në Ferr. Kjo do të përfshinte miliardat që nuk dëgjuan kurrë për të. Kurani thotë se Allahu (﷾) nuk dënon derisa të ketë dërguar një të dërguar. Çdo pikë ka faqen e vet. Ato janë “A është Jezusi Krijuesi?”, “A mund t'i falë Allahu mëkatet pa gjakun e Jezusit?” dhe “Çfarë ndodh me njerëzit që nuk kanë dëgjuar kurrë për Islamin apo për Jezusin?”.
“I cili është shëmbëlltyra e Perëndisë së padukshëm, i parëlinduri i çdo krijese;”
“Dhe rreth orës së nëntë Jezusi thirri me zë të madh, duke thënë: Eli, Eli, lama sabaktani?, që do të thotë: Perëndia im, Perëndia im, pse më braktise?”
“Dhe pothuajse të gjitha gjërat pastrohen sipas ligjit me gjak; dhe pa derdhje gjaku nuk ka heqje të mëkatit.”
“Por nëse i ligu largohet nga të gjitha mëkatet që ka bërë, zbaton të gjitha statutet e mia dhe bën atë që është e ligjshme dhe e drejtë, ai do të jetojë me siguri, nuk do të vdesë. Asnjë nga shkeljet që ka bërë nuk do t'i kujtohet; ai do të jetojë në drejtësinë që ka bërë.”
“Por shkoni dhe mësoni se ç'do të thotë: Dua mëshirë, e jo flijim; sepse nuk kam ardhur të thërres të drejtët, por mëkatarët në pendim.”
“Jezusi i tha: Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati, përveçse nëpërmjet meje.”
“Kush zgjedh rrugën e drejtë, e ka për veten e vet e kush i largohet asaj, i largohet në dëm të vetvetes dhe askush nuk e merr të keqen e tjetërkujt. Ne nuk dënojmë asnjë popull, para se të çojmë të dërguar!”
| Zoti është | Çfarë thotë shkrimi | Rrëfimi i Kishës |
|---|---|---|
| Një, dhe jo njeri | Kurani: Allahu (﷾) nuk lind askënd dhe nuk ka të barabartë. Në Bibël Perëndia thotë se Ai është Perëndi, dhe jo njeri (Hozea 11:9). | Perëndia u bë njeri. |
| I përjetshëm dhe i pandryshueshëm | ‘Unë jam ZOTI, nuk ndryshoj’ (Malakia 3:6). Zoti i përjetshëm nuk ka fillim. | Kolosianëve e quan Jezusin ‘i parëlinduri i çdo krijese’, dhe i parëlinduri ka fillim. Biri u bë njeri dhe thirri se Perëndia e kishte braktisur. |
| Përtej tundimit | ‘Perëndia nuk mund të tundohet nga e keqja’ (Jakobi 1:13). | Perëndia u bë një njeri që u tundua nga djalli (Mateu 4:1). |
| I Gjithëdijshëm | Zoti di gjithçka. | Ai që të krishterët e quajnë Perëndi të bërë njeri nuk e dinte Orën (Marku 13:32). |
| Falës | I pabesi që kthehet nga mëkatet e tij nuk do t'i ketë ato kundër vetes (Ezekieli 18:21-22). Jezusi tha se Perëndia do mëshirë, jo flijim (Mateu 9:13). | Shumë të krishterë mësojnë se Perëndia nuk do ta falte mëkatin pa një flijim gjaku (Hebrenjve 9:22). |
| Plot mirësi | Kurani: Allahu (﷾) nuk dënon derisa të ketë dërguar një të dërguar. | Shumë të krishterë e lexojnë Gjonin 14:6 se të gjithë ata që nuk e kanë pranuar Krishtin shkojnë në Ferr, përfshirë miliardat që nuk dëgjuan kurrë për të. |
Një profet i vërtetë nuk mund të kundërshtojë atë që krijimi mëson për Zotin, sepse të dyja vijnë nga i njëjti Burim.
Prova 3: a është i lirë nga kundërthëniet?
Kurani e vë prejardhjen e vet mbi këtë provë. Ai thotë se një libër nga dikush tjetër përveç Allahut (﷾) do të kishte shumë kundërthënie, dhe e fton çdo lexues të kërkojë. Lexues armiqësorë kanë kërkuar për katërmbëdhjetë shekuj. Faqja “A përmban Kurani kundërthënie apo gabime?” u përgjigjet atyre që pohojnë se gjejnë. Bibla nuk bën një sfidë të tillë, dhe rrëfimet e saj nuk pajtohen. Libri i Mbretërve thotë se Ahazia, një mbret i Judës, ishte njëzet e dy vjeç kur filloi të mbretërojë. Kronikat, duke treguar të njëjtën ngjarje, thonë se ishte dyzet e dy. Të dy numrat nuk mund të jenë të saktë.
“A nuk përsiatin ata për Kuranin! Sikur ai të mos ishte prej Allahut, do të gjenin në të shumë kundërthënie.”
“Ahazia ishte njëzet e dy vjeç kur filloi të mbretërojë, dhe mbretëroi një vit në Jeruzalem. Nëna e tij quhej Athalia, bija e Omrit, mbretit të Izraelit.”
“Ahazia ishte dyzet e dy vjeç kur filloi të mbretërojë, dhe mbretëroi një vit në Jeruzalem. Edhe nëna e tij quhej Athalia, bija e Omrit.”
Prova 4: a është i besueshëm në histori?
Merrni titullin e sundimtarit të Egjiptit. Kurani e quan sundimtarin në kohën e Jusufit ‘mbreti’ dhe ‘Faraon’ e ruan për sundimtarin në kohën e Musait. Kjo përputhet me mënyrën si e përdorin titullin dokumentet egjiptiane. Askush nuk mund t'i lexonte ato dokumente derisa hieroglifet (shkrimi i vjetër egjiptian me figura dhe shenja tingujsh) u deshifruan përsëri më 1822. Zanafilla i quan të dy burrat Faraon. Argumenti i plotë është në faqen “Pse Kurani e quan sundimtarin e Jusufit ‘Mbret’, por sundimtarin e Musait ‘Faraon’?”. Vetë teksti i Biblës përmban gjithashtu fjalë që Musai nuk mund t'i kishte shkruar. Pesë librat e Musait shënojnë vdekjen dhe varrimin e tij. Ata shtojnë se askush nuk e di varrin e tij “deri në ditën e sotme”.
“Dhe tha mbreti: “Kam parë në ëndërr shtatë lopë të majme, të cilat po i hanin shtatë lopë të dobëta dhe kam parë shtatë kallinj të gjelbër e shtatë të tjerë të tharë. O paria ime, më shpjegoni ëndrrën time, nëse dini t’i interpretoni ëndrrat!””
“Atëherë Faraoni dërgoi të thërrasin Jozefin, dhe e nxorën me nxitim nga burgu; dhe ai u rruajt, ndërroi rrobat dhe hyri te Faraoni.”
Letra, e lexuar para Académie des Inscriptions et Belles-Lettres në Paris në shtator të vitit 1822, në të cilën Champollion shpjegoi si funksionojnë hieroglifet egjiptiane. Ajo shënon fillimin e deshifrimit të tyre; para saj, askush nuk kishte qenë në gjendje t'i lexonte për shumë më tepër se një mijë vjet.
“Kështu Moisiu, shërbëtori i ZOTIT, vdiq atje në vendin e Moabit, sipas fjalës së ZOTIT. Dhe ai e varrosi në luginë, në vendin e Moabit, përballë Beth-Peorit; por askush nuk e di varrin e tij deri në ditën e sotme.”
Prova 5: a përmbushen profecitë e tij?
Kur romakët sapo ishin mundur nga Persia, Kurani tha se ata do të fitonin brenda disa vjetëve. Fjala arabe që përdori, bid', do të thotë një numër i vogël, zakonisht tre deri në nëntë. Ata fituan. Kurani tha gjithashtu se xhaxhai i Profetit (ﷺ), Ebu Lehebi, do të digjej në Zjarr, pra se do të vdiste mohues. Ai jetoi edhe për vite. Mund ta kishte hedhur poshtë duke pretenduar se ishte mysliman, dhe nuk e bëri kurrë. Te Mateu, Jezusi thotë se disa nga ata që qëndronin aty nuk do të vdisnin para se ta shihnin Birin e njeriut duke ardhur në mbretërinë e tij. Vargu para tij e përshkruan atë ardhje: me engjëj, për ta shpërblyer secilin. Të gjithë ata që qëndronin aty vdiqën. Një profet i vërtetë i Perëndisë nuk profetizon rrejshëm. Pra, ashtu si e tregon Mateu, thënia nuk mund të jetë fjala e Jezusit. Sipas provës së vetë Biblës, ajo nuk është fjala e Zotit. Kjo nuk e mohon kthimin e tij, të cilin Islami e pohon. Ka të bëjë me kohën që jep Mateu.
“U mundën bizantinët, në afërsi të tokës (arabe), por pas thyerjes së tyre, me siguri do të fitojnë brenda disa vjetëve. Me të vërtetë, është vendimi i Allahut, si për të parën dhe për të dytën. Dhe, atë ditë, do të gëzohen besimtarët”
“Iu thafshin duart Ebu Lehebit dhe u thaftë në gjithçka! Nuk do ta ndihmojnë atë as pasuria dhe as fitimet e tjera. Ai, me siguri, do të hidhet në zjarrin me flakë të tërbuara,”
“Sepse Biri i njeriut do të vijë në lavdinë e Atit të tij me engjëjt e tij; dhe atëherë do t'i shpërblejë secilit sipas veprave të tij.”
“Në të vërtetë po ju them se disa nga ata që janë këtu nuk do ta shijojnë vdekjen, derisa ta shohin Birin e njeriut duke ardhur në mbretërinë e tij.”
“Kur një profet flet në emër të ZOTIT, në qoftë se gjëja nuk ndodh dhe nuk realizohet, ajo është një gjë që ZOTI nuk e ka thënë, por profeti e ka thënë me mendjemadhësi; mos ki frikë prej tij.”
Prova 6: një mrekulli që mund të shqyrtohet ende
Të dy librat tregojnë mrekulli, dhe Kurani konfirmon shumë nga mrekullitë e Jezusit. Por një mrekulli e rrëfyer nuk mund ta vendosë pyetjen vetëm, sepse Bibla thotë se edhe profetët e rremë do të bëjnë mrekulli. Mrekullia e vetë Kuranit është një libër që kushdo mund ta shqyrtojë sot. Ai i sfidon njerëzit dhe xhindet (qenie të padukshme që Allahu (﷾) i krijoi nga zjarri) së bashku të hartojnë diçka të ngjashme me të. Ai erdhi përmes një njeriu që, siç e dinte populli i tij, nuk dinte as të lexonte, as të shkruante.
“Thuaj: “Sikur të tuboheshin të gjithë njerëzit dhe xhindet për të hartuar një Kuran të tillë, ata nuk do të mund të hartonin një të ngjashëm me të, madje, edhe sikur ta ndihmonin njëri - tjetrin.””
“Para këtij, ti (Muhamed) nuk kishe lexuar kurrfarë libri e as që kishe shkruar gjë me dorën tënde; përndryshe, ndjekësit e së pavërtetës do të dyshonin.”
“Sepse do të dalin krishtër të rremë dhe profetë të rremë, dhe do të bëjnë shenja të mëdha dhe mrekulli, aq sa të mashtrojnë, po të ishte e mundur, edhe të zgjedhurit.”
Prova 7: të dërguar të ndershëm dhe një zinxhir që mund ta verifikojmë
Gjithçka varet nga njohja e asaj që tha në të vërtetë një profet. Vetë fisi i Profetit (ﷺ), që shpejt u bë armik i tij, i tha se nuk e kishin njohur kurrë të gënjente. Ebu Sufjani, një prijës i Mekës që atëherë ishte ende armik, tha të njëjtën gjë para perandorit bizantin. Thëniet e Profetit (ﷺ) janë shënuar me zinxhirë transmetuesish me emër. Dijetarët e verifikojnë çdo zinxhir, dhe vetëm transmetimet që kalojnë pranohen si të sakta. Kurani u bart me kujtesë dhe me shkrim së bashku. Myslimanët besojnë, dhe el-Buhariu e shënon, se Xhibrili e rishikonte Kuranin me Profetin (ﷺ) çdo vit, dhe dy herë në vitin e tij të fundit. Myslimanët besojnë gjithashtu se vetë Allahu (﷾) e ruan Kuranin nga ndryshimi. Edhe kopjet më të vjetra të Dhiatës së Re mund të verifikohen. Marku tregon pse ka rëndësi një zinxhir i verifikuar. Dy dorëshkrimet greke më të vjetra të plota të Markut ndalen te 16:8. Atyre u mungojnë dymbëdhjetë vargjet që kopjet e mëvonshme i mbartin pas tij.
Ibn Abbasi transmeton se kur Profeti (ﷺ) mblodhi për herë të parë fiset e Kurejshit në kodrën Safa, i pyeti nëse do ta besonin po t'i paralajmëronte për kalorës në luginë. Ata u përgjigjën po, sepse nuk e kishin njohur kurrë të thoshte diçka tjetër përveç së vërtetës. Pastaj ai u tha se ishte paralajmërues për një dënim të rëndë.
Ebu Sufjani, që atëherë ishte ende armik i Profetit (ﷺ), u pyet nga perandori bizantin Herakliu. Kur u pyet nëse e kishin akuzuar ndonjëherë Muhamedin për gënjeshtër para se të pretendonte profetësinë, ai u përgjigj jo. Herakliu arriti në përfundimin se një njeri që nuk gënjen për njerëzit nuk do të gënjente për Allahun.
Ebu Hurejra transmeton se Xhibrili e rishikonte Kuranin me Profetin (ﷺ) një herë çdo vit, dhe dy herë në vitin kur ai vdiq.
“Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.”
Për Markun 16:9-20, raporton se dymbëdhjetë vargjet e fundit mungojnë në dy Biblat greke më të vjetra që kanë mbijetuar në pjesën më të madhe, Kodiku Sinaitikus dhe Kodiku Vatikanus, dhe në dëshmi të tjera të hershme; se Eusebi dhe Jeronimi thonë se vargjet mungonin në pothuajse të gjitha kopjet greke që njihnin; se disa dorëshkrime kanë në vend të tyre një mbyllje tjetër më të shkurtër; dhe përfundon se Ungjilli, siç e kemi nga dëshmitë më të hershme, mbaron te 16:8.
| Prova | Kurani | Bibla siç është sot |
|---|---|---|
| 1. A thotë se është fjala e Zotit? | Po, çdo fjalë: Profeti (ﷺ) nuk fliste nga dëshira e tij. | Disa shkrimtarë i quajnë fjalët e tyre të vetat. Luka shkruan si historian, dhe Pavli disa vendime i shënon si të tijat, jo të Zotit. |
| 2. A e përshkruan Zotin drejt? | Allahu (﷾) është një, nuk lind askënd dhe nuk ka të barabartë. | Profetët e saj thonë se Perëndia nuk ndryshon dhe nuk është njeri. Megjithatë Perëndia i Kishës u bë një njeri që u tundua, ndonëse Bibla thotë se Perëndia nuk mund të tundohet. |
| 3. A është pa kundërthënie? | Fton çdo lexues të shohë: një libër nga dikush tjetër përveç Allahut (﷾) do të kishte shumë kundërthënie. | Mbretërit thonë se Ashazia ishte njëzet e dy vjeç kur filloi të mbretërojë. Kronikat, duke treguar të njëjtën ngjarje, thonë dyzet e dy. |
| 4. A i qëndron besnik historisë? | E quan sundimtarin e Jusufit ‘mbreti’ dhe e mban ‘Faraon’ për kohën e Musait, në përputhje me mënyrën si e përdorin titullin dokumentet egjiptiane. | I quan të dy sundimtarët Faraon. Librat e Moisiut tregojnë vdekjen e tij dhe thonë se askush nuk e di varrin e tij, fjalë që Moisiu nuk mund t'i kishte shkruar. |
| 5. A realizohen profecitë e tij? | Kur romakët sapo ishin mundur, tha se ata do të fitonin brenda pak vitesh. Ashtu ndodhi. | Te Mateu Jezusi thotë se disa që rrinin aty do ta shihnin Birin e njeriut duke ardhur në mbretërinë e tij. Ata vdiqën të gjithë, ndaj sipas vetë provës së Biblës thënia, siç e përcjell Mateu, nuk është fjala e Zotit. |
| 7. A erdhi nëpërmjet njerëzve të ndershëm e me emër? | Vetë populli i tij, që iu bë armik, tha se nuk e kishte njohur kurrë të gënjente para misionit të tij. El-Buhariu shënon se Xhibrili e rishikonte Kuranin me të çdo vit, dhe dy herë në vitin e tij të fundit. | Dy dorëshkrimet greke të plota më të vjetra të Markut ndalen te 16:8 dhe nuk i kanë dymbëdhjetë vargjet që mbajnë kopjet e mëvonshme. |
Prova 6, një mrekulli që mund të shqyrtohet ende: të dy librat tregojnë mrekulli, por mrekullia e vetë Kuranit është një Libër që çdokush mund ta shqyrtojë sot. Zbatojini të njëjtat prova të dy librave, dhe Kurani kalon aty ku Bibla dështon.
Varg pas vargu
2 Timoteut 3:15-16 — kapitulli 3, vargu 15-16
“Dhe që në fëmijëri ti i ke njohur Shkrimet e shenjta, të cilat mund të të bëjnë të urtë për shpëtim, me anë të besimit që është në Krishtin Jezus. I gjithë Shkrimi është dhënë me frymëzim nga Perëndia dhe është i dobishëm për të mësuar, për të qortuar, për të ndrequr, për të edukuar në drejtësi,”
Cituar për
“I gjithë Shkrimi është dhënë me frymëzim nga Perëndia” e vendos pyetjen: e gjithë Bibla është fjala e Perëndisë.
Përgjigjja
Vargu para tij flet për Shkrimet që Timoteu i kishte njohur “që në fëmijëri”. Kur Timoteu ishte fëmijë, nuk ishte shkruar asnjë libër i Dhiatës së Re. As fjala e një libri për veten nuk mund të jetë e gjithë prova. Prandaj nevojiten prova, ashtu si i fton vetë Kurani (4:82).
Ku përfundon — Vargu nuk mund të garantojë për libra që ende nuk ekzistonin, ndaj Bibla duhet ende t'i kalojë provat.
Mateu 16:28 — kapitulli 16, vargu 28
“Në të vërtetë po ju them se disa nga ata që janë këtu nuk do ta shijojnë vdekjen, derisa ta shohin Birin e njeriut duke ardhur në mbretërinë e tij.”
Cituar për
Jezusi kishte parasysh Shpërfytyrimin gjashtë ditë më vonë, kur tre dishepuj e panë në lavdi.
Përgjigjja
Vargu menjëherë para tij e përshkruan ardhjen që ka parasysh. Është Biri i njeriut që vjen në lavdinë e Atit të tij, me engjëjt e tij, për ta shpërblyer secilin sipas veprave të tij. Ky është Gjykimi. Ai nuk ndodhi gjatë jetës së asnjërit nga ata që qëndronin aty.
Ku përfundon — I lexuar në kontekstin e vet, premtimi nuk u përmbush. Një profet i vërtetë nuk profetizon rrejshëm, ndaj thënia ashtu si e tregon Mateu nuk mund të jetë fjala e Jezusit. Sipas Ligjit të Përtërirë 18:22 vargu nuk është fjala e Zotit.
Këndvështrime
Krishterimi kryesor
Të krishterët besojnë se Bibla është fjala e frymëzuar e Perëndisë, e treguar nga profecitë e përmbushura dhe nga ringjallja e Jezusit. Fjalët e Pavlit drejtuar Timoteut e thonë drejtpërdrejt.
Letra e dytë drejtuar Timoteut thotë se i gjithë Shkrimi është dhënë me frymëzim nga Perëndia. Të krishterët e lexojnë këtë si të vlefshme për gjithë Biblën.
Kundërpërgjigje
Islami pajtohet se Allahu (﷾) i shpalli shkrim Musait dhe Jezusit. Por vargu para tij flet për Shkrimet që Timoteu i njihte që në fëmijëri, kur ende nuk ekzistonte asnjë libër i Dhiatës së Re. Dhe fjala e një libri për veten nuk është e gjithë prova. Prandaj nevojiten prova, ashtu si i fton vetë Kurani (4:82).
Mrekullitë e çdo feje anulojnë njëra-tjetrën
Shumë skeptikë ndjekin Hume-in. Çdo fe tregon mrekulli, thonë ata, dhe mrekullitë e çdo feje vlejnë kundër të gjitha të tjerave. Pra, asnjë libër i shenjtë nuk mund të provohet me mrekulli.
Mrekullitë e çdo feje vlejnë kundër të gjitha të tjerave, ndaj dëshmitarët e tyre anulojnë njëri-tjetrin.
Kundërpërgjigje
Ky është një argument kundër rrëfimeve të mrekullive nga kohë të largëta. Prova kryesore e Kuranit nuk është një rrëfim. Është një tekst që është këtu tani, dhe kushdo mund ta shqyrtojë. Kurani thotë se sikur të kishte qenë nga dikush tjetër përveç Allahut (﷾), njerëzit do të kishin gjetur në të shumë kundërthënie. Dhe kushdo që dyshon në të mund të hartojë një sure si ai.
Sik: Guruja dhe Zoti janë një
Sikët e nderojnë Guru Granth Sahibin, shkrimin e tyre, si Gurunë e gjallë. Dhe Guru Arxhani shkruan se Guruja dhe Zoti Transcendent, Zoti përtej të gjitha gjërave, janë një.
Guru Arxhani shkruan se Guruja dhe Zoti Transcendent janë Një (Ang 864).
Kundërpërgjigje
Nëse ‘Guruja’ këtu është Fjala e Perëndisë, Islami pajtohet se Fjala e Allahut (﷾) është e Tij. Pyetja është cilat fjalë janë të Tijat, dhe Kurani ofron një provë për pohimin e vet. Nëse ka parasysh një njeri, i dërguari i Kuranit thotë se ai është njeri si dëgjuesit e tij.
Pikëpamja islame
Një shkrim nga Allahu (﷾) duhet të pajtohet me atë që mëson krijimi për Perëndinë dhe të kalojë çdo provë të zbatuar me ndershmëri. Kurani i kalon. Bibla, ashtu si është sot, dështon në shumicën e tyre. Shpalljet që Allahu (﷾) u dha Musait dhe Jezusit (paqja qoftë mbi ta) nuk janë në dyshim.
Bibla dhe Kurani të dy thonë se krijimi e tregon fuqinë dhe natyrën e Perëndisë. Pra, krijimi mund të përdoret për të gjykuar çdo libër që pretendon të jetë shpallje.
Bibla jep provën e vet për një profet. Nëse një profeci nuk përmbushet, Zoti nuk e tha.
Kurani pohon se çdo fjalë e tij është shpallje. Por Luka dhe Pavli disa pjesë të shkrimit të tyre i përshkruajnë si të vetat.
Profetët e Biblës thonë se Perëndia nuk ndryshon dhe nuk është njeri. Kjo e përjashton një Perëndi që u bë njeri, u tundua dhe nuk e dinte Orën.
Sipas rrëfimit të krishterë natyra e Perëndisë ndryshoi, sepse Biri u bë njeri. Mateu tregon se ai bërtiti se Perëndia e kishte braktisur. Bibla thotë se Perëndia nuk ndryshon.
Ezekieli thotë se nëse një i lig kthehet nga mëkatet e tij, ato nuk do t'i mbahen kundër. Dhe Jezusi tha se Perëndia do mëshirë, jo flijim.
Pra, me fjalët e vetë Biblës, falja e Perëndisë nuk ka nevojë për gjak.
Kurani thotë se Allahu (﷾) nuk dënon askënd derisa një i dërguar t'i ketë paralajmëruar. Pra, askush nuk dënohet për një mesazh që nuk i arriti kurrë.
Kurani i sfidon lexuesit e tij të gjejnë kundërthënie në të, si provë se ai është nga Allahu (﷾).
Kurani parathoshte një fitore romake brenda disa vjetëve pas një disfate romake, dhe ajo ndodhi.
Mateu tregon një premtim se disa nga ata që qëndronin aty do ta shihnin Birin e njeriut duke ardhur në mbretërinë e tij. Ai nuk u përmbush. Pra, sipas provës së vetë Biblës (Ligji i Përtërirë 18:22), thënia ashtu siç është shkruar nuk mund të jetë fjala e Jezusit.
Ligji i Përtërirë shënon vdekjen e Musait, dhe thotë se varri i tij është i panjohur “deri në ditën e sotme”. Pra, Musai nuk i shkroi vetë këto fjalë.
Armiqtë e Profetit (ﷺ) pranuan se ai nuk kishte gënjyer kurrë para pretendimit të tij për profeci.
Xhibrili e rishikonte Kuranin me Profetin (ﷺ) një herë çdo vit, dhe dy herë në vitin kur ai vdiq. Myslimanët besojnë se Allahu (﷾) e ruan atë nga ndryshimi.