Si të flas për Islamin me miqtë sikë?

“Allahu nuk ju ndalon të silleni mirë dhe të jeni të drejtë ndaj atyre që nuk luftojnë kundër jush për shkak të fesë dhe që nuk ju dëbojnë prej shtëpive tuaja. Me të vërtetë, Allahu i do të drejtët.”

“Vërtet, ti (Muhamed) nuk mund të udhëzosh kë të duash, por është Allahu Ai që udhëzon kë të dëshirojë. Ai i njeh më mirë ata që janë të udhëzuar.”

“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”

“Thuaj: “Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim. Ai as nuk lind, as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë!””

“Ka vetëm një Perëndi, emri i të Cilit është i vërtetë, Krijuesi, pa frikë dhe pa armiqësi, i pavdekshëm, i palindur, që ekziston vetvetiu”

“Thuaj (o Muhamed): “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, i Atij që i përket sundimi i qiejve dhe i Tokës. Nuk ka zot tjetër të vërtetë veç Atij; Ai jep jetë dhe vdekje, prandaj besoni në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, Profetin që nuk di shkrim e lexim e që beson në Allahun dhe Fjalët e Tij! Shkoni pas tij, që të jeni në rrugën e drejtë!””

Bhagat Kabiri, himnet e të cilit janë në Guru Granth Sahib dhe që nuk ishte një nga dhjetë Gurutë, shkruan se së pari Allahu krijoi Dritën, dhe pastaj me fuqinë e Tij krijuese bëri të gjitha qeniet e vdekshme. Nga Drita e vetme buroi gjithë gjithësia, atëherë kush është i mirë dhe kush është i keq?

“O besimtarë, përmendeni shpesh Allahun”

“Ata i ushqejnë të varfrit, jetimët dhe të zënët robër edhe pse vetë janë nevojtarë, duke thënë: Ne ju ushqejmë vetëm për hir të Zotit. Për këtë, nuk duam shpërblim e as falënderim!”

“O njerëz! Në të vërtetë, Ne ju krijuam ju prej një mashkulli dhe një femre dhe ju bëmë popuj e fise, për ta njohur njëri tjetrin. Më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që i frikësohet më shumë Atij. Vërtet, Allahu është i Gjithëdijshëm dhe për Atë asgjë nuk është e fshehtë.”

“Thirr në rrugën e Zotit tënd me mençuri dhe këshillë të bukur dhe diskuto me ata në mënyrën më të mirë! Me të vërtetë, Zoti yt i di më së miri ata që janë shmangur nga rruga e Tij dhe i di më së miri ata që janë në rrugë të drejtë.”

“Mos i shani idhujt që ata i adhurojnë në vend të Allahut, në mënyrë që ata të mos e shajnë Allahun armiqësisht nga padija. Kështu, Ne ia paraqesim të bukura çdo populli veprat e veta. Pastaj, ata do të kthehen te Zoti i tyre, i Cili do t’i lajmërojë për gjithçka që kanë bërë.”

Aishja transmeton se disa hebrenj e përshëndetën Profetin (ﷺ) me “vdekja qoftë mbi ty”, dhe ajo i mallkoi në kthim. Ai i tha të ishte e butë, sepse Allahu e do butësinë në çdo çështje. Kur ajo pyeti nëse ai nuk e kishte dëgjuar çfarë thanë, ai u përgjigj se u ishte përgjigjur vetëm me “edhe mbi ju”.

Ebu Hurejra transmeton se dikush i kërkoi të Dërguarit të Allahut (ﷺ) t'i mallkonte idhujtarët. Ai u përgjigj se nuk ishte dërguar si dikush që mallkon, por si mëshirë.

Vepra sike e referencës e daton vdekjen e Guru Arxhanit në Jeth sudi 4, 1663 Bk, pra 30 maj 1606, në Lahore, pas një periudhe burgimi dhe torture. Thotë se shkaku i vërtetë ishte qëndrimi i vetë perandorit, dhe citon kujtimet e Xhahangirit për dëshirën e tij për t’i dhënë fund mësimit të Gurusë ose për ta futur në Islam, dhe për urdhrin e tij për vdekjen e Gurusë, dhe shënon vizitën e princit Khusrau te Guruja. Shënon se vdekja e Gurusë përkujtohet nga sikët çdo vit në Lahore.

“Urdhërova që ta sillnin, dhe ia dorëzova shtëpitë, banesat dhe fëmijët e tij Murtaza Khanit, dhe, pasi ia konfiskova pasurinë, urdhërova që të vritej.”

“Khusraut i ndodhi të ndalej në vendin ku ishte ai, dhe ai doli dhe i bëri nderime. U soll me Khusraun në disa mënyra të veçanta, dhe i bëri në ballë një shenjë me gisht me shafran, që indianët (Hinduwan) e quajnë qashqa dhe që mbahet për ogur të mirë.”

Shënon se panditët e Kashmirit, që vuanin nga politikat e guvernatorit mogul të Kashmirit, erdhën te Guru Tegh Bahaduri në Anandpur më 25 maj 1675; se ai vendosi ta jepte jetën për të drejtën e njerëzve për të praktikuar fenë e tyre; se u arrestua në korrik 1675 me urdhër të Aurangzebit dhe u mbajt mbi tre muaj; se në Delhi u detyrua me torturë ta pranonte Islamin dhe refuzoi; dhe se iu pre koka publikisht në Chandni Chowk, Delhi, më 11 nëntor 1675.

Shënon se Zoravar Singhu, nëntë vjeç, dhe vëllai i tij më i vogël Fateh Singhu u morën bashkë me gjyshen e tyre, Mata Guxharin, pas evakuimit të Anandpurit në dhjetor 1705 dhe u dërguan në Sirhind. Atje faujdari, Vazir Khani, u ofroi pasuri dhe nderime nëse e pranonin Islamin, pastaj i kërcënoi me vdekje; ata refuzuan. Nawab Sher Muhamed Khani i Malerkotlës ndërhyri për fëmijët. Ata u vranë me urdhër të Vazir Khanit më 12 dhjetor 1705, dhe Mata Guxhari vdiq kur dëgjoi lajmin. Vendi sot është Fatehgarh Sahib.

“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”

Ibn Omeri transmeton se gjatë njërës nga fushatat e Profetit (ﷺ) u gjet e vrarë një grua, dhe Profeti ndaloi vrasjen e grave dhe të fëmijëve.

“Unë nuk mbaj agjërim, as nuk e kremtoj Ramazanin: i shërbej Atij që do të më ruajë në orën e fundit. Zoti i vetëm i tokës është Perëndia im, i Cili i gjykon edhe hindutë edhe myslimanët. Nuk shkoj në haxh në Mekë, as nuk adhuroj në vendet e shenjta të hinduve. I shërbej Perëndisë së vetëm dhe askujt tjetër. As nuk adhuroj si hindutë, as nuk falem si myslimanët. E marr Perëndinë pa formë në zemrën time, dhe atje i përkulem Atij. Unë nuk jam as hindu, as mysliman. Shpirti dhe trupi i përkasin Perëndisë, qoftë i quajtur Allah apo Ram. Kabiri e ka mbajtur këtë ligjëratë. Kur takoj një guru apo pir të vërtetë, e njoh Zotërinë tim.”

“Faleni namazin, jepeni zekatin dhe përkuluni në ruku bashkë me ata që përkulen (në namaz).”

“O besimtarë! Ju është urdhëruar agjërimi, ashtu si u ishte urdhëruar atyre para jush, që të mund të ruheni nga të këqijat.”

“Në të ka shenja të qarta (që janë): vendi i Ibrahimit (mekami Ibrahim); (fakti që) kush hyn në të është i sigurt; dhe vizita (për haxh) e kësaj Faltoreje (e cila është detyrë) për këdo që ka mundësi ta përballojë rrugën. E kush nuk beson, Allahu nuk ka nevojë për askënd.”

“Nëse ju dyshoni në atë që ia kemi zbritur robit tonë (Muhamedit a.s.), atëherë hartoni një sure të ngjashme me atë që ia kemi shpallur atij! Thirrni në ndihmë edhe dëshmitarët tuaj (që i adhuroni) në vend të Allahut, nëse jeni të sinqertë.”

“A nuk përsiatin ata për Kuranin! Sikur ai të mos ishte prej Allahut, do të gjenin në të shumë kundërthënie.”

“Mos shko pas diçkaje për të cilën nuk ke dijeni. Vërtet, dëgjimi, shikimi dhe zemra, të gjithë këta do të merren në përgjegjësi.”

“Unë nuk mbaj agjërim, as nuk e kremtoj Ramazanin: i shërbej Atij që do të më ruajë në orën e fundit. Zoti i vetëm i tokës është Perëndia im, i Cili i gjykon edhe hindutë edhe myslimanët. Nuk shkoj në haxh në Mekë, as nuk adhuroj në vendet e shenjta të hinduve. I shërbej Perëndisë së vetëm dhe askujt tjetër. As nuk adhuroj si hindutë, as nuk falem si myslimanët. E marr Perëndinë pa formë në zemrën time, dhe atje i përkulem Atij. Unë nuk jam as hindu, as mysliman. Shpirti dhe trupi i përkasin Perëndisë, qoftë i quajtur Allah apo Ram. Kabiri e ka mbajtur këtë ligjëratë. Kur takoj një guru apo pir të vërtetë, e njoh Zotërinë tim.”

“Thuaj: “Kjo është rruga ime: të ftoj drejt Allahut me dituri të plotë, unë dhe çdokush që më pason mua. I përlëvduar qoftë Allahu; unë nuk jam prej idhujtarëve!””

“Thirr në rrugën e Zotit tënd me mençuri dhe këshillë të bukur dhe diskuto me ata në mënyrën më të mirë! Me të vërtetë, Zoti yt i di më së miri ata që janë shmangur nga rruga e Tij dhe i di më së miri ata që janë në rrugë të drejtë.”

“Thirr në rrugën e Zotit tënd me mençuri dhe këshillë të bukur dhe diskuto me ata në mënyrën më të mirë! Me të vërtetë, Zoti yt i di më së miri ata që janë shmangur nga rruga e Tij dhe i di më së miri ata që janë në rrugë të drejtë.”

“Sot jua përsosa fenë tuaj, e plotësova dhuntinë Time ndaj jush dhe zgjodha që Islami të jetë feja juaj.”

“O besimtarë! Pranojeni Islamin me të gjitha rregullat e tij dhe mos shkoni gjurmëve të djallit, se ai është armiku juaj i përbetuar.”

“Nëse ju dyshoni në atë që ia kemi zbritur robit tonë (Muhamedit a.s.), atëherë hartoni një sure të ngjashme me atë që ia kemi shpallur atij! Thirrni në ndihmë edhe dëshmitarët tuaj (që i adhuroni) në vend të Allahut, nëse jeni të sinqertë.”

“Thuaj (o Muhamed): “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju, i Atij që i përket sundimi i qiejve dhe i Tokës. Nuk ka zot tjetër të vërtetë veç Atij; Ai jep jetë dhe vdekje, prandaj besoni në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, Profetin që nuk di shkrim e lexim e që beson në Allahun dhe Fjalët e Tij! Shkoni pas tij, që të jeni në rrugën e drejtë!””

“Muhamedi nuk është babai i askujt prej burrave tuaj, por është i Dërguari i Allahut dhe vula e profetëve; Allahu është i Gjithëdijshëm për çdo gjë.”

“S’ka detyrim në fe, sepse tashmë është dalluar e drejta nga e shtrembra! Ai që mohon idhujt (dhe gjithçka që adhurohet në vend të Allahut) dhe beson në Allahun, ka siguruar lidhjen më të fortë, e cila nuk këputet kurrë. Allahu dëgjon dhe di gjithçka.”

“E kush flet më bukur se ai që i fton njerëzit drejt Allahut, bën vepra të mira dhe thotë: “Unë, me të vërtetë jam mysliman.””

“Vërtet, ti (Muhamed) nuk mund të udhëzosh kë të duash, por është Allahu Ai që udhëzon kë të dëshirojë. Ai i njeh më mirë ata që janë të udhëzuar.”